Perspektywa Mary
Dryf rzuca się do ataku.
Ledwo uskakuję, ślizgając się na mokrym kamieniu. Jego pazury zgrzytają po barierce ze świstem. Chwytam złamaną żerdź od latarni i wymachuję z całej siły. Metal trzaska o jego szczękę.
Uderzenie dźwięczy w moich ramionach, ostry dzwon w środku kości. Deszcz chłosta mi twarz, rozmazując stwora do smugi cienia i zębów. Żerdź od latarni drży, śliska w krwawiącej dłoni; zaciskam ją tak mocno, aż bolą mnie kłykcie.
Dryf cofa się, warcząc.
„No dalej,” syczę, ściskając żerdź mocniej. Deszcz oślepia. Rozcięta dłoń pali. Dryf krąży, szczerząc zęby.
Porusza się z tą okropną, topielczą gracją—zbyt płynnie jak na mokrą kostkę brukową, zbyt pewnie jak na barierkę. Każdy jego krok zdaje się lepiej rozumieć most niż ja, jakby przęsło było gardłem i wiedział, gdzie docisnąć. Moje buty chlupoczą; woda sięgnęła mi po kostki, stopy są zdrętwiałe i ciężkie. Przesuwam ciężar ciała mimo wszystko, raz w lewo, raz w prawo, szukając przyczepności, mapując śliskość pamięcią mięśni.
Aster zalewa mi kończyny—siłą, gorącem, skupieniem.
Jej ciepło przeszywa chłód niczym nić przez rozdarty materiał. Drżenie ustaje. Krawędzie się wyostrzają: szelest deszczu na stali, grzechot luzujących się śrubek na barierce, dudniący, głuchy pomruk przypływu pod kamieniami.
„Lewe kolano—uderz teraz!”
Posłusznie zamiatam żerdzią nisko. Uderza w nogę Dryfu; na chwilę się załamuje. Rzucam się naprzód, wbijając kolano w jego żebra. Wyje i szarpie—pazur muskając moje ramię, rozdzierając materiał i skórę.
Ból rozbłyska biało. Dyszę.
Rozcięcie to linia ognia na mokrej skórze, gorąca jak szok w zimnie. Materiał wżyna się w ranę, i przez ułamek sekundy ramię nie chce mnie słuchać, palce drgają wokół żerdzi. Czuję metaliczny smak krwi, bo ugryzłam się w język. Świat chce się przewrócić; zmuszam go do płaskości siłą woli.
Dryf podnosi się znów.
Wznosi się jak przypływ uderzający o kamień—niepowstrzymany, nieunikniony. Mięśnie przesuwają się pod jego barkami; światło pełznie w chorych żyłach pod skórą. Para syczy z pyska, gdy deszcz dotyka zębów. Jedno oko ma zamglone, drugie jasne i pełne nienawiści.
Wpadamy razem w barierkę. Moje plecy z hukiem uderzają w metal. Dryf napiera, ślina i krew mieszają się z deszczem na mojej twarzy.
Barierka wbija się w kręgi kręgosłupa. Każdy oddech ściska się wokół metalu i strachu. Jego ciężar przygniata, jakby był kawałem żywego, dyszącego żelaza. Ślina spływa z kłów i plami mi policzek, ciepła jak kąpiel zimą w kuchni; deszcz próbuje ją zmyć i nie daje rady. Zapach jest wszędzie—zgniłe morze, krew, ostry aromat przeciążonych mocy w kamieniach pod nami na moście.
„Nie,” wypluwam przez zaciśnięte zęby. „Nie umrę tu.”
Te słowa nie brzmią odważnie; to raczej obietnica, którą składam własnym kościom. Myślę o Kade’ie, który mówił o kurzu, i Seris uśmiechającej się wszystkimi swoimi szklanymi ząbkami, a za żebrami zapala się twarda, jasna furia.
Aster pulsuje—gorąca jak roztopione szkło.
„Napieraj!”
Wyginam ciało, podnoszę żerdź i wbijam ją w gardło stwora. Dławi się, chwieje. Wykorzystuję ten moment słabości, stawiam stopę na śliskim kamieniu i pcham ze wszystkich sił.
Żerdź ślizga się po ścięgnach, wpada w zahaczenie, a odrzut przeszywa moje dłonie. Oddech Dryfu rzęzi mokro, kaszel niemal ludzki, przez co jeszcze bardziej przerażający. Moja pięta piszczy na kamieniu; zmuszam ją, by została w miejscu, miażdżąc żwir pod podeszwą, by się zablokować. Most rozbrzmiewa głośniej—kable śpiewają w wichrze, wysokie metaliczne zawodzenie kłuje w uszy.
Barierka poddaje się odrobinę.
Stare śruby jęczą, głęboki pomruk w żelazie, jednocześnie obietnica i groźba. Kolejny błysk zamraża deszcz w białe igły wokół nas. Rzeka pod spodem ryczy—czarna woda bije w filary, odbijając się echem jako ryk, który wibruje mi w zębach.
Dryf chwieje się—i spada w tył za krawędź.
Przez chwilę widzę go zawieszonego w powietrzu jak złamany szyld—kończyny miotają się, pysk otwarty, deszcz perełkuje na tych nienaturalnych żyłach. Zwycięstwo jest odłamkiem światła w mojej piersi—krótkim i oślepiającym.
Ale gdy spada, chwyta mnie za nadgarstek.
Jego pazury wbijają się w miękką część, dokładnie tam, gdzie pulsuje żyła—zimne, żelazne kolce rozrywają skórę. Szarpnięcie jest brutalne i proste jak uderzenie rybaka. Ból jest tak czysty, że aż cichy.
„Nie—!”
Słowo wyrywa się bez powietrza. To bardziej kształt niż dźwięk, porwany i poszarpany przez wiatr. Moja dłoń wygina się; żerdź prawie wypada.
Szarpnięcie do przodu. Ciało rozbija się o barierkę. Ból eksploduje w biodrach. Świat się przechyla.
Barierka gryzie znowu, mocniej, siniak rozkwita tak szybko, że czuje się jak ogień. Żołądek podchodzi do gardła. Most nie jest pode mną; jest obok mnie; jest nade mną. Deszcz staje się boczną rzeką. Mapa miasta w mojej głowie wywraca się i rozsypuje jak mokre karty.
Oboje spadamy.
Czas się rozciąga, elastyczny i zdradliwy. Powietrze wydaje się gęstsze, niż wygląda woda; spadam przez zupę, przez rozdartą jedwab, przez stary sen, gdzie bieganie oznaczało unoszenie się. Wolną ręką szukam czegokolwiek—żelaza, liny, rzeczywistości. Palce zaciskają się na pustym deszczu.
Wiatr wrzeszczy przy uszach. Woda wznosi się jak czarne usta w dole.
Ciemność pod spodem otwiera się, rozdziawiona, śliska jak grymas. To nie jest woda; to kształt znikania. Zapach soli i rzecznego mułu uderza w nozdrza. Fajerwerki strzelają znów nad mostem, głupio jasne kolory rozmazane przez potok. Miasto wiwatuje na cześć czegoś, czego nie widzę.
Aster wyje we mnie—surowa, przerażona.
„Mara—oddychaj—nie—!”
Jej strach jest pierwszym, co przecina oszołomiony szum. Wymuszam oddech, którego nie ma, płuca ściśnięte jak pięści, żebra bolą od barierki. Instynktownie się zwijam, chowając brodę, ramiona wciskam do środka, gdy ciężar Dryfu wciąga mnie w dół.
Uderzam w wodę mocno.
Wszystko nagle milknie. Zimno to pięść wokół mojej czaszki, ściskająca myśli do bieli. Wybija mi dech tak gładko, że klatka piersiowa zapomina o powietrzu. Rzeka otula mi głowę, gęsta, ciężka, absolutna. Góra i dół znikają. Otwieram oczy na smugę ciemnej zieleni i rozbitego srebra.
Zimny szok wyrywa powietrze z płuc. Ciemność mnie pochłania. Prąd wciąga pod wodę, przewraca mną jak szmatą.
Świat staje się rękami—prądowymi, chwytającymi i wykręcającymi. Kończyny nie należą już do mnie; są patykami w młynie, szarpanymi i łamanymi. Ramię wrzeszczy, gdzie pazur mnie rozdarł; woda wciska się w ranę, aż piecze jak szkło. Rana w dłoni znów rozbłyska, gorąca wstążka ginąca w chłodzie. Włosy smagają mi twarz, opaskują oczy wodorostami i rzecznym piaskiem.
„Mara!” – odległy głos krzyczy ponad falami.
Łódź z latarnią? Kształty rozmazują się nad głową. Błyski burzy.
Dźwięk to rozmaz—ludzkie sylaby pocięte wiatrem, moje imię przeciągnięte w linę i rzucone za późno. Nad głową powierzchnia jest blada, pomarszczona, rozświetlana błyskawicami, rozrywana bryzgami. Po niej przesuwa się ciemniejsza masa—łódź czy cień czy oba naraz—latarnia huśta się jak szalona świetlik.
Kopię, szarpię się, wynurzam na chwilę, by zaczerpnąć powietrza—
Powietrze wpada we mnie surowe i zimne, jak paląca szmata przeciągnięta przez klatkę. Wypluwam wodę, smarki i rzekę w burzę, usta pełne soli, metalu i czegoś tłustego z doków. Świat kręci się karuzelą deszczu, światła i czerni. Ramiona młynkują, rozpaczliwie i głupio. Prąd ssie mi nogi w bok, głodny.
—i coś kłuje mnie w kark.
Strzałka.
To ukłucie, a potem młot. Najpierw rozchodzi się gorąco, ostre, jak żądło pszczoły, potem drętwota rozkwita pod skórą jak szron. Moje dłonie zapominają, czym są pięści. Żerdź znika—upuściłam ją?—a palce rozchylają się na wodzie jak na jedwabiu. Kontury wszystkiego miękną; deszcz oddala się, kurtyna, którą ktoś zamyka powoli.
Kończyny drętwieją.
Głos Aster pęka.
„Nie… nie zasypiaj… zostań…”
Woda zamyka się nad moją głową. Wszystko pogrąża się w ciemności.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Mara
Wracam do bólu i żelaza.
Język mam ciężki, w ustach smak miedziaków, a ktoś nawlekł igły przez moje ramię. Powietrze jest zimne i pachnie wilgotnym kamieniem, octem i starym strachem. Gdy otwieram oczy, wysoko nade mną wisi kwadrat światła, blady jak moneta. Łańcuch zagrzechotał, kiedy próbuję usiąść.
„Spokojnie,” mówi głos. „Rozerwiesz szwy.”
Przekręcam się na bok i mrugam, aż pokój nabiera ostrości. Dwóch strażników stoi przy bramie kraty—jeden młody, z policzkiem usianym bliznami po ospie, drugi starszy, o oczach, które widziały za wiele. Obaj noszą szaroniebieskie mundury Koronnych, z krawędziami przyciemnionymi deszczem. Nadgarstki mam skute kajdankami, nie okrutnie ciasno, ale wystarczająco, by pulsował mi pod nimi krew przeciw metalowi.
Aster się prostuje, oszołomiona, ale obecna, szept przy moich żebrach.
„Żyjemy.”
„Gdzie jestem?” pytam, z suchymi ustami.
„Twierdza Koronnych. Południowy podpoziom,” mówi starszy strażnik. „Wyciągnęliśmy cię z wąwozu po walce na moście.”
„Wyciągnęliście mnie czy złapaliście?” Mój głos brzmi jak żwir.
Nie drgnie. „Zależy, kto pisze raport.”
Młodszy podnosi tabliczkę i kredę. „Nazwisko?”
Przełykam ślinę. „Mara.”
„Ród czy Dom?”
„Moonfell,” mówię, a słowo drapie mi gardło. „Dawniej.”
Starszy strażnik rzuca spojrzenie młodszemu. „Mówi jak uciekinierka,” mruczy.
„Krwawisz?” pyta młody.
Patrzę w dół. Moja podarta suknia została rozcięta na ramieniu i z grubsza zszyta, brzydką, ale skuteczną linią. Na skórze łuszczy się zaschnięta krew. Ktoś przemył mnie octem i niecierpliwością.
„Szpieg,” mówi młody strażnik zbyt szybko, jakby chciał mnie od razu zaszufladkować.
„Wrak,” poprawia go stary. „Szpiedzy wiedzą, dokąd idą, kiedy wpadają do wąwozu.”
Buty zaskrzypiały na korytarzu. Ktoś jeszcze wchodzi w światło za kratą—mężczyzna o szerokich ramionach, z płaszczem zarzuconym na plecy, wciąż z kroplami deszczu we włosach. Jego obecność zmienia powietrze jak grzmot na niebie.
„Arden,” mówi stary strażnik, prostując się.
Mężczyzna wyciąga rękę po tabliczkę. Młody oddaje ją posłusznie. Nowoprzybyły odzywa się spokojnie, bez pośpiechu. „Jax Arden. Tarcza dziedzica. Zarejestrujemy ją właściwie.”
Patrzy na mnie, nie nieżyczliwie, ale nie na tyle długo, by uznać to za wyzwanie. Szare oczy pod ciemnymi brwiami; cienka, biała blizna przez prawe brwi, jak łącznik w zdaniu. Podnosi kredę.
„Imię.” Tym razem to nie pytanie—procedura.
„Mara,” powtarzam.
„Nazwisko?”
„Ilyas.” Słowo jak krok na lodzie.
„Dom?”
„Moonfell.”
Pisze to bez zbędnych słów. „Wiek?”
„Dwadzieścia.” Tak myślę. Czas się zaciera, kiedy lata odmierza się zmywaniem garnków i bólem.
Kiwnął głową, zaznaczył to. „Obrażenia?”
„Ramię. Zadrapania. Siniaki. Oddycham.”
Usta mu drgają—coś jak suchy uśmiech, jakby katalogował więcej niż moje słowa. „Znaleziono w dole rzeki, na południe od mostu,” mówi do protokołu. „Podczas odnalezienia półprzytomna; usunięto strzałkę usypiającą. Brak reakcji oparzeniowej na srebrno-lunowe kajdany.”
Starszy strażnik porusza się niespokojnie. „To prawda. Nie pojawiły się pęcherze.”
Oczy Jaxa rzucają szybkie spojrzenie na moje kajdany, potem na cienką linię tuszu ślubnego na nadgarstku. „Zanotowano.”
„To coś znaczy?” pytam, wolniej niż chciałam.
„Znaczy, że to zapisałem,” odpowiada. „Zostaniesz zakwalifikowana jako zatrzymana pod obserwacją do czasu przesłuchania.” Wskazuje strażnikom. „Jedzenie i woda. Lekarz, kiedy skończy z rannymi na górze.”
„Jestem więźniem?” pytam.
„Jesteś w klatce,” odpowiada. „Ale nie nazwałem cię więźniem.”
Aster oddycha ciepło.
„Ostrożny. To lepsze niż okrutny.”
Młodszy strażnik wsunie przez szparę blaszany kubek. Piję za szybko i się krztuszę. Woda smakuje żelazem i starymi rurami. Nie obchodzi mnie to. To woda.
Jax rusza do wyjścia, ale zatrzymuje się. „Byłaś na moście.”
„Tak.”
„Walczyłaś z Driftem gołymi rękami.”
„Próbował mnie zjeść,” mówię sucho. „Odmówiłam.”
Kącik jego ust drga i znika. „Gdybyś była Koronną, przypięlibyśmy ci wstążkę do koszuli.”
„Nie noszę wstążek,” odpowiadam.
„Ja też nie,” mówi i odwraca się.
Jest w połowie korytarza, gdy młodszy żołnierz podbiega, dysząc. „Tarczo Arden, panie—wiadomość z murów. Dziedzic jest w drodze na trzeci podpoziom.”
Jax nie zmienia postawy, ale młody strażnik przy mojej celi prostuje się jak napięta cięciwa. Starszy mruczy modlitwę do księżyca.
„Dziedzic,” młody szepcze, nagle spocony. „Tutaj?”
Jax kiwa raz głową. „Wydał rozkaz.” Jego spojrzenie wraca do mnie i tym razem naprawdę się przygląda. Nie jak człowiek; jak kartograf badający linię brzegową. „Jeśli się odezwiesz, bądź precyzyjna,” mówi. „A jeśli jesteś mądra, milcz.”
Z klatki schodowej dobiega echo kroków. Ciężkie, miarowe, zbliżają się jak linia burzy przesuwająca się po dachu.
Aster napina się, mała i jasna.
„Burza.”
Podnoszę podbródek, bo nie zamierzam spotkać przeznaczenia na czworakach.
Kroki zatrzymują się za kratą. Jax odsuwa się w cień łuku.
Mężczyzna wypełnia korytarz—wysoki, opanowany, z kroplami deszczu na szczęce. Płaszcz zrzucony na plecy, a szaroniebieski mundur Koronnych wygląda, jakby był szyty na jego kości. Na początku milczy. Po prostu patrzy, a cela kurczy się w cieniu jego milczenia.
„Dziedzic,” mówi Jax.
Spojrzenie mężczyzny spotyka moje.
Coś w powietrzu się zmienia—jak oddech przed uderzeniem pioruna.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Cael
Podpoziom pachnie mokrym żelazem i takim rodzajem strachu, który nauczył się siedzieć cicho.
Jax cofa się, zostawiając pole widzenia wolne. Dziewczyna w celi nie jest tym, czego się spodziewałem po raportach. Mniejsza. Bardziej wyprostowana. Zbyt spokojne spojrzenie jak na kogoś zszytego, skułowanego, pół-utopionego. Atrament Moonfell na jej nadgarstku jak duch przynależności.
Jej wzrok spotyka mój — czysty, nieugięty.
Rhun porusza się we mnie jak przypływ rozbijający się o mieliznę.
— Towarzyszka — warczy, nagle i absolutnie, głosem, który nie jest głosem, lecz światem obracającym się.
Nie.
Palce zginają mi się w rękawicach. Czuję starą linię pęknięcia w piersi, włosowatą, rozgałęzioną, pulsującą. Wspomnienie rozbłyska — krew na kamieniu, dłoń wyślizgująca się z mojej, dzwony bijące na śmierć, którą nazwali wypadkiem. Rhun wtedy też wydał ryk. Uwiązałem go. Pogrzebałem go z nią. Zostawiłem go tam.
— Towarzyszka — nalega, bardziej dziko. — Nasza.
Dziewczyna — Mara, jak widniało na tabliczce — nie drgnie, choć czuję, jak powietrze między nami napina się jak dzwonkowy drut przeciągnięty zbyt mocno.
— Znaleziona na południowym przęśle — raportuje Jax, spokojnie. — Uśpiona. Walczyła z Dryfem. Minimalna reakcja poparzenia na lunę. Zalogowana jako obserwowana, nie oskarżona.
Kiwnąłem głową raz, nie odrywając od niej wzroku. — Imię.
Odpowiada zanim Jax zdąży. — Mara Ilyas.
Moonfell. Czuję smak żelaza.
— Status opieki? — pytam.
Jej usta się zaciskają. — Żadna, która by mnie chroniła.
Mógłbym zadać setkę oczywistych pytań. Nie zadaję. Pierwsza zasada: działaj na tym, co prawdziwe, nie na tym, co głośne. Prawdziwe jest to, że moja pierś płonie jak pożar, a mój wilk chce rozerwać kraty i wyciągnąć ją na światło.
Nie.
— Oszczędzić — mówię równym głosem. — Nie wypuszczać.
Broda Jaxa opada. — Zrozumiano.
— Jedzenie, woda, leczenie. Żadnych kar izolacyjnych. — Zmuszam się, by odwrócić wzrok od niej ku zamkowi. — Przeklasyfikuj ją na obserwację pracy do czasu przeglądu.
— Nie więzień? — pyta Jax, bo jest dokładny.
— Nie więzień — powtarzam. Rhun rzuca się na to zdanie jak fala na falochron. Ignoruję go.
Młody strażnik bramy wierci się, dręczony potrzebą powiedzenia czegoś. — Sir, jeśli ona jest Moonfell—
— Jeśli jest Moonfell — przerywam — to wie, jak trzymać język za zębami, gdy to ratuje jej życie. — Znowu łapię spojrzenie Mary, bo nie mogę się powstrzymać. — Potrafisz, prawda?
Jej podbródek unosi się o ułamek. — Czasami.
Coś jak czarny humor porusza się w spojrzeniu Jaxa. — Ma puls i kręgosłup — mruczy. — Rzadkie połączenie tutaj na dole.
— Przydziel ją do Hearthworks — mówię. — Silvie będzie wiedziała, jak jej nie złamać.
Głos Rhuna liże krawędzie mojej czaszki, sól i zęby. — Moja. Weź jej dłoń.
Stop.
Jest burzą, na której grzbiecie mogę tylko jechać, jeśli chcę utonąć.
Jax robi notatkę. — Hearthworks, obserwacja, przegląd w toku.
Odwracam się do wyjścia. Łatwiej poruszyć ciałem niż zrzucić z pleców przeszłość. Pięta odnajduje pierwszy stopień schodów, gdy zbiega posłaniec, prawie wpadając na Jaxa.
— Tarczo—sir—wiadomość z górnego holu—
— Oddychaj — mówi Jax, bez śladu zniecierpliwienia.
Posłaniec przełyka ślinę. — Księżna Luny żąda akt zatrzymanej do świtu.
Brwi Jaxa unoszą się. Jego oczy przenoszą się, tylko na moment, na twarz dziewczyny. Nie obłudnie. Mierząc kształt burzy.
Czuję zadowolenie Rhuna jak pazury w mięsie. — Linia krwi ją zobaczy.
— Przygotuj akta — mówię. — Należycie.
Jax kiwa głową. — Tak jest, dziedzicu.
Zmusiłem się, by jeszcze raz spojrzeć na dziewczynę, bo udawać, że tego nie zrobię, byłoby kłamstwem, które niszczy dobrych ludzi.
Jej oczy są czyste. Nie wyzywające, nie potulne. Po prostu czyste, jak stare szkło.
— Jedz — mówię, bo to wszystko, co mogę powiedzieć, nie dusząc się własnym opanowaniem. — Śpij.
Jej usta wyginają się — prawie uśmiech, prawie grymas. — To rozkaz?
— To opcja — odpowiadam i odchodzę.
Rhun warczy przez całą drogę po schodach: — Tchórz.
Odpowiadam mu milczeniem i równym oddechem. Dawno temu nauczyłem się, że jeśli mu odpowiem, oddam mu wszystko.
Na górnym lądowaniu zatrzymuję się, dłoń oparta o kamień. Korytarz jest pusty. Kapać woda. Dzwony milczą.
— Oszczędzić — powtarzam pod nosem, wyznaczając granicę. — Nie wypuszczać.
Za mną rozlega się krok Jaxa. — Wszystko w porządku?
— Tak — kłamię.
Nie dyskutuje. Dlatego jest moją Tarczą. Mówi tylko: — Silvie się nią zajmie. W ciągu kilku godzin będzie duchem.
— Duchy trudno zabić — mówię.
— Tak — zgadza się Jax. — Ty też.
Rhun śmieje się bez humoru. — Nie od właściwego ostrza.
Odrzucam się od kamienia i idę, bo ruch to jedyne, co kiedykolwiek chroniło mnie przed utonięciem.
Przesuń w górę, aby kontynuować