passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Ice Princess Belongs to No One autor itsvlada

The Ice Princess Belongs to No One

/

Rozdział 1

Rozdział 1

Z perspektywy Kat

"Słuchaj uważnie i zapamiętaj moją mądrość, Kat," oznajmia pijana Mia, starsza łyżwiarka figurowa, kołysząc się niebezpiecznie blisko naszego kąta.

Jej słowa zlewają się ze sobą, ale jej oczy płoną intensywnością kogoś, kto dzieli się świętą wiedzą.

"Jeśli chcesz pomyślnie ukończyć szkołę i mieć spokojne życie, potrzebujesz dwóch rzeczy: po pierwsze - nigdy, ale to nigdy, nie kłóć się z trenerem Williamsem. W przeciwnym razie możesz zapomnieć o naszym lodowisku. A po drugie," Mia kontynuuje, nachylając się konspiracyjnie, "dla odstresowania, zawsze trzymaj w pobliżu kogoś słodkiego z wystarczająco dużym penisem."

Patrzę na nią w szoku, zerkając na Sophie wzrokiem krzyczącym 'Co do cholery?'. Ale Sophie tylko posyła mi niezręczny, wymuszony uśmiech.

Bas dudni przez jej dom jak bicie serca. Ciała cisną się do siebie w kontrolowanym chaosie, czerwone plastikowe kubki uniesione wysoko, śmiech miesza się z pulsującą muzyką.

Ściskam mój własny nietknięty drink, próbując przetworzyć, jak bardzo ten świat różni się od sterylnych korytarzy Wintercrest.

"Nasz kapitan drużyny hokejowej jest do tego idealny, swoją drogą. Szczególnie jeśli lubisz aroganckich facetów, którzy nie przywiązują się emocjonalnie po tym, jak cię porządnie przelecą."

Moja szczęka opada. Uśmiech Sophie staje się jeszcze bardziej napięty.

Potem Mia po prostu znika w tłumie, zostawiając mnie wpatrującą się za nią z jedną myślą dudniącą w głowie: 'Do jakiej szkoły ja właśnie trafiłam?'

"Nie przejmuj się nią," mówi szybko Sophie, z zarumienionymi policzkami. "Mia robi się... filozoficzna, gdy jest pijana."

"Filozoficzna?" udaje mi się wydusić. "Właśnie dała mi tutorial o odstresowywaniu się poprzez hokejowy penis."

Sophie śmieje się, ale brzmi to wymuszenie. "Witaj w Ridgeview, jak sądzę?"

Osiadamy z powrotem w naszym kącie, nadrabiając zaległości po latach niewidzenia się od gimnazjum. Sophie pyta o mój trening, rodzinę, wszystko oprócz słonia w pokoju.

Ale potem, nieuchronnie, porusza ten temat.

"Boże, tak się cieszę, że nigdy nie musiałam się użerać z obleśnymi trenerami jak niektóre dziewczyny," mówi, biorąc łyk swojego drinka. "Słyszałam o tej jednej dziewczynie w Wintercrest, która-"

Powietrze ucieka z moich płuc. Hałas imprezy zanika do białego szumu, gdy wspomnienia wracają jak tsunami.

Gabinet trenera Morrisona po wieczornym treningu. Jego ręka zsuwająca się po moich plecach podczas "korekt technicznych", zatrzymująca się w talii zdecydowanie za długo.

"Jesteś wyjątkowa, Katya. Nie jak inne." Jego oddech był gorący przy moim uchu, gdy pochylał się nad moim ramieniem, udając, że sprawdza mój harmonogram treningów. "Mógłbym ci pomóc dotrzeć do mistrzostw krajowych. Musisz mi tylko zaufać."

Tygodnie nasilających się dotknięć, muskanie mojego uda podczas sesji rozciągania. Komentarze o moim ciele, które sprawiały, że skóra mi cierpła. "Twoje linie są tak piękne, Katya. Tak dojrzałe jak na twój wiek."

Udawałam głupią, udawałam, że nie rozumiem, desperacko mając nadzieję, że odpuści.

Potem nadszedł ten ostatni wieczór, gdy drzwi jego gabinetu zatrzasnęły się. "Wiesz, co do ciebie czuję, prawda?"

Jego dłoń objęła moją twarz, zanim zdążyłam się cofnąć. Pocałunek. Nagły i agresywny. Mój zamrożony szok, niezdolność do ruchu, do oddychania. Krzyk jego córki z progu. Dźwięk jej plecaka uderzającego o podłogę. "Tato, co do cholery?!"

Po tym wszystko wybuchło. Oskarżenia. Szepty.

"Uwiodła go. Mała brudna dziwka." "Lodowa Księżniczka myśli, że może sobie kupić drogę na szczyt dzięki tatusiowi." "Bogata dziewczynka rozbijająca rodziny. Myślała-"

Znęcanie się, które nastąpiło. Graffiti w szatni nazywające mnie dziwką. Dziewczyny popychające mnie na korytarzach. "Lodowa Księżniczka myśli, że jest zbyt dobra na konsekwencje."

Anonimowe wiadomości: "Tym razem tatuś nie może cię z tego wykupić."

Izolacja. Wstyd. Sposób, w jaki nawet moje koleżanki z drużyny patrzyły na mnie jak na truciznę.

Sophie widzi moją twarz i natychmiast przestaje mówić. "Cholera, Kat, przepraszam. Nie powinnam była-"

"W porządku." Mój głos brzmi pusto. "I tak wszyscy myślą, że wiedzą, co się stało."

"Jestem pewna, że tutaj będzie inaczej," mówi stanowczo Sophie. "Prawie nikt nie wie o skandalu. Możesz zacząć od nowa, Kat."

Chcę jej wierzyć. Muszę jej wierzyć.

"Sophie!" Głos woła z kuchni. "Sytuacja awaryjna! Ktoś próbuje zrobić flambé i nie wie, co robi!"

"Cholera, to dobra patelnia mojej mamy." Sophie zrywa się. "Zaraz wracam!"

Znika w tłumie, zostawiając mnie samą z moimi myślami i przytłaczającym ciężarem założeń innych ludzi.

Potrzebuję powietrza. Przestrzeni. Łazienki.

Korytarz prowadzący do łazienki jest słabo oświetlony, muzyka przytłumiona przez ściany. Ale moją drogę blokuje para przyciśnięta do ściany, całująca się dziko, z rękami w spodniach, kompletnie nieświadoma świata wokół.

"Przepraszam," mówię uprzejmie.

Nic. Boże, oni praktycznie pożerają swoje twarze.

"Przepraszam," powtarzam, głośniej tym razem. Nadal nic.

Ręka faceta jest dosłownie w koszulce dziewczyny, a oni jęczą jakby byli w swoim prywatnym filmie porno. Próbuję się przecisnąć, ale masywny facet blokuje cały korytarz.

W końcu rezygnuję z uprzejmości i przepycham się.

Facet odrywa się od swojej sesji obściskiwania, patrząc na mnie z aroganckim uśmieszkiem, który sprawia, że skóra mi cierpnie.

"No proszę! Jest tu kilku hokeistów, którzy chętnie by cię przelecieli," mówi, jego głos ociekający prostacką pewnością siebie. "Jeśli chcesz konkretnie mnie, musisz poczekać na swoją kolej, gdy jestem tu zajęty, kochanie."

Patrzę na niego w oszołomionym milczeniu. Ta bezczelność. Ta absolutna bezczelność!

"Wszystko, czego chcę, to skorzystać z łazienki," warknęłam, czując narastającą w piersi furię. "Ale teraz, biorąc pod uwagę ile STD taka dziwka jak ty prawdopodobnie tam zostawiła, wolę nie."

Jego twarz ciemnieje. Dziewczyna nerwowo chichocze.

Odwracam się z powrotem w stronę głównego pokoju, planując znaleźć Sophie i opuścić tę katastrofalną imprezę. Ale gdy dochodzę do wejścia korytarza, ktoś chwyta mój nadgarstek. Mocno.

To ten sam facet. Jego uchwyt jest wystarczająco silny, by zostawić siniaki, jego oczy zimne z rozpoznaniem.

"No, no," mówi głośno, jego głos niesie się do głównego pokoju. "Patrzcie, kogo tu mamy. Lodową Księżniczkę ze szkoły Wintercrest."

Hałas w pobliskim obszarze cichnie. Głowy się odwracają. Pojawiają się telefony.

"Więc te wszystkie plotki były prawdziwe?" Jego głos staje się głośniejszy, występując dla rosnącej publiczności. "Naprawdę wolisz penisy starych trenerów? Czy może to jedyni, którzy chcą cię przelecieć?"

Policzek przychodzi szybko i mocno, moja dłoń łączy się z jego policzkiem z trzaskiem, który odbija się echem przez korytarz. Dźwięk jest satysfakcjonujący, gwałtowny i ostateczny.

"Ty dupku," warczę, podchodząc bliżej zamiast się cofać. "Nic o mnie nie wiesz!"

"Wiem wystarczająco," warczy, jego ręka wędruje do zaczerwienionego policzka. "Bogata dziewczynka ze skandalem myśli, że może-"

"Zamknij swoją pieprzoną mordę!" Mój głos podnosi się do krzyku. "Nic nie wiesz o tym, co się stało. Nic o tym, przez co przeszłam!"

"Prawda boli, co nie, Księżniczko?"

"Prawda?" Śmieję się, ale nie ma w tym humoru. "Prawda jest taka, że twój żałosny tyłek nigdy nie będzie wystarczająco dobry, żeby nawet oddychać tym samym powietrzem co ja, nie mówiąc już o dotykaniu mnie. Prawda jest taka, że jesteś tak zdesperowany za uwagą, że będziesz nękał dziewczynę, której nawet nie znasz, tylko po to, żeby poczuć się ważnym przez pieprzone pięć sekund."

Tłum rośnie. Ktoś na pewno to nagrywa.

"Myślisz, że pieniądze twojego tatusia czynią cię nietykalną?" krzyczy.

"Myślę, że twój smutny mały penis czyni cię nieistotnym," odparowuję.

"Co tu się do cholery dzieje?" Głos Sophie przecina chaos jak ostrze.

Przepycha się przez tłum, jej twarz zaczerwieniona ze złości i zażenowania.

"Rozejść się! Oboje!" Chwyta moje ramię, odciągając mnie od konfrontacji. "Wychodzimy. Teraz."

Gdy ciągnie mnie w stronę wyjścia, nie oglądam się za siebie. Ale czuję ciężar spojrzeń, szum szeptanych rozmów, znajome pieczenie stawania się centrum niechcianej uwagi.

Witaj w Ridgeview, naprawdę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

POV Kat

Moje ręce nie przestają drżeć, gdy razem z Sophie odchodzimy od katastrofy na imprezie.

Bas wciąż dudni w domu, ale teraz wydaje się przytłumiony, jakby wszystko było pod wodą. Mój policzek wciąż piecze w miejscu, gdzie ten dupek złapał mnie za twarz, a ja nie mogę pozbyć się widoku telefonów skierowanych na nas, nagrywających każdą sekundę mojego upokorzenia.

"To było intensywne," mówi Sophie, zerkając na tłum wciąż buzujący ekscytacją w jej domu. "Naprawdę mu pojechałaś."

"Zasłużył na gorsze," warknęłam, ostrzej niż zamierzałam. "Wystawić mnie tak przed wszystkimi, wspominając o Wintercrest—"

"Hej!" Głos wołający moje imię sprawia, że zamarzam.

Jest głębszy niż tego dupka z korytarza, jakby cieplejszy, ale z tą samą pewności siebie, która sprawia, że skręca mi się żołądek.

Obracam się powoli, bojąc się tego, co mogę zobaczyć. W naszą stronę idzie ktoś, kto wygląda uderzająco podobnie do faceta, którego właśnie upokorzyłam, ale różni się w sposób natychmiast zauważalny.

Te same ciemne włosy, ta sama atletyczna budowa, ta sama mocna szczęka, ale tam gdzie oczy tamtego były zimne i drapieżne, tego są ciepłe, brązowe i szczerze zatroskane.

Jest nieco niższy, może o cal lub dwa, ale jego podejście jest ostrożne, niegroźne. Nic podobnego do agresywnego kroku jego kolegi.

"Naprawdę przepraszam za mojego brata," powiedział zbliżając się, przeczesując włosy ręką w tym, co wydawało się nerwowym gestem. "Liam potrafi być prawdziwym dupkiem, szczególnie gdy jest zestresowany sezonem hokejowym."

Zamrugałam, powoli przetwarzając jego słowa. "Twój brat?"

"Niestety, tak," powiedział z żałosnym śmiechem. "Wiem, wiem. Ciężko uwierzyć, że jesteśmy spokrewnieni, co? To ja zgarnąłem cały urok i urodę w rodzinie."

"Nazwał mnie Lodową Księżniczką," mówię beznamiętnie, słowa wciąż piekące w gardle. "Jakbym była jakimś chodzącym nagłówkiem z tabloidów."

"Tak, słyszałem tę część," skrzywił się. "Słuchaj, wiem, że niewiele to znaczy z ust jego brata, ale on zwykle nie czepia się tak nowych uczniów. Musisz mu naprawdę zajść za skórę."

"Co za szczęście," powiedziałam sarkastycznie.

Śmieje się i mimo wszystko, prawie się uśmiecham.

Jest coś rozbrajającego w jego reakcji, coś, co utrudnia pozostanie całkowicie wściekłą, gdy stoi tam wyglądając tak szczerze przepraszająco.

"Jestem Nate," mówi, wyciągając do mnie rękę. "Nate Carter. Gram na środku w Ridgeview."

Patrzę na jego wyciągniętą dłoń, potem z powrotem na jego twarz. Ma wyraziste rysy, ale wszystko w jego wyrazie twarzy jest otwarte i przyjazne. Wbrew zdrowemu rozsądkowi, wyciągam rękę, by uścisnąć jego dłoń.

"Katya Melnyk." mówię po prostu. "Albo po prostu Kat."

"Miło cię poznać, Kat," mówi, jego uścisk dłoni jest pewny, ale nie agresywny. "I jeszcze raz, naprawdę przepraszam za całą tę sprawę z Lodową Księżniczką. To było zdecydowanie nie na miejscu."

"Nie musisz za niego przepraszać," mówię, choć doceniam gest. "Jest wystarczająco dorosły, żeby odpowiadać za własne słowa."

"To prawda, ale i tak chciałbym ci to jakoś wynagrodzić," mówi Nate, jego oczy rozjaśniają się, jakby wpadł na pomysł.

"Właściwie, może chciałabyś się kiedyś spotkać? Wiem, że to brzmi dziwnie, pytać tak wprost, ale po tym, jak Liam cię potraktował, najmniej co mogę zrobić, to pokazać ci, że nie wszyscy bracia Carter są kompletnym dupkami."

Waham się, zerkając z powrotem w stronę domu, gdzie impreza trwa dalej.

Ostatnia rzecz, jakiej potrzebuję, to więcej dramatu, a wplątanie się w relacje z bratem Liama wydaje się przepisem na komplikacje.

"Nie wiem," mówię powoli. "Twój brat dość jasno wyraził, co myśli o mojej obecności tutaj. Nie jestem pewna, czy wplątywanie się w relacje z jego rodziną to najlepszy pomysł."

"Hej," mówi Nate, jego głos jest łagodny, ale stanowczy. "Liam nie ma prawa kontrolować, z kim się przyjaźnię. Jest moim starszym bratem, nie opiekunem. A szczerze mówiąc, jeśli będzie mu przeszkadzać, że się przyjaźnimy, to tylko dodatkowa zaleta."

Sophie obserwowała naszą wymianę zdań z wyraźnym zainteresowaniem i prawie widzę, jak trybiki kręcą się w jej głowie.

"Nate to dobry człowiek, Kat," mówi w końcu. "Nie ma nic wspólnego z Liamem, jeśli chodzi o bycie dupkiem."

"Dzięki za rekomendację, Soph," Nate się szczerzy. "Widzisz? Mam nawet referencje."

Mimo wszystkiego, co wydarzyło się dzisiaj wieczorem, faktycznie rozważam tę propozycję. Nate wydaje się szczery, a jest coś pociągającego w pomyśle posiadania sojusznika, który rozumie dynamikę rodziny Carterów od środka.

"Okej," mówię w końcu. "Przyjaciele. Ale jeśli twój brat postanowi uprzykrzyć mi życie z tego powodu, ciebie będę obwiniać."

"Stoi," mówi Nate natychmiast. "I zaufaj mi, Liam ma znacznie ważniejsze rzeczy do zmartwienia niż to, z kim się przyjaźnię. Swoją drogą, przyjdziesz na mecz hokeja w piątek?"

"Jaki mecz hokeja?" pytam, choć mam przeczucie, że już znam odpowiedź.

"Otwarcie sezonu," wyjaśnia Nate. "Ridgeview przeciwko St. Augustine Prep. To dość duża sprawa—cała szkoła zwykle się na tym pojawia. Plus, w tym roku gram w pierwszym składzie, więc przydałoby mi się wszelkie możliwe wsparcie moralne."

"Grasz w pierwszym składzie?" pytam zaskoczona. "To chyba duża sprawa, prawda?"

"Ogromna sprawa," mówi Nate, jego pierś lekko się wypina z dumy. "Szczególnie jako junior. Trener w końcu zdecydował, że jestem gotowy na awans z drugiej linii. Długo na to czekałem."

Przygryzam wargę, rozważając. Z jednej strony, oglądanie jak Liam gra w hokeja to prawdopodobnie ostatnia rzecz, na jaką mam ochotę po naszej konfrontacji. Z drugiej strony, Nate prosi jako przyjaciel, a ja jestem mu coś winna za jego uprzejmość po zachowaniu jego brata.

"Nie planowałam tego," mówię szczerze. "Nie jestem największą fanką hokeja, a po tym, co się stało dzisiaj..."

"Daj spokój," mówi Nate, jego wyraz twarzy staje się błagalny. "Obiecuję, że Liam będzie zbyt skupiony na grze, żeby cię niepokoić. A naprawdę przydałby mi się ktoś dopingujący, kto nie jest ze mną spokrewniony albo nie próbuje się do mnie dobrać."

"Nate!" śmieje się Sophie, uderzając go w ramię. "Jesteś okropny."

"Co? Po prostu jestem szczery," protestuje, choć się uśmiecha. "Groupies hokejowe to prawdziwa rzecz i są dość przerażające. Potrzebuję normalnych przyjaciół na trybunach."

Patrzę między nimi, ważąc opcje. Mądrym posunięciem byłoby grzecznie odmówić i unikać każdej sytuacji, która mogłaby mnie ponownie postawić w pobliżu Liama.

Ale jest coś w szczerym wyrazie twarzy Nate'a i w tym, jak poszedł z drogi, żeby przeprosić za zachowanie brata, co sprawia, że chcę powiedzieć tak.

"Okej," mówię w końcu. "Przyjdę na twój mecz."

"Naprawdę?" twarz Nate'a rozjaśnia się, jakbym właśnie powiedziała mu, że wygrał na loterii. "To super! Nie pożałujesz, obiecuję. Jesteśmy naprawdę niezli w tym roku, a publiczność naprawdę się w to angażuje."

"Tylko obiecaj mi, że nie będę musiała wchodzić w interakcje z twoim bratem," mówię, tylko w połowie żartując.

"Obiecuję," mówi Nate poważnie, choć w jego oczach widać psotę. "Poza tym, będzie zbyt zajęty próbą zaimponowania łowcom talentów z uczelni, żeby zwracać uwagę na to, kto jest na trybunach."

"Łowcy talentów?" pytam.

"O tak, przyjeżdża ich sporo, żeby obejrzeć drużynę," wyjaśnia Nate. "Harvard, Yale, kilka innych. Liam jest tym zestresowany od tygodni. To jego cała rzecz—sprostanie oczekiwaniom, bycie gwiazdą ataku, cała ta presja."

Czuję małe ukłucie czegoś, co mogłoby być współczuciem, ale szybko je odpycham. Presja czy nie, to nie usprawiedliwia sposobu, w jaki mnie potraktował.

"Cóż, życzę mu powodzenia," mówię dyplomatycznie.

"I mnie też," dodaje Nate z uśmiechem. "Piątek wieczorem, siódma, Arena Ridgeview. Zostawię twoje nazwisko przy wejściu do sekcji studenckiej."

"Do zobaczenia tam," obiecuję i po raz pierwszy od konfrontacji, naprawdę to mam na myśli.

Może ta noc nie jest kompletną katastrofą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Ice Princess Belongs to No One

The Ice Princess Belongs to No One

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa