passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Ice Princess Belongs to No One - Rozdział #2 - autor itsvlada

The Ice Princess Belongs to No One

/

Rozdział 2

Rozdział 1

Z perspektywy Kat

"Słuchaj uważnie i zapamiętaj moją mądrość, Kat," oznajmia pijana Mia, starsza łyżwiarka figurowa, kołysząc się niebezpiecznie blisko naszego kąta.

Jej słowa zlewają się ze sobą, ale jej oczy płoną intensywnością kogoś, kto dzieli się świętą wiedzą.

"Jeśli chcesz pomyślnie ukończyć szkołę i mieć spokojne życie, potrzebujesz dwóch rzeczy: po pierwsze - nigdy, ale to nigdy, nie kłóć się z trenerem Williamsem. W przeciwnym razie możesz zapomnieć o naszym lodowisku. A po drugie," Mia kontynuuje, nachylając się konspiracyjnie, "dla odstresowania, zawsze trzymaj w pobliżu kogoś słodkiego z wystarczająco dużym penisem."

Patrzę na nią w szoku, zerkając na Sophie wzrokiem krzyczącym 'Co do cholery?'. Ale Sophie tylko posyła mi niezręczny, wymuszony uśmiech.

Bas dudni przez jej dom jak bicie serca. Ciała cisną się do siebie w kontrolowanym chaosie, czerwone plastikowe kubki uniesione wysoko, śmiech miesza się z pulsującą muzyką.

Ściskam mój własny nietknięty drink, próbując przetworzyć, jak bardzo ten świat różni się od sterylnych korytarzy Wintercrest.

"Nasz kapitan drużyny hokejowej jest do tego idealny, swoją drogą. Szczególnie jeśli lubisz aroganckich facetów, którzy nie przywiązują się emocjonalnie po tym, jak cię porządnie przelecą."

Moja szczęka opada. Uśmiech Sophie staje się jeszcze bardziej napięty.

Potem Mia po prostu znika w tłumie, zostawiając mnie wpatrującą się za nią z jedną myślą dudniącą w głowie: 'Do jakiej szkoły ja właśnie trafiłam?'

"Nie przejmuj się nią," mówi szybko Sophie, z zarumienionymi policzkami. "Mia robi się... filozoficzna, gdy jest pijana."

"Filozoficzna?" udaje mi się wydusić. "Właśnie dała mi tutorial o odstresowywaniu się poprzez hokejowy penis."

Sophie śmieje się, ale brzmi to wymuszenie. "Witaj w Ridgeview, jak sądzę?"

Osiadamy z powrotem w naszym kącie, nadrabiając zaległości po latach niewidzenia się od gimnazjum. Sophie pyta o mój trening, rodzinę, wszystko oprócz słonia w pokoju.

Ale potem, nieuchronnie, porusza ten temat.

"Boże, tak się cieszę, że nigdy nie musiałam się użerać z obleśnymi trenerami jak niektóre dziewczyny," mówi, biorąc łyk swojego drinka. "Słyszałam o tej jednej dziewczynie w Wintercrest, która-"

Powietrze ucieka z moich płuc. Hałas imprezy zanika do białego szumu, gdy wspomnienia wracają jak tsunami.

Gabinet trenera Morrisona po wieczornym treningu. Jego ręka zsuwająca się po moich plecach podczas "korekt technicznych", zatrzymująca się w talii zdecydowanie za długo.

"Jesteś wyjątkowa, Katya. Nie jak inne." Jego oddech był gorący przy moim uchu, gdy pochylał się nad moim ramieniem, udając, że sprawdza mój harmonogram treningów. "Mógłbym ci pomóc dotrzeć do mistrzostw krajowych. Musisz mi tylko zaufać."

Tygodnie nasilających się dotknięć, muskanie mojego uda podczas sesji rozciągania. Komentarze o moim ciele, które sprawiały, że skóra mi cierpła. "Twoje linie są tak piękne, Katya. Tak dojrzałe jak na twój wiek."

Udawałam głupią, udawałam, że nie rozumiem, desperacko mając nadzieję, że odpuści.

Potem nadszedł ten ostatni wieczór, gdy drzwi jego gabinetu zatrzasnęły się. "Wiesz, co do ciebie czuję, prawda?"

Jego dłoń objęła moją twarz, zanim zdążyłam się cofnąć. Pocałunek. Nagły i agresywny. Mój zamrożony szok, niezdolność do ruchu, do oddychania. Krzyk jego córki z progu. Dźwięk jej plecaka uderzającego o podłogę. "Tato, co do cholery?!"

Po tym wszystko wybuchło. Oskarżenia. Szepty.

"Uwiodła go. Mała brudna dziwka." "Lodowa Księżniczka myśli, że może sobie kupić drogę na szczyt dzięki tatusiowi." "Bogata dziewczynka rozbijająca rodziny. Myślała-"

Znęcanie się, które nastąpiło. Graffiti w szatni nazywające mnie dziwką. Dziewczyny popychające mnie na korytarzach. "Lodowa Księżniczka myśli, że jest zbyt dobra na konsekwencje."

Anonimowe wiadomości: "Tym razem tatuś nie może cię z tego wykupić."

Izolacja. Wstyd. Sposób, w jaki nawet moje koleżanki z drużyny patrzyły na mnie jak na truciznę.

Sophie widzi moją twarz i natychmiast przestaje mówić. "Cholera, Kat, przepraszam. Nie powinnam była-"

"W porządku." Mój głos brzmi pusto. "I tak wszyscy myślą, że wiedzą, co się stało."

"Jestem pewna, że tutaj będzie inaczej," mówi stanowczo Sophie. "Prawie nikt nie wie o skandalu. Możesz zacząć od nowa, Kat."

Chcę jej wierzyć. Muszę jej wierzyć.

"Sophie!" Głos woła z kuchni. "Sytuacja awaryjna! Ktoś próbuje zrobić flambé i nie wie, co robi!"

"Cholera, to dobra patelnia mojej mamy." Sophie zrywa się. "Zaraz wracam!"

Znika w tłumie, zostawiając mnie samą z moimi myślami i przytłaczającym ciężarem założeń innych ludzi.

Potrzebuję powietrza. Przestrzeni. Łazienki.

Korytarz prowadzący do łazienki jest słabo oświetlony, muzyka przytłumiona przez ściany. Ale moją drogę blokuje para przyciśnięta do ściany, całująca się dziko, z rękami w spodniach, kompletnie nieświadoma świata wokół.

"Przepraszam," mówię uprzejmie.

Nic. Boże, oni praktycznie pożerają swoje twarze.

"Przepraszam," powtarzam, głośniej tym razem. Nadal nic.

Ręka faceta jest dosłownie w koszulce dziewczyny, a oni jęczą jakby byli w swoim prywatnym filmie porno. Próbuję się przecisnąć, ale masywny facet blokuje cały korytarz.

W końcu rezygnuję z uprzejmości i przepycham się.

Facet odrywa się od swojej sesji obściskiwania, patrząc na mnie z aroganckim uśmieszkiem, który sprawia, że skóra mi cierpnie.

"No proszę! Jest tu kilku hokeistów, którzy chętnie by cię przelecieli," mówi, jego głos ociekający prostacką pewnością siebie. "Jeśli chcesz konkretnie mnie, musisz poczekać na swoją kolej, gdy jestem tu zajęty, kochanie."

Patrzę na niego w oszołomionym milczeniu. Ta bezczelność. Ta absolutna bezczelność!

"Wszystko, czego chcę, to skorzystać z łazienki," warknęłam, czując narastającą w piersi furię. "Ale teraz, biorąc pod uwagę ile STD taka dziwka jak ty prawdopodobnie tam zostawiła, wolę nie."

Jego twarz ciemnieje. Dziewczyna nerwowo chichocze.

Odwracam się z powrotem w stronę głównego pokoju, planując znaleźć Sophie i opuścić tę katastrofalną imprezę. Ale gdy dochodzę do wejścia korytarza, ktoś chwyta mój nadgarstek. Mocno.

To ten sam facet. Jego uchwyt jest wystarczająco silny, by zostawić siniaki, jego oczy zimne z rozpoznaniem.

"No, no," mówi głośno, jego głos niesie się do głównego pokoju. "Patrzcie, kogo tu mamy. Lodową Księżniczkę ze szkoły Wintercrest."

Hałas w pobliskim obszarze cichnie. Głowy się odwracają. Pojawiają się telefony.

"Więc te wszystkie plotki były prawdziwe?" Jego głos staje się głośniejszy, występując dla rosnącej publiczności. "Naprawdę wolisz penisy starych trenerów? Czy może to jedyni, którzy chcą cię przelecieć?"

Policzek przychodzi szybko i mocno, moja dłoń łączy się z jego policzkiem z trzaskiem, który odbija się echem przez korytarz. Dźwięk jest satysfakcjonujący, gwałtowny i ostateczny.

"Ty dupku," warczę, podchodząc bliżej zamiast się cofać. "Nic o mnie nie wiesz!"

"Wiem wystarczająco," warczy, jego ręka wędruje do zaczerwienionego policzka. "Bogata dziewczynka ze skandalem myśli, że może-"

"Zamknij swoją pieprzoną mordę!" Mój głos podnosi się do krzyku. "Nic nie wiesz o tym, co się stało. Nic o tym, przez co przeszłam!"

"Prawda boli, co nie, Księżniczko?"

"Prawda?" Śmieję się, ale nie ma w tym humoru. "Prawda jest taka, że twój żałosny tyłek nigdy nie będzie wystarczająco dobry, żeby nawet oddychać tym samym powietrzem co ja, nie mówiąc już o dotykaniu mnie. Prawda jest taka, że jesteś tak zdesperowany za uwagą, że będziesz nękał dziewczynę, której nawet nie znasz, tylko po to, żeby poczuć się ważnym przez pieprzone pięć sekund."

Tłum rośnie. Ktoś na pewno to nagrywa.

"Myślisz, że pieniądze twojego tatusia czynią cię nietykalną?" krzyczy.

"Myślę, że twój smutny mały penis czyni cię nieistotnym," odparowuję.

"Co tu się do cholery dzieje?" Głos Sophie przecina chaos jak ostrze.

Przepycha się przez tłum, jej twarz zaczerwieniona ze złości i zażenowania.

"Rozejść się! Oboje!" Chwyta moje ramię, odciągając mnie od konfrontacji. "Wychodzimy. Teraz."

Gdy ciągnie mnie w stronę wyjścia, nie oglądam się za siebie. Ale czuję ciężar spojrzeń, szum szeptanych rozmów, znajome pieczenie stawania się centrum niechcianej uwagi.

Witaj w Ridgeview, naprawdę.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 2

POV Kat

Moje ręce nie przestają drżeć, gdy razem z Sophie odchodzimy od katastrofy na imprezie.

Bas wciąż dudni w domu, ale teraz wydaje się przytłumiony, jakby wszystko było pod wodą. Mój policzek wciąż piecze w miejscu, gdzie ten dupek złapał mnie za twarz, a ja nie mogę pozbyć się widoku telefonów skierowanych na nas, nagrywających każdą sekundę mojego upokorzenia.

"To było intensywne," mówi Sophie, zerkając na tłum wciąż buzujący ekscytacją w jej domu. "Naprawdę mu pojechałaś."

"Zasłużył na gorsze," warknęłam, ostrzej niż zamierzałam. "Wystawić mnie tak przed wszystkimi, wspominając o Wintercrest—"

"Hej!" Głos wołający moje imię sprawia, że zamarzam.

Jest głębszy niż tego dupka z korytarza, jakby cieplejszy, ale z tą samą pewności siebie, która sprawia, że skręca mi się żołądek.

Obracam się powoli, bojąc się tego, co mogę zobaczyć. W naszą stronę idzie ktoś, kto wygląda uderzająco podobnie do faceta, którego właśnie upokorzyłam, ale różni się w sposób natychmiast zauważalny.

Te same ciemne włosy, ta sama atletyczna budowa, ta sama mocna szczęka, ale tam gdzie oczy tamtego były zimne i drapieżne, tego są ciepłe, brązowe i szczerze zatroskane.

Jest nieco niższy, może o cal lub dwa, ale jego podejście jest ostrożne, niegroźne. Nic podobnego do agresywnego kroku jego kolegi.

"Naprawdę przepraszam za mojego brata," powiedział zbliżając się, przeczesując włosy ręką w tym, co wydawało się nerwowym gestem. "Liam potrafi być prawdziwym dupkiem, szczególnie gdy jest zestresowany sezonem hokejowym."

Zamrugałam, powoli przetwarzając jego słowa. "Twój brat?"

"Niestety, tak," powiedział z żałosnym śmiechem. "Wiem, wiem. Ciężko uwierzyć, że jesteśmy spokrewnieni, co? To ja zgarnąłem cały urok i urodę w rodzinie."

"Nazwał mnie Lodową Księżniczką," mówię beznamiętnie, słowa wciąż piekące w gardle. "Jakbym była jakimś chodzącym nagłówkiem z tabloidów."

"Tak, słyszałem tę część," skrzywił się. "Słuchaj, wiem, że niewiele to znaczy z ust jego brata, ale on zwykle nie czepia się tak nowych uczniów. Musisz mu naprawdę zajść za skórę."

"Co za szczęście," powiedziałam sarkastycznie.

Śmieje się i mimo wszystko, prawie się uśmiecham.

Jest coś rozbrajającego w jego reakcji, coś, co utrudnia pozostanie całkowicie wściekłą, gdy stoi tam wyglądając tak szczerze przepraszająco.

"Jestem Nate," mówi, wyciągając do mnie rękę. "Nate Carter. Gram na środku w Ridgeview."

Patrzę na jego wyciągniętą dłoń, potem z powrotem na jego twarz. Ma wyraziste rysy, ale wszystko w jego wyrazie twarzy jest otwarte i przyjazne. Wbrew zdrowemu rozsądkowi, wyciągam rękę, by uścisnąć jego dłoń.

"Katya Melnyk." mówię po prostu. "Albo po prostu Kat."

"Miło cię poznać, Kat," mówi, jego uścisk dłoni jest pewny, ale nie agresywny. "I jeszcze raz, naprawdę przepraszam za całą tę sprawę z Lodową Księżniczką. To było zdecydowanie nie na miejscu."

"Nie musisz za niego przepraszać," mówię, choć doceniam gest. "Jest wystarczająco dorosły, żeby odpowiadać za własne słowa."

"To prawda, ale i tak chciałbym ci to jakoś wynagrodzić," mówi Nate, jego oczy rozjaśniają się, jakby wpadł na pomysł.

"Właściwie, może chciałabyś się kiedyś spotkać? Wiem, że to brzmi dziwnie, pytać tak wprost, ale po tym, jak Liam cię potraktował, najmniej co mogę zrobić, to pokazać ci, że nie wszyscy bracia Carter są kompletnym dupkami."

Waham się, zerkając z powrotem w stronę domu, gdzie impreza trwa dalej.

Ostatnia rzecz, jakiej potrzebuję, to więcej dramatu, a wplątanie się w relacje z bratem Liama wydaje się przepisem na komplikacje.

"Nie wiem," mówię powoli. "Twój brat dość jasno wyraził, co myśli o mojej obecności tutaj. Nie jestem pewna, czy wplątywanie się w relacje z jego rodziną to najlepszy pomysł."

"Hej," mówi Nate, jego głos jest łagodny, ale stanowczy. "Liam nie ma prawa kontrolować, z kim się przyjaźnię. Jest moim starszym bratem, nie opiekunem. A szczerze mówiąc, jeśli będzie mu przeszkadzać, że się przyjaźnimy, to tylko dodatkowa zaleta."

Sophie obserwowała naszą wymianę zdań z wyraźnym zainteresowaniem i prawie widzę, jak trybiki kręcą się w jej głowie.

"Nate to dobry człowiek, Kat," mówi w końcu. "Nie ma nic wspólnego z Liamem, jeśli chodzi o bycie dupkiem."

"Dzięki za rekomendację, Soph," Nate się szczerzy. "Widzisz? Mam nawet referencje."

Mimo wszystkiego, co wydarzyło się dzisiaj wieczorem, faktycznie rozważam tę propozycję. Nate wydaje się szczery, a jest coś pociągającego w pomyśle posiadania sojusznika, który rozumie dynamikę rodziny Carterów od środka.

"Okej," mówię w końcu. "Przyjaciele. Ale jeśli twój brat postanowi uprzykrzyć mi życie z tego powodu, ciebie będę obwiniać."

"Stoi," mówi Nate natychmiast. "I zaufaj mi, Liam ma znacznie ważniejsze rzeczy do zmartwienia niż to, z kim się przyjaźnię. Swoją drogą, przyjdziesz na mecz hokeja w piątek?"

"Jaki mecz hokeja?" pytam, choć mam przeczucie, że już znam odpowiedź.

"Otwarcie sezonu," wyjaśnia Nate. "Ridgeview przeciwko St. Augustine Prep. To dość duża sprawa—cała szkoła zwykle się na tym pojawia. Plus, w tym roku gram w pierwszym składzie, więc przydałoby mi się wszelkie możliwe wsparcie moralne."

"Grasz w pierwszym składzie?" pytam zaskoczona. "To chyba duża sprawa, prawda?"

"Ogromna sprawa," mówi Nate, jego pierś lekko się wypina z dumy. "Szczególnie jako junior. Trener w końcu zdecydował, że jestem gotowy na awans z drugiej linii. Długo na to czekałem."

Przygryzam wargę, rozważając. Z jednej strony, oglądanie jak Liam gra w hokeja to prawdopodobnie ostatnia rzecz, na jaką mam ochotę po naszej konfrontacji. Z drugiej strony, Nate prosi jako przyjaciel, a ja jestem mu coś winna za jego uprzejmość po zachowaniu jego brata.

"Nie planowałam tego," mówię szczerze. "Nie jestem największą fanką hokeja, a po tym, co się stało dzisiaj..."

"Daj spokój," mówi Nate, jego wyraz twarzy staje się błagalny. "Obiecuję, że Liam będzie zbyt skupiony na grze, żeby cię niepokoić. A naprawdę przydałby mi się ktoś dopingujący, kto nie jest ze mną spokrewniony albo nie próbuje się do mnie dobrać."

"Nate!" śmieje się Sophie, uderzając go w ramię. "Jesteś okropny."

"Co? Po prostu jestem szczery," protestuje, choć się uśmiecha. "Groupies hokejowe to prawdziwa rzecz i są dość przerażające. Potrzebuję normalnych przyjaciół na trybunach."

Patrzę między nimi, ważąc opcje. Mądrym posunięciem byłoby grzecznie odmówić i unikać każdej sytuacji, która mogłaby mnie ponownie postawić w pobliżu Liama.

Ale jest coś w szczerym wyrazie twarzy Nate'a i w tym, jak poszedł z drogi, żeby przeprosić za zachowanie brata, co sprawia, że chcę powiedzieć tak.

"Okej," mówię w końcu. "Przyjdę na twój mecz."

"Naprawdę?" twarz Nate'a rozjaśnia się, jakbym właśnie powiedziała mu, że wygrał na loterii. "To super! Nie pożałujesz, obiecuję. Jesteśmy naprawdę niezli w tym roku, a publiczność naprawdę się w to angażuje."

"Tylko obiecaj mi, że nie będę musiała wchodzić w interakcje z twoim bratem," mówię, tylko w połowie żartując.

"Obiecuję," mówi Nate poważnie, choć w jego oczach widać psotę. "Poza tym, będzie zbyt zajęty próbą zaimponowania łowcom talentów z uczelni, żeby zwracać uwagę na to, kto jest na trybunach."

"Łowcy talentów?" pytam.

"O tak, przyjeżdża ich sporo, żeby obejrzeć drużynę," wyjaśnia Nate. "Harvard, Yale, kilka innych. Liam jest tym zestresowany od tygodni. To jego cała rzecz—sprostanie oczekiwaniom, bycie gwiazdą ataku, cała ta presja."

Czuję małe ukłucie czegoś, co mogłoby być współczuciem, ale szybko je odpycham. Presja czy nie, to nie usprawiedliwia sposobu, w jaki mnie potraktował.

"Cóż, życzę mu powodzenia," mówię dyplomatycznie.

"I mnie też," dodaje Nate z uśmiechem. "Piątek wieczorem, siódma, Arena Ridgeview. Zostawię twoje nazwisko przy wejściu do sekcji studenckiej."

"Do zobaczenia tam," obiecuję i po raz pierwszy od konfrontacji, naprawdę to mam na myśli.

Może ta noc nie jest kompletną katastrofą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Liama

Piąta trzydzieści rano. Cyfry na ekranie telefonu palą się w ciemności.

Sen jest znowu niemożliwy—łowcy talentów z college'u, oczekiwania rodziny i sposób, w jaki Kat Melnyk patrzyła na mnie podczas naszej konfrontacji na imprezie, wirują w mojej głowie jak burza.

Chwytam torbę ze sprzętem i kieruję się na lodowisko. Lód woła mnie—pusty, spokojny, znajomy.

Ale gdy zbliżam się do areny, słyszę coś, co mnie zatrzymuje. Dźwięk płóz tnących lód, ale nie ciężkie, agresywne ruchy łyżew hokejowych.

Te są lżejsze, bardziej pełne wdzięku, z rytmem mówiącym o latach treningu.

Łyżwiarstwo figurowe.

Przechodzę cicho przez drzwi, pozostając w cieniu. Górne światła są przyciemnione, ale jest wystarczająco jasno, by ją wyraźnie widzieć.

Kat Melnyk lata.

Porusza się po lodzie, jakby się na nim urodziła, każdy ruch płynny i celowy. Jej ciemne włosy są związane w ciasny kucyk, ma na sobie proste czarne legginsy i dopasowaną sportową koszulkę, które podkreślają jej szczupłą, umięśnioną sylwetkę.

Patrzę, jak nabiera prędkości, po czym wykonuje potrójny skok. Obraca się w powietrzu z niemożliwą gracją, lądując czysto i gładko, przechodząc płynnie w sekwencję spiral.

"Jezus," szepczę.

To nie jest jakaś rozpieszczona bogata dziewczyna bawiąca się w sport. To artystka, wojowniczka, ktoś, kto poświęcił wszystko, by doskonalić swoje rzemiosło.

Przechodzi do kombinacji skoków, odbijając się z idealnym wyczuciem czasu i obracając się w powietrzu z prędkością, która wydaje się niemożliwa.

Kiedy ląduje, wyciągając ramiona w pozycji końcowej, coś skręca się w mojej piersi.

Wtedy mnie zauważa.

Obraca się, jej oczy rozszerzają się z szoku i zażenowania. Przez chwilę po prostu patrzymy na siebie przez lodowisko, cisza rozciąga się między nami jak napięta lina.

"Jak długo mnie obserwujesz?" żąda odpowiedzi, jej policzki różowieją.

"Wystarczająco długo." Jadę w jej kierunku, moje hokejowe kroki pochłaniają dystans. "Nie miałem pojęcia, że naprawdę umiesz jeździć."

"Co to ma znaczyć?" warczy, defensywne mury natychmiast wracają na miejsce.

"Znaczy, myślałem, że jesteś kolejną bogatą księżniczką bawiącą się w przebieranki." Te słowa teraz wydają się puste. "To było... to było naprawdę imponujące."

Zmieszanie przemyka przez jej twarz. Mój ton nie pasuje do ostrości moich słów.

"Nie wyglądaj na tak zszokowaną. Potrafię docenić talent, gdy go widzę, nawet gdy przychodzi zapakowany w ładne opakowanie z problemami z tatusiem."

"Dlaczego jesteś tu tak wcześnie?" pyta, wyraźnie ignorując moją zaczepkę.

"Z tego samego powodu co ty, jak przypuszczam." Zaczynam powoli krążyć wokół niej.

To hokejowy nawyk, to krążenie, ten ciągły ruch.

"Spokój i cisza. Żadnych tłumów, żadnych trenerów dyszących ci nad karkiem, żadnej presji. Tylko ty i lód."

Obserwuje mnie ostrożnie, gdy kontynuuję moje leniwe kręgi wokół niej, i widzę dokładny moment, w którym decyduje się wycofać.

"Cóż, zobaczyłeś, co chciałeś zobaczyć," mówi, zaczynając jechać w kierunku wyjścia. "Zejdę ci z drogi."

Rzeczywistość powraca z hukiem. Łowcy talentów z college'u, oczekiwania rodziny, starannie budowany przez lata wizerunek.

"Właściwie, musisz się stąd wynosić natychmiast," mówię, mój głos wraca do swojej znajomej chłodności. "Drużyna hokejowa ma zarezerwowany lód od szóstej trzydzieści do ósmej. To nasz czas treningowy."

Spogląda na zegar na tablicy wyników. "Nie wiedziałam. Zniknę za pięć minut."

"Znikniesz teraz," mówię, jadąc szybciej, by odciąć jej drogę do wyjścia. "Nie obchodzi mnie, czy jesteś w środku ćwiczenia swoich księżniczkowych piruetów. Gdy jest czas na hokej, łyżwiarze figurowi schodzą z lodu."

"Przestań nazywać mnie księżniczką," mówi, jej temperament w końcu wybucha. "I przestań być dla mnie takim dupkiem. Co ja ci w ogóle zrobiłam? Jestem tu od tygodnia, a ty byłeś dla mnie okropny od momentu, w którym się spotkaliśmy."

To pytanie uderza mnie jak strzał w klatkę piersiową. Co mi zrobiła? Istniała, była utalentowana, odmówiła zastraszenia.

"Chcesz wiedzieć, co zrobiłaś?" mówię, podjeżdżając bliżej, spychając ją w kierunku band. "Istniejesz. Pojawiasz się tutaj ze swoimi designerskimi ciuchami i tragiczną historią, oczekując, że wszyscy rozłożą przed tobą czerwony dywan, bo tatuś wypisał wystarczająco duży czek."

"To nieprawda," protestuje, ale ja już zbliżam się bardziej, gniew wzbiera w mojej piersi jak przypływ.

"Czyżby?" pytam, mój głos opada do niebezpiecznego szeptu. "Myślisz, że nie wiem, jak to działa? Bogata dziewczyna wpada w kłopoty, bogaty tatuś wykonuje telefon i nagle pojawia się miejsce w najbardziej ekskluzywnej akademii sportowej w kraju. Tymczasem dzieciaki, które naprawdę zasługują, żeby tu być, lądują na liście oczekujących."

"Nie wiesz nic o mojej sytuacji," mówi, ale jej plecy są już przy bandzie, a ja wciąż się zbliżam. "I zdecydowanie nie wiesz nic o tym, na co zasługuję."

"Wiem wystarczająco." Kładę jedną rękę na bandzie obok jej głowy, efektywnie ją unieruchamiając. "Mogę zamienić twoje życie w tej szkole w piekło. Mogę sprawić, że będziesz jadła lunch sama, że nikt nie będzie chciał być twoim partnerem w laboratorium, że każde wydarzenie towarzyskie będzie dla ciebie koszmarem. I twój tatuś nie może nic z tym zrobić."

"Dlaczego?" szepcze, i na moment jej maska opada.

Widzę prawdziwe zmieszanie w jej oczach, rzeczywisty ból pod gniewem.

"Dlaczego tak bardzo cię to obchodzi? Dlaczego ma dla ciebie znaczenie, czy tu jestem, czy nie?"

To pytanie łapie mnie z zaskoczenia, bo nie mam dobrej odpowiedzi. Przynajmniej nie takiej, do której chciałbym się przyznać.

"Bo ludzie tacy jak ty zawsze odbierają rzeczy ludziom takim jak ja," mówię w końcu, słowa pochodzą z jakiegoś mrocznego miejsca, które zwykle trzymam pod kluczem.

"Może nie masz takiego zamiaru, ale to robisz. I nie pozwolę, żeby to się znowu stało."

"Ludzie tacy jak ja?" powtarza, gniew rozbłyska. "Masz na myśli ludzi odnoszących sukcesy? Utalentowanych? Czy po prostu ludzi, którzy zagrażają twojemu cennemu małemu ego?"

Jej słowa trafiają zbyt blisko domu i zanim mogę się powstrzymać, podnoszę drugą rękę, by oprzeć ją o bandę z jej drugiej strony, całkowicie ją otaczając.

Jesteśmy teraz tak blisko, że widzę złote drobinki w jej ciemnych oczach i czuję ciepło promieniujące z jej ciała.

Czuję, jak cholernie dobrze pachnie nawet po treningu.

"Ostrożnie, księżniczko," mruczę, mój oddech ciepły przy jej uchu. "Igrasz z ogniem."

"Może lubię ogień," odpowiada, odmawiając zastraszenia, choć widzę, jak jej puls przyspiesza u podstawy szyi. "Może nie jestem tak krucha, jak ci się wydaje."

Odsuwam się, by na nią spojrzeć, i przez moment wszystko inne przestaje mieć znaczenie.

Wrogość, gniew, starannie skonstruowane powody, dla których mamy się nienawidzić – nic z tego się nie liczy.

Widzę tylko jej lekko rozchylone usta, sposób, w jaki jej oczy pociemniały, jak patrzy na mnie, jakby zobaczyła coś, czego się nie spodziewała.

Powietrze między nami trzeszczy od napięcia tak gęstego, że prawie mogę je posmakować. Łapię się na tym, że pochylam się bliżej, przyciągany przez coś, czego nie potrafię nazwać i nie chcę zrozumieć.

"Liam! Jesteś tam, stary?"

Głos Jude'a odbija się echem po lodowisku jak kubeł zimnej wody, przełamując czar, który nas otoczył.

Natychmiast odsuwam się od niej, stawiając między nami kilka stóp dystansu jednym płynnym ruchem, moje serce wali o żebra.

"Tak, tylko czyszczę lód," odkrzykuję, mój głos doskonale normalny mimo chaosu w mojej głowie.

"Wynoś się," mówię cicho, nie patrząc na nią, bo nie ufam sobie, że zachowam fasadę, jeśli znów spotkam jej wzrok. "Zanim reszta drużyny tu dotrze."

Przejeżdża obok mnie w kierunku wyjścia, i czuję fantomowe ciepło jej ciała wciąż unoszące się w przestrzeni między nami. Gdy dociera do bramki, odwraca się, obdarzając mnie ostatnim pogardliwym spojrzeniem, zanim odchodzi.

Nic w tym nie jest normalne. Nic w tym, jak sprawia, że się czuję, nie jest normalne.

Kurwa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Ice Princess Belongs to No One

The Ice Princess Belongs to No One

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa