passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Ice Princess Belongs to No One - Rozdział #4 - autor itsvlada

The Ice Princess Belongs to No One

/

Rozdział 4

Rozdział 3

POV Liama

Piąta trzydzieści rano. Cyfry na ekranie telefonu palą się w ciemności.

Sen jest znowu niemożliwy—łowcy talentów z college'u, oczekiwania rodziny i sposób, w jaki Kat Melnyk patrzyła na mnie podczas naszej konfrontacji na imprezie, wirują w mojej głowie jak burza.

Chwytam torbę ze sprzętem i kieruję się na lodowisko. Lód woła mnie—pusty, spokojny, znajomy.

Ale gdy zbliżam się do areny, słyszę coś, co mnie zatrzymuje. Dźwięk płóz tnących lód, ale nie ciężkie, agresywne ruchy łyżew hokejowych.

Te są lżejsze, bardziej pełne wdzięku, z rytmem mówiącym o latach treningu.

Łyżwiarstwo figurowe.

Przechodzę cicho przez drzwi, pozostając w cieniu. Górne światła są przyciemnione, ale jest wystarczająco jasno, by ją wyraźnie widzieć.

Kat Melnyk lata.

Porusza się po lodzie, jakby się na nim urodziła, każdy ruch płynny i celowy. Jej ciemne włosy są związane w ciasny kucyk, ma na sobie proste czarne legginsy i dopasowaną sportową koszulkę, które podkreślają jej szczupłą, umięśnioną sylwetkę.

Patrzę, jak nabiera prędkości, po czym wykonuje potrójny skok. Obraca się w powietrzu z niemożliwą gracją, lądując czysto i gładko, przechodząc płynnie w sekwencję spiral.

"Jezus," szepczę.

To nie jest jakaś rozpieszczona bogata dziewczyna bawiąca się w sport. To artystka, wojowniczka, ktoś, kto poświęcił wszystko, by doskonalić swoje rzemiosło.

Przechodzi do kombinacji skoków, odbijając się z idealnym wyczuciem czasu i obracając się w powietrzu z prędkością, która wydaje się niemożliwa.

Kiedy ląduje, wyciągając ramiona w pozycji końcowej, coś skręca się w mojej piersi.

Wtedy mnie zauważa.

Obraca się, jej oczy rozszerzają się z szoku i zażenowania. Przez chwilę po prostu patrzymy na siebie przez lodowisko, cisza rozciąga się między nami jak napięta lina.

"Jak długo mnie obserwujesz?" żąda odpowiedzi, jej policzki różowieją.

"Wystarczająco długo." Jadę w jej kierunku, moje hokejowe kroki pochłaniają dystans. "Nie miałem pojęcia, że naprawdę umiesz jeździć."

"Co to ma znaczyć?" warczy, defensywne mury natychmiast wracają na miejsce.

"Znaczy, myślałem, że jesteś kolejną bogatą księżniczką bawiącą się w przebieranki." Te słowa teraz wydają się puste. "To było... to było naprawdę imponujące."

Zmieszanie przemyka przez jej twarz. Mój ton nie pasuje do ostrości moich słów.

"Nie wyglądaj na tak zszokowaną. Potrafię docenić talent, gdy go widzę, nawet gdy przychodzi zapakowany w ładne opakowanie z problemami z tatusiem."

"Dlaczego jesteś tu tak wcześnie?" pyta, wyraźnie ignorując moją zaczepkę.

"Z tego samego powodu co ty, jak przypuszczam." Zaczynam powoli krążyć wokół niej.

To hokejowy nawyk, to krążenie, ten ciągły ruch.

"Spokój i cisza. Żadnych tłumów, żadnych trenerów dyszących ci nad karkiem, żadnej presji. Tylko ty i lód."

Obserwuje mnie ostrożnie, gdy kontynuuję moje leniwe kręgi wokół niej, i widzę dokładny moment, w którym decyduje się wycofać.

"Cóż, zobaczyłeś, co chciałeś zobaczyć," mówi, zaczynając jechać w kierunku wyjścia. "Zejdę ci z drogi."

Rzeczywistość powraca z hukiem. Łowcy talentów z college'u, oczekiwania rodziny, starannie budowany przez lata wizerunek.

"Właściwie, musisz się stąd wynosić natychmiast," mówię, mój głos wraca do swojej znajomej chłodności. "Drużyna hokejowa ma zarezerwowany lód od szóstej trzydzieści do ósmej. To nasz czas treningowy."

Spogląda na zegar na tablicy wyników. "Nie wiedziałam. Zniknę za pięć minut."

"Znikniesz teraz," mówię, jadąc szybciej, by odciąć jej drogę do wyjścia. "Nie obchodzi mnie, czy jesteś w środku ćwiczenia swoich księżniczkowych piruetów. Gdy jest czas na hokej, łyżwiarze figurowi schodzą z lodu."

"Przestań nazywać mnie księżniczką," mówi, jej temperament w końcu wybucha. "I przestań być dla mnie takim dupkiem. Co ja ci w ogóle zrobiłam? Jestem tu od tygodnia, a ty byłeś dla mnie okropny od momentu, w którym się spotkaliśmy."

To pytanie uderza mnie jak strzał w klatkę piersiową. Co mi zrobiła? Istniała, była utalentowana, odmówiła zastraszenia.

"Chcesz wiedzieć, co zrobiłaś?" mówię, podjeżdżając bliżej, spychając ją w kierunku band. "Istniejesz. Pojawiasz się tutaj ze swoimi designerskimi ciuchami i tragiczną historią, oczekując, że wszyscy rozłożą przed tobą czerwony dywan, bo tatuś wypisał wystarczająco duży czek."

"To nieprawda," protestuje, ale ja już zbliżam się bardziej, gniew wzbiera w mojej piersi jak przypływ.

"Czyżby?" pytam, mój głos opada do niebezpiecznego szeptu. "Myślisz, że nie wiem, jak to działa? Bogata dziewczyna wpada w kłopoty, bogaty tatuś wykonuje telefon i nagle pojawia się miejsce w najbardziej ekskluzywnej akademii sportowej w kraju. Tymczasem dzieciaki, które naprawdę zasługują, żeby tu być, lądują na liście oczekujących."

"Nie wiesz nic o mojej sytuacji," mówi, ale jej plecy są już przy bandzie, a ja wciąż się zbliżam. "I zdecydowanie nie wiesz nic o tym, na co zasługuję."

"Wiem wystarczająco." Kładę jedną rękę na bandzie obok jej głowy, efektywnie ją unieruchamiając. "Mogę zamienić twoje życie w tej szkole w piekło. Mogę sprawić, że będziesz jadła lunch sama, że nikt nie będzie chciał być twoim partnerem w laboratorium, że każde wydarzenie towarzyskie będzie dla ciebie koszmarem. I twój tatuś nie może nic z tym zrobić."

"Dlaczego?" szepcze, i na moment jej maska opada.

Widzę prawdziwe zmieszanie w jej oczach, rzeczywisty ból pod gniewem.

"Dlaczego tak bardzo cię to obchodzi? Dlaczego ma dla ciebie znaczenie, czy tu jestem, czy nie?"

To pytanie łapie mnie z zaskoczenia, bo nie mam dobrej odpowiedzi. Przynajmniej nie takiej, do której chciałbym się przyznać.

"Bo ludzie tacy jak ty zawsze odbierają rzeczy ludziom takim jak ja," mówię w końcu, słowa pochodzą z jakiegoś mrocznego miejsca, które zwykle trzymam pod kluczem.

"Może nie masz takiego zamiaru, ale to robisz. I nie pozwolę, żeby to się znowu stało."

"Ludzie tacy jak ja?" powtarza, gniew rozbłyska. "Masz na myśli ludzi odnoszących sukcesy? Utalentowanych? Czy po prostu ludzi, którzy zagrażają twojemu cennemu małemu ego?"

Jej słowa trafiają zbyt blisko domu i zanim mogę się powstrzymać, podnoszę drugą rękę, by oprzeć ją o bandę z jej drugiej strony, całkowicie ją otaczając.

Jesteśmy teraz tak blisko, że widzę złote drobinki w jej ciemnych oczach i czuję ciepło promieniujące z jej ciała.

Czuję, jak cholernie dobrze pachnie nawet po treningu.

"Ostrożnie, księżniczko," mruczę, mój oddech ciepły przy jej uchu. "Igrasz z ogniem."

"Może lubię ogień," odpowiada, odmawiając zastraszenia, choć widzę, jak jej puls przyspiesza u podstawy szyi. "Może nie jestem tak krucha, jak ci się wydaje."

Odsuwam się, by na nią spojrzeć, i przez moment wszystko inne przestaje mieć znaczenie.

Wrogość, gniew, starannie skonstruowane powody, dla których mamy się nienawidzić – nic z tego się nie liczy.

Widzę tylko jej lekko rozchylone usta, sposób, w jaki jej oczy pociemniały, jak patrzy na mnie, jakby zobaczyła coś, czego się nie spodziewała.

Powietrze między nami trzeszczy od napięcia tak gęstego, że prawie mogę je posmakować. Łapię się na tym, że pochylam się bliżej, przyciągany przez coś, czego nie potrafię nazwać i nie chcę zrozumieć.

"Liam! Jesteś tam, stary?"

Głos Jude'a odbija się echem po lodowisku jak kubeł zimnej wody, przełamując czar, który nas otoczył.

Natychmiast odsuwam się od niej, stawiając między nami kilka stóp dystansu jednym płynnym ruchem, moje serce wali o żebra.

"Tak, tylko czyszczę lód," odkrzykuję, mój głos doskonale normalny mimo chaosu w mojej głowie.

"Wynoś się," mówię cicho, nie patrząc na nią, bo nie ufam sobie, że zachowam fasadę, jeśli znów spotkam jej wzrok. "Zanim reszta drużyny tu dotrze."

Przejeżdża obok mnie w kierunku wyjścia, i czuję fantomowe ciepło jej ciała wciąż unoszące się w przestrzeni między nami. Gdy dociera do bramki, odwraca się, obdarzając mnie ostatnim pogardliwym spojrzeniem, zanim odchodzi.

Nic w tym nie jest normalne. Nic w tym, jak sprawia, że się czuję, nie jest normalne.

Kurwa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Nate'a

Ekran mojego telefonu świecił się od danych szkoleniowych Viktora Melnyka, gdy cień Liama padł na mój stolik niczym burzowa chmura.

Nie musiałem podnosić wzroku, by wiedzieć, że mój brat jest wściekły - napięcie promieniujące od niego było niemal namacalne.

"Co ty, do cholery, wyprawiasz?" Głos Liama przeciął ambient kawiarni niczym ostrze.

Spojrzałem znad moich badań, szybko zamykając kartę przeglądarki o pracy Viktora z zawodnikami NHL. Trzech medalistów olimpijskich. Connor McDavid. Nathan MacKinnon. Wszystkie powiązania były tam, ukryte w nieznanych wywiadach i raportach treningowych.

Moja przepustka na następny poziom.

"Piję kawę," powiedziałem, zmuszając się do nonszalancji. "Wiesz, normalne ludzkie czynności."

Liam opadł na krzesło naprzeciwko mnie z taką siłą, że ludzie przy pobliskich stolikach odwrócili się. Jego zielone oczy płonęły ledwo powstrzymywaną wściekłością.

"Nie udawaj głupiego. Mówię o niej. O Kat Melnyk. Dlaczego z nią rozmawiałeś zaraz po tym, jak mnie upokorzyła?"

I proszę. Prawdziwy powód jego furii. Zastanawiałem się, ile czasu zajmie, zanim dotrze do niego wieść o mojej rozmowie z Kat.

Najwyraźniej sieć plotkarska Ridgeview działała na najwyższych obrotach.

"Teraz kontrolujesz, z kim rozmawiam?" Zaśmiałem się, choć nie było w tej sytuacji nic zabawnego. "Od kiedy zarządzasz moim życiem towarzyskim?"

"Odkąd zacząłeś się spoufalać z rozpieszczonymi księżniczkami, które myślą, że mogą tu sobie przyjść i-"

"I co?" przerwałem, pozwalając, by w moim głosie pojawiła się prawdziwa irytacja. "Być świetnymi? Pokazać talent? Zagrozić twojemu cennemu ego?"

Liam się wzdrygnął. Dobrze. Może najwyższy czas, by ktoś zwrócił mu uwagę na jego odruchową wrogość wobec każdego, kto mógłby zagrozić jego pozycji złotego chłopca Ridgeview.

"Trzymaj się od niej z daleka," ostrzegł, jego głos spadł do szeptu, który jakimś cudem brzmiał groźniej niż krzyk. "Mówię poważnie, Nate."

"Dlaczego?" naciskałem, szczerze zaciekawiony. "Daj mi jeden dobry powód, dla którego miałbym trzymać się z daleka od całkiem miłej dziewczyny tylko dlatego, że ty postanowiłeś jej nienawidzić bez wyraźnego powodu."

Liam otworzył usta, po czym znów je zamknął, wyraźnie walcząc ze znalezieniem odpowiedzi, która nie ujawniłaby tego, co naprawdę napędzało jego wrogość wobec Kat.

Obserwowałem, jak ze sfrustrowania przeczesuje dłonią swoje ciemne włosy.

"Nie potrzebuję powodu," powiedział w końcu, ale nawet on musiał wiedzieć, jak słabo to zabrzmiało.

"Bzdura," powiedziałem wprost. "Zawsze masz powody dla wszystkiego, Liam. Nie robisz niczego bez wcześniejszego przeanalizowania sytuacji. Więc o co chodzi? Jaki masz z nią prawdziwy problem?"

"Ona tu nie pasuje," powiedział, ale słyszałem niepewność wkradającą się do jego głosu. "Ludzie tacy jak ona-"

"Ludzie tacy jak ona co? Ludzie z talentem? Ludzie z pieniędzmi? Nowość, bracie - cała ta szkoła jest pełna ludzi z pieniędzmi. Taki jest właśnie jej cel."

Liam milczał przez dłuższą chwilę, wpatrując się w swoje zaciśnięte na stole dłonie. Kiedy znów spojrzał w górę, w jego wyrazie twarzy było coś niemal bezbronnego.

"Po prostu... trzymaj się od niej z daleka, okay? Zaufaj mi w tej sprawie."

Błagalny ton w jego głosie prawie sprawił, że się zawahałem. Prawie. Ale potem pomyślałem o badaniach, które prowadziłem, o szansie, jaką reprezentowała Kat, o łowcach talentów z college'ów, którzy będą obserwować nasze mecze już za kilka tygodni.

Nie mogłem pozwolić, by rodzinna lojalność zniweczyła moje plany.

"Nie," powiedziałem po prostu. "Lubię ją. Jest szczera, zabawna i nie zasługuje na to gówno, którym ją obrzucasz. Jeśli nie możesz tego znieść, to twój problem, nie mój."

Krzesło Liama zaszurało o podłogę, gdy gwałtownie wstał, jego twarz zaczerwieniona ze złości. "W porządku. Ale nie przychodź do mnie z płaczem, gdy pokaże swoje prawdziwe oblicze."

"A jakie to niby oblicze?" zawołałem za nim, ale on już zmierzał do wyjścia bez słowa.

Obserwowałem, jak wychodzi, czując znajomą mieszankę frustracji i poczucia winy. Przez całe życie rywalizowaliśmy z Liamem, ale to było inne. Bardziej osobiste.

Było coś w Kat Melnyk, co weszło mu pod skórę w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem.

Co czyniło ją dla mnie jeszcze cenniejszą.

Wyciągnąłem ponownie telefon, przewijając z powrotem do artykułu o pracy Viktora Melnyka z profesjonalnymi hokeistami.

Techniki treningu mentalnego, ćwiczenia wizualizacyjne, metody dyscypliny, które pomogły elitarnym sportowcom osiągnąć następny poziom.

To było dokładnie to, czego potrzebowałem, by wyróżnić się spośród utalentowanych-ale-nie-nadzwyczajnych hokeistów konkurujących o te same stypendia.

Moje statystyki były dobre, ale nie świetne. Moja szybkość była ponadprzeciętna, ale nie elitarna. Mój strzał był celny, ale nie dość mocny, by zaimponować łowcom talentów.

Byłem definicją solidnego, niezawodnego zawodnika - takiego, który sprawia, że drużyny są lepsze, ale nigdy nie trafia na pierwsze strony gazet. W świecie, gdzie rekruterzy z college'ów mają do wyboru fenomeny i cudowne dzieci, bycie niezawodnym nie wystarczy.

Ale trening mentalny? Psychologiczna przewaga, która przychodzi z pracą z kimś takim jak Viktor Melnyk?

To mogło być różnicą między stypendium Division III a szansą na NHL.

Musiałem tylko zbliżyć się wystarczająco do Kat, by zasłużyć na przedstawienie.

Wciąż planowałem strategię, gdy zobaczyłem Kat zmierzającą w stronę wejścia do kawiarni, wyglądającą na nieco roztrzepaną, ale piękną. Jej ciemne włosy były związane w kucyk, a ona miała na sobie oversizowy sweter, który w jakiś sposób był jednocześnie casualowy i elegancki.

Idealne wyczucie czasu.

Szybko wstałem, przechwytując ją, zanim dotarła do lady. Wyglądała na zaskoczoną moim widokiem, ale nie niezadowoloną, co uznałem za dobry znak.

"Kat! Idealne wyczucie czasu. Właśnie o tobie myślałem."

"Naprawdę?" zapytała, przyjmując moje zaproszenie, by dołączyć do mnie przy stoliku. "Powinnam być pochlebiona czy zaniepokojona?"

"Zdecydowanie pochlebiona," uśmiechnąłem się, choć mój umysł pracował na wysokich obrotach nad tym, jak to rozegrać. Musiałem być ostrożny, sprawić, by wyglądało to naturalnie, a nie wykalkulowanie. "Chciałem z tobą o czymś porozmawiać."

Obserwowałem, jak zajmuje krzesło, które właśnie opuścił Liam, zauważając, że wyglądała na bardziej zrelaksowaną niż podczas naszego pierwszego spotkania. Może tydzień w Ridgeview zaczynał wydawać się mniej przytłaczający.

"Och?" Upiła łyk latte, czekając, aż będę kontynuował.

To była ta chwila. Moja szansa, by wszystko wprawić w ruch. Wziąłem głęboki oddech, wiedząc, że to, co powiem następnie, zadecyduje, czy mój plan ma jakąkolwiek szansę powodzenia.

"Myślałem o naszej przyjaźni," powiedziałem powoli, badając grunt. "O tym, jak bardzo lubię spędzać z tobą czas."

"To słodkie, Nate, ale-"

"Umówmy się," powiedziałem nagle, słowa wypłynęły pospiesznie, zanim zdążyłem się zawahać.

Jej oczy rozszerzyły się z szoku i przez moment myślałem, że całkowicie źle to rozegrałem. Ale potem zdałem sobie sprawę, że to mogło zadziałać nawet lepiej niż pierwotnie planowałem.

Romantyczny związek dałby mi znacznie więcej dostępu do jej świata, więcej okazji do spotkania jej ojca, więcej szans na udowodnienie, że jestem godzien jego uwagi.

"Co?" wykrzyknęła, jej głos wzniósł się wysoko ze zdziwienia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV Kat

"Co?" Słowo wybucha z moich ust jak wystrzał, wystarczająco głośno, by głowy w kawiarni się odwróciły.

Moje dłonie lecą do twarzy, czuję palący rumieniec na policzkach, gdy ciekawskie spojrzenia skupiają się na naszym stoliku. Nate pochyla się do przodu, jego głos opada do natarczywego szeptu.

"Wiem, jak to zabrzmiało, ale wysłuchaj mnie, zanim pomyślisz, że całkowicie postradałem zmysły."

Odsuwam rękę od jego dłoni, owijając obie dłonie wokół filiżanki kawy, jakby była kołem ratunkowym.

"Nate, nie mogę... to znaczy, jesteśmy przyjaciółmi, ale ja nie..."

"To byłoby udawane," przerywa mi, jego brązowe oczy są intensywne i skupione. "Udawany związek. Z korzyścią dla nas obojga."

Gwar kawiarni zamienia się w biały szum. "Przepraszam, co właśnie powiedziałeś?"

"Udawane randkowanie," powtarza, rozglądając się, by upewnić się, że nikt nie podsłuchuje. "Słuchaj, wiem, że to brzmi szalenie, ale pomyśl o tym. Jesteś tu społecznie wykańczana, prawda? Te szepty, spojrzenia, sposób, w jaki ludzie traktują cię, jakbyś była jakimś skandalem czekającym, by wybuchnąć?"

Moje policzki płoną upokorzeniem, bo ma absolutną rację. "Nie potrzebuję twojej litości, Nate."

"To nie litość," mówi stanowczo, uderzając dłonią w stół na tyle mocno, że moja filiżanka podskakuje.

"To strategia. Jeśli będziesz ze mną chodzić, nagle zyskasz społeczną ochronę. Jestem tu popularny, lubiany i zdecydowanie nie jestem moim bratem. Ludzie będą cię inaczej postrzegać, jeśli będziesz ze mną."

"A co dokładnie ty zyskujesz z tego genialnego układu?" pytam, mój głos ociekający sarkazmem. "Przyjemność mojego towarzystwa?"

Wyraz twarzy Nate'a staje się poważniejszy i przez chwilę dostrzegam w jego oczach coś kalkulującego.

"Zyskuję wizerunek kogoś, kto nie jest kolejnym hokeistą szukającym przelotnego romansu. Będę widziany z kimś inteligentnym, utalentowanym, spełnionym. Z kimś, kto sprawia, że wyglądam dobrze."

"Och, dzięki," mruczę. "Jestem taka zaszczycona, że mogę być twoim rekwizytem."

"Nie to miałem na myśli," mówi szybko, sięgając przez stół, by złapać mój nadgarstek. "Posłuchaj, Kat, lubię cię. Naprawdę. Ale jestem też szczery co do korzyści. Potrzebujesz ochrony przed społecznym chaosem tego miejsca, a ja potrzebuję poprawić swój wizerunek. Oboje coś z tego mamy."

Wpatruję się w niego, próbując przetworzyć to, co sugeruje. Jego uchwyt na moim nadgarstku jest stanowczy, niemal natarczywy.

"To szaleństwo. Ludzie nie robią takich rzeczy poza romansami."

"Żartujesz? Połowa związków w tej szkole jest strategiczna," Nate się śmieje, ale bez humoru. "Przynajmniej my jesteśmy od początku szczerzy."

"A twój brat?" pytam, pytanie wymyka mi się, zanim zdążę je powstrzymać. "Co z Liamem?"

Coś przemyka przez twarz Nate'a - gniew, determinacja, coś mroczniejszego. "Co z nim?"

"Już mnie nienawidzi. Jeśli będę chodzić z jego bratem, to tylko pogorszy sprawę."

"Albo może się od ciebie odczepi," mówi Nate z namysłem, jego oczy rozświetlają się pomysłem, który mi się nie podoba.

Biorę długi łyk kawy, kupując czas na przemyślenie.

Racjonalna część mojego mózgu krzyczy, że to okropny pomysł, ale ta część mnie, która jest zmęczona tygodniem szeptanych rozmów i wrogich spojrzeń, faktycznie to rozważa.

"To absurdalne," mówię w końcu.

Nate pochyla się do przodu, jego głos staje się bardziej przekonujący, bardziej intensywny.

"Pomyśl o tym praktycznie. Już dobrze się dogadujemy. Dobrze się razem bawimy. Po prostu... podkreślilibyśmy naszą przyjaźń na użytek publiczny."

"Podkreślilibyśmy," powtarzam beznamiętnie. "Tak to teraz nazywamy?"

"Trzymalibyśmy się za ręce publicznie, siedzieli razem na lunchu, chodzili razem na szkolne wydarzenia. Nic więcej, chyba że oboje byśmy tego chcieli."

Czuję, jak mój opór słabnie. Myśl o posiadaniu kogoś po swojej stronie, kogoś, kto mógłby mnie osłonić przed najgorszą społeczną kontrolą, jest kusząca. Więcej niż kusząca.

"A co się stanie, gdy się 'rozstaniemy'?" pytam, używając cudzysłowu wolną ręką. "Czy to nie stworzy jeszcze więcej dramatu?"

"Zajmiemy się tym, gdy nadejdzie czas," mówi Nate, ale jego odpowiedź wydaje się wymijająca. "Może rozstaniemy się za obopólną zgodą. Może po prostu naturalnie się od siebie oddalimy."

Studiuję jego twarz, szukając oznak. Coś ukrywa, ale czy ja też czegoś nie ukrywam? Wszyscy mamy swoje sekrety, ukryte motywy.

"To szaleństwo," mówię znowu, ale z mniejszym przekonaniem niż wcześniej.

"Czasami szaleństwo jest dokładnie tym, czego potrzebujesz," mówi Nate miękko, jego kciuk głaszcze mój nadgarstek. "Kat, obserwowałem cię w tym tygodniu. Jesteś utalentowana, mądra i zabawna, ale chodzisz po tym miejscu, jakbyś czekała, aż ktoś cię wyrzuci. To mogłoby dać ci pewność siebie, by być sobą."

Rozglądam się po kawiarni, zauważając grupy śmiejących się razem studentów, tę łatwą koleżeńskość, z której zostałam wykluczona od przyjazdu.

Samotność, którą próbowałam ignorować przez cały tydzień, nagle staje się przytłaczająca.

"Musiałyby być zasady," mówię powoli, a twarz Nate'a rozjaśnia się triumfem.

"Oczywiście. Cokolwiek zechcesz."

"Żadnego całowania, chyba że absolutnie konieczne dla podtrzymania pozorów," mówię stanowczo. "I mam na myśli absolutnie konieczne."

"Zgoda."

"Żadnego kłamania naszym przyjaciołom o tym, czym to naprawdę jest. Jeśli Sophie zapyta mnie wprost, nie będę jej okłamywać."

"W porządku. Choć może nie ujawniajmy tej informacji, dopóki nie zostaniemy zapytani wprost?"

Kiwam niechętnie głową. "I w momencie, gdy którekolwiek z nas poczuje się niekomfortowo, kończymy to. Bez pytań, bez poczucia winy."

"Umowa stoi," mówi Nate natychmiast. "Coś jeszcze?"

"Twój brat," mówię, a wyraz twarzy Nate'a staje się ostrożny. "Nie chcę być używana jako amunicja w jakiejkolwiek dziwnej rywalizacji między wami."

"Nie o to w tym chodzi," mówi Nate, ale podnoszę rękę, by go powstrzymać.

"Mówię poważnie, Nate. Odmawiam bycia pionkiem w dramacie rodziny Carterów. Jeśli to tylko jakiś wymyślny sposób na odegranie się na Liamie, to ja się wycofuję."

"To nie to," mówi stanowczo, ale coś w jego oczach sugeruje coś innego. "Obiecuję ci, Kat. Tu chodzi o pomoc nam obojgu, nie o mojego brata."

Wpatruję się w niego przez długą chwilę, próbując odczytać jego intencje. Jest coś, czego mi nie mówi, jestem tego pewna, ale może to w porządku.

Może oboje mamy prawo do swoich sekretów, dopóki jesteśmy szczerzy co do samego układu.

"Okej," mówię w końcu, a uśmiech Nate'a mógłby zasilić całą kawiarnię.

"Okej?"

"Tak, okej. Zrobię to. Ale zastrzegam sobie prawo do zmiany zdania, jeśli to wymknie się spod kontroli."

"Nie wymknie się," mówi Nate pewnie, sięgając przez stół, by ścisnąć moją dłoń. "Zaufaj mi, Kat. To zadziała idealnie dla nas obojga."

Gdy jego palce splatają się z moimi, nie mogę się pozbyć uczucia, że zawieram pakt z diabłem. Ale może, tylko może, ten konkretny diabeł jest dokładnie tym, czego potrzebuję, by przetrwać w Akademii Ridgeview.

"Więc," mówię, próbując wprowadzić trochę lekkości do mojego głosu. "Kiedy zaczynamy tę maskaradę?"

"Co powiesz na teraz?" mówi Nate, unosząc nasze złączone dłonie tak, by każdy mógł je zobaczyć. "Co ty na to, dziewczyno?"

To słowo uderza mnie jak fizyczny cios. Dreszcz przebiega mi po kręgosłupie - nie z powodu uśmiechu Nate'a, ani sposobu, w jaki głowy się już odwracają, ani nawet dreszczu udawania, że jest się chcianą.

To dlatego, że wiem, że ktoś inny to zobaczy. Ktoś, kogo nie powinno to obchodzić, ale najwyraźniej obchodzi.

Liam.

Z jego okrutnymi słowami i burzliwymi zielonymi oczami. Sposób, w jaki patrzył na mnie, jakbym była problemem, o którym nie może przestać myśleć.

Dał jasno do zrozumienia, że mnie nie lubi. Że nie chce mnie tu. Ale to napięcie? Ten błysk czegoś mrocznego w jego oczach, gdy zobaczył, jak Nate się do mnie zbliża?

Czułam to w gardle. W pulsie. Między udami.

Więc dlaczego - dlaczego - stałam tu, mając udawać związek z bezpiecznym bratem... podczas gdy pragnęłam tego, który by mnie spalił żywcem?

"Dziewczyna," powtarzam, słowo dziwnie smakuje na moim języku. "Chyba naprawdę to robimy."

"Naprawdę to robimy," potwierdza Nate, jego uśmiech ostry od zwycięstwa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Ice Princess Belongs to No One

The Ice Princess Belongs to No One

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa