passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Ice Princess Belongs to No One - Rozdział #3 - autor itsvlada

The Ice Princess Belongs to No One

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Kat

Moje ręce nie przestają drżeć, gdy razem z Sophie odchodzimy od katastrofy na imprezie.

Bas wciąż dudni w domu, ale teraz wydaje się przytłumiony, jakby wszystko było pod wodą. Mój policzek wciąż piecze w miejscu, gdzie ten dupek złapał mnie za twarz, a ja nie mogę pozbyć się widoku telefonów skierowanych na nas, nagrywających każdą sekundę mojego upokorzenia.

"To było intensywne," mówi Sophie, zerkając na tłum wciąż buzujący ekscytacją w jej domu. "Naprawdę mu pojechałaś."

"Zasłużył na gorsze," warknęłam, ostrzej niż zamierzałam. "Wystawić mnie tak przed wszystkimi, wspominając o Wintercrest—"

"Hej!" Głos wołający moje imię sprawia, że zamarzam.

Jest głębszy niż tego dupka z korytarza, jakby cieplejszy, ale z tą samą pewności siebie, która sprawia, że skręca mi się żołądek.

Obracam się powoli, bojąc się tego, co mogę zobaczyć. W naszą stronę idzie ktoś, kto wygląda uderzająco podobnie do faceta, którego właśnie upokorzyłam, ale różni się w sposób natychmiast zauważalny.

Te same ciemne włosy, ta sama atletyczna budowa, ta sama mocna szczęka, ale tam gdzie oczy tamtego były zimne i drapieżne, tego są ciepłe, brązowe i szczerze zatroskane.

Jest nieco niższy, może o cal lub dwa, ale jego podejście jest ostrożne, niegroźne. Nic podobnego do agresywnego kroku jego kolegi.

"Naprawdę przepraszam za mojego brata," powiedział zbliżając się, przeczesując włosy ręką w tym, co wydawało się nerwowym gestem. "Liam potrafi być prawdziwym dupkiem, szczególnie gdy jest zestresowany sezonem hokejowym."

Zamrugałam, powoli przetwarzając jego słowa. "Twój brat?"

"Niestety, tak," powiedział z żałosnym śmiechem. "Wiem, wiem. Ciężko uwierzyć, że jesteśmy spokrewnieni, co? To ja zgarnąłem cały urok i urodę w rodzinie."

"Nazwał mnie Lodową Księżniczką," mówię beznamiętnie, słowa wciąż piekące w gardle. "Jakbym była jakimś chodzącym nagłówkiem z tabloidów."

"Tak, słyszałem tę część," skrzywił się. "Słuchaj, wiem, że niewiele to znaczy z ust jego brata, ale on zwykle nie czepia się tak nowych uczniów. Musisz mu naprawdę zajść za skórę."

"Co za szczęście," powiedziałam sarkastycznie.

Śmieje się i mimo wszystko, prawie się uśmiecham.

Jest coś rozbrajającego w jego reakcji, coś, co utrudnia pozostanie całkowicie wściekłą, gdy stoi tam wyglądając tak szczerze przepraszająco.

"Jestem Nate," mówi, wyciągając do mnie rękę. "Nate Carter. Gram na środku w Ridgeview."

Patrzę na jego wyciągniętą dłoń, potem z powrotem na jego twarz. Ma wyraziste rysy, ale wszystko w jego wyrazie twarzy jest otwarte i przyjazne. Wbrew zdrowemu rozsądkowi, wyciągam rękę, by uścisnąć jego dłoń.

"Katya Melnyk." mówię po prostu. "Albo po prostu Kat."

"Miło cię poznać, Kat," mówi, jego uścisk dłoni jest pewny, ale nie agresywny. "I jeszcze raz, naprawdę przepraszam za całą tę sprawę z Lodową Księżniczką. To było zdecydowanie nie na miejscu."

"Nie musisz za niego przepraszać," mówię, choć doceniam gest. "Jest wystarczająco dorosły, żeby odpowiadać za własne słowa."

"To prawda, ale i tak chciałbym ci to jakoś wynagrodzić," mówi Nate, jego oczy rozjaśniają się, jakby wpadł na pomysł.

"Właściwie, może chciałabyś się kiedyś spotkać? Wiem, że to brzmi dziwnie, pytać tak wprost, ale po tym, jak Liam cię potraktował, najmniej co mogę zrobić, to pokazać ci, że nie wszyscy bracia Carter są kompletnym dupkami."

Waham się, zerkając z powrotem w stronę domu, gdzie impreza trwa dalej.

Ostatnia rzecz, jakiej potrzebuję, to więcej dramatu, a wplątanie się w relacje z bratem Liama wydaje się przepisem na komplikacje.

"Nie wiem," mówię powoli. "Twój brat dość jasno wyraził, co myśli o mojej obecności tutaj. Nie jestem pewna, czy wplątywanie się w relacje z jego rodziną to najlepszy pomysł."

"Hej," mówi Nate, jego głos jest łagodny, ale stanowczy. "Liam nie ma prawa kontrolować, z kim się przyjaźnię. Jest moim starszym bratem, nie opiekunem. A szczerze mówiąc, jeśli będzie mu przeszkadzać, że się przyjaźnimy, to tylko dodatkowa zaleta."

Sophie obserwowała naszą wymianę zdań z wyraźnym zainteresowaniem i prawie widzę, jak trybiki kręcą się w jej głowie.

"Nate to dobry człowiek, Kat," mówi w końcu. "Nie ma nic wspólnego z Liamem, jeśli chodzi o bycie dupkiem."

"Dzięki za rekomendację, Soph," Nate się szczerzy. "Widzisz? Mam nawet referencje."

Mimo wszystkiego, co wydarzyło się dzisiaj wieczorem, faktycznie rozważam tę propozycję. Nate wydaje się szczery, a jest coś pociągającego w pomyśle posiadania sojusznika, który rozumie dynamikę rodziny Carterów od środka.

"Okej," mówię w końcu. "Przyjaciele. Ale jeśli twój brat postanowi uprzykrzyć mi życie z tego powodu, ciebie będę obwiniać."

"Stoi," mówi Nate natychmiast. "I zaufaj mi, Liam ma znacznie ważniejsze rzeczy do zmartwienia niż to, z kim się przyjaźnię. Swoją drogą, przyjdziesz na mecz hokeja w piątek?"

"Jaki mecz hokeja?" pytam, choć mam przeczucie, że już znam odpowiedź.

"Otwarcie sezonu," wyjaśnia Nate. "Ridgeview przeciwko St. Augustine Prep. To dość duża sprawa—cała szkoła zwykle się na tym pojawia. Plus, w tym roku gram w pierwszym składzie, więc przydałoby mi się wszelkie możliwe wsparcie moralne."

"Grasz w pierwszym składzie?" pytam zaskoczona. "To chyba duża sprawa, prawda?"

"Ogromna sprawa," mówi Nate, jego pierś lekko się wypina z dumy. "Szczególnie jako junior. Trener w końcu zdecydował, że jestem gotowy na awans z drugiej linii. Długo na to czekałem."

Przygryzam wargę, rozważając. Z jednej strony, oglądanie jak Liam gra w hokeja to prawdopodobnie ostatnia rzecz, na jaką mam ochotę po naszej konfrontacji. Z drugiej strony, Nate prosi jako przyjaciel, a ja jestem mu coś winna za jego uprzejmość po zachowaniu jego brata.

"Nie planowałam tego," mówię szczerze. "Nie jestem największą fanką hokeja, a po tym, co się stało dzisiaj..."

"Daj spokój," mówi Nate, jego wyraz twarzy staje się błagalny. "Obiecuję, że Liam będzie zbyt skupiony na grze, żeby cię niepokoić. A naprawdę przydałby mi się ktoś dopingujący, kto nie jest ze mną spokrewniony albo nie próbuje się do mnie dobrać."

"Nate!" śmieje się Sophie, uderzając go w ramię. "Jesteś okropny."

"Co? Po prostu jestem szczery," protestuje, choć się uśmiecha. "Groupies hokejowe to prawdziwa rzecz i są dość przerażające. Potrzebuję normalnych przyjaciół na trybunach."

Patrzę między nimi, ważąc opcje. Mądrym posunięciem byłoby grzecznie odmówić i unikać każdej sytuacji, która mogłaby mnie ponownie postawić w pobliżu Liama.

Ale jest coś w szczerym wyrazie twarzy Nate'a i w tym, jak poszedł z drogi, żeby przeprosić za zachowanie brata, co sprawia, że chcę powiedzieć tak.

"Okej," mówię w końcu. "Przyjdę na twój mecz."

"Naprawdę?" twarz Nate'a rozjaśnia się, jakbym właśnie powiedziała mu, że wygrał na loterii. "To super! Nie pożałujesz, obiecuję. Jesteśmy naprawdę niezli w tym roku, a publiczność naprawdę się w to angażuje."

"Tylko obiecaj mi, że nie będę musiała wchodzić w interakcje z twoim bratem," mówię, tylko w połowie żartując.

"Obiecuję," mówi Nate poważnie, choć w jego oczach widać psotę. "Poza tym, będzie zbyt zajęty próbą zaimponowania łowcom talentów z uczelni, żeby zwracać uwagę na to, kto jest na trybunach."

"Łowcy talentów?" pytam.

"O tak, przyjeżdża ich sporo, żeby obejrzeć drużynę," wyjaśnia Nate. "Harvard, Yale, kilka innych. Liam jest tym zestresowany od tygodni. To jego cała rzecz—sprostanie oczekiwaniom, bycie gwiazdą ataku, cała ta presja."

Czuję małe ukłucie czegoś, co mogłoby być współczuciem, ale szybko je odpycham. Presja czy nie, to nie usprawiedliwia sposobu, w jaki mnie potraktował.

"Cóż, życzę mu powodzenia," mówię dyplomatycznie.

"I mnie też," dodaje Nate z uśmiechem. "Piątek wieczorem, siódma, Arena Ridgeview. Zostawię twoje nazwisko przy wejściu do sekcji studenckiej."

"Do zobaczenia tam," obiecuję i po raz pierwszy od konfrontacji, naprawdę to mam na myśli.

Może ta noc nie jest kompletną katastrofą.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Liama

Piąta trzydzieści rano. Cyfry na ekranie telefonu palą się w ciemności.

Sen jest znowu niemożliwy—łowcy talentów z college'u, oczekiwania rodziny i sposób, w jaki Kat Melnyk patrzyła na mnie podczas naszej konfrontacji na imprezie, wirują w mojej głowie jak burza.

Chwytam torbę ze sprzętem i kieruję się na lodowisko. Lód woła mnie—pusty, spokojny, znajomy.

Ale gdy zbliżam się do areny, słyszę coś, co mnie zatrzymuje. Dźwięk płóz tnących lód, ale nie ciężkie, agresywne ruchy łyżew hokejowych.

Te są lżejsze, bardziej pełne wdzięku, z rytmem mówiącym o latach treningu.

Łyżwiarstwo figurowe.

Przechodzę cicho przez drzwi, pozostając w cieniu. Górne światła są przyciemnione, ale jest wystarczająco jasno, by ją wyraźnie widzieć.

Kat Melnyk lata.

Porusza się po lodzie, jakby się na nim urodziła, każdy ruch płynny i celowy. Jej ciemne włosy są związane w ciasny kucyk, ma na sobie proste czarne legginsy i dopasowaną sportową koszulkę, które podkreślają jej szczupłą, umięśnioną sylwetkę.

Patrzę, jak nabiera prędkości, po czym wykonuje potrójny skok. Obraca się w powietrzu z niemożliwą gracją, lądując czysto i gładko, przechodząc płynnie w sekwencję spiral.

"Jezus," szepczę.

To nie jest jakaś rozpieszczona bogata dziewczyna bawiąca się w sport. To artystka, wojowniczka, ktoś, kto poświęcił wszystko, by doskonalić swoje rzemiosło.

Przechodzi do kombinacji skoków, odbijając się z idealnym wyczuciem czasu i obracając się w powietrzu z prędkością, która wydaje się niemożliwa.

Kiedy ląduje, wyciągając ramiona w pozycji końcowej, coś skręca się w mojej piersi.

Wtedy mnie zauważa.

Obraca się, jej oczy rozszerzają się z szoku i zażenowania. Przez chwilę po prostu patrzymy na siebie przez lodowisko, cisza rozciąga się między nami jak napięta lina.

"Jak długo mnie obserwujesz?" żąda odpowiedzi, jej policzki różowieją.

"Wystarczająco długo." Jadę w jej kierunku, moje hokejowe kroki pochłaniają dystans. "Nie miałem pojęcia, że naprawdę umiesz jeździć."

"Co to ma znaczyć?" warczy, defensywne mury natychmiast wracają na miejsce.

"Znaczy, myślałem, że jesteś kolejną bogatą księżniczką bawiącą się w przebieranki." Te słowa teraz wydają się puste. "To było... to było naprawdę imponujące."

Zmieszanie przemyka przez jej twarz. Mój ton nie pasuje do ostrości moich słów.

"Nie wyglądaj na tak zszokowaną. Potrafię docenić talent, gdy go widzę, nawet gdy przychodzi zapakowany w ładne opakowanie z problemami z tatusiem."

"Dlaczego jesteś tu tak wcześnie?" pyta, wyraźnie ignorując moją zaczepkę.

"Z tego samego powodu co ty, jak przypuszczam." Zaczynam powoli krążyć wokół niej.

To hokejowy nawyk, to krążenie, ten ciągły ruch.

"Spokój i cisza. Żadnych tłumów, żadnych trenerów dyszących ci nad karkiem, żadnej presji. Tylko ty i lód."

Obserwuje mnie ostrożnie, gdy kontynuuję moje leniwe kręgi wokół niej, i widzę dokładny moment, w którym decyduje się wycofać.

"Cóż, zobaczyłeś, co chciałeś zobaczyć," mówi, zaczynając jechać w kierunku wyjścia. "Zejdę ci z drogi."

Rzeczywistość powraca z hukiem. Łowcy talentów z college'u, oczekiwania rodziny, starannie budowany przez lata wizerunek.

"Właściwie, musisz się stąd wynosić natychmiast," mówię, mój głos wraca do swojej znajomej chłodności. "Drużyna hokejowa ma zarezerwowany lód od szóstej trzydzieści do ósmej. To nasz czas treningowy."

Spogląda na zegar na tablicy wyników. "Nie wiedziałam. Zniknę za pięć minut."

"Znikniesz teraz," mówię, jadąc szybciej, by odciąć jej drogę do wyjścia. "Nie obchodzi mnie, czy jesteś w środku ćwiczenia swoich księżniczkowych piruetów. Gdy jest czas na hokej, łyżwiarze figurowi schodzą z lodu."

"Przestań nazywać mnie księżniczką," mówi, jej temperament w końcu wybucha. "I przestań być dla mnie takim dupkiem. Co ja ci w ogóle zrobiłam? Jestem tu od tygodnia, a ty byłeś dla mnie okropny od momentu, w którym się spotkaliśmy."

To pytanie uderza mnie jak strzał w klatkę piersiową. Co mi zrobiła? Istniała, była utalentowana, odmówiła zastraszenia.

"Chcesz wiedzieć, co zrobiłaś?" mówię, podjeżdżając bliżej, spychając ją w kierunku band. "Istniejesz. Pojawiasz się tutaj ze swoimi designerskimi ciuchami i tragiczną historią, oczekując, że wszyscy rozłożą przed tobą czerwony dywan, bo tatuś wypisał wystarczająco duży czek."

"To nieprawda," protestuje, ale ja już zbliżam się bardziej, gniew wzbiera w mojej piersi jak przypływ.

"Czyżby?" pytam, mój głos opada do niebezpiecznego szeptu. "Myślisz, że nie wiem, jak to działa? Bogata dziewczyna wpada w kłopoty, bogaty tatuś wykonuje telefon i nagle pojawia się miejsce w najbardziej ekskluzywnej akademii sportowej w kraju. Tymczasem dzieciaki, które naprawdę zasługują, żeby tu być, lądują na liście oczekujących."

"Nie wiesz nic o mojej sytuacji," mówi, ale jej plecy są już przy bandzie, a ja wciąż się zbliżam. "I zdecydowanie nie wiesz nic o tym, na co zasługuję."

"Wiem wystarczająco." Kładę jedną rękę na bandzie obok jej głowy, efektywnie ją unieruchamiając. "Mogę zamienić twoje życie w tej szkole w piekło. Mogę sprawić, że będziesz jadła lunch sama, że nikt nie będzie chciał być twoim partnerem w laboratorium, że każde wydarzenie towarzyskie będzie dla ciebie koszmarem. I twój tatuś nie może nic z tym zrobić."

"Dlaczego?" szepcze, i na moment jej maska opada.

Widzę prawdziwe zmieszanie w jej oczach, rzeczywisty ból pod gniewem.

"Dlaczego tak bardzo cię to obchodzi? Dlaczego ma dla ciebie znaczenie, czy tu jestem, czy nie?"

To pytanie łapie mnie z zaskoczenia, bo nie mam dobrej odpowiedzi. Przynajmniej nie takiej, do której chciałbym się przyznać.

"Bo ludzie tacy jak ty zawsze odbierają rzeczy ludziom takim jak ja," mówię w końcu, słowa pochodzą z jakiegoś mrocznego miejsca, które zwykle trzymam pod kluczem.

"Może nie masz takiego zamiaru, ale to robisz. I nie pozwolę, żeby to się znowu stało."

"Ludzie tacy jak ja?" powtarza, gniew rozbłyska. "Masz na myśli ludzi odnoszących sukcesy? Utalentowanych? Czy po prostu ludzi, którzy zagrażają twojemu cennemu małemu ego?"

Jej słowa trafiają zbyt blisko domu i zanim mogę się powstrzymać, podnoszę drugą rękę, by oprzeć ją o bandę z jej drugiej strony, całkowicie ją otaczając.

Jesteśmy teraz tak blisko, że widzę złote drobinki w jej ciemnych oczach i czuję ciepło promieniujące z jej ciała.

Czuję, jak cholernie dobrze pachnie nawet po treningu.

"Ostrożnie, księżniczko," mruczę, mój oddech ciepły przy jej uchu. "Igrasz z ogniem."

"Może lubię ogień," odpowiada, odmawiając zastraszenia, choć widzę, jak jej puls przyspiesza u podstawy szyi. "Może nie jestem tak krucha, jak ci się wydaje."

Odsuwam się, by na nią spojrzeć, i przez moment wszystko inne przestaje mieć znaczenie.

Wrogość, gniew, starannie skonstruowane powody, dla których mamy się nienawidzić – nic z tego się nie liczy.

Widzę tylko jej lekko rozchylone usta, sposób, w jaki jej oczy pociemniały, jak patrzy na mnie, jakby zobaczyła coś, czego się nie spodziewała.

Powietrze między nami trzeszczy od napięcia tak gęstego, że prawie mogę je posmakować. Łapię się na tym, że pochylam się bliżej, przyciągany przez coś, czego nie potrafię nazwać i nie chcę zrozumieć.

"Liam! Jesteś tam, stary?"

Głos Jude'a odbija się echem po lodowisku jak kubeł zimnej wody, przełamując czar, który nas otoczył.

Natychmiast odsuwam się od niej, stawiając między nami kilka stóp dystansu jednym płynnym ruchem, moje serce wali o żebra.

"Tak, tylko czyszczę lód," odkrzykuję, mój głos doskonale normalny mimo chaosu w mojej głowie.

"Wynoś się," mówię cicho, nie patrząc na nią, bo nie ufam sobie, że zachowam fasadę, jeśli znów spotkam jej wzrok. "Zanim reszta drużyny tu dotrze."

Przejeżdża obok mnie w kierunku wyjścia, i czuję fantomowe ciepło jej ciała wciąż unoszące się w przestrzeni między nami. Gdy dociera do bramki, odwraca się, obdarzając mnie ostatnim pogardliwym spojrzeniem, zanim odchodzi.

Nic w tym nie jest normalne. Nic w tym, jak sprawia, że się czuję, nie jest normalne.

Kurwa.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Nate'a

Ekran mojego telefonu świecił się od danych szkoleniowych Viktora Melnyka, gdy cień Liama padł na mój stolik niczym burzowa chmura.

Nie musiałem podnosić wzroku, by wiedzieć, że mój brat jest wściekły - napięcie promieniujące od niego było niemal namacalne.

"Co ty, do cholery, wyprawiasz?" Głos Liama przeciął ambient kawiarni niczym ostrze.

Spojrzałem znad moich badań, szybko zamykając kartę przeglądarki o pracy Viktora z zawodnikami NHL. Trzech medalistów olimpijskich. Connor McDavid. Nathan MacKinnon. Wszystkie powiązania były tam, ukryte w nieznanych wywiadach i raportach treningowych.

Moja przepustka na następny poziom.

"Piję kawę," powiedziałem, zmuszając się do nonszalancji. "Wiesz, normalne ludzkie czynności."

Liam opadł na krzesło naprzeciwko mnie z taką siłą, że ludzie przy pobliskich stolikach odwrócili się. Jego zielone oczy płonęły ledwo powstrzymywaną wściekłością.

"Nie udawaj głupiego. Mówię o niej. O Kat Melnyk. Dlaczego z nią rozmawiałeś zaraz po tym, jak mnie upokorzyła?"

I proszę. Prawdziwy powód jego furii. Zastanawiałem się, ile czasu zajmie, zanim dotrze do niego wieść o mojej rozmowie z Kat.

Najwyraźniej sieć plotkarska Ridgeview działała na najwyższych obrotach.

"Teraz kontrolujesz, z kim rozmawiam?" Zaśmiałem się, choć nie było w tej sytuacji nic zabawnego. "Od kiedy zarządzasz moim życiem towarzyskim?"

"Odkąd zacząłeś się spoufalać z rozpieszczonymi księżniczkami, które myślą, że mogą tu sobie przyjść i-"

"I co?" przerwałem, pozwalając, by w moim głosie pojawiła się prawdziwa irytacja. "Być świetnymi? Pokazać talent? Zagrozić twojemu cennemu ego?"

Liam się wzdrygnął. Dobrze. Może najwyższy czas, by ktoś zwrócił mu uwagę na jego odruchową wrogość wobec każdego, kto mógłby zagrozić jego pozycji złotego chłopca Ridgeview.

"Trzymaj się od niej z daleka," ostrzegł, jego głos spadł do szeptu, który jakimś cudem brzmiał groźniej niż krzyk. "Mówię poważnie, Nate."

"Dlaczego?" naciskałem, szczerze zaciekawiony. "Daj mi jeden dobry powód, dla którego miałbym trzymać się z daleka od całkiem miłej dziewczyny tylko dlatego, że ty postanowiłeś jej nienawidzić bez wyraźnego powodu."

Liam otworzył usta, po czym znów je zamknął, wyraźnie walcząc ze znalezieniem odpowiedzi, która nie ujawniłaby tego, co naprawdę napędzało jego wrogość wobec Kat.

Obserwowałem, jak ze sfrustrowania przeczesuje dłonią swoje ciemne włosy.

"Nie potrzebuję powodu," powiedział w końcu, ale nawet on musiał wiedzieć, jak słabo to zabrzmiało.

"Bzdura," powiedziałem wprost. "Zawsze masz powody dla wszystkiego, Liam. Nie robisz niczego bez wcześniejszego przeanalizowania sytuacji. Więc o co chodzi? Jaki masz z nią prawdziwy problem?"

"Ona tu nie pasuje," powiedział, ale słyszałem niepewność wkradającą się do jego głosu. "Ludzie tacy jak ona-"

"Ludzie tacy jak ona co? Ludzie z talentem? Ludzie z pieniędzmi? Nowość, bracie - cała ta szkoła jest pełna ludzi z pieniędzmi. Taki jest właśnie jej cel."

Liam milczał przez dłuższą chwilę, wpatrując się w swoje zaciśnięte na stole dłonie. Kiedy znów spojrzał w górę, w jego wyrazie twarzy było coś niemal bezbronnego.

"Po prostu... trzymaj się od niej z daleka, okay? Zaufaj mi w tej sprawie."

Błagalny ton w jego głosie prawie sprawił, że się zawahałem. Prawie. Ale potem pomyślałem o badaniach, które prowadziłem, o szansie, jaką reprezentowała Kat, o łowcach talentów z college'ów, którzy będą obserwować nasze mecze już za kilka tygodni.

Nie mogłem pozwolić, by rodzinna lojalność zniweczyła moje plany.

"Nie," powiedziałem po prostu. "Lubię ją. Jest szczera, zabawna i nie zasługuje na to gówno, którym ją obrzucasz. Jeśli nie możesz tego znieść, to twój problem, nie mój."

Krzesło Liama zaszurało o podłogę, gdy gwałtownie wstał, jego twarz zaczerwieniona ze złości. "W porządku. Ale nie przychodź do mnie z płaczem, gdy pokaże swoje prawdziwe oblicze."

"A jakie to niby oblicze?" zawołałem za nim, ale on już zmierzał do wyjścia bez słowa.

Obserwowałem, jak wychodzi, czując znajomą mieszankę frustracji i poczucia winy. Przez całe życie rywalizowaliśmy z Liamem, ale to było inne. Bardziej osobiste.

Było coś w Kat Melnyk, co weszło mu pod skórę w sposób, jakiego nigdy wcześniej nie widziałem.

Co czyniło ją dla mnie jeszcze cenniejszą.

Wyciągnąłem ponownie telefon, przewijając z powrotem do artykułu o pracy Viktora Melnyka z profesjonalnymi hokeistami.

Techniki treningu mentalnego, ćwiczenia wizualizacyjne, metody dyscypliny, które pomogły elitarnym sportowcom osiągnąć następny poziom.

To było dokładnie to, czego potrzebowałem, by wyróżnić się spośród utalentowanych-ale-nie-nadzwyczajnych hokeistów konkurujących o te same stypendia.

Moje statystyki były dobre, ale nie świetne. Moja szybkość była ponadprzeciętna, ale nie elitarna. Mój strzał był celny, ale nie dość mocny, by zaimponować łowcom talentów.

Byłem definicją solidnego, niezawodnego zawodnika - takiego, który sprawia, że drużyny są lepsze, ale nigdy nie trafia na pierwsze strony gazet. W świecie, gdzie rekruterzy z college'ów mają do wyboru fenomeny i cudowne dzieci, bycie niezawodnym nie wystarczy.

Ale trening mentalny? Psychologiczna przewaga, która przychodzi z pracą z kimś takim jak Viktor Melnyk?

To mogło być różnicą między stypendium Division III a szansą na NHL.

Musiałem tylko zbliżyć się wystarczająco do Kat, by zasłużyć na przedstawienie.

Wciąż planowałem strategię, gdy zobaczyłem Kat zmierzającą w stronę wejścia do kawiarni, wyglądającą na nieco roztrzepaną, ale piękną. Jej ciemne włosy były związane w kucyk, a ona miała na sobie oversizowy sweter, który w jakiś sposób był jednocześnie casualowy i elegancki.

Idealne wyczucie czasu.

Szybko wstałem, przechwytując ją, zanim dotarła do lady. Wyglądała na zaskoczoną moim widokiem, ale nie niezadowoloną, co uznałem za dobry znak.

"Kat! Idealne wyczucie czasu. Właśnie o tobie myślałem."

"Naprawdę?" zapytała, przyjmując moje zaproszenie, by dołączyć do mnie przy stoliku. "Powinnam być pochlebiona czy zaniepokojona?"

"Zdecydowanie pochlebiona," uśmiechnąłem się, choć mój umysł pracował na wysokich obrotach nad tym, jak to rozegrać. Musiałem być ostrożny, sprawić, by wyglądało to naturalnie, a nie wykalkulowanie. "Chciałem z tobą o czymś porozmawiać."

Obserwowałem, jak zajmuje krzesło, które właśnie opuścił Liam, zauważając, że wyglądała na bardziej zrelaksowaną niż podczas naszego pierwszego spotkania. Może tydzień w Ridgeview zaczynał wydawać się mniej przytłaczający.

"Och?" Upiła łyk latte, czekając, aż będę kontynuował.

To była ta chwila. Moja szansa, by wszystko wprawić w ruch. Wziąłem głęboki oddech, wiedząc, że to, co powiem następnie, zadecyduje, czy mój plan ma jakąkolwiek szansę powodzenia.

"Myślałem o naszej przyjaźni," powiedziałem powoli, badając grunt. "O tym, jak bardzo lubię spędzać z tobą czas."

"To słodkie, Nate, ale-"

"Umówmy się," powiedziałem nagle, słowa wypłynęły pospiesznie, zanim zdążyłem się zawahać.

Jej oczy rozszerzyły się z szoku i przez moment myślałem, że całkowicie źle to rozegrałem. Ale potem zdałem sobie sprawę, że to mogło zadziałać nawet lepiej niż pierwotnie planowałem.

Romantyczny związek dałby mi znacznie więcej dostępu do jej świata, więcej okazji do spotkania jej ojca, więcej szans na udowodnienie, że jestem godzien jego uwagi.

"Co?" wykrzyknęła, jej głos wzniósł się wysoko ze zdziwienia.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Ice Princess Belongs to No One

The Ice Princess Belongs to No One

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa