Punkt widzenia Serai
Jestem królową Virelii, Królestwa Życia i Uzdrowienia. Kiedyś kochana przez mojego męża... ale teraz mnie nienawidzi.
Dziesięć lat jako królowa i siedzę przy stole rady jak mebel – obecna, ale nieistotna.
Theron, król Virelii, nie patrzy na mnie. Nigdy nie patrzy, już nie. Rozmawia ze swoimi ministrami, jakbym nie istniała. Jakbym kiedyś nie siedziała w centrum tego pokoju, będąc częścią każdej decyzji. Teraz rozmawiają wokół mnie. Jestem tylko ozdobą.
Marszałek odchrząknął. „Jej Wysokość jest zwolniona.”
Nikt nie pyta o powód. Nikt mi nie dziękuje. Wstałam, po czym wyszłam z pokoju.
Srebrne ogrody są ciche. Zostały zasadzone dla mnie kiedyś, gdy się pobraliśmy. Gest miłości. Teraz dziczeją. Róże kwitną bez zapachu. Pnącza duszą ściany.
Mijają mnie dwie pokojówki. Jedna spogląda w dół. Druga mnie w ogóle nie zauważa. Oto, kim się stałam – kimś, kogo można minąć.
W wschodnim korytarzu słyszę śmiech. Znam ten śmiech. Skręcam za róg.
Theron stoi blisko stewardesy. Zbyt blisko. Jego ręka spoczywa na jej ramieniu. Ona się do niego pochyla, uśmiechając się. Mówi coś cicho. Ona znów się śmieje, otwarcie, beztrosko.
Widząc mnie. Na chwilę nasze oczy się spotykają. Potem odwraca wzrok. Jakbym była tylko kolejną ścianą. Zdradza w świetle dnia. Myślałam, że jestem jego światem?
Boli mnie to... ale nie ma już nic do powiedzenia.
W mojej komnacie idę na balkon. Róże tam zaczynają umierać. Klękam przy jednej, przykładając palce do płatków.
Moja magia leczy ją. Powoli. Słabe poruszenie pod moją skórą. Kwiat się podnosi. Kolor powraca. To nie jest siła, którą czuję. Nawet nie pocieszenie. Tylko przypomnienie, że coś we mnie wciąż działa. Wciąż oddycha.
Ktoś puka.
„Moja pani,” mówi cicho pokojówka, „Bal Państwowy jest prawie gotowy.”
Kiwnęłam głową. Ona czeka, niepewna, czy o coś poproszę.
„Możesz iść,” powiedziałam jej. Kłania się i odchodzi.
Nikt mnie nie poprosił, bym pomogła go zorganizować. Nie w tym roku. Kiedyś wybierałam muzykę, listę gości i kwiaty. Teraz noszę to, co mi każe się nosić, i przychodzę, kiedy się ode mnie tego oczekuje.
Sala lśni tej nocy. Złote zasłony, kryształowe lampiony, wypolerowane podłogi. Muzycy grają bez przerwy. Dworzanie poruszają się w idealnym rytmie. Moja suknia jest ciężka. Złota nić, dopasowany gorset, długie rękawy. Czuję się przytłoczona w niej. Jakbym była owinięta w czyjąś dumę. Zajmuję miejsce obok Therona. Nie rozmawialiśmy od czasu rady. Nie rozmawialiśmy od tygodni.
Zerkam na niego. Tylko raz. Wygładzam rękaw mojej sukni, lekko przesuwam się w jego stronę. Subtelne rzeczy – wystarczająco, by zostać zauważonym.
Nawet nie spojrzał.
Spróbowałam ponownie. Sięgam, by poprawić jego kielich, pozwalając, by moje palce musnęły jego dłoń. Nic. Cofnął rękę. Wciąż patrząc prosto przed siebie. Ani słowa. Ani spojrzenia. Mogłabym być kimkolwiek. Sługa podchodzi, by szepnąć coś do jego ucha. Kiwa tylko głową, cicho odpowiada. Nadal nic dla mnie.
To jakbym była niewidzialna, nawet tutaj – obok niego, pod żyrandolami, nosząc koronę, którą nałożył mi na głowę dziesięć lat temu. Wtedy otwierają się wielkie drzwi.
Wchodzi delegacja z Drosmere. Z Królestwa Lodu i Cieni.
Księżniczka Elowen idzie pierwsza – wysoka, o porcelanowej skórze, platynowych włosach i lodowoniebieskich oczach, które niczego nie przegapiają. Nosi suknię z jedwabiu w kolorze burzy, perfekcyjnie skrojoną. Każdy ruch jest doskonały. Jest obrazem cichej, wyćwiczonej gracji.
Za nią idzie mężczyzna, którego widziałam tylko na naradach wojennych i w portretach wroga.
Król Caelum.
Jest wyższy, niż sobie wyobrażałam – szerokoramienny, ubrany na czarno ze srebrnymi zdobieniami, jego ciemne włosy gładko zaczesane do tyłu, ale nie przesadnie. Jego twarz jest ostra, kanciasta i całkowicie nieruchoma. Jest w nim coś zimnego, w sposobie, w jaki się porusza – zbyt spokojny, zbyt cichy. Jego oczy są jasnosrebrne, prawie białe, i omiatają pokój, jakby już zapamiętał każde zagrożenie w nim.
Nie nosi korony tej nocy. Nie potrzebuje jej.
Muzyka wznawia się. Szlachta szybko się odzyskuje – większość nie wie, jak długo zachować milczenie. Zbierają się przy gościach z Drosmere jak pszczoły do cukru. Są grzeczne powitania, wymuszone komplementy i próby odczytania atmosfery.
Stoję nieruchomo. Uśmiecham się, kiedy się tego oczekuje. Kiwnę głową, kiedy ktoś się do mnie zwraca.
Theron nie powiedział do mnie słowa przez całą noc. Nawet nie wyjaśnił, kim są, ani dlaczego tu są. Nie ostrzegł mnie. Nie powiedział mi, co oznacza ta noc.
Wiem, że widział, jak się w niego wpatruję. Wiem, że poczuł, jak się przysuwam bliżej. Ale wybrał milczenie. Jak zawsze. Wtedy Theron występuje do przodu, kielich w ręku. Jego głos brzmi donośnie, silny i wyraźny.
"Za pokój narodów—"
Zerkam na niego ponownie, mając nadzieję – głupio – że spojrzy na mnie, gdy to mówi.
Nie robi tego.
„—i za przyszłość Virelii.”
Ale to, co powiedział później, roztrzaskało moje serce...
„Wkrótce wezmę księżniczkę Elowen z Drosmere za drugą żonę.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Serayi
Opuszczałam salę balową bez słowa.
Nie dlatego, że brakowało mi słów – ale dlatego, że żadne z nich nie miało znaczenia. Nie w tej sali. Nie dla dworzan, którzy już szeptali. I z pewnością nie dla mężczyzny, który właśnie zastąpił mnie młodą księżniczką z innego królestwa.
Drzwi zamknęły się za mną. Muzyka ucichła. Szłam korytarzem powoli. Mogli podnosić puchary i nazywać to pokojem. Ja nazywałam to zdradą, czułam się tak upokorzona!
Nie ostrzegł mnie! Nawet na mnie nie spojrzał. Po prostu stał tam i uśmiechał się, jakbym nie istniała.
Ból przychodził w kawałkach – zaciśnięty w gardle, ciężki w piersi. Moje ręce drżały po bokach, ale nie podniosłabym ich. Nie pozwoliłabym im wygrać. Kocham Therona, ale jeśli będzie to kosztować moje zdrowie psychiczne, wolałabym nie kontynuować tego małżeństwa.
Ogród był zimny, powietrze przesiąknięte mrozem. Wiosna jeszcze tu nie zagościła. Róże były ostro zakończone i blade, ich płatki złapane w chłodzie.
Przesuwałam się przez nie w milczeniu, muskając palcami kwiaty. Więdły pod moim dotykiem – niektóre zawijały się w sobie, inne całkowicie usychały. Moja magia leczy i zabija niskoenergetyczne żyjące istoty. I zawsze jest pod wpływem mojego nastroju.
Dziś wieczorem nie wiedziałam, dokąd iść.
Dotarłam do zegara słonecznego pośrodku i zatrzymałam się. Moje dłonie spoczęły na zimnym kamieniu. Wypuściłam oddech i próbowałam to wszystko stłumić – żal, wstyd, gniew. Nie pozwoliłabym się tu rozsypać. Nie tam, gdzie ktoś mógłby mnie zobaczyć. Nawet teraz.
Ale w środku bolało. Taki ból, który cię wydrąża. Dałam temu królestwu wszystko. A on dał mi ciszę.
Pomyślałam o nim stojącym obok niej. Uśmiechającym się. Mówiącym o pokoju i przyszłości, jakbym już odeszła. Ani razu na mnie nie spojrzał.
Nie musiał. Już mnie pogrzebał.
Dźwięk przerwał ciszę. Odwróciłam się w stronę łuku z mroźnym winem.
Przeszedł przez niego mężczyzna, wysoki i ciemny, jego obecność była nie do pomylenia.
Król Caelum z Drosmere.
Nie należał tutaj, nie w moim ogrodzie. Nie po dzisiejszej nocy. Zatrzymał się kilka kroków dalej. Jego ręce były złączone za plecami. Jego srebrne oczy były nieczytelne w świetle księżyca.
"Nie powinieneś tu być," powiedziałam.
"Ty też nie powinnaś," odpowiedział.
Skrzyżowałam ramiona. "Przyszedłeś zobaczyć szkody na własne oczy? A może publiczne upokorzenie było częścią twojego planu od początku?"
"Gdybym chciał cię upokorzyć," powiedział spokojnie, "zrobiłbym to, gdy jeszcze miałaś władzę."
Utrzymałam równy głos. "Człowiek, który wysyła swoją siostrę, by zasiadła nad inną kobietą, nie ma prawa mówić o władzy."
"Ona to wybrała. Tak samo jak ty kiedyś."
"Nie wiesz nic o tym, co wybrałam!"
Zrobił krok do przodu, powoli i celowo. "Znam królową, która kiedyś mówiła z autorytetem. Teraz ledwo jesteś tolerowana w swoim własnym dworze."
Nie odezwałam się przez chwilę. Następnie, cicho: "I widzę króla, który kryje się za strategią, pozwalając swojej siostrze poślubić tyrana, który na nią nie zasługuje."
"Tyran to mocne słowo dla kogoś, z kim dzieliłaś łoże." Jego śmiałość!
Zbliżyłam się, aż byliśmy twarzą w twarz.
"Czy twoja siostra wie, że jest oddawana mężczyźnie, który lepiej kłamie, niż prowadzi?"
Jego wyraz twarzy się nie zmienił. "Czy twój król wie, że jego królowa wciąż udaje, że jest ważna?"
Słowa uderzyły mocniej, niż się spodziewałam. Ale nie mrugnęłam. Nie dałabym mu tej satysfakcji.
"Zaplanowałeś to," powiedziałam. "Czas. Spektakl. Wiedziałeś dokładnie, co to zrobi."
"Powiedziałem mu, żeby nie ogłaszał tego podczas toastu," powiedział Caelum. "Myślał, że będzie bardziej dramatycznie."
"I tylko patrzyłeś."
"Nie jestem tu, by chronić twoją dumę. Nawet nie wiem, kim jesteś. Czy myślisz, że obchodzi mnie twoje istnienie?"
"Nie," odpowiedziałam. "Jesteś gorszy. Udajesz, że ci zależy, stojąc obok ludzi, którzy powodują szkody."
Obserwował mnie przez chwilę. "Zachowujesz się, jakby to wzięło się znikąd. To nieprawda. Pozwoliłaś, by to się stało. Pozwoliłaś im cię uciszyć... a to jest cena, którą zapłacisz."
"Trzymałam to królestwo razem, podczas gdy twoje siły testowały nasze granice. Dałam im wszystko, co miałam. A oni wciąż się ode mnie odwrócili."
"Więc dałaś to niewłaściwym ludziom," powiedział. "Nie utrzymasz korony, będąc cicho."
Wzięłam oddech. Mój głos był niski, ostry. "Powinnam cię nienawidzić."
"Nienawidź mnie. Twoja nienawiść mnie nie zabije."
Nie zaprzeczyłam.
"Zrujnuję małżeństwo twojej siostry, jeśli będę mogła."
Podszedł bliżej, wystarczająco blisko, by przestrzeń między nami zniknęła. Wystarczająco blisko, by poczuć zimno bijące z jego skóry.
"Spróbuj," powiedział. "A ja zrujnuję ciebie pierwszą."
Patrzyliśmy na siebie, nieruchomi. Moje serce biło szybko. Moja magia brzęczała tuż pod powierzchnią – gorąco, ból i coś ostrego, co chciało się wydostać.
"Przyszedłeś mnie sprowokować," powiedziałam.
"Nie. Przyszedłem zobaczyć dramat."
Odsunęłam się nie w kapitulacji, ale by oddychać. By pomyśleć. Widział więcej mnie w tych kilku minutach niż większość przez lata.
"Nie jesteś tu mile widziany," powiedziałam, sprawiając, że oczy Króla Caeluma się zwęziły.
"A czy myślisz, że ty jesteś tu nadal mile widziana? O, Królowo Serayo, ciesz się swoim pobytem, póki trwa..." powiedział, uśmiechając się, odchodząc.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Serayi
Jego przysięgi małżeńskie… Powinnam je spalić razem z nim.
Płomień lizał krawędź, zwijając słowa do wewnątrz, czerniąc linijkę, w którą kiedyś wierzyłam.
Dopóki mi tchu nie zabraknie.
Kłamca. Powiedziałeś mi, że mnie kochasz, poświęciłeś wszystko… kończąc jako opuszczona królowa. Trzymałam tę skrawek zbyt długo. Moje palce prawie się poparzyły, zanim go puściłam.
Popiół rozsypał się po biurku.
Minęły lata, odkąd otworzyłam tę szufladę. Nie miałam tego na myśli – nie naprawdę. Po prostu… błądziłam. Skrzydło królowej wydawało się zbyt duże. Zbyt czyste. Chciałam dotknąć czegoś, co nie zostało dla mnie wybrane.
Nie spodziewałam się tego znaleźć.
Jedna linijka, wyrwana z naszych przysiąg. W jego piśmie. Jak człowiek, który kiedyś stał przed królestwem i mówił, że jestem wszystkim, czego potrzebuje.
A teraz? Teraz wznosił kielich na cześć mojej następczyni i nawet na mnie nie spojrzał.
"Nienawidzę cię," szepnęłam.
Nie byłam pewna, czy miałam na myśli księżniczkę Elowen. Czy jego. Czy siebie.
Usiadłam przy biurku. Moje kolana ugięły się w połowie, i nie próbowałam ich powstrzymać. Po prostu pozwoliłam, by mój ciężar opadł. Wpatrywałam się w ślad spalenizny na drewnie, gdzie złapał płomień, i powiedziałam to znowu.
"Nienawidzę cię."
Ale tym razem mój głos się załamał. Moja klatka piersiowa skręciła się zbyt mocno. I wtedy zaczęłam płakać. Chaotycznie. Prawdziwie. Tak, że nie wrócisz do czystości. Zakryłam usta. Skuliłam się do przodu. Pozwoliłam, by się to stało. Zbyt długo wszystko w sobie trzymałam. I nadal nie mogłam zdecydować, czy bardziej nienawidziłam księżniczki Elowen za zajęcie mojego miejsca, czy za to, że zrobiła to tak łatwo.
Przedtem —
Zanim spaliłam przysięgę i się załamałam—
Pamiętałam ciężar jego głosu tamtej nocy. To, jak na mnie patrzył po tym, jak uciszyłam pięciu mężczyzn na spotkaniu rady, jakby to było nic.
"Wyglądasz jak moja," powiedział, stojąc nade mną. Jego dłoń przesunęła się wokół tylu mojej szyi, kciukiem musnął podstawę mojego gardła. "Zawsze tak jest. Ale tej nocy…"
Nie dotarliśmy do łóżka.
Byłam w połowie zdjęcia sukni, bez tchu, siedząc na krawędzi kanapy z rozchylonymi kolanami, a jego palce śledziły wewnętrzną stronę mojego uda, jakby tam należały.
"Zostawisz mi siniaki," szepnęłam. Nie wiedziałam, czy to było ostrzeżenie, czy wyzwanie.
"Będę cię czcił," powiedział, jego głos chropowaty, już chwiejny. "A potem cię zrujnuję."
I bogowie, chciałam być zrujnowana. Chciałam, by mnie rozłożył na części człowiek, który patrzył na mnie, jakbym była ogniem i koroną i czymś świętym.
Ściągnęłam go do siebie. Oddałam mu wszystko — moje gardło, moje ciało, tę część mnie, która wciąż wierzyła, że miłość może wystarczyć.
Zabrał to wszystko.
Jego usta przesuwały się po mojej klatce piersiowej, brzuchu, każdy pocałunek celowy — głodny, pełen szacunku, jakbym była obietnicą, którą zamierzał dotrzymać. Sprawił, że mówiłam jego imię więcej niż raz. Oddawałam je chętnie, raz po raz, aż stało się jedyną rzeczą, która wydawała się realna.
Szeptał na mojej skórze. Rzeczy, których ledwo pamiętam teraz, ale nigdy nie zapomniałam, jak sprawiały, że się czułam.
"Nigdy nie wezmę innej królowej," powiedział mi. "Nie dopóki mam w sobie tchnienie."
Teraz, stojąc samotnie w mojej komnacie, otoczona ciszą i popiołem, moja skóra wciąż płonęła w miejscach, które kiedyś dotykał.
Chwyciłam się krawędzi biurka.
"Kłamał," szepnęłam.
Nie wiedziałam, czy miałam na myśli przysięgę. Obietnice. Czy sposób, w jaki kiedyś na mnie patrzył, jakbym była niezastąpiona.
I nawet teraz… z powodu tego małżeństwa…
Pałacowe hale się zmieniły. Sposób, w jaki ludzie zatrzymywali się, gdy przechodziłam obok. Sposób, w jaki szeptali głośniej, gdy Elowen wchodziła do pokoju. Sposób, w jaki nikt nie mówił Twoja Wysokość bez sprawdzenia, kto jeszcze słucha.
Próbowałam chodzić normalnie. Stać prosto. Udawać, że jest tak samo. Wypłakałam serce… aż zasnęłam.
Zwoje przybyły następnego ranka. Związane na czerwono. Królewska pieczęć wosku. Już wiedziałam, co będą mówić. Ale otworzyłam je mimo to.
Próba ślubna. Ustawienie ceremonii. Miejsca. Procesja.
Moje imię nie znalazło się w rodzinie królewskiej. Było niżej. Pod "Byłymi ceremonialnymi królowymi." Jakbym umarła, po cichu, i nikt nie zadał sobie trudu, aby mnie poinformować.
"Czy jest coś jeszcze?" Zapytałam służącą, która to przyniosła.
Zawahała się. "Nie, Wasza Wysokość."
Uklękła. Szybko. Nerwowo. Zamknęłam drzwi. Potem rzuciłam zwojem przez pokój. Uderzył w ścianę i upadł płasko, nadal mocno zwinięty. Wpatrywałam się w niego przez długi czas.
Kiedyś mi pisał. Małe notki. Zostawiane pod moją filiżanką. Wkładane do moich książek.
"Jesteś jedyną, która sprawia, że ten tron czuje się ludzki."
"Przyjdź do łóżka wcześnie dziś wieczorem."
"Spóźnię się na radę – mów za mnie, dopóki nie przyjdę."
Wciąż pamiętam, jak pierwszy raz dotknął mojej ręki publicznie. Jak na mnie patrzył, jakbym była nietykalna. Kiedyś we mnie wierzył. I wciąż nie wiem, kiedy to się skończyło.
Większość dnia spędziłam w środku. Nie miałam energii, by stawić czoła oczom. Ale nie mogłam też usiedzieć w miejscu. Więc poszłam do ogrodu świątyni pod wieczór.
Kiedyś było tam spokojnie.
Drzewa zaczynały znowu kwitnąć. Lawenda i blada biel. Kwiaty opadały na kamienną ścieżkę jak spadający oddech.
Usiadłam pod wiązem, ręce zaciśnięte mocno na kolanach. Patrzyłam prosto przed siebie. A potem ich usłyszałam.
Dwie kobiety. Nie służące. Nie pospólstwo. Ich głosy zbyt gładkie. Nie wiedziały, że tam jestem.
"Powinna była odejść lata temu," powiedziała jedna.
"Słyszałam, że płakała po ogłoszeniu," powiedziała druga.
"Księżniczka Elowen i tak wygląda bardziej jak królowa."
Przesuń w górę, aby kontynuować