passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The King's Betrayed Bride - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

The King's Betrayed Bride

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Perspektywa Serayi

Opuszczałam salę balową bez słowa.

Nie dlatego, że brakowało mi słów – ale dlatego, że żadne z nich nie miało znaczenia. Nie w tej sali. Nie dla dworzan, którzy już szeptali. I z pewnością nie dla mężczyzny, który właśnie zastąpił mnie młodą księżniczką z innego królestwa.

Drzwi zamknęły się za mną. Muzyka ucichła. Szłam korytarzem powoli. Mogli podnosić puchary i nazywać to pokojem. Ja nazywałam to zdradą, czułam się tak upokorzona!

Nie ostrzegł mnie! Nawet na mnie nie spojrzał. Po prostu stał tam i uśmiechał się, jakbym nie istniała.

Ból przychodził w kawałkach – zaciśnięty w gardle, ciężki w piersi. Moje ręce drżały po bokach, ale nie podniosłabym ich. Nie pozwoliłabym im wygrać. Kocham Therona, ale jeśli będzie to kosztować moje zdrowie psychiczne, wolałabym nie kontynuować tego małżeństwa.

Ogród był zimny, powietrze przesiąknięte mrozem. Wiosna jeszcze tu nie zagościła. Róże były ostro zakończone i blade, ich płatki złapane w chłodzie.

Przesuwałam się przez nie w milczeniu, muskając palcami kwiaty. Więdły pod moim dotykiem – niektóre zawijały się w sobie, inne całkowicie usychały. Moja magia leczy i zabija niskoenergetyczne żyjące istoty. I zawsze jest pod wpływem mojego nastroju.

Dziś wieczorem nie wiedziałam, dokąd iść.

Dotarłam do zegara słonecznego pośrodku i zatrzymałam się. Moje dłonie spoczęły na zimnym kamieniu. Wypuściłam oddech i próbowałam to wszystko stłumić – żal, wstyd, gniew. Nie pozwoliłabym się tu rozsypać. Nie tam, gdzie ktoś mógłby mnie zobaczyć. Nawet teraz.

Ale w środku bolało. Taki ból, który cię wydrąża. Dałam temu królestwu wszystko. A on dał mi ciszę.

Pomyślałam o nim stojącym obok niej. Uśmiechającym się. Mówiącym o pokoju i przyszłości, jakbym już odeszła. Ani razu na mnie nie spojrzał.

Nie musiał. Już mnie pogrzebał.

Dźwięk przerwał ciszę. Odwróciłam się w stronę łuku z mroźnym winem.

Przeszedł przez niego mężczyzna, wysoki i ciemny, jego obecność była nie do pomylenia.

Król Caelum z Drosmere.

Nie należał tutaj, nie w moim ogrodzie. Nie po dzisiejszej nocy. Zatrzymał się kilka kroków dalej. Jego ręce były złączone za plecami. Jego srebrne oczy były nieczytelne w świetle księżyca.

"Nie powinieneś tu być," powiedziałam.

"Ty też nie powinnaś," odpowiedział.

Skrzyżowałam ramiona. "Przyszedłeś zobaczyć szkody na własne oczy? A może publiczne upokorzenie było częścią twojego planu od początku?"

"Gdybym chciał cię upokorzyć," powiedział spokojnie, "zrobiłbym to, gdy jeszcze miałaś władzę."

Utrzymałam równy głos. "Człowiek, który wysyła swoją siostrę, by zasiadła nad inną kobietą, nie ma prawa mówić o władzy."

"Ona to wybrała. Tak samo jak ty kiedyś."

"Nie wiesz nic o tym, co wybrałam!"

Zrobił krok do przodu, powoli i celowo. "Znam królową, która kiedyś mówiła z autorytetem. Teraz ledwo jesteś tolerowana w swoim własnym dworze."

Nie odezwałam się przez chwilę. Następnie, cicho: "I widzę króla, który kryje się za strategią, pozwalając swojej siostrze poślubić tyrana, który na nią nie zasługuje."

"Tyran to mocne słowo dla kogoś, z kim dzieliłaś łoże." Jego śmiałość!

Zbliżyłam się, aż byliśmy twarzą w twarz.

"Czy twoja siostra wie, że jest oddawana mężczyźnie, który lepiej kłamie, niż prowadzi?"

Jego wyraz twarzy się nie zmienił. "Czy twój król wie, że jego królowa wciąż udaje, że jest ważna?"

Słowa uderzyły mocniej, niż się spodziewałam. Ale nie mrugnęłam. Nie dałabym mu tej satysfakcji.

"Zaplanowałeś to," powiedziałam. "Czas. Spektakl. Wiedziałeś dokładnie, co to zrobi."

"Powiedziałem mu, żeby nie ogłaszał tego podczas toastu," powiedział Caelum. "Myślał, że będzie bardziej dramatycznie."

"I tylko patrzyłeś."

"Nie jestem tu, by chronić twoją dumę. Nawet nie wiem, kim jesteś. Czy myślisz, że obchodzi mnie twoje istnienie?"

"Nie," odpowiedziałam. "Jesteś gorszy. Udajesz, że ci zależy, stojąc obok ludzi, którzy powodują szkody."

Obserwował mnie przez chwilę. "Zachowujesz się, jakby to wzięło się znikąd. To nieprawda. Pozwoliłaś, by to się stało. Pozwoliłaś im cię uciszyć... a to jest cena, którą zapłacisz."

"Trzymałam to królestwo razem, podczas gdy twoje siły testowały nasze granice. Dałam im wszystko, co miałam. A oni wciąż się ode mnie odwrócili."

"Więc dałaś to niewłaściwym ludziom," powiedział. "Nie utrzymasz korony, będąc cicho."

Wzięłam oddech. Mój głos był niski, ostry. "Powinnam cię nienawidzić."

"Nienawidź mnie. Twoja nienawiść mnie nie zabije."

Nie zaprzeczyłam.

"Zrujnuję małżeństwo twojej siostry, jeśli będę mogła."

Podszedł bliżej, wystarczająco blisko, by przestrzeń między nami zniknęła. Wystarczająco blisko, by poczuć zimno bijące z jego skóry.

"Spróbuj," powiedział. "A ja zrujnuję ciebie pierwszą."

Patrzyliśmy na siebie, nieruchomi. Moje serce biło szybko. Moja magia brzęczała tuż pod powierzchnią – gorąco, ból i coś ostrego, co chciało się wydostać.

"Przyszedłeś mnie sprowokować," powiedziałam.

"Nie. Przyszedłem zobaczyć dramat."

Odsunęłam się nie w kapitulacji, ale by oddychać. By pomyśleć. Widział więcej mnie w tych kilku minutach niż większość przez lata.

"Nie jesteś tu mile widziany," powiedziałam, sprawiając, że oczy Króla Caeluma się zwęziły.

"A czy myślisz, że ty jesteś tu nadal mile widziana? O, Królowo Serayo, ciesz się swoim pobytem, póki trwa..." powiedział, uśmiechając się, odchodząc.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Perspektywa Serayi

Jego przysięgi małżeńskie… Powinnam je spalić razem z nim.

Płomień lizał krawędź, zwijając słowa do wewnątrz, czerniąc linijkę, w którą kiedyś wierzyłam.

Dopóki mi tchu nie zabraknie.

Kłamca. Powiedziałeś mi, że mnie kochasz, poświęciłeś wszystko… kończąc jako opuszczona królowa. Trzymałam tę skrawek zbyt długo. Moje palce prawie się poparzyły, zanim go puściłam.

Popiół rozsypał się po biurku.

Minęły lata, odkąd otworzyłam tę szufladę. Nie miałam tego na myśli – nie naprawdę. Po prostu… błądziłam. Skrzydło królowej wydawało się zbyt duże. Zbyt czyste. Chciałam dotknąć czegoś, co nie zostało dla mnie wybrane.

Nie spodziewałam się tego znaleźć.

Jedna linijka, wyrwana z naszych przysiąg. W jego piśmie. Jak człowiek, który kiedyś stał przed królestwem i mówił, że jestem wszystkim, czego potrzebuje.

A teraz? Teraz wznosił kielich na cześć mojej następczyni i nawet na mnie nie spojrzał.

"Nienawidzę cię," szepnęłam.

Nie byłam pewna, czy miałam na myśli księżniczkę Elowen. Czy jego. Czy siebie.

Usiadłam przy biurku. Moje kolana ugięły się w połowie, i nie próbowałam ich powstrzymać. Po prostu pozwoliłam, by mój ciężar opadł. Wpatrywałam się w ślad spalenizny na drewnie, gdzie złapał płomień, i powiedziałam to znowu.

"Nienawidzę cię."

Ale tym razem mój głos się załamał. Moja klatka piersiowa skręciła się zbyt mocno. I wtedy zaczęłam płakać. Chaotycznie. Prawdziwie. Tak, że nie wrócisz do czystości. Zakryłam usta. Skuliłam się do przodu. Pozwoliłam, by się to stało. Zbyt długo wszystko w sobie trzymałam. I nadal nie mogłam zdecydować, czy bardziej nienawidziłam księżniczki Elowen za zajęcie mojego miejsca, czy za to, że zrobiła to tak łatwo.

Przedtem —

Zanim spaliłam przysięgę i się załamałam—

Pamiętałam ciężar jego głosu tamtej nocy. To, jak na mnie patrzył po tym, jak uciszyłam pięciu mężczyzn na spotkaniu rady, jakby to było nic.

"Wyglądasz jak moja," powiedział, stojąc nade mną. Jego dłoń przesunęła się wokół tylu mojej szyi, kciukiem musnął podstawę mojego gardła. "Zawsze tak jest. Ale tej nocy…"

Nie dotarliśmy do łóżka.

Byłam w połowie zdjęcia sukni, bez tchu, siedząc na krawędzi kanapy z rozchylonymi kolanami, a jego palce śledziły wewnętrzną stronę mojego uda, jakby tam należały.

"Zostawisz mi siniaki," szepnęłam. Nie wiedziałam, czy to było ostrzeżenie, czy wyzwanie.

"Będę cię czcił," powiedział, jego głos chropowaty, już chwiejny. "A potem cię zrujnuję."

I bogowie, chciałam być zrujnowana. Chciałam, by mnie rozłożył na części człowiek, który patrzył na mnie, jakbym była ogniem i koroną i czymś świętym.

Ściągnęłam go do siebie. Oddałam mu wszystko — moje gardło, moje ciało, tę część mnie, która wciąż wierzyła, że miłość może wystarczyć.

Zabrał to wszystko.

Jego usta przesuwały się po mojej klatce piersiowej, brzuchu, każdy pocałunek celowy — głodny, pełen szacunku, jakbym była obietnicą, którą zamierzał dotrzymać. Sprawił, że mówiłam jego imię więcej niż raz. Oddawałam je chętnie, raz po raz, aż stało się jedyną rzeczą, która wydawała się realna.

Szeptał na mojej skórze. Rzeczy, których ledwo pamiętam teraz, ale nigdy nie zapomniałam, jak sprawiały, że się czułam.

"Nigdy nie wezmę innej królowej," powiedział mi. "Nie dopóki mam w sobie tchnienie."

Teraz, stojąc samotnie w mojej komnacie, otoczona ciszą i popiołem, moja skóra wciąż płonęła w miejscach, które kiedyś dotykał.

Chwyciłam się krawędzi biurka.

"Kłamał," szepnęłam.

Nie wiedziałam, czy miałam na myśli przysięgę. Obietnice. Czy sposób, w jaki kiedyś na mnie patrzył, jakbym była niezastąpiona.

I nawet teraz… z powodu tego małżeństwa…

Pałacowe hale się zmieniły. Sposób, w jaki ludzie zatrzymywali się, gdy przechodziłam obok. Sposób, w jaki szeptali głośniej, gdy Elowen wchodziła do pokoju. Sposób, w jaki nikt nie mówił Twoja Wysokość bez sprawdzenia, kto jeszcze słucha.

Próbowałam chodzić normalnie. Stać prosto. Udawać, że jest tak samo. Wypłakałam serce… aż zasnęłam.

Zwoje przybyły następnego ranka. Związane na czerwono. Królewska pieczęć wosku. Już wiedziałam, co będą mówić. Ale otworzyłam je mimo to.

Próba ślubna. Ustawienie ceremonii. Miejsca. Procesja.

Moje imię nie znalazło się w rodzinie królewskiej. Było niżej. Pod "Byłymi ceremonialnymi królowymi." Jakbym umarła, po cichu, i nikt nie zadał sobie trudu, aby mnie poinformować.

"Czy jest coś jeszcze?" Zapytałam służącą, która to przyniosła.

Zawahała się. "Nie, Wasza Wysokość."

Uklękła. Szybko. Nerwowo. Zamknęłam drzwi. Potem rzuciłam zwojem przez pokój. Uderzył w ścianę i upadł płasko, nadal mocno zwinięty. Wpatrywałam się w niego przez długi czas.

Kiedyś mi pisał. Małe notki. Zostawiane pod moją filiżanką. Wkładane do moich książek.

"Jesteś jedyną, która sprawia, że ten tron czuje się ludzki."

"Przyjdź do łóżka wcześnie dziś wieczorem."

"Spóźnię się na radę – mów za mnie, dopóki nie przyjdę."

Wciąż pamiętam, jak pierwszy raz dotknął mojej ręki publicznie. Jak na mnie patrzył, jakbym była nietykalna. Kiedyś we mnie wierzył. I wciąż nie wiem, kiedy to się skończyło.

Większość dnia spędziłam w środku. Nie miałam energii, by stawić czoła oczom. Ale nie mogłam też usiedzieć w miejscu. Więc poszłam do ogrodu świątyni pod wieczór.

Kiedyś było tam spokojnie.

Drzewa zaczynały znowu kwitnąć. Lawenda i blada biel. Kwiaty opadały na kamienną ścieżkę jak spadający oddech.

Usiadłam pod wiązem, ręce zaciśnięte mocno na kolanach. Patrzyłam prosto przed siebie. A potem ich usłyszałam.

Dwie kobiety. Nie służące. Nie pospólstwo. Ich głosy zbyt gładkie. Nie wiedziały, że tam jestem.

"Powinna była odejść lata temu," powiedziała jedna.

"Słyszałam, że płakała po ogłoszeniu," powiedziała druga.

"Księżniczka Elowen i tak wygląda bardziej jak królowa."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Perspektywa Serayi

Nie ruszyłam się, dopóki słońce nie zniknęło.

Nie dlatego, że byłam słaba.

Ale dlatego, że gdybym ruszyła się zbyt wcześnie, zobaczyliby, jak pękam.

Dzwony świątyni biły nisko. Zapadał zmrok, a ja wstałam. Otrzepałam spódnice. Wygładziłam włosy. Nie z dumy – ale dlatego, że królowe nie mogą wyglądać na złamane.

Stawy bolały mnie od zbyt długiego siedzenia bez ruchu, ale ignorowałam sztywność. Przeszłam przez pałac, jakbym nie płakała. Jakby mój świat nie przesunął się pod moimi stopami, pozostawiając mnie z trudem szukającą równowagi.

Dworzanie podnieśli wzrok, gdy przechodziłam. Ciche spojrzenia. Ostrożne głosy. Twarze, które kiedyś się do mnie uśmiechały, teraz odwracały się, jakby nie wiedzieli, co zrobić z moim duchem.

Kiedyś kłaniali się głębiej, gdy wchodziłam. Mówili ciszej. Uważali na języki. Teraz ich oczy ślizgały się po mnie, jakbym była nikim.

A kiedy weszła ona – księżniczka Elowen, nowa żona, doskonały obraz gracji i dyplomacji – ugięli się jak kwiaty w pełnym słońcu.

Nawet nie musiała żądać szacunku. Po prostu... wzięła go.

Jeden słodki uśmiech, jedno machnięcie rękawem, i podążali za nią. Nawet najwyższy kapłan, człowiek, który kiedyś nazywał mnie „błogosławioną przez bogów”, najpierw zwrócił się do niej podczas prób ceremonii. Jakbym to nie ja kiedyś stała w tym samym miejscu, nosząc tę samą koronę.

Nie jadłam tamtego dnia. Nie mogłam. Każde danie, które przynosili, było przygotowane dla dwóch królowych. Jedno miejsce bliżej króla. Jedno miejsce nie moje.

Posiłek ciągnął się jak powolna, publiczna egzekucja. Siedziałam tam, wyprostowana, milcząca, z przewracającym się żołądkiem przy każdym spojrzeniu, które rzucali poza mną.

Prawie nie mówiłam. Prawie nie oddychałam. Po prostu siedziałam tam, wyprostowana, i patrzyłam, jak udają, że jestem częścią przeszłości.

Ona miała mój tron, mojego męża, a teraz oczy dworu.

I nienawidziłam jej za to. Nie tylko za to, że zabrała to, co było moje – Ale za to, że sprawiała, że to wyglądało na łatwe.

Kiedy nie mogłam już znieść dźwięku ich śmiechu, kiedy ciasnota w gardle stała się nie do zniesienia, wstałam. Cicho. Wyszłam.

Nikt mnie nie zatrzymał. Nikt nie zapytał, dokąd idę.

Czekałam, aż korytarze się opróżnią. Aż ciężkie kroki strażników ucichną. Aż lampy olejne przygasną, a szepty zmienią się w ciszę. Wtedy wymknęłam się bocznymi drzwiami, ścieżką służby prowadzącą do północnego ogrodu.

Jedyne miejsce, które wciąż wydawało się moje. Nie dlatego, że musiałam się ukrywać. Bo nigdy nie pozwoliłam im zobaczyć, jak upadam. Powietrze na zewnątrz było chłodne, ostre zapachem kamiennych róż.

Płatki były miękkie, ale kolce były prawdziwe – odpowiednie.

Szłam krętą ścieżką obok fontanny, kamienie śliskie pod moimi butami, gałęzie nad głową ciężkie od deszczu, który jeszcze nie spadł.

Noc była zbyt spokojna. I wiedziałam, co to oznaczało. Wtedy pojawił się on.

Caelum. Król Drosmere. Człowiek, który oddał swoją siostrę mojemu mężowi jak prezent w zamian za pokój. Ten, który pomógł mnie zastąpić.

Stał blisko tarasu, jak zawsze spokojny, ubrany na czarno. Ręce miał za plecami, postawa swobodna, ale czujna. Jego oczy, gdy przesunęły się na mnie, były zimne jak zima.

Wyglądał jakby pasował tutaj. Jakby nie był powodem, dla którego wszystko się rozpadło.

Nie przestałam iść.

„Oddanie swojej siostry królowi z gnijącym kręgosłupem?” zapytałam.

„Lepiej niż wojna, której twój dwór byłby zbyt miękki, by przetrwać.”

Gniew uderzył mnie mocno. Nie pomyślałam. Po prostu się poruszyłam. Pchnęłam go.

Nie drgnął ani o cal. Więc zrobiłam to ponownie. Tym razem mnie złapał.

Jego ręce zamknęły się wokół moich nadgarstków. Nie szorstko – ale mocno. Solidnie. Jak żelazo.

Staliśmy tam, zablokowani w miejscu, zbyt blisko. Mój oddech był szybki, ostry między zębami. Jego uchwyt pozostał stabilny, jakby mógł przetrwać każdą burzę.

„Następnym razem,” powiedział cicho, „celuj wyżej.”

Rzuciłam mu wściekłe spojrzenie. „Nienawidzę cię.”

Pochylił się na tyle, by to pogorszyć.

„Dobrze,” powiedział. „W takim razie rozumiemy się.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The King's Betrayed Bride

The King's Betrayed Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa