Perspektywa Serayi
Jego przysięgi małżeńskie… Powinnam je spalić razem z nim.
Płomień lizał krawędź, zwijając słowa do wewnątrz, czerniąc linijkę, w którą kiedyś wierzyłam.
Dopóki mi tchu nie zabraknie.
Kłamca. Powiedziałeś mi, że mnie kochasz, poświęciłeś wszystko… kończąc jako opuszczona królowa. Trzymałam tę skrawek zbyt długo. Moje palce prawie się poparzyły, zanim go puściłam.
Popiół rozsypał się po biurku.
Minęły lata, odkąd otworzyłam tę szufladę. Nie miałam tego na myśli – nie naprawdę. Po prostu… błądziłam. Skrzydło królowej wydawało się zbyt duże. Zbyt czyste. Chciałam dotknąć czegoś, co nie zostało dla mnie wybrane.
Nie spodziewałam się tego znaleźć.
Jedna linijka, wyrwana z naszych przysiąg. W jego piśmie. Jak człowiek, który kiedyś stał przed królestwem i mówił, że jestem wszystkim, czego potrzebuje.
A teraz? Teraz wznosił kielich na cześć mojej następczyni i nawet na mnie nie spojrzał.
"Nienawidzę cię," szepnęłam.
Nie byłam pewna, czy miałam na myśli księżniczkę Elowen. Czy jego. Czy siebie.
Usiadłam przy biurku. Moje kolana ugięły się w połowie, i nie próbowałam ich powstrzymać. Po prostu pozwoliłam, by mój ciężar opadł. Wpatrywałam się w ślad spalenizny na drewnie, gdzie złapał płomień, i powiedziałam to znowu.
"Nienawidzę cię."
Ale tym razem mój głos się załamał. Moja klatka piersiowa skręciła się zbyt mocno. I wtedy zaczęłam płakać. Chaotycznie. Prawdziwie. Tak, że nie wrócisz do czystości. Zakryłam usta. Skuliłam się do przodu. Pozwoliłam, by się to stało. Zbyt długo wszystko w sobie trzymałam. I nadal nie mogłam zdecydować, czy bardziej nienawidziłam księżniczki Elowen za zajęcie mojego miejsca, czy za to, że zrobiła to tak łatwo.
Przedtem —
Zanim spaliłam przysięgę i się załamałam—
Pamiętałam ciężar jego głosu tamtej nocy. To, jak na mnie patrzył po tym, jak uciszyłam pięciu mężczyzn na spotkaniu rady, jakby to było nic.
"Wyglądasz jak moja," powiedział, stojąc nade mną. Jego dłoń przesunęła się wokół tylu mojej szyi, kciukiem musnął podstawę mojego gardła. "Zawsze tak jest. Ale tej nocy…"
Nie dotarliśmy do łóżka.
Byłam w połowie zdjęcia sukni, bez tchu, siedząc na krawędzi kanapy z rozchylonymi kolanami, a jego palce śledziły wewnętrzną stronę mojego uda, jakby tam należały.
"Zostawisz mi siniaki," szepnęłam. Nie wiedziałam, czy to było ostrzeżenie, czy wyzwanie.
"Będę cię czcił," powiedział, jego głos chropowaty, już chwiejny. "A potem cię zrujnuję."
I bogowie, chciałam być zrujnowana. Chciałam, by mnie rozłożył na części człowiek, który patrzył na mnie, jakbym była ogniem i koroną i czymś świętym.
Ściągnęłam go do siebie. Oddałam mu wszystko — moje gardło, moje ciało, tę część mnie, która wciąż wierzyła, że miłość może wystarczyć.
Zabrał to wszystko.
Jego usta przesuwały się po mojej klatce piersiowej, brzuchu, każdy pocałunek celowy — głodny, pełen szacunku, jakbym była obietnicą, którą zamierzał dotrzymać. Sprawił, że mówiłam jego imię więcej niż raz. Oddawałam je chętnie, raz po raz, aż stało się jedyną rzeczą, która wydawała się realna.
Szeptał na mojej skórze. Rzeczy, których ledwo pamiętam teraz, ale nigdy nie zapomniałam, jak sprawiały, że się czułam.
"Nigdy nie wezmę innej królowej," powiedział mi. "Nie dopóki mam w sobie tchnienie."
Teraz, stojąc samotnie w mojej komnacie, otoczona ciszą i popiołem, moja skóra wciąż płonęła w miejscach, które kiedyś dotykał.
Chwyciłam się krawędzi biurka.
"Kłamał," szepnęłam.
Nie wiedziałam, czy miałam na myśli przysięgę. Obietnice. Czy sposób, w jaki kiedyś na mnie patrzył, jakbym była niezastąpiona.
I nawet teraz… z powodu tego małżeństwa…
Pałacowe hale się zmieniły. Sposób, w jaki ludzie zatrzymywali się, gdy przechodziłam obok. Sposób, w jaki szeptali głośniej, gdy Elowen wchodziła do pokoju. Sposób, w jaki nikt nie mówił Twoja Wysokość bez sprawdzenia, kto jeszcze słucha.
Próbowałam chodzić normalnie. Stać prosto. Udawać, że jest tak samo. Wypłakałam serce… aż zasnęłam.
Zwoje przybyły następnego ranka. Związane na czerwono. Królewska pieczęć wosku. Już wiedziałam, co będą mówić. Ale otworzyłam je mimo to.
Próba ślubna. Ustawienie ceremonii. Miejsca. Procesja.
Moje imię nie znalazło się w rodzinie królewskiej. Było niżej. Pod "Byłymi ceremonialnymi królowymi." Jakbym umarła, po cichu, i nikt nie zadał sobie trudu, aby mnie poinformować.
"Czy jest coś jeszcze?" Zapytałam służącą, która to przyniosła.
Zawahała się. "Nie, Wasza Wysokość."
Uklękła. Szybko. Nerwowo. Zamknęłam drzwi. Potem rzuciłam zwojem przez pokój. Uderzył w ścianę i upadł płasko, nadal mocno zwinięty. Wpatrywałam się w niego przez długi czas.
Kiedyś mi pisał. Małe notki. Zostawiane pod moją filiżanką. Wkładane do moich książek.
"Jesteś jedyną, która sprawia, że ten tron czuje się ludzki."
"Przyjdź do łóżka wcześnie dziś wieczorem."
"Spóźnię się na radę – mów za mnie, dopóki nie przyjdę."
Wciąż pamiętam, jak pierwszy raz dotknął mojej ręki publicznie. Jak na mnie patrzył, jakbym była nietykalna. Kiedyś we mnie wierzył. I wciąż nie wiem, kiedy to się skończyło.
Większość dnia spędziłam w środku. Nie miałam energii, by stawić czoła oczom. Ale nie mogłam też usiedzieć w miejscu. Więc poszłam do ogrodu świątyni pod wieczór.
Kiedyś było tam spokojnie.
Drzewa zaczynały znowu kwitnąć. Lawenda i blada biel. Kwiaty opadały na kamienną ścieżkę jak spadający oddech.
Usiadłam pod wiązem, ręce zaciśnięte mocno na kolanach. Patrzyłam prosto przed siebie. A potem ich usłyszałam.
Dwie kobiety. Nie służące. Nie pospólstwo. Ich głosy zbyt gładkie. Nie wiedziały, że tam jestem.
"Powinna była odejść lata temu," powiedziała jedna.
"Słyszałam, że płakała po ogłoszeniu," powiedziała druga.
"Księżniczka Elowen i tak wygląda bardziej jak królowa."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Serayi
Nie ruszyłam się, dopóki słońce nie zniknęło.
Nie dlatego, że byłam słaba.
Ale dlatego, że gdybym ruszyła się zbyt wcześnie, zobaczyliby, jak pękam.
Dzwony świątyni biły nisko. Zapadał zmrok, a ja wstałam. Otrzepałam spódnice. Wygładziłam włosy. Nie z dumy – ale dlatego, że królowe nie mogą wyglądać na złamane.
Stawy bolały mnie od zbyt długiego siedzenia bez ruchu, ale ignorowałam sztywność. Przeszłam przez pałac, jakbym nie płakała. Jakby mój świat nie przesunął się pod moimi stopami, pozostawiając mnie z trudem szukającą równowagi.
Dworzanie podnieśli wzrok, gdy przechodziłam. Ciche spojrzenia. Ostrożne głosy. Twarze, które kiedyś się do mnie uśmiechały, teraz odwracały się, jakby nie wiedzieli, co zrobić z moim duchem.
Kiedyś kłaniali się głębiej, gdy wchodziłam. Mówili ciszej. Uważali na języki. Teraz ich oczy ślizgały się po mnie, jakbym była nikim.
A kiedy weszła ona – księżniczka Elowen, nowa żona, doskonały obraz gracji i dyplomacji – ugięli się jak kwiaty w pełnym słońcu.
Nawet nie musiała żądać szacunku. Po prostu... wzięła go.
Jeden słodki uśmiech, jedno machnięcie rękawem, i podążali za nią. Nawet najwyższy kapłan, człowiek, który kiedyś nazywał mnie „błogosławioną przez bogów”, najpierw zwrócił się do niej podczas prób ceremonii. Jakbym to nie ja kiedyś stała w tym samym miejscu, nosząc tę samą koronę.
Nie jadłam tamtego dnia. Nie mogłam. Każde danie, które przynosili, było przygotowane dla dwóch królowych. Jedno miejsce bliżej króla. Jedno miejsce nie moje.
Posiłek ciągnął się jak powolna, publiczna egzekucja. Siedziałam tam, wyprostowana, milcząca, z przewracającym się żołądkiem przy każdym spojrzeniu, które rzucali poza mną.
Prawie nie mówiłam. Prawie nie oddychałam. Po prostu siedziałam tam, wyprostowana, i patrzyłam, jak udają, że jestem częścią przeszłości.
Ona miała mój tron, mojego męża, a teraz oczy dworu.
I nienawidziłam jej za to. Nie tylko za to, że zabrała to, co było moje – Ale za to, że sprawiała, że to wyglądało na łatwe.
Kiedy nie mogłam już znieść dźwięku ich śmiechu, kiedy ciasnota w gardle stała się nie do zniesienia, wstałam. Cicho. Wyszłam.
Nikt mnie nie zatrzymał. Nikt nie zapytał, dokąd idę.
Czekałam, aż korytarze się opróżnią. Aż ciężkie kroki strażników ucichną. Aż lampy olejne przygasną, a szepty zmienią się w ciszę. Wtedy wymknęłam się bocznymi drzwiami, ścieżką służby prowadzącą do północnego ogrodu.
Jedyne miejsce, które wciąż wydawało się moje. Nie dlatego, że musiałam się ukrywać. Bo nigdy nie pozwoliłam im zobaczyć, jak upadam. Powietrze na zewnątrz było chłodne, ostre zapachem kamiennych róż.
Płatki były miękkie, ale kolce były prawdziwe – odpowiednie.
Szłam krętą ścieżką obok fontanny, kamienie śliskie pod moimi butami, gałęzie nad głową ciężkie od deszczu, który jeszcze nie spadł.
Noc była zbyt spokojna. I wiedziałam, co to oznaczało. Wtedy pojawił się on.
Caelum. Król Drosmere. Człowiek, który oddał swoją siostrę mojemu mężowi jak prezent w zamian za pokój. Ten, który pomógł mnie zastąpić.
Stał blisko tarasu, jak zawsze spokojny, ubrany na czarno. Ręce miał za plecami, postawa swobodna, ale czujna. Jego oczy, gdy przesunęły się na mnie, były zimne jak zima.
Wyglądał jakby pasował tutaj. Jakby nie był powodem, dla którego wszystko się rozpadło.
Nie przestałam iść.
„Oddanie swojej siostry królowi z gnijącym kręgosłupem?” zapytałam.
„Lepiej niż wojna, której twój dwór byłby zbyt miękki, by przetrwać.”
Gniew uderzył mnie mocno. Nie pomyślałam. Po prostu się poruszyłam. Pchnęłam go.
Nie drgnął ani o cal. Więc zrobiłam to ponownie. Tym razem mnie złapał.
Jego ręce zamknęły się wokół moich nadgarstków. Nie szorstko – ale mocno. Solidnie. Jak żelazo.
Staliśmy tam, zablokowani w miejscu, zbyt blisko. Mój oddech był szybki, ostry między zębami. Jego uchwyt pozostał stabilny, jakby mógł przetrwać każdą burzę.
„Następnym razem,” powiedział cicho, „celuj wyżej.”
Rzuciłam mu wściekłe spojrzenie. „Nienawidzę cię.”
Pochylił się na tyle, by to pogorszyć.
„Dobrze,” powiedział. „W takim razie rozumiemy się.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt Widzenia Serayi
Nie mogłam spać.
Niebo na zewnątrz wciąż było ciemne, ani śladu poranka na horyzoncie. Ale ja już nie spałam, siedząc w łóżku, serce biło jakbym właśnie przeszła przez wojnę.
Moja klatka piersiowa była zbyt ciasna. Skóra zbyt zimna. Prawie nie spałam. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, wracało to — jego głos.
„Moja przyszła królowa, księżniczka Elowen.”
Theron powiedział to jakby to nic nie znaczyło. Jakby nie wyrywał mnie ze świata, który pomogłam mu zbudować. Jakby te słowa nie były wystarczająco ciężkie, by zabić.
Brzmiały w mojej głowie na okrągło. Każda sylaba jak cięcie.
A gorsze — gorsze niż dźwięk jego głosu — było uczucie rąk Caeluma na moich.
Wciąż czułam nacisk jego palców. Mocnych, niewzruszonych, niewzruszonych. Jakby bez względu na to, co zrobiłam, nie mogłam go poruszyć. Jakbym była jedyną, która wciąż krwawi, podczas gdy on pozostał nietknięty.
Moje nadgarstki wciąż bolały tam, gdzie mnie trzymał. Ale to nie Caelum mnie złamał.
To był Theron. To sposób, w jaki używał mojego imienia, jakby było święte. Sposób, w jaki przyciągał mnie blisko w środku burzy i mówił: „Z tobą mogę stawić czoła wszystkiemu.”
Teraz miał kogoś innego u swojego boku. Kogoś delikatniejszego. Kogoś nowego.
I słyszałam go. Nie chciałam. Opuszczałam ogród, gdy on przechodził z nią przez zewnętrzny korytarz. Śmiejąc się. Szepcząc.
„Nie mogę się doczekać, aż pokażę ci świat,” powiedział, cicho i ciepło.
Potem ciszej — „Teraz jest twój.”
Uśmiechnęła się do niego, jakby sam zawiesił gwiazdy. Zatrzymali się. Pochylił się blisko — wystarczająco blisko, bym mogła zobaczyć, jak dotyka jej dolnych pleców, jakby to było instynktowne. Jakby zawsze były jej.
„Wiesz, jak pięknie wyglądasz, gdy jesteś zdenerwowana?” mruknął.
Zaśmiała się — miękko, bez tchu.
„Dwór nie oderwie od ciebie oczu,” dodał. „A ja nie pozwolę im.”
Odpowiedziała coś, ale nie usłyszałam. Nie obchodziło mnie to. Bo potem pochylił się jeszcze bliżej, muskając jej kostki ustami.
„Zapamiętają tę noc dzięki tobie,” szepnął. „Sprawiasz, że korona wygląda na łatwą.”
A bogowie, jak na nią patrzył. Jakby była jego przyszłością. Jakbym nigdy nie była jej częścią.
Stałam w cieniu. Zamarznięta. Nikt mnie nie zauważył. Czuło się to jak słuchanie rodzącego się kłamstwa w czasie rzeczywistym. A co gorsza — to było piękne. Łatwe. Jakby każde słowo było prawdziwe.
Odsunęłam wszystkie myśli i usiadłam na skraju łóżka w sukni z wczoraj. Zmięty jedwab przylegał do mojej skóry. Szpilki we włosach poluzowały się, niektóre rozsypane po podłodze. Nie dotknęłam ich.
Nie dotknęłam niczego. Czekałam, aż odrętwienie zniknie. Nie zniknęło. Tylko zaostrzyło się do czegoś gorszego. Czegoś, czego nie mogłam nazwać.
O świcie wymknęłam się. Poszłam tam, gdzie zawsze, gdy cisza stawała się zbyt głośna.
Ogród świątynny. Zamknęłam za sobą bramę. Bez straży. Bez służby. Tylko kamień i niebo i zimne powietrze naciskające wokół mnie.
Uklękłam przy kapliczce. Nie żeby się modlić. Tylko żeby pozostać w bezruchu.
Moje ręce drżały na kolanach. Całe ciało bolało, jakby nosiło zbyt wiele przez zbyt długi czas. Nie płakałam. Nie ruszałam się.
Po prostu siedziałam tam i cicho się łamałam. Kochałam go. Wciąż tak było.
I nienawidziłam siebie za to.
Pamiętałam, jak zwykł całować moją dłoń przed spotkaniami rady. Jak stał za mną, gdy argumentowałam politykę, nigdy nie przerywając — tylko słuchając, dumny.
„Mów, co myślisz,” zwykł mi mówić. „Jesteś najbardziej przenikliwym głosem w pokoju.”
Zwykł odciągać mnie od stołu tylko po to, by złożyć pocałunek za moim uchem i szepnąć: „Mam szczęście, że to ty.”
Ale to nie byłam już ja. To była ona. Dał jej moją koronę, moje miejsce, moją przyszłość. A najgorsza część? Wyglądał na szczęśliwego, robiąc to.
Pozostawałam klęcząc, aż moje nogi zdrętwiały. Nie prosiłam bogów o pomoc. Nie wierzyłam, że mnie słuchają. Po prostu błagałam siebie, by przestać kochać mężczyznę, który wyraźnie kochał kogoś innego.
Ale nie mogłam. I nie byłam pewna, czy kiedykolwiek będę mogła.
Przesuń w górę, aby kontynuować