Punkt Widzenia Serayi
Nie mogłam spać.
Niebo na zewnątrz wciąż było ciemne, ani śladu poranka na horyzoncie. Ale ja już nie spałam, siedząc w łóżku, serce biło jakbym właśnie przeszła przez wojnę.
Moja klatka piersiowa była zbyt ciasna. Skóra zbyt zimna. Prawie nie spałam. Za każdym razem, gdy zamykałam oczy, wracało to — jego głos.
„Moja przyszła królowa, księżniczka Elowen.”
Theron powiedział to jakby to nic nie znaczyło. Jakby nie wyrywał mnie ze świata, który pomogłam mu zbudować. Jakby te słowa nie były wystarczająco ciężkie, by zabić.
Brzmiały w mojej głowie na okrągło. Każda sylaba jak cięcie.
A gorsze — gorsze niż dźwięk jego głosu — było uczucie rąk Caeluma na moich.
Wciąż czułam nacisk jego palców. Mocnych, niewzruszonych, niewzruszonych. Jakby bez względu na to, co zrobiłam, nie mogłam go poruszyć. Jakbym była jedyną, która wciąż krwawi, podczas gdy on pozostał nietknięty.
Moje nadgarstki wciąż bolały tam, gdzie mnie trzymał. Ale to nie Caelum mnie złamał.
To był Theron. To sposób, w jaki używał mojego imienia, jakby było święte. Sposób, w jaki przyciągał mnie blisko w środku burzy i mówił: „Z tobą mogę stawić czoła wszystkiemu.”
Teraz miał kogoś innego u swojego boku. Kogoś delikatniejszego. Kogoś nowego.
I słyszałam go. Nie chciałam. Opuszczałam ogród, gdy on przechodził z nią przez zewnętrzny korytarz. Śmiejąc się. Szepcząc.
„Nie mogę się doczekać, aż pokażę ci świat,” powiedział, cicho i ciepło.
Potem ciszej — „Teraz jest twój.”
Uśmiechnęła się do niego, jakby sam zawiesił gwiazdy. Zatrzymali się. Pochylił się blisko — wystarczająco blisko, bym mogła zobaczyć, jak dotyka jej dolnych pleców, jakby to było instynktowne. Jakby zawsze były jej.
„Wiesz, jak pięknie wyglądasz, gdy jesteś zdenerwowana?” mruknął.
Zaśmiała się — miękko, bez tchu.
„Dwór nie oderwie od ciebie oczu,” dodał. „A ja nie pozwolę im.”
Odpowiedziała coś, ale nie usłyszałam. Nie obchodziło mnie to. Bo potem pochylił się jeszcze bliżej, muskając jej kostki ustami.
„Zapamiętają tę noc dzięki tobie,” szepnął. „Sprawiasz, że korona wygląda na łatwą.”
A bogowie, jak na nią patrzył. Jakby była jego przyszłością. Jakbym nigdy nie była jej częścią.
Stałam w cieniu. Zamarznięta. Nikt mnie nie zauważył. Czuło się to jak słuchanie rodzącego się kłamstwa w czasie rzeczywistym. A co gorsza — to było piękne. Łatwe. Jakby każde słowo było prawdziwe.
Odsunęłam wszystkie myśli i usiadłam na skraju łóżka w sukni z wczoraj. Zmięty jedwab przylegał do mojej skóry. Szpilki we włosach poluzowały się, niektóre rozsypane po podłodze. Nie dotknęłam ich.
Nie dotknęłam niczego. Czekałam, aż odrętwienie zniknie. Nie zniknęło. Tylko zaostrzyło się do czegoś gorszego. Czegoś, czego nie mogłam nazwać.
O świcie wymknęłam się. Poszłam tam, gdzie zawsze, gdy cisza stawała się zbyt głośna.
Ogród świątynny. Zamknęłam za sobą bramę. Bez straży. Bez służby. Tylko kamień i niebo i zimne powietrze naciskające wokół mnie.
Uklękłam przy kapliczce. Nie żeby się modlić. Tylko żeby pozostać w bezruchu.
Moje ręce drżały na kolanach. Całe ciało bolało, jakby nosiło zbyt wiele przez zbyt długi czas. Nie płakałam. Nie ruszałam się.
Po prostu siedziałam tam i cicho się łamałam. Kochałam go. Wciąż tak było.
I nienawidziłam siebie za to.
Pamiętałam, jak zwykł całować moją dłoń przed spotkaniami rady. Jak stał za mną, gdy argumentowałam politykę, nigdy nie przerywając — tylko słuchając, dumny.
„Mów, co myślisz,” zwykł mi mówić. „Jesteś najbardziej przenikliwym głosem w pokoju.”
Zwykł odciągać mnie od stołu tylko po to, by złożyć pocałunek za moim uchem i szepnąć: „Mam szczęście, że to ty.”
Ale to nie byłam już ja. To była ona. Dał jej moją koronę, moje miejsce, moją przyszłość. A najgorsza część? Wyglądał na szczęśliwego, robiąc to.
Pozostawałam klęcząc, aż moje nogi zdrętwiały. Nie prosiłam bogów o pomoc. Nie wierzyłam, że mnie słuchają. Po prostu błagałam siebie, by przestać kochać mężczyznę, który wyraźnie kochał kogoś innego.
Ale nie mogłam. I nie byłam pewna, czy kiedykolwiek będę mogła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Punkt widzenia Serayi
„Czy będziesz uczestniczyć w porannym posiedzeniu rady, Wasza Wysokość?”
Służąca stała na skraju mojego pokoju następnego dnia, głos drżał.
Nie odpowiedziałam od razu.
Spojrzałam poza nią, przez wysokie okna. Słońce jeszcze nie wzeszło. Powietrze było wciąż szare, ciężkie.
„Nie,” odpowiedziałam w końcu, głosem bez emocji.
Zawahała się, jakby chciała powiedzieć coś więcej. Jakby czekała na kobietę, którą kiedyś byłam — królową, która dawała życzliwe uśmiechy, delikatne polecenia.
Ale tamtej kobiety już nie było.
„Możesz odejść,” powiedziałam.
Ukłoniła się szybko i nisko, i wyszła bez słowa.
Wciąż wpatrywałam się w okno, kiedy rozległo się kolejne pukanie. Tym razem cichsze. Nie odpowiedziałam. Ktokolwiek był po drugiej stronie, otworzył drzwi i postawił coś tuż wewnątrz.
Czekałam, aż kroki ucichną, zanim się poruszyłam.
List. Starannie położony na stole. Pieczęć świeża i nie do pomylenia — herb Therona wciśnięty w czerwony wosk.
Nie musiałam go otwierać, żeby wiedzieć, co to było.
Ale to zrobiłam.
„Na mocy rozkazu królewskiego, królowa Seraya zostanie przeniesiona do południowej posiadłości, aby odpocząć i nabrać sił. Ze skutkiem natychmiastowym.”
Bez wyjaśnień. Bez pożegnania. Po prostu cisza przebrana za miłosierdzie.
Ostrożnie złożyłam list, położyłam go z powrotem na stole i wstałam.
Strażnicy czekali za drzwiami. Ich włócznie były wypolerowane. Twarze puste. Żaden z nich nie spojrzał mi w oczy, gdy wyszłam na korytarz.
Nikt tego nie zrobił.
Służące odwróciły się. Dworzanie znaleźli powody, by zająć swoje ręce. Nawet zarządca, który kiedyś osobiście przynosił mi notatki z rady, udawał, że mnie nie widzi.
To nie było pożegnanie.
To było usunięcie.
Przeszłam przez pałac jak duch. Bez szeptanych pożegnań. Bez spojrzeń na odchodne. Tylko miarowy, ciężki stukot zamykanych za mną drzwi.
Podróż powozem na południe była długa i cicha. Nie pytałam, dokąd zmierzamy. Już wiedziałam.
Południowa posiadłość.
Miejsce dla dygnitarzy. Na rozmowy pokojowe. Dla wygnańców, których dwór chciał zapomnieć bez krwi na rękach.
Budynek stał dumny, gdy przyjechaliśmy. Wysokie białe ściany. Czyste, ostre linie. Puste okna.
Personel powitał mnie płytkimi ukłonami i cichymi, wyćwiczonymi słowami. Mówili tylko wtedy, gdy to było konieczne, ich twarze puste maski posłuszeństwa.
Moje komnaty były duże, bogate i puste. Luksusowe, ale bez ciepła. Wspaniałe, ale bez znaczenia. Miejsce zbudowane dla pozorów, nie do życia.
To nie był dom. To była poczekalnia.
Służący położyli przede mną talerze. Zostawiłam je nietknięte.
Błąkałam się po korytarzach bez celu. Każdy korytarz wyglądał tak samo — zimny, wypolerowany, doskonały. Przejechałam dłońmi po ścianach, tylko po to, by przypomnieć sobie, że wciąż istnieję.
Cisza podążała za mną. Z pokoju do pokoju. Krok za krokiem.
Noc nadeszła szybko, ale zimno wewnątrz pozostało.
Usiadłam przy nieoświetlonym kominku, wciąż w sukni z podróży. Nie rozpaliłam ognia. Nie widziałam sensu.
Kiedy drzwi skrzypnęły, nie odwróciłam się. Ale wiedziałam, kto to był.
Theron.
Przeszedł przez pokój, jakby miał do tego pełne prawo. Jakby ściany się nie zmieniły. Jakby nie uczynił mnie obcą na swoim dworze.
„Przyszedłem cię sprawdzić,” powiedział.
Jego głos był cichy. Ostrożny. Jakbym była czymś, co może się złamać.
Pozostałam siedząc, wpatrując się w martwy kominek.
„Czy Elowen zatwierdziła tę wizytę?” zapytałam ostrym głosem.
Drgnął. Ledwie. Ale to zauważyłam. Nie odpowiedział. Tylko stał tam, próbując wyglądać na zaniepokojonego. Udając troskę.
Zaśmiałam się raz. To nie był miły dźwięk. „Teraz ci zależy?” powiedziałam. „Po tym, jak mnie wyrzuciłeś przed dworem? Po tym, jak zastąpiłeś mnie jak służącą, która już cię nie zadowala?”
Pozostał w milczeniu.
„Upokorzyłeś mnie,” powiedziałam. „Usunąłeś mnie, bo było łatwiej. A teraz udajesz, że wciąż się liczę?”
Nadal bez odpowiedzi. Cisza między nami gniła.
Wstałam powoli, pozwalając mu zobaczyć każdy cal gniewu, na jaki sobie zasłużył.
„Nie masz prawa tak teraz postępować,” powiedziałam, nisko i drżąco. „Wybrałeś ją.”
Theron nic nie powiedział.
„Odejdź,” powiedziałam.
Zawahał się, ale odwróciłam się od niego, zanim zdążył wymyślić kiepską wymówkę.
Słuchałam, jak drzwi zamykają się za nim. Stałam, dopóki cisza mnie nie pochłonęła.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Serayi
Wezwanie przyszło zaledwie dwa dni po tym, co się stało. Bez wyjaśnień. Bez możliwości wyboru.
Miałam natychmiast wrócić do pałacu. Przygotowania do ślubu, mówili. Dyskusje o traktatach i władzy między królestwami. Moja obecność była oczekiwana.
Prawie się zaśmiałam. Oczekiwana, ale niechciana.
Karoca, którą po mnie przysłali, była zwykła. Bez herbu. Bez królewskich kolorów. Kolejne przypomnienie, że moje miejsce to teraz coś między gościem a duchem.
Korytarze pałacu się nie zmieniły. Ale wszystko inne tak.
Kiedy weszłam do sali obrad, była już pełna.
Każdy lord, każdy wysoki urzędnik siedział przy długim dębowym stole, udekorowanym szkarłatnymi sztandarami Virelii. Powietrze było przesycone zapachem starego pergaminu i ciężkich perfum.
A tam był on–Caelum.
Siedział blisko głowy stołu, jakby tam należał.
Jego ciemny płaszcz był prosty, ale elegancki, a na kołnierzu wyhaftowany był herb Drosmere. Jego ręce spoczywały leniwie na stole, ale jego postura mówiła coś innego: kontrola. Pewność siebie.
Nie spojrzał na mnie. Nie musiał. Czułam go.
Jak cięcie ostrza tuż przed zadaniem rany.
Trzymałam plecy prosto i podeszłam na swoje miejsce na drugim końcu stołu. Bez powitań. Bez serdeczności.
Spotkanie zaczęło się od razu. Długie przemowy o jedności, szlakach handlowych, sojuszach wojskowych. Puste słowa ubrane w złote liście.
Od czasu do czasu zabierałam głos. Spokojnie, z umiarem. Caelum odpowiadał, kiedy było to konieczne, głosem niskim i spokojnym.
Dla każdego, kto patrzył, wyglądało to na współpracę. W środku czułam, że to pojedynek.
Szlachta się uśmiechała. Biła brawo, kiedy trzeba było. Chwalili „bezszwowe połączenie” między Drosmere a Virelią. Wznosili toasty za sojusze już rozchodzące się na krawędziach. Wszystko na pokaz.
Kiedy rada została rozwiązana, zostałam w tyle. Miałam stos zaktualizowanych klauzul traktatowych do przejrzenia. Praca dla pozoru, naprawdę. Sposób na udawanie, że nadal się liczę.
Myślałam, że jestem sama—dopóki nie podniosłam wzroku.
Caelum też nie wyszedł.
Opierał się o dalszą ścianę, z założonymi ramionami, obserwując mnie jak zagadkę, której odpowiedź już znał.
„Dobrze nosisz tę rolę,” powiedział wreszcie. Jego głos był gładki, cichy.
Nie spojrzałam w górę. Po prostu ponownie zanurzyłam pióro w atramencie.
„A ty handlujesz kobietami jak bydłem,” powiedziałam bez podnoszenia głosu. „To rodzinna tradycja, czy tylko twoja?”
Jego usta drgnęły. Uśmiech, ostry i zimny.
„Myślisz, że jesteś inna?” zapytał. „Myślisz, że nie byłaś częścią tej samej gry?”
Uderzyłam piórem o stół mocniej, niż było to konieczne. Atrament rozprysnął się na dole strony.
Wstałam, zbierając papiery w stertę.
„Skończyłam grać w wasze gry,” powiedziałam.
Ruszyłam w stronę drzwi. Zatrzymał mnie, zanim do nich dotarłam. Nie szybko. Nie groźnie. Po prostu... tam był. Kiedy próbowałam przejść obok, jego ręka złapała mnie za nadgarstek.
Uścisk nie był okrutny. Nie był mocny. Ale wystarczył, by mnie zamrozić.
Jego palce zbyt długo trwały na mojej skórze. Jego dotyk był spokojny. Kontrolowany. Powoli spojrzałam na niego.
Nasze twarze były zbyt blisko. Dystans, który mógł stać się niebezpieczny, jeśli żadne z nas nie zrobi kroku wstecz jako pierwsze.
„Puść,” powiedziałam.
Przez chwilę tego nie zrobił. A potem puścił—powoli, jakby chciał, żebym poczuła tę decyzję.Odciągnęłam rękę i nie powiedziałam ani słowa więcej.
Nie dałam mu satysfakcji zobaczenia, jak wychodzę w pośpiechu.
Tej nocy pałac zorganizował uroczysty obiad. Drosmere i Virelia siedziały obok siebie. Czerwone i czarne sztandary wisiały z każdego łuku, a jedwab zdobił korytarze jak krew.
Plan miejsc opowiadał własną historię. Theron na czele. Elowen po jego prawej ręce. Ja—pół stołu dalej. A Caelum siedział bezpośrednio obok mnie. Oczywiście.
Trzymałam wzrok przed sobą, gdy służący nalewali wino do kielichów i serwowali pierwsze danie. Caelum pochylił się bliżej, głosem na tyle cichym, że tylko ja mogłam usłyszeć.
„Jak szybko cię zastąpili,” powiedział.
Mój uchwyt na kielichu się zacisnął, ale nie spojrzałam na niego.
„A Drosmere,” powiedziałam chłodno, „zawsze miał smak na resztki Virelii.”
Jego uśmiech się zaostrzył. Błysk zębów, krótki i niebezpieczny.
Nie powiedział nic więcej. Wypiłam swoje wino jednym długim łykiem, patrząc prosto w jego oczy, odstawiając pusty kielich na stół z większą siłą, niż było to konieczne.
Reszta obiadu minęła w powolnej, ciężkiej ciszy. Nie tknęłam jedzenia. Ledwie dotknęłam kolejnego kielicha wina.
Po prostu siedziałam tam, otoczona złotem i jedwabiem oraz fałszywymi uśmiechami, zastanawiając się, ile jeszcze będą ode mnie wymagać, zanim w końcu przestaną mnie łamać.
Przesuń w górę, aby kontynuować