passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The King's Betrayed Bride - Rozdział #7 - autor Yan Stellar

The King's Betrayed Bride

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Punkt widzenia Serayi

„Czy będziesz uczestniczyć w porannym posiedzeniu rady, Wasza Wysokość?”

Służąca stała na skraju mojego pokoju następnego dnia, głos drżał.

Nie odpowiedziałam od razu.

Spojrzałam poza nią, przez wysokie okna. Słońce jeszcze nie wzeszło. Powietrze było wciąż szare, ciężkie.

„Nie,” odpowiedziałam w końcu, głosem bez emocji.

Zawahała się, jakby chciała powiedzieć coś więcej. Jakby czekała na kobietę, którą kiedyś byłam — królową, która dawała życzliwe uśmiechy, delikatne polecenia.

Ale tamtej kobiety już nie było.

„Możesz odejść,” powiedziałam.

Ukłoniła się szybko i nisko, i wyszła bez słowa.

Wciąż wpatrywałam się w okno, kiedy rozległo się kolejne pukanie. Tym razem cichsze. Nie odpowiedziałam. Ktokolwiek był po drugiej stronie, otworzył drzwi i postawił coś tuż wewnątrz.

Czekałam, aż kroki ucichną, zanim się poruszyłam.

List. Starannie położony na stole. Pieczęć świeża i nie do pomylenia — herb Therona wciśnięty w czerwony wosk.

Nie musiałam go otwierać, żeby wiedzieć, co to było.

Ale to zrobiłam.

„Na mocy rozkazu królewskiego, królowa Seraya zostanie przeniesiona do południowej posiadłości, aby odpocząć i nabrać sił. Ze skutkiem natychmiastowym.”

Bez wyjaśnień. Bez pożegnania. Po prostu cisza przebrana za miłosierdzie.

Ostrożnie złożyłam list, położyłam go z powrotem na stole i wstałam.

Strażnicy czekali za drzwiami. Ich włócznie były wypolerowane. Twarze puste. Żaden z nich nie spojrzał mi w oczy, gdy wyszłam na korytarz.

Nikt tego nie zrobił.

Służące odwróciły się. Dworzanie znaleźli powody, by zająć swoje ręce. Nawet zarządca, który kiedyś osobiście przynosił mi notatki z rady, udawał, że mnie nie widzi.

To nie było pożegnanie.

To było usunięcie.

Przeszłam przez pałac jak duch. Bez szeptanych pożegnań. Bez spojrzeń na odchodne. Tylko miarowy, ciężki stukot zamykanych za mną drzwi.

Podróż powozem na południe była długa i cicha. Nie pytałam, dokąd zmierzamy. Już wiedziałam.

Południowa posiadłość.

Miejsce dla dygnitarzy. Na rozmowy pokojowe. Dla wygnańców, których dwór chciał zapomnieć bez krwi na rękach.

Budynek stał dumny, gdy przyjechaliśmy. Wysokie białe ściany. Czyste, ostre linie. Puste okna.

Personel powitał mnie płytkimi ukłonami i cichymi, wyćwiczonymi słowami. Mówili tylko wtedy, gdy to było konieczne, ich twarze puste maski posłuszeństwa.

Moje komnaty były duże, bogate i puste. Luksusowe, ale bez ciepła. Wspaniałe, ale bez znaczenia. Miejsce zbudowane dla pozorów, nie do życia.

To nie był dom. To była poczekalnia.

Służący położyli przede mną talerze. Zostawiłam je nietknięte.

Błąkałam się po korytarzach bez celu. Każdy korytarz wyglądał tak samo — zimny, wypolerowany, doskonały. Przejechałam dłońmi po ścianach, tylko po to, by przypomnieć sobie, że wciąż istnieję.

Cisza podążała za mną. Z pokoju do pokoju. Krok za krokiem.

Noc nadeszła szybko, ale zimno wewnątrz pozostało.

Usiadłam przy nieoświetlonym kominku, wciąż w sukni z podróży. Nie rozpaliłam ognia. Nie widziałam sensu.

Kiedy drzwi skrzypnęły, nie odwróciłam się. Ale wiedziałam, kto to był.

Theron.

Przeszedł przez pokój, jakby miał do tego pełne prawo. Jakby ściany się nie zmieniły. Jakby nie uczynił mnie obcą na swoim dworze.

„Przyszedłem cię sprawdzić,” powiedział.

Jego głos był cichy. Ostrożny. Jakbym była czymś, co może się złamać.

Pozostałam siedząc, wpatrując się w martwy kominek.

„Czy Elowen zatwierdziła tę wizytę?” zapytałam ostrym głosem.

Drgnął. Ledwie. Ale to zauważyłam. Nie odpowiedział. Tylko stał tam, próbując wyglądać na zaniepokojonego. Udając troskę.

Zaśmiałam się raz. To nie był miły dźwięk. „Teraz ci zależy?” powiedziałam. „Po tym, jak mnie wyrzuciłeś przed dworem? Po tym, jak zastąpiłeś mnie jak służącą, która już cię nie zadowala?”

Pozostał w milczeniu.

„Upokorzyłeś mnie,” powiedziałam. „Usunąłeś mnie, bo było łatwiej. A teraz udajesz, że wciąż się liczę?”

Nadal bez odpowiedzi. Cisza między nami gniła.

Wstałam powoli, pozwalając mu zobaczyć każdy cal gniewu, na jaki sobie zasłużył.

„Nie masz prawa tak teraz postępować,” powiedziałam, nisko i drżąco. „Wybrałeś ją.”

Theron nic nie powiedział.

„Odejdź,” powiedziałam.

Zawahał się, ale odwróciłam się od niego, zanim zdążył wymyślić kiepską wymówkę.

Słuchałam, jak drzwi zamykają się za nim. Stałam, dopóki cisza mnie nie pochłonęła.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Serayi

Wezwanie przyszło zaledwie dwa dni po tym, co się stało. Bez wyjaśnień. Bez możliwości wyboru.

Miałam natychmiast wrócić do pałacu. Przygotowania do ślubu, mówili. Dyskusje o traktatach i władzy między królestwami. Moja obecność była oczekiwana.

Prawie się zaśmiałam. Oczekiwana, ale niechciana.

Karoca, którą po mnie przysłali, była zwykła. Bez herbu. Bez królewskich kolorów. Kolejne przypomnienie, że moje miejsce to teraz coś między gościem a duchem.

Korytarze pałacu się nie zmieniły. Ale wszystko inne tak.

Kiedy weszłam do sali obrad, była już pełna.

Każdy lord, każdy wysoki urzędnik siedział przy długim dębowym stole, udekorowanym szkarłatnymi sztandarami Virelii. Powietrze było przesycone zapachem starego pergaminu i ciężkich perfum.

A tam był on–Caelum.

Siedział blisko głowy stołu, jakby tam należał.

Jego ciemny płaszcz był prosty, ale elegancki, a na kołnierzu wyhaftowany był herb Drosmere. Jego ręce spoczywały leniwie na stole, ale jego postura mówiła coś innego: kontrola. Pewność siebie.

Nie spojrzał na mnie. Nie musiał. Czułam go.

Jak cięcie ostrza tuż przed zadaniem rany.

Trzymałam plecy prosto i podeszłam na swoje miejsce na drugim końcu stołu. Bez powitań. Bez serdeczności.

Spotkanie zaczęło się od razu. Długie przemowy o jedności, szlakach handlowych, sojuszach wojskowych. Puste słowa ubrane w złote liście.

Od czasu do czasu zabierałam głos. Spokojnie, z umiarem. Caelum odpowiadał, kiedy było to konieczne, głosem niskim i spokojnym.

Dla każdego, kto patrzył, wyglądało to na współpracę. W środku czułam, że to pojedynek.

Szlachta się uśmiechała. Biła brawo, kiedy trzeba było. Chwalili „bezszwowe połączenie” między Drosmere a Virelią. Wznosili toasty za sojusze już rozchodzące się na krawędziach. Wszystko na pokaz.

Kiedy rada została rozwiązana, zostałam w tyle. Miałam stos zaktualizowanych klauzul traktatowych do przejrzenia. Praca dla pozoru, naprawdę. Sposób na udawanie, że nadal się liczę.

Myślałam, że jestem sama—dopóki nie podniosłam wzroku.

Caelum też nie wyszedł.

Opierał się o dalszą ścianę, z założonymi ramionami, obserwując mnie jak zagadkę, której odpowiedź już znał.

„Dobrze nosisz tę rolę,” powiedział wreszcie. Jego głos był gładki, cichy.

Nie spojrzałam w górę. Po prostu ponownie zanurzyłam pióro w atramencie.

„A ty handlujesz kobietami jak bydłem,” powiedziałam bez podnoszenia głosu. „To rodzinna tradycja, czy tylko twoja?”

Jego usta drgnęły. Uśmiech, ostry i zimny.

„Myślisz, że jesteś inna?” zapytał. „Myślisz, że nie byłaś częścią tej samej gry?”

Uderzyłam piórem o stół mocniej, niż było to konieczne. Atrament rozprysnął się na dole strony.

Wstałam, zbierając papiery w stertę.

„Skończyłam grać w wasze gry,” powiedziałam.

Ruszyłam w stronę drzwi. Zatrzymał mnie, zanim do nich dotarłam. Nie szybko. Nie groźnie. Po prostu... tam był. Kiedy próbowałam przejść obok, jego ręka złapała mnie za nadgarstek.

Uścisk nie był okrutny. Nie był mocny. Ale wystarczył, by mnie zamrozić.

Jego palce zbyt długo trwały na mojej skórze. Jego dotyk był spokojny. Kontrolowany. Powoli spojrzałam na niego.

Nasze twarze były zbyt blisko. Dystans, który mógł stać się niebezpieczny, jeśli żadne z nas nie zrobi kroku wstecz jako pierwsze.

„Puść,” powiedziałam.

Przez chwilę tego nie zrobił. A potem puścił—powoli, jakby chciał, żebym poczuła tę decyzję.Odciągnęłam rękę i nie powiedziałam ani słowa więcej.

Nie dałam mu satysfakcji zobaczenia, jak wychodzę w pośpiechu.

Tej nocy pałac zorganizował uroczysty obiad. Drosmere i Virelia siedziały obok siebie. Czerwone i czarne sztandary wisiały z każdego łuku, a jedwab zdobił korytarze jak krew.

Plan miejsc opowiadał własną historię. Theron na czele. Elowen po jego prawej ręce. Ja—pół stołu dalej. A Caelum siedział bezpośrednio obok mnie. Oczywiście.

Trzymałam wzrok przed sobą, gdy służący nalewali wino do kielichów i serwowali pierwsze danie. Caelum pochylił się bliżej, głosem na tyle cichym, że tylko ja mogłam usłyszeć.

„Jak szybko cię zastąpili,” powiedział.

Mój uchwyt na kielichu się zacisnął, ale nie spojrzałam na niego.

„A Drosmere,” powiedziałam chłodno, „zawsze miał smak na resztki Virelii.”

Jego uśmiech się zaostrzył. Błysk zębów, krótki i niebezpieczny.

Nie powiedział nic więcej. Wypiłam swoje wino jednym długim łykiem, patrząc prosto w jego oczy, odstawiając pusty kielich na stół z większą siłą, niż było to konieczne.

Reszta obiadu minęła w powolnej, ciężkiej ciszy. Nie tknęłam jedzenia. Ledwie dotknęłam kolejnego kielicha wina.

Po prostu siedziałam tam, otoczona złotem i jedwabiem oraz fałszywymi uśmiechami, zastanawiając się, ile jeszcze będą ode mnie wymagać, zanim w końcu przestaną mnie łamać.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Perspektywa Serai

Tej nocy nie spałam.

Kolacja prześladowała mnie długo po tym, jak muzyka ucichła. Po tym, jak służba uprzątnęła naczynia, a szlachta chwiejnym krokiem powróciła do swoich komnat, pełna wina i kłamstw.

Uśmieszek Caeluma wciąż płonął w mojej pamięci.

"Jak szybko cię zastąpili."

Chciałam o tym zapomnieć. Chciałam zapomnieć o nim. Ale kiedy wezwanie przyszło tuż po wschodzie słońca, wiedziałam, że nie zaznam spokoju.

„Pokój wojenny”, głosiła wiadomość.

„Ostateczne poprawki do traktatu. Nie potrzeba asystentów.”

Ubierałam się powoli. Ostrożnie. Nie jak ktoś idący na wojnę—jak ktoś, kto ma być pochowany w pełnym rynsztunku. Kiedy weszłam do komnaty, Caelum już tam był.

Nie wstał.

Siedział na końcu długiego kamiennego stołu, przed nim rozłożone zwoje. Jego płaszcz znów był czarny. Wyraz twarzy nie do odczytania.

Nie przywitaliśmy się.

Napięcie w pokoju było cięższe niż dwa dni temu. Objęło nas, gęste jak dym.

Usiadłam naprzeciwko niego. Zwoje czekały—starannie ułożone, atrament wciąż świeży.

Zaczęliśmy w milczeniu. Klauzula po klauzuli. Handel. Granice. Warunki militarne. Każde słowo zaprojektowane tak, by wyglądało czysto, uczciwie, współpracująco. Ale każde z nich drapało moją skórę.

„Po koronacji księżniczki Elowen z Drosmere na królową Virelii, ceremonialne ziemie posagu poprzedniego małżonka powrócą do korony.”

Moje ziemie. Mój tytuł. Wymazane jednym zdaniem. Oddech mi zamarł. Przeczytałam to ponownie, wolniej. Moje palce zacisnęły się na krawędzi zwoju.

„Chcę, żeby to usunięto,” powiedziałam.

Caelum nie podniósł wzroku. „To klauzula małżeńska. Nie polityczna.”

„Dotyczy mnie.”

„Nie,” powiedział spokojnie. „Nie dotyczy.”

Wstałam. Mój głos stał się ostry. „Wiesz, że dodał klauzulę, która pozbawia mnie ziem posagowych w chwili, gdy twoja siostra zostanie koronowana.”

Caelum oparł się o stół, skrzyżowawszy ramiona. Nadal niewzruszony.

„To kontrakt małżeński,” powtórzył. „Nie traktat pokojowy. Nie jesteś celem.”

Przeszłam wokół stołu w jego kierunku. Każde słowo, które wypływało z moich ust, było zimne.

„Tu się mylisz. Zawsze byłam celem. Tą, którą wasz sojusz zdeptał.”

Nie odpowiedział od razu. Jego milczenie mówiło wszystko.

„Myślisz, że to sprawiedliwość,” powiedziałam. „Ale to nie jest. Jesteś zły, bo nikt cię nie opłakiwał, kiedy zostałeś wymazany. Nawet ja.”

To go uderzyło. Jego szczęka się napięła. Ale nadal nie mówił. Więc uderzyłam mocniej.

Zmiotłam zwój ze stołu. Atrament rozprysnął się. Pergamin wylądował u jego stóp, czarne linie rozlewające się po kamieniu.

„Nawet na mnie nie spojrzałeś, Caelum. Nie wtedy, gdy twoja siostra uśmiechała się do mojego męża. Nie wtedy, gdy ogłaszał ją, jakbym już nie żyła.”

Poruszył się szybko.

Jeden nagły krok i był przede mną—bliżej, niż miał jakiekolwiek prawo być. Jego ramiona oparły się po obu stronach mnie, dłonie wbite w stół za mną, polerowana krawędź wbijała się w moje plecy, gdy znieruchomiałam. Przestrzeń między nami zmniejszała się, aż zniknęła, a cisza grzmiała głośniej niż nasza kłótnia kiedykolwiek.

Jego klatka piersiowa unosiła się zbyt szybko. Jakby przed czymś uciekał. Albo do czegoś dążył.

„Nie spojrzałem,” powiedział, głosem szorstkim, ledwie powstrzymywanym, „bo wiedziałem, że gdybym to zrobił—”

„Co byś zrobił?” warknęłam, choć zabrzmiało to ciszej, niż zamierzałam. Cieńsze.

Jego oczy opadły na moje usta.

A potem mnie pocałował.

#Paywall

To nie było zaplanowane. To nie było ostrożne. Jego usta zderzyły się z moimi, jakby tam należały, jakby to był jedyny sposób, jaki znał, aby uciszyć kłótnię. Było surowe, nagłe i wcale nie delikatne—zęby drapiące, oddech zderzający się, za dużo za szybko.

Nie miałam zamiaru go odwzajemniać.

Ale też go nie zatrzymałam.

Moja ręka szukała jego kołnierza, może by go odepchnąć, może by się przytrzymać—nie wiedziałam. Jego wargi poruszały się przy moich ponownie, tym razem głębiej, a cichy dźwięk utknął mi w gardle, zanim zdążyłam go przełknąć. Nie jęk. Coś miększego. Niepewnego.

Podniósł mnie na stół—szorstko, praktycznie, nie romantycznie. Moje nogi rozsunęły się instynktownie, gdy stanął między nimi, napięcie emanujące z każdego jego ruchu. Jego dłonie chwyciły mnie za talię—nie, by przyciągnąć mnie bliżej, tylko by się zakotwiczyć, może by powstrzymać się przed pójściem dalej.

Wtedy, drzwi się otworzyły. Elowen stała w drzwiach jak posąg pęknięty w połowie.

Jej oddech zamarł w gardle. Jej oczy utkwione w nas—w nim.

„Ty.” Jej głos był mieszanką szoku i wściekłości, a wciąż miękki.

„Obiecałeś mi, że się zachowasz.”

Caelum zamarł. Jego ramiona opadły ze mnie, jakby pokój stanął w ogniu.

„Elowen—”

„Myślałam, że przyjechałeś, by zachować pokój,” powiedziała.

„Nie rozerwać go na pół swoim kutasem.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The King's Betrayed Bride

The King's Betrayed Bride

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa