passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The King’s Secret - Rozdział #4 - autor Tessa Kelwyn

The King’s Secret

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Celeste

„Céleste!” Głos Renarda załamał się z szoku.

Przestał chodzić i teraz stał nieruchomo przy oknie, jego twarz była blada jak zimowe światło księżyca.

Alexandre odchylił się w fotelu, palcami wystukując rytm na mahoniowym podłokietniku. Dźwięk był hipnotyzujący, jak bębny wojenne. Jego burzowoszare oczy nie opuszczały mojej twarzy, a ja zmusiłam się, by odwzajemnić spojrzenie.

— Uważasz się za sprytną — powiedział, jego głos był zwodniczo łagodny. — Mówisz o porażce, gdy nie potrafisz wypełnić najbardziej podstawowego obowiązku księżniczki.

— A jaki to obowiązek? — Mój głos był pewniejszy, niż się czułam. — Udawać, że istnieje małżeństwo, którego nie ma? Kłamać, dlaczego wasza linia krwi pozostaje... niepewna?

Słowa smakowały jak bunt, gorzkie i upajające. Renard wydał z siebie zduszony dźwięk, ale nie odwróciłam wzroku od Króla.

— Céleste — zawołał Renard. — Przestań.

Ale nie mogłam przestać. Miesiące połykanych słów wypłynęły ze mnie lawiną.

— Chcesz prawdy o tym, czemu nie ma następcy? Bo twój syn traktuje mnie jak obcą we własnym małżeńskim łożu. Bo nie może nawet na mnie spojrzeć, nie mówiąc już o—

— Dość. — Głos Alexandre'a przeciął powietrze jak ostrze. Poczułam, jak to słowo uderza mnie w pierś z fizyczną siłą.

Wstał powoli, z rozmysłem. Każdy ruch był kontrolowany, a jednak bardziej przerażający niż furia. Serce waliło mi w piersi, gdy podchodził, każdy krok odbijał się w ciszy echem.

— Śmiesz mówić o swoim łożu małżeńskim w mojej obecności? — Zatrzymał się tak blisko, że czułam na jego skórze zapach cedru i skóry. — Śmiesz obwiniać mojego syna za własne... niedostatki?

To słowo uderzyło jak policzek. Gorąco zalało mi policzki, ale pod upokorzeniem płonął we mnie jeszcze silniejszy gniew.

— Moje niedostatki? — Wstałam również, szeleszcząc suknią. — To nie ja nie mogę—

Moje słowa urwały się, gdy zbyt gwałtownie gestykulowałam, przewracając kielich wina na stoliku. Kryształ roztrzaskał się o marmur, rozsypując odłamki po podłodze i plamiąc kamień głęboką czerwienią wina.

Cisza była ogłuszająca. Wpatrywałam się w rozlewającą się plamę, moja pierś unosiła się i opadała. Nawet Renard przestał oddychać.

— Krwawisz — powiedział Alexandre, nagle innym głosem — łagodniejszym, niemal delikatnym.

Spojrzałam w dół, zdezorientowana, aż zobaczyłam cienką czerwoną linię na dłoni, gdzie próbowałam złapać spadające szkło. Krew błyszczała jaskrawo na mojej bladej skórze.

Zanim zdążyłam zareagować, Alexandre uklęknął przy mnie, sięgając po moją dłoń.

— To nic — wymamrotałam, próbując się wyrwać, ale jego palce objęły mój nadgarstek z zaskakującą delikatnością.

— Nie — rozkazał cicho.

Jego dotyk przeszył mnie jak piorun. Tak blisko widziałam drobne zmarszczki wokół jego oczu, czułam ciepło jego skóry. Kciukiem musnął brzeg skaleczenia, miękko i ostrożnie, a ja musiałam przygryźć wargę, by nie wydać dźwięku.

*Co się ze mną dzieje?*

Ta myśl uderzyła mnie, gdy gorąco rozlało się w dole brzucha. Oto kłócę się z Królem, krwawię w jego salonie, a wszystko, o czym potrafię myśleć, to jego dłonie na mojej skórze. To, jak jego obecność sprawia, że czuję się bardziej żywa niż przez ostatnie miesiące.

*Mój mąż jest tuż obok. Tuż obok, widzi to wszystko.*

Ale Renard równie dobrze mógłby być duchem. Cała moja uwaga skupiona była na dotyku Alexandre’a, na tym, jak jego oddech porusza powietrze między nami, na niebezpiecznej intymności tej chwili.

*Dlaczego tak się czuję? Jaką jestem kobietą?*

Wstyd palił mnie od środka, ale nie powstrzymał szaleńczego bicia serca, nie uciszył tej zdradzieckiej części mnie, która pragnęła, by dotykał mnie dalej.

— Powinnaś wiedzieć, że nie wolno ci krwawić w mojej obecności — wyszeptał tak cicho, że tylko ja mogłam to usłyszeć.

Te słowa zabrzmiały jak groźba. Albo obietnica. Albo coś innego — coś, co sprawiło, że zabrakło mi tchu, a serce przyspieszyło z przyczyn zupełnie niezwiązanych ze strachem.

Wstał znowu, puszczając moją dłoń, jakby nagle przypomniał sobie, gdzie jesteśmy. Brak jego dotyku sprawił, że poczułam chłód i dziwną tęsknotę, której nie umiałam pojąć.

To Król. Gardzi mną. A mój mąż stoi dziesięć kroków dalej.

Ale żadna logika nie tłumaczyła, dlaczego czułam się, jakbym tonęła, dlaczego każda komórka mojego ciała domagała się jego uwagi.

— Niech ktoś się tym zajmie — powiedział Alexandre, powracając do swego zwyczajnego, rozkazującego tonu.

Spojrzał na Renarda, który wciąż stał skamieniały przy oknie, i zastanawiałam się, czy mój mąż dostrzegł to, co właśnie wydarzyło się między mną a Królem. Czy potrafi odczytać pomieszanie i pragnienie wypisane na mojej twarzy.

— I zapanować nad swoją żoną — dodał Król lodowato. — Zanim całkiem zapomni o swoim miejscu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

Celeste

„Masz obowiązek. Obowiązek, którego nie spełniasz.”

Nawet na mnie nie patrzył, kiedy to powiedział. Po prostu patrzył przed siebie, głos miał płaski i lekceważący, jakbym była zepsutym elementem na ołtarzu monarchii—kiedyś cennym, teraz nie wartym naprawy.

Ale te słowa wbiły się we mnie jak kolce.

Masz obowiązek. Obowiązek, którego nie spełniasz.

Teraz, po kilku godzinach, pałac spał—ale ja nie mogłam. Moje bose stopy szeptały po zimnym marmurze. Włosy opadały swobodnie na ramiona.

Kiedy skręciłam w zachodnie skrzydło, zatrzymałam się. Spod uchylonych drzwi sączyło się miękkie, złote światło—prywatny salon Króla. Ten pokój nigdy nie był oświetlony tak późno. Nigdy nie był otwarty.

Wtedy usłyszałam głos. Głęboki, chropawy, nie do pomylenia.

Alexandre.

Powinnam była odejść. Wrócić do swoich komnat. Zapomnieć o tym, co zobaczyłam. Ale nie mogłam. Moje nogi poruszały się bez pozwolenia, coś we mnie ciągnęło mnie naprzód.

Kiedy dotarłam do drzwi, serce waliło mi w piersi. Wiedziałam, że nie powinnam patrzeć.

Ale i tak spojrzałam.

Przez wąską szczelinę zobaczyłam go siedzącego w aksamitnym fotelu. Nogi miał szeroko rozstawione, koszulę rozpiętą do pasa, klatka piersiowa unosiła się i opadała w ciężkich oddechach. Światło świec tańczyło po jego skórze, sprawiając, że wydawał się nierealny. Jedną ręką ściskał podłokietnik. Druga była wpleciona w włosy kobiety.

Lady Mireille klęczała między jego nogami.

Zrobiło mi się zimno w żołądku. Zapomniałam, jak się oddycha. Jej usta otaczały go, poruszała się z wyćwiczoną wprawą—powoli, równo, całkowicie skupiona. Dłońmi obejmowała jego uda, gdy jej głowa falowała, policzki zapadały się przy każdym ruchu. Jego oczy były mocno zamknięte, szczęka napięta, usta rozchylone w bezgłośnym jęku.

Wtedy przemówił, głos ochrypły i złamany: „Mireille…”

Lady Mireille. Oczywiście, że to ona.

Była starsza, potężna w sposób, w jaki tylko niektóre kobiety mogą być na dworze. Od chwili, gdy się pojawiłam, jasno wyrażała swoją pogardę—ostre słowa, zimne uśmiechy, nie przepuszczała okazji, żeby mnie upokorzyć. Nazywała mnie miękką, niegodną, naiwną. Trzymała się władzy, będąc blisko ludzi takich jak Alexandre.

Teraz widziałam, jak blisko.

Ale w dźwięku, który wydał, było coś więcej. Nie tylko przyjemność—coś desperackiego, niemal bolesnego. Jakby nienawidził tego, że jej pragnie, ale nie potrafił się powstrzymać.

Zasłoniłam usta, ale nie cofnęłam się. Ciało miałam sparaliżowane, zastygłe z szoku.

A wtedy, ku mojemu przerażeniu, poczułam to.

Ciepło rozlało się nisko w moim podbrzuszu. Uda ścisnęły się razem. Mój oddech stał się płytki.

Czy mogę to wykorzystać?

Ta myśl przecięła mój szok jak ostrze. Oto on, Król, mężczyzna, który kilka godzin temu upokorzył mnie za moje „niepowodzenie”, sam pogrążony w skandalicznym zachowaniu.

Gdyby ktoś to odkrył…

Mogłabym go zmusić, żeby przestał. Przestał z kazaniami o obowiązku. Przestał z publicznym upokarzaniem.

Ale nawet gdy moja strategiczna część umysłu kalkulowała, inna część nie mogła oderwać się od tego widoku. Wyglądał dziko, surowo—głowa odrzucona do tyłu, gardło odsłonięte, palce zaciskające się w jej włosach. Jego biodra poruszały się lekko, gdy przyjmowała go głębiej. Dźwięki były mokre, rytmiczne, nieprzyzwoite.

Był gruby i twardy, a ona obchodziła się z nim, jakby to była rutyna.

Ścisnęłam framugę drzwi, palce wbijały się w drewno, a oddech drżał. Moje ciało reagowało wbrew wszystkiemu—puls przyspieszył, skóra się zaczerwieniła, to szalone pragnienie rozlewało się we mnie. Poruszyłam się, a ruch ten wywołał iskrzenia w samym środku.

To powinnam być ja.

Ta myśl uderzyła mnie jak piorun. Nie ona, z jej zimnymi uśmiechami i ciętymi uwagami. Nie ona na kolanach, gdy ja stałam poniżona w sali rady. Ja.

Wtedy jęknął. Jego ciało zesztywniało.

„Chryste—Mireille,” jęknął, głos pęknięty i naglący. „Nie przestawaj.”

Wtedy otworzył oczy.

Widział mnie.

Alexandre nie wyglądał na zaskoczonego. Nie wydawał się zawstydzony. Jego spojrzenie spotkało moje, a to, co w nim zobaczyłam, nie było winą.

To było coś mrocznego. Coś, co sprawiło, że skóra mi płonęła, a serce waliło już nie tylko ze strachu.

A ja—Boże, pomóż mi—nie uciekłam. Nie od razu. Stałam, puls dudnił mi w uszach, gorąco zalewało policzki i wnętrze ud. Wyobrażałam sobie, że to ja tam jestem. Klęczę między jego nogami. Jego dłoń plącze się w moich włosach. Jego usta rozchylają się, wypowiadając moje imię.

Nienawidziłam jej. Nienawidziłam siebie. Nienawidziłam tego, że chcę tego, co miała ona.

Mogę to wykorzystać przeciwko niemu, pomyślałam rozpaczliwie. Sprawić, by zapłacił za moje upokorzenie.

W końcu moje ciało szarpnęło się do działania. Odwróciłam się i uciekłam korytarzem, łzy płynęły mi po twarzy, bose stopy uderzały o kamień. Nie zatrzymałam się, dopóki nie dotarłam do swoich komnat, trzaskając za sobą drzwiami.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Celeste

Cztery dni.

Unikałam go przez cztery dni. Ukrywałam się w swoich komnatach, wymyślałam wymówki, przekazywałam odmowy przez służbę. Ale nie mogłam się chować w nieskończoność.

Teraz siedziałam naprzeciwko niego przy królewskim stole i jedyne, o czym mogłam myśleć, to to, co widziałam.

On z głową odrzuconą do tyłu. Ona między jego nogami. Dźwięk, który wydał, kiedy wypowiedział jej imię.

Ani razu nie kazał mnie zawołać. Powinnam była poczuć ulgę. Zamiast tego czułam się, jakby moja skóra była zbyt cienka, jakby wszyscy widzieli sekret płonący za moimi oczami.

Wiedza tkwiła mi w piersi jak broń, której nie umiałam użyć.

Wciąż i wciąż odtwarzałam tamtą noc. Nie tylko tę scenę—choć Bóg wie, nie potrafiłam przestać jej widzieć—ale to, co ona oznaczała. Król, który kazaniał mi o obowiązku i porażce, czerpał przyjemność z kobiety, która nie była jego żoną. Kobiety, która mnie nienawidziła.

I widział, jak patrzę. Widział mnie i nie odwrócił wzroku.

Co to znaczyło?

Siedziałam w milczeniu, ledwo dotykając jedzenia, dłonie lekko drżały, gdy unosiłam kielich wina. Wszyscy inni rozmawiali tak, jakby nic się nie zmieniło. Ale wszystko się zmieniło. Przynajmniej dla mnie.

Wciąż zerkałam na niego, starając się odczytać jego twarz. Czy pamiętał? Czy on też o tym myślał? Część mnie chciała złapać jego spojrzenie, zobaczyć znów to niebezpieczne spojrzenie. Druga część chciała całkiem zniknąć.

Wtedy się odezwał.

— Ostatnio jesteś cicho — powiedział, przecinając rozmowy przy stole. Jego głos był swobodny, niemal znudzony. — Straciłaś ogień?

Kilku szlachciców się zaśmiało. Mój widelec zastygł w połowie drogi do ust. Rumieniec uderzył mi do policzków, ale zmusiłam się do uśmiechu—opanowanego, idealnego.

Chce się bawić?

W porządku. Teraz miałam amunicję.

— Może nauczyłam się, że nie ma sensu mówić do kogoś, kto nie słucha — powiedziałam. Mój głos był stabilny, mimo że serce waliło mi jak szalone.

Śmiechy ucichły. Nad stołem zapadła cisza niczym ciężka kotara. Czułam, że wszyscy patrzą, wstrzymując oddech.

Jego oczy podniosły się na moje—ostre, tnące. — Uważaj. Rozmawiasz ze swoim królem.

— A ty rozmawiasz z żoną swojego syna — odpowiedziałam cicho.

Oto wyzwanie, które zawisło między nami. Zobaczyłam coś w jego wyrazie—zaskoczenie? Zainteresowanie? Nie potrafiłam określić.

Ale poczułam się silna. Po raz pierwszy od miesięcy czułam, że mam coś, co on chciałby ukryć.

— Zapominasz, gdzie twoje miejsce — powiedział, ale jego głos był teraz łagodniejszy. Niemal ciekawy.

— Czyżby? — spojrzałam mu prosto w oczy. — A może wreszcie je zrozumiałam?

Cisza się przeciągała. Jego szczęka się zacisnęła. Widziałam, jak kalkuluje, próbując zrozumieć, co się zmieniło. Co wiem.

Wiem dokładnie, kim jesteś, pomyślałam. Hipokryta. Taki sam jak twój syn.

Wstałam zanim skończył się posiłek, moje krzesło zaskrzypiało na marmurze. Odeszłam, nie pytając o pozwolenie, moje obcasy stukały o posadzkę jak drobne zwycięstwa.

Wtedy—

— Céleste.

Zatrzymałam się. Brzmienie mojego imienia w jego ustach sprawiło, że się wyprostowałam, coś zadrżało mi w piersi. Odwróciłam się powoli, cała w postawie księżniczki, do której mnie przygotowano.

— Wasza Wysokość.

Podszedł do mnie, każdy krok był zamierzony. Nie cofnęłam się. Nie mogłam. Wiedza o tym, co widziałam, dawała mi siłę, której się nie spodziewałam.

— Jesteś inna — powiedział, gdy stanął naprzeciwko mnie.

— Tak? — przekrzywiłam lekko głowę.

Jego oczy zwęziły się. — Co to ma znaczyć?

Prawie się uśmiechnęłam. Martwi się. Dobrze.

— Nic a nic — powiedziałam niewinnie. — Po prostu ludzie nie zawsze są tacy, na jakich wyglądają.

Zrozumienie pojawiło się na jego twarzy. Stał się bardzo nieruchomy.

— Uważaj — powiedział cicho. — Grasz w niebezpieczną grę.

— W nic nie gram — odpowiedziałam. — Po prostu... uczę się. Jak naprawdę tutaj wszystko działa.

Patrzyliśmy sobie w oczy. Widziałam, jak waży swoje opcje, próbuje zgadnąć, ile wiem, co mogłabym z tym zrobić.

Niech się zastanawia, pomyślałam. Niech się wreszcie martwi.

— Myślisz, że jesteś sprytna — powiedział w końcu.

— Myślę, że jestem przebudzona — odpowiedziałam. — Po raz pierwszy, odkąd tu jestem.

Jego szczęka się poruszyła. Coś się zmieniło na jego twarzy—niezupełnie szacunek, ale blisko tego.

— I co zamierzasz zrobić z tym... przebudzeniem? — zapytał.

Pozwoliłam, by pytanie zawisło przez moment między nami. Niech zobaczy, że się zastanawiam, że teraz mam wybór.

— To zależy — powiedziałam miękko — czy zamierzasz dalej traktować mnie jak porażkę.

Zrobił krok bliżej. Za blisko. Czułam jego zapach—cedr, skóra i coś ciemniejszego. Odebrało mi oddech, ale nie cofnęłam się.

— Nie masz pojęcia, o co prosisz — powiedział, jego głos był niski, ostrzegawczy.

— Naprawdę? — wyszeptałam.

Przez chwilę żadne z nas się nie poruszyło. Korytarz był pusty, cichy, słychać było tylko nasz oddech. Czułam ciepło bijące od jego ciała, widziałam puls na jego szyi.

To jest władza, uświadomiłam sobie. To napięcie, ten strach w jego oczach. Tego mi brakowało.

W końcu odsunął się.

Odwróciłam się i odeszłam, zostawiając go tam stojącego. I po raz pierwszy nie obejrzałam się za siebie.

Za sobą czułam jego wzrok podążający za mną w korytarzu. Ciężar jego uwagi był teraz inny. Nie lekceważący ani okrutny.

Głodny.

Dobrze, pomyślałam. Niech pragnie tego, czego nie może mieć.

Tak, jak ja robiłam to przez miesiące.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The King’s Secret

The King’s Secret

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa