passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The King’s Secret - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

The King’s Secret

/

Rozdział 5

Rozdział 4

Celeste

„Masz obowiązek. Obowiązek, którego nie spełniasz.”

Nawet na mnie nie patrzył, kiedy to powiedział. Po prostu patrzył przed siebie, głos miał płaski i lekceważący, jakbym była zepsutym elementem na ołtarzu monarchii—kiedyś cennym, teraz nie wartym naprawy.

Ale te słowa wbiły się we mnie jak kolce.

Masz obowiązek. Obowiązek, którego nie spełniasz.

Teraz, po kilku godzinach, pałac spał—ale ja nie mogłam. Moje bose stopy szeptały po zimnym marmurze. Włosy opadały swobodnie na ramiona.

Kiedy skręciłam w zachodnie skrzydło, zatrzymałam się. Spod uchylonych drzwi sączyło się miękkie, złote światło—prywatny salon Króla. Ten pokój nigdy nie był oświetlony tak późno. Nigdy nie był otwarty.

Wtedy usłyszałam głos. Głęboki, chropawy, nie do pomylenia.

Alexandre.

Powinnam była odejść. Wrócić do swoich komnat. Zapomnieć o tym, co zobaczyłam. Ale nie mogłam. Moje nogi poruszały się bez pozwolenia, coś we mnie ciągnęło mnie naprzód.

Kiedy dotarłam do drzwi, serce waliło mi w piersi. Wiedziałam, że nie powinnam patrzeć.

Ale i tak spojrzałam.

Przez wąską szczelinę zobaczyłam go siedzącego w aksamitnym fotelu. Nogi miał szeroko rozstawione, koszulę rozpiętą do pasa, klatka piersiowa unosiła się i opadała w ciężkich oddechach. Światło świec tańczyło po jego skórze, sprawiając, że wydawał się nierealny. Jedną ręką ściskał podłokietnik. Druga była wpleciona w włosy kobiety.

Lady Mireille klęczała między jego nogami.

Zrobiło mi się zimno w żołądku. Zapomniałam, jak się oddycha. Jej usta otaczały go, poruszała się z wyćwiczoną wprawą—powoli, równo, całkowicie skupiona. Dłońmi obejmowała jego uda, gdy jej głowa falowała, policzki zapadały się przy każdym ruchu. Jego oczy były mocno zamknięte, szczęka napięta, usta rozchylone w bezgłośnym jęku.

Wtedy przemówił, głos ochrypły i złamany: „Mireille…”

Lady Mireille. Oczywiście, że to ona.

Była starsza, potężna w sposób, w jaki tylko niektóre kobiety mogą być na dworze. Od chwili, gdy się pojawiłam, jasno wyrażała swoją pogardę—ostre słowa, zimne uśmiechy, nie przepuszczała okazji, żeby mnie upokorzyć. Nazywała mnie miękką, niegodną, naiwną. Trzymała się władzy, będąc blisko ludzi takich jak Alexandre.

Teraz widziałam, jak blisko.

Ale w dźwięku, który wydał, było coś więcej. Nie tylko przyjemność—coś desperackiego, niemal bolesnego. Jakby nienawidził tego, że jej pragnie, ale nie potrafił się powstrzymać.

Zasłoniłam usta, ale nie cofnęłam się. Ciało miałam sparaliżowane, zastygłe z szoku.

A wtedy, ku mojemu przerażeniu, poczułam to.

Ciepło rozlało się nisko w moim podbrzuszu. Uda ścisnęły się razem. Mój oddech stał się płytki.

Czy mogę to wykorzystać?

Ta myśl przecięła mój szok jak ostrze. Oto on, Król, mężczyzna, który kilka godzin temu upokorzył mnie za moje „niepowodzenie”, sam pogrążony w skandalicznym zachowaniu.

Gdyby ktoś to odkrył…

Mogłabym go zmusić, żeby przestał. Przestał z kazaniami o obowiązku. Przestał z publicznym upokarzaniem.

Ale nawet gdy moja strategiczna część umysłu kalkulowała, inna część nie mogła oderwać się od tego widoku. Wyglądał dziko, surowo—głowa odrzucona do tyłu, gardło odsłonięte, palce zaciskające się w jej włosach. Jego biodra poruszały się lekko, gdy przyjmowała go głębiej. Dźwięki były mokre, rytmiczne, nieprzyzwoite.

Był gruby i twardy, a ona obchodziła się z nim, jakby to była rutyna.

Ścisnęłam framugę drzwi, palce wbijały się w drewno, a oddech drżał. Moje ciało reagowało wbrew wszystkiemu—puls przyspieszył, skóra się zaczerwieniła, to szalone pragnienie rozlewało się we mnie. Poruszyłam się, a ruch ten wywołał iskrzenia w samym środku.

To powinnam być ja.

Ta myśl uderzyła mnie jak piorun. Nie ona, z jej zimnymi uśmiechami i ciętymi uwagami. Nie ona na kolanach, gdy ja stałam poniżona w sali rady. Ja.

Wtedy jęknął. Jego ciało zesztywniało.

„Chryste—Mireille,” jęknął, głos pęknięty i naglący. „Nie przestawaj.”

Wtedy otworzył oczy.

Widział mnie.

Alexandre nie wyglądał na zaskoczonego. Nie wydawał się zawstydzony. Jego spojrzenie spotkało moje, a to, co w nim zobaczyłam, nie było winą.

To było coś mrocznego. Coś, co sprawiło, że skóra mi płonęła, a serce waliło już nie tylko ze strachu.

A ja—Boże, pomóż mi—nie uciekłam. Nie od razu. Stałam, puls dudnił mi w uszach, gorąco zalewało policzki i wnętrze ud. Wyobrażałam sobie, że to ja tam jestem. Klęczę między jego nogami. Jego dłoń plącze się w moich włosach. Jego usta rozchylają się, wypowiadając moje imię.

Nienawidziłam jej. Nienawidziłam siebie. Nienawidziłam tego, że chcę tego, co miała ona.

Mogę to wykorzystać przeciwko niemu, pomyślałam rozpaczliwie. Sprawić, by zapłacił za moje upokorzenie.

W końcu moje ciało szarpnęło się do działania. Odwróciłam się i uciekłam korytarzem, łzy płynęły mi po twarzy, bose stopy uderzały o kamień. Nie zatrzymałam się, dopóki nie dotarłam do swoich komnat, trzaskając za sobą drzwiami.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Celeste

Cztery dni.

Unikałam go przez cztery dni. Ukrywałam się w swoich komnatach, wymyślałam wymówki, przekazywałam odmowy przez służbę. Ale nie mogłam się chować w nieskończoność.

Teraz siedziałam naprzeciwko niego przy królewskim stole i jedyne, o czym mogłam myśleć, to to, co widziałam.

On z głową odrzuconą do tyłu. Ona między jego nogami. Dźwięk, który wydał, kiedy wypowiedział jej imię.

Ani razu nie kazał mnie zawołać. Powinnam była poczuć ulgę. Zamiast tego czułam się, jakby moja skóra była zbyt cienka, jakby wszyscy widzieli sekret płonący za moimi oczami.

Wiedza tkwiła mi w piersi jak broń, której nie umiałam użyć.

Wciąż i wciąż odtwarzałam tamtą noc. Nie tylko tę scenę—choć Bóg wie, nie potrafiłam przestać jej widzieć—ale to, co ona oznaczała. Król, który kazaniał mi o obowiązku i porażce, czerpał przyjemność z kobiety, która nie była jego żoną. Kobiety, która mnie nienawidziła.

I widział, jak patrzę. Widział mnie i nie odwrócił wzroku.

Co to znaczyło?

Siedziałam w milczeniu, ledwo dotykając jedzenia, dłonie lekko drżały, gdy unosiłam kielich wina. Wszyscy inni rozmawiali tak, jakby nic się nie zmieniło. Ale wszystko się zmieniło. Przynajmniej dla mnie.

Wciąż zerkałam na niego, starając się odczytać jego twarz. Czy pamiętał? Czy on też o tym myślał? Część mnie chciała złapać jego spojrzenie, zobaczyć znów to niebezpieczne spojrzenie. Druga część chciała całkiem zniknąć.

Wtedy się odezwał.

— Ostatnio jesteś cicho — powiedział, przecinając rozmowy przy stole. Jego głos był swobodny, niemal znudzony. — Straciłaś ogień?

Kilku szlachciców się zaśmiało. Mój widelec zastygł w połowie drogi do ust. Rumieniec uderzył mi do policzków, ale zmusiłam się do uśmiechu—opanowanego, idealnego.

Chce się bawić?

W porządku. Teraz miałam amunicję.

— Może nauczyłam się, że nie ma sensu mówić do kogoś, kto nie słucha — powiedziałam. Mój głos był stabilny, mimo że serce waliło mi jak szalone.

Śmiechy ucichły. Nad stołem zapadła cisza niczym ciężka kotara. Czułam, że wszyscy patrzą, wstrzymując oddech.

Jego oczy podniosły się na moje—ostre, tnące. — Uważaj. Rozmawiasz ze swoim królem.

— A ty rozmawiasz z żoną swojego syna — odpowiedziałam cicho.

Oto wyzwanie, które zawisło między nami. Zobaczyłam coś w jego wyrazie—zaskoczenie? Zainteresowanie? Nie potrafiłam określić.

Ale poczułam się silna. Po raz pierwszy od miesięcy czułam, że mam coś, co on chciałby ukryć.

— Zapominasz, gdzie twoje miejsce — powiedział, ale jego głos był teraz łagodniejszy. Niemal ciekawy.

— Czyżby? — spojrzałam mu prosto w oczy. — A może wreszcie je zrozumiałam?

Cisza się przeciągała. Jego szczęka się zacisnęła. Widziałam, jak kalkuluje, próbując zrozumieć, co się zmieniło. Co wiem.

Wiem dokładnie, kim jesteś, pomyślałam. Hipokryta. Taki sam jak twój syn.

Wstałam zanim skończył się posiłek, moje krzesło zaskrzypiało na marmurze. Odeszłam, nie pytając o pozwolenie, moje obcasy stukały o posadzkę jak drobne zwycięstwa.

Wtedy—

— Céleste.

Zatrzymałam się. Brzmienie mojego imienia w jego ustach sprawiło, że się wyprostowałam, coś zadrżało mi w piersi. Odwróciłam się powoli, cała w postawie księżniczki, do której mnie przygotowano.

— Wasza Wysokość.

Podszedł do mnie, każdy krok był zamierzony. Nie cofnęłam się. Nie mogłam. Wiedza o tym, co widziałam, dawała mi siłę, której się nie spodziewałam.

— Jesteś inna — powiedział, gdy stanął naprzeciwko mnie.

— Tak? — przekrzywiłam lekko głowę.

Jego oczy zwęziły się. — Co to ma znaczyć?

Prawie się uśmiechnęłam. Martwi się. Dobrze.

— Nic a nic — powiedziałam niewinnie. — Po prostu ludzie nie zawsze są tacy, na jakich wyglądają.

Zrozumienie pojawiło się na jego twarzy. Stał się bardzo nieruchomy.

— Uważaj — powiedział cicho. — Grasz w niebezpieczną grę.

— W nic nie gram — odpowiedziałam. — Po prostu... uczę się. Jak naprawdę tutaj wszystko działa.

Patrzyliśmy sobie w oczy. Widziałam, jak waży swoje opcje, próbuje zgadnąć, ile wiem, co mogłabym z tym zrobić.

Niech się zastanawia, pomyślałam. Niech się wreszcie martwi.

— Myślisz, że jesteś sprytna — powiedział w końcu.

— Myślę, że jestem przebudzona — odpowiedziałam. — Po raz pierwszy, odkąd tu jestem.

Jego szczęka się poruszyła. Coś się zmieniło na jego twarzy—niezupełnie szacunek, ale blisko tego.

— I co zamierzasz zrobić z tym... przebudzeniem? — zapytał.

Pozwoliłam, by pytanie zawisło przez moment między nami. Niech zobaczy, że się zastanawiam, że teraz mam wybór.

— To zależy — powiedziałam miękko — czy zamierzasz dalej traktować mnie jak porażkę.

Zrobił krok bliżej. Za blisko. Czułam jego zapach—cedr, skóra i coś ciemniejszego. Odebrało mi oddech, ale nie cofnęłam się.

— Nie masz pojęcia, o co prosisz — powiedział, jego głos był niski, ostrzegawczy.

— Naprawdę? — wyszeptałam.

Przez chwilę żadne z nas się nie poruszyło. Korytarz był pusty, cichy, słychać było tylko nasz oddech. Czułam ciepło bijące od jego ciała, widziałam puls na jego szyi.

To jest władza, uświadomiłam sobie. To napięcie, ten strach w jego oczach. Tego mi brakowało.

W końcu odsunął się.

Odwróciłam się i odeszłam, zostawiając go tam stojącego. I po raz pierwszy nie obejrzałam się za siebie.

Za sobą czułam jego wzrok podążający za mną w korytarzu. Ciężar jego uwagi był teraz inny. Nie lekceważący ani okrutny.

Głodny.

Dobrze, pomyślałam. Niech pragnie tego, czego nie może mieć.

Tak, jak ja robiłam to przez miesiące.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Celeste

Sługa ledwo skończył mówić, gdy już byłam w ruchu. „Jego Wysokość żąda twojej natychmiastowej obecności w swojej prywatnej komnacie rady.”

Serce mi podskoczyło. Natychmiastowa obecność oznaczała kłopoty.

Pokój był przyciemniony, gdy weszłam, pusty poza nim. Siedział za swoim mahoniowym biurkiem, srebro przeplatało się z ciemnymi włosami w świetle lampy. Złapałam się na tym, że gapię się na linię jego szyi, zanim zdążyłam się powstrzymać.

Nie wstał. Nie okazał uprzejmości należnej księżniczce. Zamiast tego wskazał na krzesło obok siebie — nie naprzeciwko, lecz obok.

„Siadaj.”

Za blisko. Każdy instynkt kazał mi zachować biurko między nami. Ale znałam już cenę nieposłuszeństwa wobec niego.

Usiadłam, układając spódnice z wyćwiczoną gracją. Przestrzeń między nami była naładowana, niebezpieczna.

„Nie lubisz mnie”, powiedział bez ostrzeżenia.

Mrugnęłam, zaskoczona. „Nie znam cię.”

„Ale to, co widzę, nie budzi mojego podziwu.” Słowa wyrwały mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać.

Jego usta niemal się uśmiechnęły. Ten wyraz złagodził jego twarz na krótką chwilę. „Uważasz mnie za okrutnego.”

„Jesteś okrutny”, powiedziałam pewniej, niż się czułam. „Upokarzasz mnie na dworze. Nazywasz mnie bezpłodną, nie używając tego słowa.”

Szczęka mu się zacisnęła. Coś błysnęło w jego oczach — może ból. „Mówię to, co trzeba powiedzieć.”

„Nie.” Pochyliłam się do przodu wbrew sobie. „Mówisz to, co boli najbardziej.”

Cisza rozciągnęła się między nami. Słyszałam tykanie zegara, sługi krzątających się w odległych korytarzach. Ale w tym pokoju byliśmy tylko my i to niebezpieczne przyciąganie, które czułam do mężczyzny, który uczynił z mojego życia piekło.

„Dlaczego ja?” wyszeptałam. „Dlaczego tak bardzo mnie nienawidzisz?”

Jego oczy uciekły w bok. Po raz pierwszy nie odpowiedział od razu. Jego palce stukały w biurko, pierścienie łapały światło. Gdy w końcu przemówił, jego głos był ledwie słyszalny.

„Bo przypominasz mi wszystko, co powinienem mieć. Wszystko, na co nie zasługuję.”

Zabrakło mi tchu — nie od słów, lecz od żalu, który w nich usłyszałam. Od tej surowej szczerości, która ścisnęła mi pierś.

„Nawet nie wiesz, kim jestem”, powiedziałam.

„Właśnie w tym problem.” Spojrzał na mnie znów, jego spojrzenie było intensywne, szukające. „Wiem zbyt dobrze.”

Powietrze między nami iskrzyło czymś, czego nie potrafiłam nazwać. Czymś, co sprawiało, że czułam się zbyt ściśnięta w skórze, że oddychałam płytko. Zauważyłam, że jego wzrok zsunął się na moje usta tylko na sekundę, zanim gwałtownie odwrócił spojrzenie.

Wstał nagle, prostując płaszcz jak zbroję.

„Jutro wieczorem jest bal maskowy”, powiedział, głosem starannie kontrolowanym. „Ambasador wenecki świętuje zaręczyny córki.”

Kiwnęłam głową, zdezorientowana nagłą zmianą. „Pójdę z Renardem.”

„Nie.” Coś w jego głosie przyspieszyło mi puls. „O północy znajdziesz się sama na balkonie. Przy ogrodzie różanym.”

Wpatrywałam się w niego, próbując zrozumieć, o co prosi. Co oferuje.

„Ta rozmowa nigdy się nie wydarzyła”, dodał, nie spuszczając ze mnie wzroku.

„Oczywiście, że nie”, powiedziałam cicho. „Nic, co jest między nami, nigdy się nie wydarza.”

Gdy drzwi zamknęły się za mną, oślepiona poszłam do swoich komnat, nogi miałam jak z waty. Dopiero gdy zostałam sama i zamknęłam drzwi, pozwoliłam sobie na rozpadnięcie się.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The King’s Secret

The King’s Secret

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa