Celeste
Cztery dni.
Unikałam go przez cztery dni. Ukrywałam się w swoich komnatach, wymyślałam wymówki, przekazywałam odmowy przez służbę. Ale nie mogłam się chować w nieskończoność.
Teraz siedziałam naprzeciwko niego przy królewskim stole i jedyne, o czym mogłam myśleć, to to, co widziałam.
On z głową odrzuconą do tyłu. Ona między jego nogami. Dźwięk, który wydał, kiedy wypowiedział jej imię.
Ani razu nie kazał mnie zawołać. Powinnam była poczuć ulgę. Zamiast tego czułam się, jakby moja skóra była zbyt cienka, jakby wszyscy widzieli sekret płonący za moimi oczami.
Wiedza tkwiła mi w piersi jak broń, której nie umiałam użyć.
Wciąż i wciąż odtwarzałam tamtą noc. Nie tylko tę scenę—choć Bóg wie, nie potrafiłam przestać jej widzieć—ale to, co ona oznaczała. Król, który kazaniał mi o obowiązku i porażce, czerpał przyjemność z kobiety, która nie była jego żoną. Kobiety, która mnie nienawidziła.
I widział, jak patrzę. Widział mnie i nie odwrócił wzroku.
Co to znaczyło?
Siedziałam w milczeniu, ledwo dotykając jedzenia, dłonie lekko drżały, gdy unosiłam kielich wina. Wszyscy inni rozmawiali tak, jakby nic się nie zmieniło. Ale wszystko się zmieniło. Przynajmniej dla mnie.
Wciąż zerkałam na niego, starając się odczytać jego twarz. Czy pamiętał? Czy on też o tym myślał? Część mnie chciała złapać jego spojrzenie, zobaczyć znów to niebezpieczne spojrzenie. Druga część chciała całkiem zniknąć.
Wtedy się odezwał.
— Ostatnio jesteś cicho — powiedział, przecinając rozmowy przy stole. Jego głos był swobodny, niemal znudzony. — Straciłaś ogień?
Kilku szlachciców się zaśmiało. Mój widelec zastygł w połowie drogi do ust. Rumieniec uderzył mi do policzków, ale zmusiłam się do uśmiechu—opanowanego, idealnego.
Chce się bawić?
W porządku. Teraz miałam amunicję.
— Może nauczyłam się, że nie ma sensu mówić do kogoś, kto nie słucha — powiedziałam. Mój głos był stabilny, mimo że serce waliło mi jak szalone.
Śmiechy ucichły. Nad stołem zapadła cisza niczym ciężka kotara. Czułam, że wszyscy patrzą, wstrzymując oddech.
Jego oczy podniosły się na moje—ostre, tnące. — Uważaj. Rozmawiasz ze swoim królem.
— A ty rozmawiasz z żoną swojego syna — odpowiedziałam cicho.
Oto wyzwanie, które zawisło między nami. Zobaczyłam coś w jego wyrazie—zaskoczenie? Zainteresowanie? Nie potrafiłam określić.
Ale poczułam się silna. Po raz pierwszy od miesięcy czułam, że mam coś, co on chciałby ukryć.
— Zapominasz, gdzie twoje miejsce — powiedział, ale jego głos był teraz łagodniejszy. Niemal ciekawy.
— Czyżby? — spojrzałam mu prosto w oczy. — A może wreszcie je zrozumiałam?
Cisza się przeciągała. Jego szczęka się zacisnęła. Widziałam, jak kalkuluje, próbując zrozumieć, co się zmieniło. Co wiem.
Wiem dokładnie, kim jesteś, pomyślałam. Hipokryta. Taki sam jak twój syn.
Wstałam zanim skończył się posiłek, moje krzesło zaskrzypiało na marmurze. Odeszłam, nie pytając o pozwolenie, moje obcasy stukały o posadzkę jak drobne zwycięstwa.
Wtedy—
— Céleste.
Zatrzymałam się. Brzmienie mojego imienia w jego ustach sprawiło, że się wyprostowałam, coś zadrżało mi w piersi. Odwróciłam się powoli, cała w postawie księżniczki, do której mnie przygotowano.
— Wasza Wysokość.
Podszedł do mnie, każdy krok był zamierzony. Nie cofnęłam się. Nie mogłam. Wiedza o tym, co widziałam, dawała mi siłę, której się nie spodziewałam.
— Jesteś inna — powiedział, gdy stanął naprzeciwko mnie.
— Tak? — przekrzywiłam lekko głowę.
Jego oczy zwęziły się. — Co to ma znaczyć?
Prawie się uśmiechnęłam. Martwi się. Dobrze.
— Nic a nic — powiedziałam niewinnie. — Po prostu ludzie nie zawsze są tacy, na jakich wyglądają.
Zrozumienie pojawiło się na jego twarzy. Stał się bardzo nieruchomy.
— Uważaj — powiedział cicho. — Grasz w niebezpieczną grę.
— W nic nie gram — odpowiedziałam. — Po prostu... uczę się. Jak naprawdę tutaj wszystko działa.
Patrzyliśmy sobie w oczy. Widziałam, jak waży swoje opcje, próbuje zgadnąć, ile wiem, co mogłabym z tym zrobić.
Niech się zastanawia, pomyślałam. Niech się wreszcie martwi.
— Myślisz, że jesteś sprytna — powiedział w końcu.
— Myślę, że jestem przebudzona — odpowiedziałam. — Po raz pierwszy, odkąd tu jestem.
Jego szczęka się poruszyła. Coś się zmieniło na jego twarzy—niezupełnie szacunek, ale blisko tego.
— I co zamierzasz zrobić z tym... przebudzeniem? — zapytał.
Pozwoliłam, by pytanie zawisło przez moment między nami. Niech zobaczy, że się zastanawiam, że teraz mam wybór.
— To zależy — powiedziałam miękko — czy zamierzasz dalej traktować mnie jak porażkę.
Zrobił krok bliżej. Za blisko. Czułam jego zapach—cedr, skóra i coś ciemniejszego. Odebrało mi oddech, ale nie cofnęłam się.
— Nie masz pojęcia, o co prosisz — powiedział, jego głos był niski, ostrzegawczy.
— Naprawdę? — wyszeptałam.
Przez chwilę żadne z nas się nie poruszyło. Korytarz był pusty, cichy, słychać było tylko nasz oddech. Czułam ciepło bijące od jego ciała, widziałam puls na jego szyi.
To jest władza, uświadomiłam sobie. To napięcie, ten strach w jego oczach. Tego mi brakowało.
W końcu odsunął się.
Odwróciłam się i odeszłam, zostawiając go tam stojącego. I po raz pierwszy nie obejrzałam się za siebie.
Za sobą czułam jego wzrok podążający za mną w korytarzu. Ciężar jego uwagi był teraz inny. Nie lekceważący ani okrutny.
Głodny.
Dobrze, pomyślałam. Niech pragnie tego, czego nie może mieć.
Tak, jak ja robiłam to przez miesiące.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Celeste
Sługa ledwo skończył mówić, gdy już byłam w ruchu. „Jego Wysokość żąda twojej natychmiastowej obecności w swojej prywatnej komnacie rady.”
Serce mi podskoczyło. Natychmiastowa obecność oznaczała kłopoty.
Pokój był przyciemniony, gdy weszłam, pusty poza nim. Siedział za swoim mahoniowym biurkiem, srebro przeplatało się z ciemnymi włosami w świetle lampy. Złapałam się na tym, że gapię się na linię jego szyi, zanim zdążyłam się powstrzymać.
Nie wstał. Nie okazał uprzejmości należnej księżniczce. Zamiast tego wskazał na krzesło obok siebie — nie naprzeciwko, lecz obok.
„Siadaj.”
Za blisko. Każdy instynkt kazał mi zachować biurko między nami. Ale znałam już cenę nieposłuszeństwa wobec niego.
Usiadłam, układając spódnice z wyćwiczoną gracją. Przestrzeń między nami była naładowana, niebezpieczna.
„Nie lubisz mnie”, powiedział bez ostrzeżenia.
Mrugnęłam, zaskoczona. „Nie znam cię.”
„Ale to, co widzę, nie budzi mojego podziwu.” Słowa wyrwały mi się, zanim zdążyłam je powstrzymać.
Jego usta niemal się uśmiechnęły. Ten wyraz złagodził jego twarz na krótką chwilę. „Uważasz mnie za okrutnego.”
„Jesteś okrutny”, powiedziałam pewniej, niż się czułam. „Upokarzasz mnie na dworze. Nazywasz mnie bezpłodną, nie używając tego słowa.”
Szczęka mu się zacisnęła. Coś błysnęło w jego oczach — może ból. „Mówię to, co trzeba powiedzieć.”
„Nie.” Pochyliłam się do przodu wbrew sobie. „Mówisz to, co boli najbardziej.”
Cisza rozciągnęła się między nami. Słyszałam tykanie zegara, sługi krzątających się w odległych korytarzach. Ale w tym pokoju byliśmy tylko my i to niebezpieczne przyciąganie, które czułam do mężczyzny, który uczynił z mojego życia piekło.
„Dlaczego ja?” wyszeptałam. „Dlaczego tak bardzo mnie nienawidzisz?”
Jego oczy uciekły w bok. Po raz pierwszy nie odpowiedział od razu. Jego palce stukały w biurko, pierścienie łapały światło. Gdy w końcu przemówił, jego głos był ledwie słyszalny.
„Bo przypominasz mi wszystko, co powinienem mieć. Wszystko, na co nie zasługuję.”
Zabrakło mi tchu — nie od słów, lecz od żalu, który w nich usłyszałam. Od tej surowej szczerości, która ścisnęła mi pierś.
„Nawet nie wiesz, kim jestem”, powiedziałam.
„Właśnie w tym problem.” Spojrzał na mnie znów, jego spojrzenie było intensywne, szukające. „Wiem zbyt dobrze.”
Powietrze między nami iskrzyło czymś, czego nie potrafiłam nazwać. Czymś, co sprawiało, że czułam się zbyt ściśnięta w skórze, że oddychałam płytko. Zauważyłam, że jego wzrok zsunął się na moje usta tylko na sekundę, zanim gwałtownie odwrócił spojrzenie.
Wstał nagle, prostując płaszcz jak zbroję.
„Jutro wieczorem jest bal maskowy”, powiedział, głosem starannie kontrolowanym. „Ambasador wenecki świętuje zaręczyny córki.”
Kiwnęłam głową, zdezorientowana nagłą zmianą. „Pójdę z Renardem.”
„Nie.” Coś w jego głosie przyspieszyło mi puls. „O północy znajdziesz się sama na balkonie. Przy ogrodzie różanym.”
Wpatrywałam się w niego, próbując zrozumieć, o co prosi. Co oferuje.
„Ta rozmowa nigdy się nie wydarzyła”, dodał, nie spuszczając ze mnie wzroku.
„Oczywiście, że nie”, powiedziałam cicho. „Nic, co jest między nami, nigdy się nie wydarza.”
Gdy drzwi zamknęły się za mną, oślepiona poszłam do swoich komnat, nogi miałam jak z waty. Dopiero gdy zostałam sama i zamknęłam drzwi, pozwoliłam sobie na rozpadnięcie się.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Celeste
Bal maskowy w końcu nadszedł. Muzyka wypełniała salę balową, głosy rozbrzmiewały śmiechem, lecz nic z tego do mnie nie docierało.
Przemieszczałam się przez lśniący tłum, jakbym obserwowała siebie z oddali—uśmiechając się, kiwając głową, dryfując od twarzy do twarzy, podczas gdy moje myśli skupiały się wyłącznie na jednym.
Północ. Balkon. Różany ogród.
On powiedział mi, gdzie mam być. Nie zapytał—nakazał. I nie zaprzeczyłam.
Teraz godzina się zbliżała, a ja nie wiedziałam, czego chcę. Ani co to by znaczyło, gdybym tam poszła.
Był ojcem mojego męża. Ten fakt zalegał w mojej piersi jak kamień, ciężki i niemożliwy do zignorowania. Już nie kochałam swojego męża—ledwo pamiętałam, kiedy ostatni raz powiedział mi coś uprzejmego. Ale to nie sprawiało, że ta sytuacja wydawała się mniej niewłaściwa.
Czymkolwiek „to” było.
Moje oczy wciąż przeszukiwały tłum, aż w końcu znalazłam Renarda przy dalekiej ścianie. Stał z Lady Catherine de Montclair i jej młodszą siostrą, maskę trzymał zapomnianą w dłoni, pochylając się, by lepiej słyszeć ich słowa. Na jego ustach pojawił się uśmiech, którego nie widziałam od miesięcy—ten, przez który wydawał się czarującym księciem, za jakiego go uważałam, kiedy wychodziłam za mąż.
Sposób, w jaki na nie patrzył—zaangażowany, zainteresowany, ożywiony—sprawił, że coś w mojej piersi się skręciło. Zaśmiał się z czegoś, co powiedziała Lady Catherine, a jego dłoń na krótko dotknęła jej ramienia w tak naturalnym geście, że odebrało mi dech.
*On może ich dotykać*, uświadomiłam sobie nagle i boleśnie. *Może z nimi flirtować, oczarowywać je, pożądać ich. Tylko nie mnie.*
Nie swoją żonę. Nie kobietę, którą powinien kochać.
Byłam dla niego zbyt czysta, zbyt święta, zbyt podobna do marmurowych świętych z kaplicy. Mógł pragnąć innych kobiet—pewnie zaliczył połowę dam na dworze—ale nie mnie. Nigdy mnie. Byłam jego żoną, a to oznaczało, że byłam nietykalna.
Święta. Zamrożona. Martwa.
Nie spojrzał na mnie ani razu, odkąd przyjechaliśmy. Dla każdego obserwatora byliśmy obcymi, których łączyło tylko nazwisko i zimne, puste łoże.
Odwróciłam się od widoku ożywionego męża i dalej przemierzałam salę, przyjmując szampana i prowadząc kurtuazyjne rozmowy. Ale pod wyćwiczonym uśmiechem serce waliło mi od jednego wspomnienia.
Zobaczyłam Alexandre’a na długo zanim podszedł—stał w cieniu, obserwując mnie, jakby miał do tego pełne prawo.
Przesuwał się przez tłum z płynną gracją, jego obecność przyciągała uwagę, choć zdawał się wtapiać w tło. W przeciwieństwie do innych gości nie miał maski, jego twarz była wyrazista i piękna w blasku świec. Nie bał się, że ktoś go rozpozna, ani że wywoła skandal.
Gdy zabrzmiał ostatni walc, wkroczył w tłum zdecydowanym krokiem. Smyczki orkiestry narastały, wypełniając powietrze melodią, która zdawała się pulsować w rytmie mojego serca. Patrzyłam, jak się zbliża, wstrzymując oddech, gdy omijał tańczące pary.
Dotarł do mnie, zanim zdążyłam się oddalić. Gdy wyciągnął do mnie dłoń, ujęłam ją bez wahania.
„To niebezpieczne,” wyszeptałam, gdy poprowadził mnie na parkiet.
„Więc dlaczego przyszłaś?” odparł cicho, prowadząc mnie w powolnym rytmie.
Nasze dłonie się zetknęły—nic ponad przewidziany układ walca. Ale paliło. Ciepło jego dłoni przeszyło mnie prądem, musiałam się skupić, by nie drżeć. Zachowywaliśmy wymaganą odległość, lecz nasze spojrzenia nie przestawały się spotykać.
Przyglądałam się jego twarzy, gdy poruszaliśmy się razem—mocnej linii szczęki, kosmykom ciemnych włosów opadającym mu na czoło, intensywności burzowych oczu. Moje serce waliło tak głośno, że byłam pewna, iż słyszy je przez muzykę.
Walc trwał wiecznie i skończył się zbyt szybko. Gdy wybrzmiała ostatnia nuta, odwróciłam się za gwałtownie, chcąc uciec przed intensywnością jego spojrzenia.
Wyślizgnęłam się bocznymi drzwiami na balkon. Zimne powietrze owiało mnie, przecinając resztki gorąca po sali balowej. Podeszłam do balustrady i pochyliłam się do przodu, biorąc uspokajający oddech.
Wtedy pantofel zahaczył o rąbek sukni. Potknęłam się, skręcając kostkę—i nim zdążyłam upaść, czyjaś dłoń złapała mnie za ramię.
Alexandre mnie złapał, jedną ręką stabilizując moje plecy, drugą obejmując w talii. Zamarłam bez tchu, boleśnie świadoma, jak blisko siebie stoimy, jak jego dotyk przenika przez suknię. Jego dłoń zatrzymała się na mojej talii, chwytając mocno, lecz delikatnie.
„Puść,” wyszeptałam, choć każda cząstka mojego ciała krzyczała coś przeciwnego.
„Nie mogę,” odparł, głosem ochrypłym od czegoś, czego nie śmiałam nazwać.
Spojrzałam na niego, oczy płonęły niewylanymi łzami i rozpaczliwym pragnieniem. „Więc pocałuj mnie.”
Jego usta zawisły nad moimi—tak blisko, że czułam jego oddech, ciepły i niespokojny. Moje palce zacisnęły się na materiale jego płaszcza, próbując się zakotwiczyć, gdy świat wirował.
„Zrób to,” wyszeptałam, głos mi się załamał. „Pocałuj mnie.”
„Jeśli to zrobię,” wymamrotał, czołem niemal sięgając mojego, „nie będę w stanie przestać.”
„Jeśli nie,” odetchnęłam, „już nigdy nie zasnę.”
Zamknął oczy i poczułam moment poddania, poczułam, jak pochyla się jeszcze bliżej. Jego czoło dotknęło mojego i przez ułamek sekundy myślałam, że pokona tę odległość.
A potem, cicho, jakby go to łamało: „Nie mogę zdradzić własnego syna.”
Moja klatka piersiowa się zapadła, słowa uderzyły jak cios fizyczny. „Już to zrobiłeś.”
Odsunął się, dłonie mu drżały, gdy mnie puszczał. Jego spojrzenie stwardniało, zamykając się na ból, który wiedziałam, że widniał i w moich oczach.
„Nie jestem aż tak samolubny,” powiedział.
Ale nie brzmiał na przekonanego.
Przesuń w górę, aby kontynuować