passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The King’s Servant, The Alpha’s Queen - Rozdział #4 - autor Nina Soelian

The King’s Servant, The Alpha’s Queen

/

Rozdział 4

Rozdział 3

POV: Francesca

Grzmot eksplodował za mną tak głośno, że miałam wrażenie, iż sama góra pękła na pół. Z wejścia napłynął podmuch lodowatego wiatru, niosąc ze sobą deszcz i czystą furię burzy; zachwiałam się, ściskając mokry płaszcz mocniej wokół siebie.

Na zewnątrz las krzyczał.

Wiatr wył wśród drzew jak żywa istota cierpiąca, a wilcze skowyty rozległy się znów – teraz bliżej, już nie dalekie echa, lecz ostre, nie do pomylenia głosy przenikające noc. Zęby dzwoniły mi bez kontroli, palce zesztywniały, gdy zimno w końcu przesiąkło aż do kości.

Obróciłam się w stronę wejścia do jaskini, panika szarpała moją pierś. Mrok poza kamiennym otworem pulsował błyskawicami, krótkie rozbłyski odsłaniały powykręcane pnie i smagane wichrem gałęzie. Gdybym teraz wybiegła, mogłabym zrobić kilka kroków, zanim opadłabym z sił. Albo zanim coś by mnie dopadło.

Wciągnęłam drżący oddech i spojrzałam z powrotem na klatkę.

Wilhelm się nie poruszył. Patrzył na mnie z irytującym spokojem, złote oczy uważne i czujne, jakby burza i wycie były jedynie tłem. Jego dłoń wciąż wyciągnięta za pręty, palce lekko zgięte, czekające.

Czerwona nić między nami pulsowała ciepłem, jej blask był teraz jaśniejszy, niemal natarczywy. Każde uderzenie odbijało się echem od mojego nadgarstka aż po ramię, odpowiadając szalonemu rytmowi mojego serca.

Nienawidziłam, że moje stopy przesunęły się ku niemu, zanim w pełni zdecydowałam się ruszyć. Że ciało wiedziało coś, czego umysł nie chciał przyjąć.

Kolejny gwałtowny podmuch przeszył jaskinię, sprawiając, że aż sapnęłam. Objęłam się ramionami, ramiona drżały, gdy zimno stało się nie do zniesienia, przenikając przez skórę i mięśnie, aż poczułam je zakotwiczone w kościach.

"Zamarzam..." – słowa wyrwały się ze mnie, cienkie i drżące, zanim zdążyłam je powstrzymać.

Spojrzenie Wilhelma pociemniało. Wyciągnął dłoń jeszcze dalej, łańcuchy zaskrzypiały cicho, gdy ruch napinał resztki jego więzów. Jego palce były już tak blisko, że niemal czułam żar bijący z jego skóry.

"Ogrzeję cię," wymruczał. Jego głos był niski, intymny, przesycony czymś niebezpiecznie uwodzicielskim. "Wypuść mnie."

Prostota tej prośby przerażała mnie bardziej niż jakakolwiek groźba. Wpatrywałam się w świecące pręty, w runy wyryte w żelazie, w srebrne okowy, które go krępowały. Wszystko w tym miejscu krzyczało ostrzeżeniem.

"Jak mam cię uwolnić?" zapytałam, głos mi drżał, choć próbowałam go opanować. "A jeśli tego pożałuję?"

Wilhelm przechylił lekko głowę, studiując mnie, jakby odpowiedź była oczywista. "Czy żałujesz, że wyskoczyłaś z powozu?" zapytał cicho.

Szczęka mi się zacisnęła, gdy spojrzałam znów ku wejściu do jaskini, gdzie deszcz smagał kamień, a las czekał jak otwarty grób.

"Wybrałam wolność," wyszeptałam, bardziej przekonując siebie niż jego.

Jego wzrok na chwilę padł na czerwoną nić łączącą nas, zanim wrócił do mojej twarzy. "To wybierz ją jeszcze raz."

Burza jakby odpowiedziała, grzmot rozdarł powietrze tak gwałtownie, że z sufitu sypnął się kurz. Wilcze wycia rozległy się ponownie, wyraźnie bliżej, przeszywając mnie nagłym strachem.

Nadchodziły.

Odwróciłam się całkiem ku otworowi jaskini, wyobrażając sobie, jak znów rzucam się w burzę, przemoknięta, kulejąca, ścigana i samotna. Za każdym razem obraz kończył się tak samo – krwią na liściach lub moim ciałem nieruchomym pod deszczem.

"Książę..." – słowo dziwnie smakowało na języku. "Wyglądasz jak prawdziwy potwór."

Coś ostrego przemknęło w jego oczach na dźwięk tego imienia, błysk emocji, który zniknął, zanim zdążyłam go rozpoznać. Ciepło rozlewające się po moim ciele spotęgowało się, gdy zbliżyłam się do drzwi klatki, przyciągana mimo wszystkich ostrzeżeń krzyczących w głowie.

Mój wzrok padł na masywną kłódkę pokrytą runami, ciężką i solidną na tle żelaza. Wyglądała staro. Niepodważalnie.

"A jeśli nie potrafię jej otworzyć?" wyszeptałam. "A jeśli to mnie przerasta?"

Palce Wilhelma zawisły o centymetry od moich, oddzielone tylko powietrzem i żelazem. "Dotknij jej," powiedział łagodnie. "Bogini Księżyca nie sprowadziła cię tu, byś zawiodła."

"Nigdy mi jeszcze nie odpowiedziała," powiedziałam gorzko.

W chwili, gdy moje palce musnęły zamek, przeszła przeze mnie fala ciepła – silniejsza niż dotąd, płynąca od czerwonej nici do dłoni niczym żywy prąd. Metal zadrżał pod moim dotykiem, zabrzmiał cicho, jakby rozpoznając coś, czemu długo odmawiał.

Zaszlochałam i próbowałam się cofnąć, ale to już się działo.

Runy przygasły. Żelazo pociemniało. Potem zamek rozpadł się, rozsypując w płatki rdzy, które przelatywały przez moje palce i rozsypywały się po kamiennej podłodze.

Zatoczyłam się do tyłu, wpatrzona w niedowierzaniu. W jaskini zapanowała cisza, a potem—

Drzwi klatki otwarły się z głębokim, donośnym skrzypnięciem, które odbiło się echem po całej grocie niczym oświadczenie. Srebrne kajdany na nadgarstkach i kostkach Wilhelma pękły i opadły, brzęcząc ciężko o kamień.

Podniósł się powoli, rozprostowując do pełnej wysokości, każdy ruch był zamierzony i kontrolowany. Światło pochodni sunęło po jego ciele, podkreślając stare blizny i potężne mięśnie.

Gdy się wyprostował, patrzyłam w osłupieniu, jak jego włosy zaczynają się zmieniać.

Platynowe pasma ciemniały stopniowo, jakby cień przenikał je od środka. Blade srebro stawało się popiołem, by w końcu pogłębić się w bogatą, atramentową czerń, otaczając jego twarz i sprawiając, że złote oczy płonęły jeszcze jaśniej.

Zabrakło mi tchu. Wyszedł z klatki.

Poruszał się płynnie, drapieżnie, każdy krok był odmierzony, jakby doskonale wiedział, jaki wywiera na mnie wpływ. Czerwona nić między nami zapłonęła jasno i gorąco, jej blask wypełnił przestrzeń między naszymi ciałami. Nagły przypływ energii przeszedł przez jaskinię, unosząc moje włosy jakby schwytane przez niewidzialny wiatr.

Odruchowo cofnęłam się, pięta zgrzytnęła o kamień.

Wilhelm pokonał dzielącą nas odległość w sekundach. Jego dłoń uniosła się i ujęła mój podbródek, stanowczo, ale nie raniąc. Zamarłam, serce waliło, rozdarta między strachem a czymś znacznie groźniejszym.

"Proszę..." wyszeptałam, głos mi się załamał. "Nie skrzywdź mnie."

"Nigdy," odparł, a to słowo niosło w sobie ciężar obietnicy.

Zanim zdążyłam powiedzieć cokolwiek więcej, przyciągnął mnie do siebie. Przywarłam do jego nagiej piersi, mocnej i niesamowicie ciepłej, żar przenikał mnie tak, że drżenie ustało wbrew mojej woli. Otulił mnie swój zapach – dym, burza i coś dzikiego pod spodem.

Pochylił głowę, wciągając powietrze powoli, głęboko, jakby chciał mnie zapamiętać. Jego oddech musnął moje włosy, gardło, wysyłając przez ciało dreszcz, który nie miał już nic wspólnego z zimnem.

Potem lekko odchylił głowę. W migotliwym świetle pochodni jego ostre kły zawisły tuż nad moją szyją.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV: Francesca

­

Jego oddech musnął moją skórę, ciepły i równy, a świat zwęził się do miejsca, gdzie jego kły zawisły tuż nad moją szyją. Czułam napięcie w jego ciele, powściągliwość utrzymywaną wyłącznie siłą woli.

Każdy instynkt krzyczał, że to niebezpieczne, że oto nadszedł moment, w którym wszystko mogło pójść straszliwie źle. A jednak moje ciało nie odsunęło się.

Uścisk Wilhelma lekko się wzmocnił, przyciągając mnie mocniej do jego piersi, a potem jego zęby przebiły moją skórę.

Ostry wdech wyrwał się z moich ust, gdy rozbłysła ból – krótki, przeszywający, odbierający dech. Moje palce zacisnęły się na jego ramionach, gdy kolana niemal się pode mną ugięły.

Ugryzienie paliło – a potem ból rozpłynął się w czymś przytłaczającym, fala gorąca zalała moje żyły niczym płynny ogień. Obraz zatańczył mi przed oczami.

Czułam, jak moje oczy rozpalają się ogniem, jak coś pradawnego i dzikiego budzi się we mnie, odpowiadając na znak wypalany w moim ciele. Krzyk wyrwał się z mojego gardła, gdy jasna biała magia eksplodowała w miejscu zetknięcia, rozlewając się na zewnątrz oślepiającą falą, która pochłonęła całą jaskinię.

Światło nas otoczyło. Przepływało przeze mnie, świetliste i żywe, oplatając Wilhelma i mnie niczym żywa burza. Powietrze aż drżało od mocy tak intensywnej, że aż miałam ciarki na skórze. Czułam ją wszędzie – pod skórą, w piersi, w kościach.

Czerwona nić między nami rozbłysła gwałtownie, jej blask był tak jaskrawy, że aż bolało na nią patrzeć. Potem się zmieniła.

Złoto zaczęło przepływać przez nią jak świt rozjaśniający niebo, przemieniając więź w coś bogatszego, cięższego, bardziej ostatecznego. Światło pulsowało raz, drugi, po czym powoli ustąpiło, zostawiając jaskinię skąpaną w łagodnej, księżycowej poświacie.

Opadłam na Wilhelma, dysząc, z sercem bijącym szaleńczo w piersi. Nawet jeśli to ostatni dzień mojego wolnego życia, zamierzam przeżyć go do końca.

Myśl pojawiła się bez zaproszenia, spokojna i stanowcza pośród chaosu w moim ciele.

Wilhelm powoli uniósł głowę, jego złote oczy szukały mojej twarzy z czymś na kształt podziwu. Jego dłoń sięgnęła do mojej szyi, palce musnęły świeży znak z nabożną ostrożnością.

"Jesteś naznaczona", powiedział cicho. "Moja."

Uniosłam drżącą dłoń i dotknęłam znaku sama. Był ciepły pod palcami, delikatnie pulsował, jakby był żywy. Gdy znów napotkałam wzrok Wilhelma, nie mogłam odwrócić spojrzenia. Oboje nie mogliśmy. Jakby więź związała nas w tym momencie, zawieszając w chwili, z której nie było ucieczki.

Wilhelm przyciągnął mnie bliżej, jego uścisk był pewny i stanowczy, a potem jego usta spoczęły na moich.

Pocałunek nie był delikatny.

Był desperacki, pochłaniający, jakbyśmy chcieli pochłonąć się nawzajem bez reszty. Wciągnęłam powietrze przy jego ustach, moje dłonie wplotły się w jego włosy, czując, jak ciemne, gęste pasma przesuwają mi się między palcami. Magia znów się poruszyła, otulając nas niczym niewidzialny dym, muskając moją skórę, rozpalając każdy nerw.

Świat zwęził się do gorąca, oddechu i nacisku jego ciała na moje.

Odwzajemniłam pocałunek bez wahania, bez powściągliwości, wkładając w to jedno połączenie wszystko, co miałam. Strach, tęsknota, bunt, nadzieja – wszystko to splatało się razem, aż nie wiedziałam, gdzie jedno się kończy, a drugie zaczyna.

Wilhelm przerwał pocałunek tylko po to, by oprzeć czoło o moje, jego oddech był nierówny. "Francesca," wymruczał, moje imię było chrapliwe od pragnienia. "Ta więź... to nie tylko pożądanie. To przeznaczenie."

Zanim zdążyłam odpowiedzieć, magia wybuchła gwałtownie i mój obraz świata się rozszczepił.

Zobaczyłam siebie stojącą w wielkiej sali, z ciężką koroną na głowie, wilki klęczące przede mną ze spuszczonym wzrokiem. Zobaczyłam sztandary podarte i splamione krwią. Zobaczyłam ciała na kamiennych podłogach, cenę za władzę zapłaconą ludzkimi życiami.

Potem wizja się zmieniła.

Zobaczyłam dziecko – małe, ciemnowłose, o złotych oczach – płaczące, gdy niewidzialne ręce odciągały je ode mnie. Wyciągałam po nie ręce, krzycząc, ale moje ramiona były powstrzymywane, łańcuchy światła krępowały mnie w miejscu. Jego głos odbijał się w moich uszach, łamiąc mi serce jednym słowem.

Mamo. Wyrwałam się z ramion Wilhelma z zduszonym szlochem, zataczając się do tyłu. "Nie—przestań—"

Wilhelm natychmiast mnie złapał, chwytając za ramiona, by mnie ustabilizować. "Zostań ze mną", powiedział ostro, zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy.

"Widziałam rzeczy," wyszeptałam, trzęsąc się. "Koronę i dziecko. Krew. Ja—ja nie chcę takiej przyszłości."

Jego wyraz twarzy pociemniał, lecz głos złagodniał. "Więź pokazuje możliwości, nie pewniki. Przeznaczenie nie jest łańcuchem, jeśli na to nie pozwolisz."

Szukałam desperacko odpowiedzi w jego twarzy. "Obiecaj mi, że to nie zniszczy wszystkiego."

Wilhelm zawahał się na tyle długo, by moje serce mocniej się zacisnęło. "To, co zrobiłaś tej nocy, zmieniło królestwo," powiedział. "Uwolniłaś mnie. Nic już nigdy nie będzie takie samo."

To nie była odpowiedź, której pragnęłam, ale zanim mogłam go dalej naciskać, jego dłonie powędrowały do wiązań mojego płaszcza, rozluźniając je powoli, jakby dawał mi czas, by go powstrzymać.

"Zaufaj mi," wyszeptał. "Chociaż tej nocy."

Spojrzałam na niego – na tego niebezpiecznego, niemożliwego mężczyznę związanego ze mną przez los i magię – i poczułam, jak prawda osiada głęboko w moich kościach.

Jutro mogą nadejść kajdany i król Cassian. Ale tej nocy wybieram to.

Skinęłam głową.

Oddech Wilhelma zadrżał, gdy pomagał mi zdjąć płaszcz, potem suknię, każda warstwa spadała, aż zimne powietrze musnęło moją skórę. Jego wzrok przesuwał się po mnie z otwartym głodem, nie z zawłaszczeniem – i ta różnica znaczyła więcej, niż mogłam wyjaśnić.

Poprowadził mnie na futra rozścielone na kamiennej podłodze, resztki więzienia zamienione w coś łagodniejszego. Zawisł nade mną, jeszcze raz przeszukując moją twarz wzrokiem.

"Powiedz słowo," szepnął cicho.

"Nie przestawaj," wyszeptałam.

Pocałował mnie ponownie, teraz wolniej, głębiej, a reszta świata zniknęła.

Czas rozmył się w doznania – ciepło jego skóry, siła jego rąk, sposób, w jaki trzymał mnie jak coś cennego, nie jak coś do poświęcenia. Poruszał się z równoczesną kontrolą i pośpiechem, prosząc o moje zaufanie każdym dotykiem, a ja oddawałam mu je chętnie, bez zastanowienia.

Gdy zmęczenie w końcu nas dopadło, burza na zewnątrz ucichła do dalekiego szeptu.

Leżałam obok niego w przytłumionym świetle, moje ciało przyjemnie obolałe, a serce wciąż biło szybko. Wilhelm spał głęboko, jego ramię chroniąco obejmowało moją talię, twarz rozluźniona tak, że wydawał się niemal spokojny.

Patrzyłam na niego długo, moje palce lekko spoczywały na znaku na szyi.

"Przynajmniej," wyszeptałam w cichej jaskini, mój głos był ledwie oddechem, "nigdy nie zapomnę tej nocy."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

POV: Francesca

­

Przez kilka cennych sekund po przebudzeniu nie pamiętałam, gdzie jestem ani dlaczego moje ciało było ciężkie i obolałe. Futro muskało moją nagą skórę, miękkie i gęste, przykryte płaszczami, które pachniały lekko dymem i burzą. Powietrze było nieruchome, jaskinia cicha, poza powolnym, równym oddechem obok mnie.

Wilhelm. Ostrożnie odwróciłam głowę.

Leżał na boku, twarzą do mnie, jedno ramię swobodnie obejmowało moją talię, jakby zawładnął tą przestrzenią we śnie, nie zdając sobie z tego sprawy. Jego ciemne włosy rozsypały się na futrze, a twarz była odsłonięta pierwszy raz od kiedy go poznałam.

Wyglądał... spokojnie. Młodziej, niemalże. Jakby dziesięć lat wściekłości poluzowało uścisk, gdy spał.

Moja pierś ścisnęła się boleśnie. Ostatnia noc wróciła do mnie we fragmentach — jego ugryzienie, światło, więź, sposób, w jaki jego głos zmiękł, gdy wypowiedział moje imię.

Odruchem uniosłam rękę do szyi. Znak wciąż tam był, ciepły pod palcami, pulsujący lekko niczym sekretne serce.

Ostrożnie wyswobodziłam się z jego objęć. Nie chciałam go budzić. Nie wiedziałam czemu — może dlatego, że jeśli otworzyłby oczy, wszystko stałoby się zbyt realne, zbyt niemożliwe do zniesienia w świetle poranka.

W chwili, gdy moje stopy dotknęły zimnej, kamiennej podłogi, ból eksplodował w moim podbrzuszu.

Zajęczałam, pochylając się z krzykiem, gdy wewnątrz mnie zakwitło coś ostrego i głębokiego, czego nigdy wcześniej nie czułam. To było palące, skręcające, żywe.

Patrzyłam z przerażeniem, gdy z mojego brzucha pulsowało światło, jasne na tyle, że rozjaśniło podłogę jaskini. Ręce poleciały do podbrzusza, nogi się ugięły, a ja osunęłam się na kamień, łapiąc oddech szarpanymi szlochami.

— O Boże... — wyszeptałam, dusząc się paniką. — Co ja zrobiłam? Co się ze mną stanie?

Blask pulsował jeszcze raz, po czym przygasł, zostawiając po sobie głębokie, bolesne ciśnienie, od którego zakręciło mi się w głowie. Przycisnęłam czoło do zimnego kamienia, walcząc z chęcią krzyku.

Zmusiłam się do wstania, drżąc, zbierając porozrzucane resztki zniszczonej sukni i płaszcza. Każdy ruch powodował nowy przypływ bólu, ale strach popychał mnie mocniej niż jakakolwiek rana.

— Ten ból jest nie do zniesienia — warknęłam przez zaciśnięte zęby. — Muszę coś z tym zrobić.

Uciekłam z jaskini. Zimne, poranne powietrze uderzyło mnie jak ostrze, gdy potknęłam się na polanie. Burza minęła, zostawiając szare, ciężkie niebo i mokrą ziemię, która wciągała mi stopy. Zrobiłam dwa rozpaczliwe kroki naprzód — i zastygłam.

Konie. Opancerzeni jeźdźcy zablokowali ścieżkę, ich ciemne płaszcze przesiąknięte mgłą, wyrazy twarzy twarde i czujne. W centrum siedziała znajoma postać na czarnym ogierze, z postawą zrelaksowaną, jakby miał całą wieczność.

Król Kassian. Moje serce zapadło się.

Zsunął się z konia powoli i z rozmysłem, buty chrzęściły na żwirze, gdy zbliżał się do mnie. Jego strażnicy rozproszyli się za nim, cisi i czujni, dłonie spoczywały na rękojeściach mieczy.

Wzrok Kassiana omiótł mnie, zatrzymując się na moich bosych stopach, splątanych włosach, zniszczonej sukni ledwie trzymającej się na ciele. Usta wygięły mu się w uśmiechu, od którego przebiegł mnie dreszcz.

— Nienawidzę, gdy moja własność ucieka — powiedział łagodnie.

Wyprostowałam się mimo bólu, unosząc podbródek, choć ręce mi drżały. — Nie jestem twoją własnością — mój głos był ochrypły, ale pewny.

Uśmiech zniknął. Kassian podniósł dłoń z ciężkim sygnetem i uderzył mnie w twarz.

Cios sprawił, że moja głowa odskoczyła w bok. Ból eksplodował na policzku, gorący i ostry, natychmiast poczułam smak krwi. Łzy zapiekły w oczach mimo mojej walki, by je powstrzymać.

Drżącą dłonią dotknęłam twarzy, czując ciepłą wilgoć rozmazującą się na palcach. Cienka strużka krwi spłynęła po skórze.

Kassian pochylił się bliżej, a jego głos przeszedł w cichy, intymny szept, od którego ścisnęło mi się w żołądku. — Myliłaś się — powiedział. — I nie mogę się doczekać, żeby ci to udowodnić.

Jego wzrok spoczął na mojej szyi. Widziałam moment, w którym wyraz jego twarzy się zmienił — zdziwienie naostrzyło się w coś znacznie mroczniejszego. Jego oczy utkwiły w znaku Wilhelma, wciąż wyraźnym na mojej skórze.

— Znak Luny — wysyczał. — Tej, która nosi królewskie dziecko.

Moja krew zamieniła się w lód. Uścisk Kassiana boleśnie się zacieśnił. — Urodzisz je dla mnie — powiedział, a w jego głosie drżała furia i zaborcza rozkosz. — Ktokolwiek ci to zrobił, to dziecko należy do króla!

Jeden z służących upadł na kolano przed Kassianem, zdyszany. — Wasza Wysokość — więzień z jaskini uciekł.

Król znieruchomiał. Powoli puścił moją brodę i wyprostował się. Powietrze wokół niego zrobiło się naładowane, niebezpieczne. Zaciął szczękę, a w oczach zapłonął gniew, od którego strażnicy poruszyli się niespokojnie.

Jego spojrzenie wróciło na mnie, pełne lodowatej pewności. — Zwiążcie ją.

Szorstka lina wbijała się w moje nadgarstki, gdy ciasno je wiązali, wykręcając mi ramiona do tyłu. Krzyknęłam, gdy przez barki przeszedł ból, a palący ucisk w podbrzuszu znów się nasilił.

Kassian wsiadł na konia bez słowa. — Przeszukajcie las — rozkazał. — Chcę go znaleźć.

Szukali godzinami.

Byłam ciągnięta za nimi, potykając się i półprzytomna wśród drzew, siły opuszczały mnie z każdym krokiem. Nie znaleźli nic. Żadnego śladu Wilhelma, poza pustą jaskinią.

Gdy bramy pałacu wyrosły przed nami, moje ciało było otępiałe od wyczerpania i strachu. Gdy tylko weszliśmy, Kassian nie zawahał się ani chwili.

— Zaprowadźcie nową niewolnicę do moich komnat — rozkazał.

Wtedy zaczęłam się szarpać, wreszcie opanowana przez grozę, ale to było bezcelowe. Strażnicy wciągnęli mnie przez znajome korytarze, mijając gobeliny i kamienne ściany, które wydawały się żebrami bestii połykającej mnie żywcem.

Drzwi zamknęły się za nami. To, co nastąpiło potem, zrujnowało mnie od środka.

Kassian brał, czego chciał, z okrutną obojętnością, jego głos był zimny i szyderczy, gdy mówił, że wie, iż jestem w ciąży, że wie, kto jest ojcem. Poruszał się we mnie i powtarzał, że to nie ma znaczenia. Królewskie dziecko będzie należeć do niego.

Leżałam pod nim, znosząc ból, upokorzenie i grozę, moje łzy wsiąkały w jedwabne prześcieradła pachnące władzą i zgnilizną. Wpatrywałam się w sufit i próbowałam opuścić swoje ciało, przenieść się gdziekolwiek indziej.

Gardło paliło mnie, gdy szeptałam jedyne imię, które wciąż było prawdziwe. — Mój książę... — Głos mi się załamał doszczętnie. — Gdzie jesteś?

Przesuń w górę, aby kontynuować

The King’s Servant, The Alpha’s Queen

The King’s Servant, The Alpha’s Queen

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa