POV: Francesca
Jego oddech musnął moją skórę, ciepły i równy, a świat zwęził się do miejsca, gdzie jego kły zawisły tuż nad moją szyją. Czułam napięcie w jego ciele, powściągliwość utrzymywaną wyłącznie siłą woli.
Każdy instynkt krzyczał, że to niebezpieczne, że oto nadszedł moment, w którym wszystko mogło pójść straszliwie źle. A jednak moje ciało nie odsunęło się.
Uścisk Wilhelma lekko się wzmocnił, przyciągając mnie mocniej do jego piersi, a potem jego zęby przebiły moją skórę.
Ostry wdech wyrwał się z moich ust, gdy rozbłysła ból – krótki, przeszywający, odbierający dech. Moje palce zacisnęły się na jego ramionach, gdy kolana niemal się pode mną ugięły.
Ugryzienie paliło – a potem ból rozpłynął się w czymś przytłaczającym, fala gorąca zalała moje żyły niczym płynny ogień. Obraz zatańczył mi przed oczami.
Czułam, jak moje oczy rozpalają się ogniem, jak coś pradawnego i dzikiego budzi się we mnie, odpowiadając na znak wypalany w moim ciele. Krzyk wyrwał się z mojego gardła, gdy jasna biała magia eksplodowała w miejscu zetknięcia, rozlewając się na zewnątrz oślepiającą falą, która pochłonęła całą jaskinię.
Światło nas otoczyło. Przepływało przeze mnie, świetliste i żywe, oplatając Wilhelma i mnie niczym żywa burza. Powietrze aż drżało od mocy tak intensywnej, że aż miałam ciarki na skórze. Czułam ją wszędzie – pod skórą, w piersi, w kościach.
Czerwona nić między nami rozbłysła gwałtownie, jej blask był tak jaskrawy, że aż bolało na nią patrzeć. Potem się zmieniła.
Złoto zaczęło przepływać przez nią jak świt rozjaśniający niebo, przemieniając więź w coś bogatszego, cięższego, bardziej ostatecznego. Światło pulsowało raz, drugi, po czym powoli ustąpiło, zostawiając jaskinię skąpaną w łagodnej, księżycowej poświacie.
Opadłam na Wilhelma, dysząc, z sercem bijącym szaleńczo w piersi. Nawet jeśli to ostatni dzień mojego wolnego życia, zamierzam przeżyć go do końca.
Myśl pojawiła się bez zaproszenia, spokojna i stanowcza pośród chaosu w moim ciele.
Wilhelm powoli uniósł głowę, jego złote oczy szukały mojej twarzy z czymś na kształt podziwu. Jego dłoń sięgnęła do mojej szyi, palce musnęły świeży znak z nabożną ostrożnością.
"Jesteś naznaczona", powiedział cicho. "Moja."
Uniosłam drżącą dłoń i dotknęłam znaku sama. Był ciepły pod palcami, delikatnie pulsował, jakby był żywy. Gdy znów napotkałam wzrok Wilhelma, nie mogłam odwrócić spojrzenia. Oboje nie mogliśmy. Jakby więź związała nas w tym momencie, zawieszając w chwili, z której nie było ucieczki.
Wilhelm przyciągnął mnie bliżej, jego uścisk był pewny i stanowczy, a potem jego usta spoczęły na moich.
Pocałunek nie był delikatny.
Był desperacki, pochłaniający, jakbyśmy chcieli pochłonąć się nawzajem bez reszty. Wciągnęłam powietrze przy jego ustach, moje dłonie wplotły się w jego włosy, czując, jak ciemne, gęste pasma przesuwają mi się między palcami. Magia znów się poruszyła, otulając nas niczym niewidzialny dym, muskając moją skórę, rozpalając każdy nerw.
Świat zwęził się do gorąca, oddechu i nacisku jego ciała na moje.
Odwzajemniłam pocałunek bez wahania, bez powściągliwości, wkładając w to jedno połączenie wszystko, co miałam. Strach, tęsknota, bunt, nadzieja – wszystko to splatało się razem, aż nie wiedziałam, gdzie jedno się kończy, a drugie zaczyna.
Wilhelm przerwał pocałunek tylko po to, by oprzeć czoło o moje, jego oddech był nierówny. "Francesca," wymruczał, moje imię było chrapliwe od pragnienia. "Ta więź... to nie tylko pożądanie. To przeznaczenie."
Zanim zdążyłam odpowiedzieć, magia wybuchła gwałtownie i mój obraz świata się rozszczepił.
Zobaczyłam siebie stojącą w wielkiej sali, z ciężką koroną na głowie, wilki klęczące przede mną ze spuszczonym wzrokiem. Zobaczyłam sztandary podarte i splamione krwią. Zobaczyłam ciała na kamiennych podłogach, cenę za władzę zapłaconą ludzkimi życiami.
Potem wizja się zmieniła.
Zobaczyłam dziecko – małe, ciemnowłose, o złotych oczach – płaczące, gdy niewidzialne ręce odciągały je ode mnie. Wyciągałam po nie ręce, krzycząc, ale moje ramiona były powstrzymywane, łańcuchy światła krępowały mnie w miejscu. Jego głos odbijał się w moich uszach, łamiąc mi serce jednym słowem.
Mamo. Wyrwałam się z ramion Wilhelma z zduszonym szlochem, zataczając się do tyłu. "Nie—przestań—"
Wilhelm natychmiast mnie złapał, chwytając za ramiona, by mnie ustabilizować. "Zostań ze mną", powiedział ostro, zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy.
"Widziałam rzeczy," wyszeptałam, trzęsąc się. "Koronę i dziecko. Krew. Ja—ja nie chcę takiej przyszłości."
Jego wyraz twarzy pociemniał, lecz głos złagodniał. "Więź pokazuje możliwości, nie pewniki. Przeznaczenie nie jest łańcuchem, jeśli na to nie pozwolisz."
Szukałam desperacko odpowiedzi w jego twarzy. "Obiecaj mi, że to nie zniszczy wszystkiego."
Wilhelm zawahał się na tyle długo, by moje serce mocniej się zacisnęło. "To, co zrobiłaś tej nocy, zmieniło królestwo," powiedział. "Uwolniłaś mnie. Nic już nigdy nie będzie takie samo."
To nie była odpowiedź, której pragnęłam, ale zanim mogłam go dalej naciskać, jego dłonie powędrowały do wiązań mojego płaszcza, rozluźniając je powoli, jakby dawał mi czas, by go powstrzymać.
"Zaufaj mi," wyszeptał. "Chociaż tej nocy."
Spojrzałam na niego – na tego niebezpiecznego, niemożliwego mężczyznę związanego ze mną przez los i magię – i poczułam, jak prawda osiada głęboko w moich kościach.
Jutro mogą nadejść kajdany i król Cassian. Ale tej nocy wybieram to.
Skinęłam głową.
Oddech Wilhelma zadrżał, gdy pomagał mi zdjąć płaszcz, potem suknię, każda warstwa spadała, aż zimne powietrze musnęło moją skórę. Jego wzrok przesuwał się po mnie z otwartym głodem, nie z zawłaszczeniem – i ta różnica znaczyła więcej, niż mogłam wyjaśnić.
Poprowadził mnie na futra rozścielone na kamiennej podłodze, resztki więzienia zamienione w coś łagodniejszego. Zawisł nade mną, jeszcze raz przeszukując moją twarz wzrokiem.
"Powiedz słowo," szepnął cicho.
"Nie przestawaj," wyszeptałam.
Pocałował mnie ponownie, teraz wolniej, głębiej, a reszta świata zniknęła.
Czas rozmył się w doznania – ciepło jego skóry, siła jego rąk, sposób, w jaki trzymał mnie jak coś cennego, nie jak coś do poświęcenia. Poruszał się z równoczesną kontrolą i pośpiechem, prosząc o moje zaufanie każdym dotykiem, a ja oddawałam mu je chętnie, bez zastanowienia.
Gdy zmęczenie w końcu nas dopadło, burza na zewnątrz ucichła do dalekiego szeptu.
Leżałam obok niego w przytłumionym świetle, moje ciało przyjemnie obolałe, a serce wciąż biło szybko. Wilhelm spał głęboko, jego ramię chroniąco obejmowało moją talię, twarz rozluźniona tak, że wydawał się niemal spokojny.
Patrzyłam na niego długo, moje palce lekko spoczywały na znaku na szyi.
"Przynajmniej," wyszeptałam w cichej jaskini, mój głos był ledwie oddechem, "nigdy nie zapomnę tej nocy."
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Francesca
Przez kilka cennych sekund po przebudzeniu nie pamiętałam, gdzie jestem ani dlaczego moje ciało było ciężkie i obolałe. Futro muskało moją nagą skórę, miękkie i gęste, przykryte płaszczami, które pachniały lekko dymem i burzą. Powietrze było nieruchome, jaskinia cicha, poza powolnym, równym oddechem obok mnie.
Wilhelm. Ostrożnie odwróciłam głowę.
Leżał na boku, twarzą do mnie, jedno ramię swobodnie obejmowało moją talię, jakby zawładnął tą przestrzenią we śnie, nie zdając sobie z tego sprawy. Jego ciemne włosy rozsypały się na futrze, a twarz była odsłonięta pierwszy raz od kiedy go poznałam.
Wyglądał... spokojnie. Młodziej, niemalże. Jakby dziesięć lat wściekłości poluzowało uścisk, gdy spał.
Moja pierś ścisnęła się boleśnie. Ostatnia noc wróciła do mnie we fragmentach — jego ugryzienie, światło, więź, sposób, w jaki jego głos zmiękł, gdy wypowiedział moje imię.
Odruchem uniosłam rękę do szyi. Znak wciąż tam był, ciepły pod palcami, pulsujący lekko niczym sekretne serce.
Ostrożnie wyswobodziłam się z jego objęć. Nie chciałam go budzić. Nie wiedziałam czemu — może dlatego, że jeśli otworzyłby oczy, wszystko stałoby się zbyt realne, zbyt niemożliwe do zniesienia w świetle poranka.
W chwili, gdy moje stopy dotknęły zimnej, kamiennej podłogi, ból eksplodował w moim podbrzuszu.
Zajęczałam, pochylając się z krzykiem, gdy wewnątrz mnie zakwitło coś ostrego i głębokiego, czego nigdy wcześniej nie czułam. To było palące, skręcające, żywe.
Patrzyłam z przerażeniem, gdy z mojego brzucha pulsowało światło, jasne na tyle, że rozjaśniło podłogę jaskini. Ręce poleciały do podbrzusza, nogi się ugięły, a ja osunęłam się na kamień, łapiąc oddech szarpanymi szlochami.
— O Boże... — wyszeptałam, dusząc się paniką. — Co ja zrobiłam? Co się ze mną stanie?
Blask pulsował jeszcze raz, po czym przygasł, zostawiając po sobie głębokie, bolesne ciśnienie, od którego zakręciło mi się w głowie. Przycisnęłam czoło do zimnego kamienia, walcząc z chęcią krzyku.
Zmusiłam się do wstania, drżąc, zbierając porozrzucane resztki zniszczonej sukni i płaszcza. Każdy ruch powodował nowy przypływ bólu, ale strach popychał mnie mocniej niż jakakolwiek rana.
— Ten ból jest nie do zniesienia — warknęłam przez zaciśnięte zęby. — Muszę coś z tym zrobić.
Uciekłam z jaskini. Zimne, poranne powietrze uderzyło mnie jak ostrze, gdy potknęłam się na polanie. Burza minęła, zostawiając szare, ciężkie niebo i mokrą ziemię, która wciągała mi stopy. Zrobiłam dwa rozpaczliwe kroki naprzód — i zastygłam.
Konie. Opancerzeni jeźdźcy zablokowali ścieżkę, ich ciemne płaszcze przesiąknięte mgłą, wyrazy twarzy twarde i czujne. W centrum siedziała znajoma postać na czarnym ogierze, z postawą zrelaksowaną, jakby miał całą wieczność.
Król Kassian. Moje serce zapadło się.
Zsunął się z konia powoli i z rozmysłem, buty chrzęściły na żwirze, gdy zbliżał się do mnie. Jego strażnicy rozproszyli się za nim, cisi i czujni, dłonie spoczywały na rękojeściach mieczy.
Wzrok Kassiana omiótł mnie, zatrzymując się na moich bosych stopach, splątanych włosach, zniszczonej sukni ledwie trzymającej się na ciele. Usta wygięły mu się w uśmiechu, od którego przebiegł mnie dreszcz.
— Nienawidzę, gdy moja własność ucieka — powiedział łagodnie.
Wyprostowałam się mimo bólu, unosząc podbródek, choć ręce mi drżały. — Nie jestem twoją własnością — mój głos był ochrypły, ale pewny.
Uśmiech zniknął. Kassian podniósł dłoń z ciężkim sygnetem i uderzył mnie w twarz.
Cios sprawił, że moja głowa odskoczyła w bok. Ból eksplodował na policzku, gorący i ostry, natychmiast poczułam smak krwi. Łzy zapiekły w oczach mimo mojej walki, by je powstrzymać.
Drżącą dłonią dotknęłam twarzy, czując ciepłą wilgoć rozmazującą się na palcach. Cienka strużka krwi spłynęła po skórze.
Kassian pochylił się bliżej, a jego głos przeszedł w cichy, intymny szept, od którego ścisnęło mi się w żołądku. — Myliłaś się — powiedział. — I nie mogę się doczekać, żeby ci to udowodnić.
Jego wzrok spoczął na mojej szyi. Widziałam moment, w którym wyraz jego twarzy się zmienił — zdziwienie naostrzyło się w coś znacznie mroczniejszego. Jego oczy utkwiły w znaku Wilhelma, wciąż wyraźnym na mojej skórze.
— Znak Luny — wysyczał. — Tej, która nosi królewskie dziecko.
Moja krew zamieniła się w lód. Uścisk Kassiana boleśnie się zacieśnił. — Urodzisz je dla mnie — powiedział, a w jego głosie drżała furia i zaborcza rozkosz. — Ktokolwiek ci to zrobił, to dziecko należy do króla!
Jeden z służących upadł na kolano przed Kassianem, zdyszany. — Wasza Wysokość — więzień z jaskini uciekł.
Król znieruchomiał. Powoli puścił moją brodę i wyprostował się. Powietrze wokół niego zrobiło się naładowane, niebezpieczne. Zaciął szczękę, a w oczach zapłonął gniew, od którego strażnicy poruszyli się niespokojnie.
Jego spojrzenie wróciło na mnie, pełne lodowatej pewności. — Zwiążcie ją.
Szorstka lina wbijała się w moje nadgarstki, gdy ciasno je wiązali, wykręcając mi ramiona do tyłu. Krzyknęłam, gdy przez barki przeszedł ból, a palący ucisk w podbrzuszu znów się nasilił.
Kassian wsiadł na konia bez słowa. — Przeszukajcie las — rozkazał. — Chcę go znaleźć.
Szukali godzinami.
Byłam ciągnięta za nimi, potykając się i półprzytomna wśród drzew, siły opuszczały mnie z każdym krokiem. Nie znaleźli nic. Żadnego śladu Wilhelma, poza pustą jaskinią.
Gdy bramy pałacu wyrosły przed nami, moje ciało było otępiałe od wyczerpania i strachu. Gdy tylko weszliśmy, Kassian nie zawahał się ani chwili.
— Zaprowadźcie nową niewolnicę do moich komnat — rozkazał.
Wtedy zaczęłam się szarpać, wreszcie opanowana przez grozę, ale to było bezcelowe. Strażnicy wciągnęli mnie przez znajome korytarze, mijając gobeliny i kamienne ściany, które wydawały się żebrami bestii połykającej mnie żywcem.
Drzwi zamknęły się za nami. To, co nastąpiło potem, zrujnowało mnie od środka.
Kassian brał, czego chciał, z okrutną obojętnością, jego głos był zimny i szyderczy, gdy mówił, że wie, iż jestem w ciąży, że wie, kto jest ojcem. Poruszał się we mnie i powtarzał, że to nie ma znaczenia. Królewskie dziecko będzie należeć do niego.
Leżałam pod nim, znosząc ból, upokorzenie i grozę, moje łzy wsiąkały w jedwabne prześcieradła pachnące władzą i zgnilizną. Wpatrywałam się w sufit i próbowałam opuścić swoje ciało, przenieść się gdziekolwiek indziej.
Gardło paliło mnie, gdy szeptałam jedyne imię, które wciąż było prawdziwe. — Mój książę... — Głos mi się załamał doszczętnie. — Gdzie jesteś?
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV: Francesca
Sześć miesięcy. Tyle minęło, odkąd mój syn został wyrwany z moich ramion.
Czasami ta liczba wydawała się nierealna, zbyt czysta i mała, by pomieścić nieskończone noce, głód, siniaki, sposób, w jaki moje serce wciąż podskakiwało za każdym razem, gdy echo płaczu dziecka rozbrzmiewało w pałacowych korytarzach.
Innego dnia czułam, jakby minęło całe życie, rozciągnięte cienko i bezlitośnie, każdy świt przypominał mi, że wciąż żyję, podczas gdy wszystko, co dla mnie ważne, pozostaje poza zasięgiem.
Życie nie po prostu trwało dalej. Mieliło mnie na proch.
Wielka sala zamku była ogromna i zimna, jej kamienne podłogi wyszorowane tak czysto, że odbijały światło pochodni jak matowe lustra. Wysokie kolumny wyściełały ściany, rzeźbione w wilki i księżyce oraz zwycięstwa dawno martwych królów. Ta sala nigdy nie budziła we mnie podziwu; czułam się w niej jak na trybunale.
Służący stali ramię w ramię wzdłuż ścian, dziesiątki z nas ubranych w te same, szare szaty. Kucharki z mąką wciąż osiadłą na rękawach i pomocnicy z surowymi, zaczerwienionymi dłońmi. Stajenni i ogrodnicy, których oczy nigdy nie podnosiły się znad podłogi.
Nikt nie mówił. Nikt nie odważył się oddychać zbyt głośno. Stałam pośród nich.
Miałam na sobie prostą, szarą suknię służącej, bezkształtną i szorstką, z fartuchem ciasno zawiązanym w pasie. Włosy skryłam pod chustą zawiązaną na karku. Skóra wydawała się napięta na kościach, ciało wciąż nie w pełni odzyskane po porodzie i miesiącach upokorzeń, które nastąpiły potem.
Zmęczenie przylegało do mnie jak druga skóra. Nadgarstki pulsowały bólem pod rękawami sukni.
Siniaki pojawiały się tam nieustannie, nigdy nie zdążyły zniknąć, zanim pojawiły się nowe. Masowałam je bezwiednie, znajomy ból przywracał mnie rzeczywistości, gdy myśli błądziły tam, gdzie zawsze.
...Ta noc nie przeszła bez konsekwencji. Urodziłam dziecko, a przez ostatnie miesiące żyłam w piekle. Król Kassian zabrał mi syna i ogłosił swoim dziedzicem. Chociaż oboje wiemy, że nie jest jego ojcem.
Przełknęłam ślinę i podniosłam wzrok w stronę podestu na końcu sali.
Cassian stał tam w całej swojej okazałości, ubrany w ciemny aksamit obszyty srebrem, z koroną swobodnie spoczywającą na głowie, jakby zawsze do niego należała. Jego obecność wypełniała salę, ciężka i przytłaczająca, i każdy służący instynktownie kurczył się pod jej ciężarem.
Obok niego stała kobieta, której nigdy wcześniej nie widziałam.
Była piękna na sposób, jaki daje bogactwo — wysoka, pełna wdzięku, jej sylwetkę oplatała droga suknia, połyskująca haftowanym złotem i klejnotami, które przy każdym drobnym ruchu łapały światło pochodni. Diamenty i kamienie księżycowe zdobiły jej szyję i nadgarstki, wystarczająco cenne, by wykarmić wieś przez rok.
Jej oczy były przenikliwe. Odnalazły mnie niemal natychmiast.
Cassian uśmiechnął się, rozkładając ramiona, jakby przedstawiał prezent. „Moi wierni słudzy”, ogłosił, a jego głos łatwo niósł się przez salę. „Dziś nastaje ważny moment dla korony. Przedstawiam wam Rosalindę, waszą przyszłą królową.”
Szept przeszedł przez służbę, szybko stłumiony do ciszy.
„Jej słowo jest prawem”, kontynuował Cassian płynnie. „Moje przymierze z jej szlachetnym rodem wzmocni nas w walce przeciw wrogom korony. Oni już stoją u naszych drzwi, ale jako wasz król zapewniam was, że nie uda im się nas pokonać.”
Usta Rosalindy wykrzywił zadowolony uśmiech, gdy omiatała salę wzrokiem. Jej spojrzenie przesunęło się po służących tak, jakbyśmy byli tylko meblami, zatrzymując się na chwilę jedynie po to, by sądzić i odrzucać.
Zeszła z podestu, a jej kroki były miarowe i zamierzone; delikatny szelest sukni wydawał się niewiarygodnie głośny w tej ciszy. Zatrzymała się dokładnie przede mną.
Jej obecność poczułam jak ostrze na gardle.
„Więc”, powiedziała lekko, jej głos był gładki i chłodny, „to ty jesteś matką dziedzica?”
Moja klatka piersiowa ścisnęła się boleśnie. Natychmiast spuściłam wzrok, jak przystało służącej.
Rosalinda mruknęła, okrążając mnie powoli, jej wzrok obejmował moją pochyloną głowę, zwykłą suknię, szorstkie dłonie. „Wyobrażałam sobie ciebie inaczej”, stwierdziła. „Może bardziej imponującą. Albo przynajmniej... czystszą.”
Gorąco uderzyło mi do twarzy, ale milczałam. Zatrzymała się znowu naprzeciw mnie i wyciągnęła rękę, zahaczając pojedynczym paznokciem ozdobionym klejnotem pod mój podbródek. Uniosła moją twarz mimo mojego odruchowego odruchu cofnięcia się, zmuszając mnie do spotkania jej wzroku.
Jej oczy były zimne. I ciekawskie zarazem.
„Wasza Wysokość”, powiedziała Rosalinda słodko, nie odwracając ode mnie wzroku, gdy zwracała się do Cassiana, „czy możesz ją odprawić? Jej obecność jest mi nieprzyjemna.”
Te słowa uderzyły jak fizyczny cios. Cassian nie odpowiedział od razu i ta pauza przeciągała się nieznośnie długo.
Rosalinda uśmiechnęła się, jej uchwyt lekko się wzmocnił pod moim podbródkiem. „Sama mogę dać ci dziedzica”, dodała swobodnym i okrutnym tonem. „Bez tej bezwartościowej wilczycy.”
Sala jakby się przechyliła. Moje serce zatrzymało się tak gwałtownie, że myślałam, iż się przewrócę. Krew dudniła mi w uszach, zagłuszając pochodnie, szepty, cały świat.
Jeśli do tego dojdzie... już nigdy nie zobaczę mojego syna, mojego Luki.
Imię przecięło mnie jak ucieleśniona żałoba. Widziałam jego twarz w wyobraźni tak wyraźnie, jakby stał przede mną — ciemne włosy, zbyt miękkie, by były prawdziwe, złote oczy, które otworzyły się tylko raz, zanim mi go odebrano. Pamiętałam jego ciężar w ramionach, sposób, w jaki jego drobne paluszki instynktownie zaciskały się na moich.
Kolana mi zadrżały.
Rosalinda puściła mój podbródek znudzona, odsunęła się z zadowoleniem na twarzy. „Ona już nie ma żadnego znaczenia”, dodała. „Nie potrzebujesz jej.”
Odwróciłam głowę w stronę Cassiana, desperacja dławiła mnie od środka. Nie obchodziła mnie już godność, nie obchodziła mnie duma. Liczyło się tylko moje dziecko.
Łzy zamgliły mi wzrok, spływając mimo prób ich powstrzymania. Moja klatka piersiowa zadrżała, wydobył się ze mnie złamany dźwięk, zanim zdążyłam go powstrzymać.
„Proszę...” wyszeptałam, to słowo wyrwało się ze mnie jak rana.
Przesuń w górę, aby kontynuować