passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Last Fenrir: My Touch Tamed the Beast - Rozdział #2 - autor Nina Soelian

The Last Fenrir: My Touch Tamed the Beast

/

Rozdział 2

ROZDZIAŁ 1

PERSPEKTYWA IVY

Liny paliły moje nadgarstki, gdy ciągnęli mnie na środek terenu należącego do watahy.

"Puśćcie mnie!" krzyczałam, walcząc z rękami, które mnie trzymały. "Proszę, po prostu mnie puśćcie!"

"Zamknij się, dziewczyno," warknął Marcus, jeden ze strażników watahy. Jego uścisk na moim ramieniu się wzmocnił. "Musisz to zobaczyć. Musisz zrozumieć, co się dzieje ze zdrajcami."

Cała wataha otoczyła nas kręgiem. Mężczyźni, kobiety, nawet niektóre dzieci w moim wieku. Ich twarze wykrzywiły się ze złości i obrzydzenia. Nigdy wcześniej nie widziałam ich takich. To byli ludzie, którzy kiedyś się do mnie uśmiechali, czochrali moje włosy i nazywali małą księżniczką. Teraz patrzyli na mnie, jakbym była trucizną.

Na środku kręgu stały dwa drewniane słupy, wysokie na tle szarego nieba. Moje serce stanęło, gdy zobaczyłam, kto jest do nich przywiązany.

"Mamo!" krzyknęłam, a łzy spływały po mojej twarzy. "Tato!"

Moi rodzice wisiały tam, ich ubrania podarte i brudne. Krew sączyła się z ran na ich twarzach. Zazwyczaj dumne ramiona mojego ojca opadły ze zmęczenia. Długie czarne włosy mojej matki zwisały w splątanych kłębkach wokół jej twarzy.

"Ivy," szepnęła moja matka, gdy mnie zobaczyła. Jej głos był tak słaby, że ledwo go słyszałam. "Moja słodka dziewczynko."

"Cisza!" zagrzmiał Alfa Crane, występując do przodu. Był potężnym mężczyzną z bliznami pokrywającymi jego ramiona i klatkę piersiową. Jego żółte oczy płonęły furią. "Dziś pozbędziemy się choroby, która rozrosła się wśród nas."

"Choroby?" krzyknęłam, walcząc jeszcze mocniej z rękami, które mnie trzymały. "Oni nie są chorzy! To moi rodzice!"

Zimne spojrzenie Alfy Crane'a padło na mnie. "Twoi rodzice są zdrajcami, dziecko. Spiskował przeciwko naszej watasze. Narazili nas wszystkich na niebezpieczeństwo."

"To nieprawda!" krzyczałam, aż moje gardło było surowe. "Kłamiesz!"

"Powiedz jej, Thomas," powiedział Alfa Crane do mojego ojca. "Powiedz swojej córce, co zrobiłeś."

Mój ojciec powoli podniósł głowę. Jego zielone oczy, tak podobne do moich, odnalazły moją twarz w tłumie. Przez chwilę wyglądał jak tata, który czytał mi bajki na dobranoc i uczył mnie, jak przemienić się w wilczą formę.

"Ivy," powiedział, jego głos się załamał. "Musisz mnie bardzo uważnie posłuchać."

"Tato, proszę," szlochałam. "Po prostu powiedz im, że jest ci przykro. Powiedz im, że nie chciałeś tego."

"Nie mogę tego zrobić, kochanie," powiedział. "Ponieważ wszystko, co zrobiłem, zrobiłem dla tej watahy."

Tłum wybuchnął gniewnym krzykiem.

"Kłamca!"

"Zdrajca!"

"Sprzedałeś nas!"

Ktoś rzucił zgniłym jabłkiem. Trafiło mojego ojca w pierś, zostawiając brązową plamę na jego koszuli.

"Nie macie pojęcia, jak bardzo jesteśmy bezbronni!" krzyczał mój ojciec ponad hałasem. "Bez ochrony Fenrira jesteśmy niczym! Każdy przeciwko Fenrirowi jest skazany na zagładę!"

"Fenrir to nasi wrogowie!" ryknął Alfa Crane. "Chcą nas wszystkich zniewolić!"

"Nie!" mój ojciec walczył z linami. "Nie rozumiecie! Bez Fenrira nie przetrwamy tego, co nadchodzi."

Więcej owoców przeleciało przez powietrze. Pomidory, jabłka, nawet kamienie. Wataha stawała się coraz bardziej gwałtowna z każdą sekundą.

"Uciszyć go!" ktoś krzyknął z tłumu.

"Niech zapłaci!"

"Zabić zdrajców!"

Z przerażeniem patrzyłam, jak kobieta, którą rozpoznałam - pani Henderson, która kiedyś dawała mi ciasteczka - splunęła pod nogi mojej matki.

"Proszę, przestańcie," błagałam, rozglądając się po wszystkich twarzach, które kiedyś myślałam, że znam. "Ona nigdy nikogo nie skrzywdziła. Pomaga przy porodach. Leczy ludzi, gdy są chorzy."

"Jest żoną zdrajcy," pani Henderson zadrwiła. "To czyni ją równie winną."

Moja matka podniosła wtedy głowę. Jej niebieskie oczy wciąż były jasne, nawet przez cały ten ból.

"Thomas," powiedziała cicho do mojego ojca. "Przestań. Pogarszasz sprawę."

"Nie pozwolę im wierzyć w kłamstwa," odpowiedział mój ojciec. "Ivy zasługuje na prawdę. Wszyscy zasługują na prawdę."

"Prawdę?" Alfa Crane zaśmiał się zimno. "Prawda jest taka, że skontaktowałeś się z naszymi wrogami. Dałeś im informacje o naszym terytorium, naszej liczebności, naszych słabościach."

"Próbowałem zawrzeć sojusz!" krzyknął mój ojciec. "Proroctwo mówi o nadchodzącej wielkiej ciemności. Fenrir są jedynymi, którzy są wystarczająco silni, żeby-"

"Dość!" Alfa Crane podniósł rękę i tłum ucichł. "Mówisz o proroctwach jak stary głupiec. Nie ma żadnej wielkiej ciemności. Jest tylko twoja zdrada."

Ramiona mojego ojca opadły. "Zobaczycie," szepnął. "Kiedy przyjdą wilki cienia, kiedy krwawy księżyc wzejdzie trzy razy w jednym sezonie, przypomnicie sobie moje słowa. Będziecie żałować, że nie słuchaliście."

"Krwawy księżyc?" ktoś w tłumie zakpił. "Wilki cienia? Straciłeś rozum, Thomas."

"Czy na pewno?" głos mojego ojca stał się silniejszy. "Zapytajcie starszych. Zapytajcie ich o stare historie. Zapytajcie ich o wojnę, która nadchodzi."

Alfa Crane miał dość. Skinął na dwóch członków watahy, którzy wystąpili naprzód ze srebrnymi nożami.

"Nie!" krzyknęłam, rzucając całym ciałem przeciwko rękom, które mnie trzymały. "Proszę, nie krzywdźcie ich!"

"To jest sprawiedliwość," ogłosił Alfa Crane do tłumu. "Niech będzie wiadome, że zdrada nie będzie tolerowana w naszej watasze. Bez względu na to, kim jesteś, bez względu na twoją rangę, bez względu na twoją linię krwi."

"Kocham cię, Ivy," zawołał do mnie mój ojciec. "Pamiętaj, że wszystko, co zrobiłem, było dla większego dobra. Nawet jeśli nikt inny tego nie rozumie."

Oczy mojej matki odnalazły moje w kręgu. Było w nich tyle miłości, tyle smutku. Jej usta się poruszyły, ale początkowo nie wydobył się z nich żaden dźwięk.

Potem, wyraźnie jak dzwon, bezgłośnie wypowiedziała jedno słowo, które sprawiło, że mój instynkt ucieczki się uaktywnił.

"Uciekaj."

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

PERSPEKTYWA IVY

Słowa mojej matki odbijały się echem w mojej głowie. Uciekaj. Moje nogi drgnęły i zaczęłam się oddalać, wciąż wpatrując się w rozwścieczony tłum. Moje serce biło tak szybko, że myślałam, że eksploduje.

"Dokąd się wybierasz, mała zdrajczyni?" ktoś krzyknął za mną.

Potknęłam się, próbując uciec od tych wszystkich przepełnionych nienawiścią twarzy. Ale właśnie wtedy dwóch strażników Alfy przedarło się przez tłum. Ludzie zaczęli się przepychać, żeby podejść bliżej.

"Ruszcie się! Pozwólcie nam zobaczyć, jak umierają!" krzyknęła jakaś kobieta.

Tłum zgromadził się wokół, zgubiłam się między gniewnie maszerującymi stopami, gdy ruszyli do przodu. Ludzie rzucali kolejne kamienie w moich rodziców. Byłam potrącana łokciami i ramionami. Ktoś nadepnął mi na stopę tak mocno, że krzyknęłam z bólu.

"Zejdź z drogi, dziewczyno!" wrzasnął jakiś mężczyzna, odpychając mnie na bok.

Byłam zbyt mała, zbyt słaba. Tłum był jak dzikie zwierzę, żądne krwi. Nie mogłam już dostrzec moich rodziców przez napierające ciała.

Wtedy głos Alfy Crane'a zagrzmiał ponad wszystkim innym.

"CISZA!" ryknął.

Wszyscy znieruchomieli. Jedynymi dźwiękami były ciężkie oddechy i moje ciche szlochanie.

"Zdrajcy," powiedział powoli Alfa Crane, jego głos niósł się po całym terenie watahy, "mają zostać ścięci."

Moja krew zamieniła się w lód. Świat zaczął wirować wokół mnie.

"Nie," wyszeptałam. "Proszę, nie."

"Ścięcie jest moim wyrokiem!" ogłosił Alfa Crane.

Tłum wybuchnął dzikimi okrzykami. Ludzie klaskali i krzyczeli, jakby byli na jakiejś uroczystości.

"Tak!"

"Zabić ich oboje!"

"Wreszcie sprawiedliwość!"

Zamarłam na dźwięk wyroku. Całe moje ciało zdrętwiało. Ze łzami spływającymi po policzkach, odwróciłam się, by ostatni raz zobaczyć moich rodziców.

Mój ojciec wciąż walczył z linami. "Popełniacie błąd!" krzyczał. "Proroctwo się spełni, czy w nie wierzycie, czy nie!"

"Zamknij się!" ktoś odkrzyknął z tłumu.

Moja matka spojrzała prosto na mnie. Jej niebieskie oczy były pełne miłości i smutku.

Strażnicy unieśli wysoko w powietrze srebrne ostrza. Tłum wstrzymał oddech.

"Tato, Mamo, nie!" krzyknęłam.

Ostrza opadły tak szybko, że ledwo zdążyłam dostrzec ostatnie światło w oczach rodziców, zanim wszystko się skończyło. Patrzyłam, jak ich głowy toczą się po ziemi, bez życia i nieruchome. Krew wsiąkała w ziemię pod nimi.

Krzyk wyrwał się z mojego wnętrza. To był najgorszy dźwięk, jaki kiedykolwiek słyszałam, i pochodził ode mnie. Zaczęłam drżeć w obliczu rzeczywistości. Przez chwilę myślałam, że to wszystko sen, ale nie było. Krew była prawdziwa. Ciała były prawdziwe.

Nie żyli. Moi rodzice naprawdę nie żyli.

"Nie, nie, nie!" szlochałam, padając na kolana. "To się nie dzieje!"

Tłum wiwatował jeszcze głośniej. Niektórzy ludzie śmiali się i poklepywali się nawzajem po plecach, jakby właśnie odnieśli wielkie zwycięstwo.

"To na to zasługują zdrajcy!" krzyknęła pani Henderson.

Zobaczyłam, jak strażnicy patrzą w moją stronę. Ich zimne oczy skupiły się na mnie, jakbym była ich następnym celem.

Panika przeszyła mnie jak błyskawica. Zaczęłam biec, moje małe nogi niosły mnie donikąd. Nie miałam planu. Po prostu wiedziałam, że muszę uciec z tego miejsca, z dala od krwi, wiwatów i zapachu śmierci.

"Zatrzymać ją!" rozkazał Alfa Crane.

"Nie pozwólcie uciec córce zdrajców!" ktoś inny krzyknął.

Przepchnęłam się przez tłum, próbując znaleźć wyjście. Ale było zbyt wiele ludzi. Zbyt wiele rąk sięgających po mnie.

"Mam ją!" krzyknął strażnik.

Dwie pary silnych ramion złapały mnie, zanim zdążyłam zrobić kolejny krok. Uniosły mnie prosto z ziemi.

"Puśćcie mnie!" krzyczałam, walcząc ze wszystkich sił. "Puśćcie mnie!"

"Przestań się szarpać, dziewczyno," warknął jeden ze strażników. "Tylko pogarszasz swoją sytuację."

Zaciągnęli mnie do przodu, obok ciał moich rodziców, obok krwi wsiąkającej w ziemię. Przez ułamek sekundy myślałam, że oni też mnie zabiją. Myślałam, że Alfa Crane rozkaże, by moja głowa potoczyła się obok głów mojej matki i ojca.

Płakałam, krzyczałam i szarpałam się w ich uścisku. Moje gardło było zdarte od krzyku, ale nie mogłam przestać.

Zaszlochałam. "Proszę, nie zabijajcie mnie!"

Strażnicy nie odpowiedzieli. Po prostu rzucili mnie na ziemię przed tłumem, który właśnie był świadkiem ścięcia moich rodziców. Uderzyłam mocno o ziemię, obtarłam kolana o szorstkie kamienie.

Alfa Crane wystąpił do przodu. Jego ogromny cień padł na mnie jak ciemna chmura. Jego żółte oczy płonęły gniewem i obrzydzeniem.

"Ona jest córką tych zdrajców," oznajmił watasze. Jego głos był zimny i ostateczny. "Ona również musi ponieść konsekwencje zdrady swoich rodziców."

Zapanowała cisza. Nawet moje krzyki zamieniły się w ciche łkanie, gdy czekałam na jego wyrok. Wszyscy patrzyli na mnie, jakbym była jakimś potworem.

"Co z nią zrobisz, Alfo?" ktoś zawołał.

"Zabij ją też!" krzyknął ktoś inny.

"To tylko dziecko," powiedziała cicho jakaś kobieta, ale inni szybko ją uciszyli.

Alfa Crane podniósł rękę, żądając ciszy. Siła tego prostego gestu sprawiła, że wszyscy wstrzymali oddech.

"Oto mój wyrok," powiedział, spoglądając na mnie tymi płonącymi oczami.

Zamknęłam oczy i czekałam, aż rozkaże mnie zabić.

"Zabrać Ivy Thomas, córkę Thomasa i Sarah Thomas, do leśnego więzienia."

Niektóre kobiety wyglądały na przerażone tym wyrokiem, inne współczująco, a jeszcze inne z zadowoleniem. Przez całe życie słyszałam szepty o leśnym więzieniu. To było miejsce, z którego ludzie nie wracali.

To było miejsce gorsze niż śmierć. Rzeczywistość uderzyła we mnie mocno i ja również wydałam z siebie westchnienie, gdy spojrzałam w oczy człowieka, który właśnie wydał mój wyrok.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

Z PERSPEKTYWY IVY

Dziesięć Lat Później

Żelazna obroża na mojej szyi wydawała się dziś cięższa. Może dlatego, że nie jadłam od dwóch dni, albo może dlatego, że Marcus znów ją wczoraj zacisnął. Moje palce dotknęły surowej, krwawiącej skóry pod metalem.

"Niewolnico!" Głos Alfy Dariusa przeciął poranne powietrze niczym bat. "Gdzie moje śniadanie?"

"Już idę, Alfo Dariusie," odkrzyknęłam, starając się zachować spokojny głos.

Balansowałam ciężką drewnianą tacą w ramionach, idąc przez dom watahy. Moje nogi trzęsły się przy każdym kroku. Miska gorącej owsianki, kubek świeżego mleka i talerz mięsa ważyły więcej niż byłam w stanie teraz unieść. Dziesięć lat niedojadania uczyniło mnie chudą i słabą.

"Spóźniłaś się," warknął Darius, gdy weszłam do jego komnat.

"Przepraszam, Alfo. Ogień w kuchni wolno się dziś rozpalał."

Wstał z krzesła, a ja natychmiast spuściłam wzrok na podłogę. Patrzenie bezpośrednio na Alfę było zabronione dla niewolników, szczególnie dla mnie.

"Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię," rozkazał.

Powoli podniosłam wzrok. Darius wyrósł na dużego, okrutnego mężczyznę. Jego ciemne włosy były zaczesane do tyłu, a brązowe oczy wyrażały tylko nienawiść, gdy na mnie patrzył.

"Pamiętasz, kiedy byliśmy dziećmi, Ivy?" zapytał z zimnym uśmiechem.

Moje serce zaczęło bić szybciej. Nie lubiłam, gdy używał mojego prawdziwego imienia. Większość czasu wszyscy nazywali mnie po prostu Dziewczyną.

"Tak, Alfo," wyszeptałam.

"Byłaś wtedy taka dumna," kontynuował, krążąc wokół mnie jak drapieżnik. "Córka Bety. Mała księżniczka Thomasa. Myślałaś, że jesteś lepsza od wszystkich."

"Nigdy tak nie myślałam," powiedziałam cicho.

"Kłamczucha!" krzyknął, sprawiając, że się wzdrygnęłam. "Poprosiłem cię, żebyś została moją partnerką, gdy mieliśmy piętnaście lat. Pamiętasz, co powiedziałaś?"

Pamiętałam. Byłam uprzejma, ale stanowcza. Powiedziałam mu, że chcę poczekać, że nie jestem gotowa na łączenie się w parę. Ale prawda była taka, że coś w Dariusie zawsze sprawiało, że czułam dreszcze.

"Powiedziałam, że potrzebuję więcej czasu," odpowiedziałam.

"Powiedziałaś, że musisz to przemyśleć," poprawił mnie. "Ale oboje wiemy, co naprawdę miałaś na myśli. Myślałaś, że córka Bety jest zbyt dobra dla kogoś takiego jak ja, prawda?"

To nie była prawda, ale wiedziałam, że lepiej nie kłócić się.

"Patrzyłaś na mnie z góry," kontynuował Darius. "Ty i twoi rodzice zdrajcy myśleliście, że jesteście królewskiego rodu. No i spójrz na siebie teraz."

Złapał brutalnie mój podbródek i zmusił mnie do spojrzenia mu w oczy. Jego uchwyt był tak mocny, że wiedziałam, że zostaną siniaki.

"Teraz jesteś niczym," wysyczał. "Mniej niż niczym. I mogę patrzeć, jak cierpisz każdego dnia."

"Proszę, Alfo Dariusie," wyszeptałam. "Przepraszam, jeśli zraniłam twoje uczucia wtedy. Byłam młoda i głupia."

"Przepraszam?" zaśmiał się zimno. "Och, będziesz przepraszać. Sprawię, że zapłacisz za wszystkie razy, kiedy mnie lekceważyłaś. Za wszystkie razy, kiedy zachowywałaś się, jakbym nie był wystarczająco dobry."

Puścił mój podbródek z pchnięciem, które sprawiło, że się zachwiałam.

"Mój ojciec mógł być zadowolony z trzymania cię jako zwykłej niewolnicy," powiedział Darius. "Ale ja mam wobec ciebie większe plany. Znacznie większe plany."

Sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że krew zamarzła mi w żyłach.

"Twoje śniadanie, Alfo Dariusie," powiedziałam, próbując zmienić temat. Wyciągnęłam tacę drżącymi rękami.

"Nie jestem już głodny," powiedział i zanim zdążyłam zareagować, pchnął mnie mocno.

Zachwiałam się do tyłu i taca wypadła mi z rąk. Drewniana miska rozbiła się o kamienną podłogę. Gorąca owsianka rozprysnęła się wszędzie. Kubek z mlekiem pękł i rozlał się po ziemi.

"Zobacz, co zrobiłaś!" ryknął Darius. "Niezdarny niewolniku! Natychmiast posprzątaj ten bałagan!"

"Tak, Alfo," powiedziałam, opadając na kolana.

"I zostaniesz bez jedzenia przez kolejny dzień jako kara," dodał. "Może to nauczy cię być bardziej ostrożną."

Mój żołądek skurczył się z głodu, ale tylko skinęłam głową. "Tak, Alfo."

Wyszedł z pokoju, trzaskając drzwiami. Szybko pozbierałam połamane kawałki miski, starając się nie pociąć palców o ostre krawędzie. Gorąca owsianka parzyła moje dłonie, gdy ją zbierałam, ale nie śmiałam zostawić niczego.

Pomyślałam o tym, jak wyglądało moje życie przez ostatnie dziesięć lat. Dziesięć lat, odkąd stałam się niewolnicą zamiast córką Bety. Te wspomnienia wydawały się teraz czyimś innym życiem.

Mój ojciec był Betą. Najbardziej zaufanym przyjacielem i doradcą Alfy Crane'a. Dorastali razem, walczyli razem, budowali tę watahę razem. Ale mój ojciec zdradził to zaufanie. Przynajmniej tak wszyscy wierzyli.

Po egzekucji były Alfa Crane skazał mnie na leśne więzienie. Było to zamknięte więzienie głęboko w lesie, otoczone srebrnymi kratami, które parzyły każdego wilkołaka, który ich dotknął. Przez pięć lat żyłam w ciemności. Nigdy nie widziałam światła słonecznego. Nigdy nie wiedziałam, jaki jest dzień ani ile czasu minęło. Karmili mnie resztkami raz dziennie i dawali wodę, która smakowała jak rdza.

Kiedy Alfa Darius przejął władzę po swoim ojcu, zdecydował się sprowadzić mnie z powrotem do domu watahy jako zwykłą niewolnicę. Powiedział, że patrzenie, jak służę watasze każdego dnia, będzie lepszym przypomnieniem tego, co dzieje się ze zdrajcami.

Alfa Darius był jeszcze bardziej zły niż jego ojciec. Podczas gdy Alfa Crane był surowy i zimny, Alfa Darius był okrutny i brutalny. Lubił patrzeć, jak ludzie cierpią. Szczególnie lubił patrzeć, jak ja cierpię.

Skończyłam sprzątać bałagan i zebrałam połamane kawałki tacy. Moje ręce były pokryte małymi skaleczeniami od ostrego drewna, ale zignorowałam ból. Ból był teraz po prostu częścią życia.

Pospieszyłam z komnat Dariusa korytarzem w kierunku kwater służby. Inni członkowie watahy schodzili mi z drogi, nie patrząc na mnie. Dla nich byłam niewidzialna, chyba że czegoś potrzebowali.

"Tam idzie córka zdrajcy," usłyszałam czyjś szept.

"Nie mogę uwierzyć, że pozwolili jej żyć," powiedział inny głos.

"Powinni ją zabić razem z rodzicami," dodała trzecia osoba.

Trzymałam głowę spuszczoną i szłam szybciej. W końcu dotarłam do maleńkiego pokoju, w którym pozwolono mi spać. Był bardziej jak schowek niż pokój. Sufit był tak niski, że musiałam czołgać się na rękach i kolanach, żeby się tam dostać.

Opadłam na kolana i wpełzłam przez małe drzwi. Przestrzeń była ledwo wystarczająco duża, żebym mogła się położyć. Nie było okna, mebli, tylko cienki koc na zimnej kamiennej podłodze.

Kiedy byłam już w środku, wciąż na rękach i kolanach, bo nie mogłam wyprostować się, wszystko w końcu mnie dopadło naraz. Głód, ból, samotność, beznadziejność tego wszystkiego.

Wybuchnęłam płaczem. Głębokimi, cichymi szlochami, które wstrząsały całym moim ciałem. Przycisnęłam twarz do dłoni i pozwoliłam, by cały ból, który trzymałam w sobie, wylał się ze mnie.

Takie było moje życie. Takie zawsze będzie moje życie.

I miało być tylko gorzej.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Last Fenrir: My Touch Tamed the Beast

The Last Fenrir: My Touch Tamed the Beast

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa