PERSPEKTYWA IVY
Słowa mojej matki odbijały się echem w mojej głowie. Uciekaj. Moje nogi drgnęły i zaczęłam się oddalać, wciąż wpatrując się w rozwścieczony tłum. Moje serce biło tak szybko, że myślałam, że eksploduje.
"Dokąd się wybierasz, mała zdrajczyni?" ktoś krzyknął za mną.
Potknęłam się, próbując uciec od tych wszystkich przepełnionych nienawiścią twarzy. Ale właśnie wtedy dwóch strażników Alfy przedarło się przez tłum. Ludzie zaczęli się przepychać, żeby podejść bliżej.
"Ruszcie się! Pozwólcie nam zobaczyć, jak umierają!" krzyknęła jakaś kobieta.
Tłum zgromadził się wokół, zgubiłam się między gniewnie maszerującymi stopami, gdy ruszyli do przodu. Ludzie rzucali kolejne kamienie w moich rodziców. Byłam potrącana łokciami i ramionami. Ktoś nadepnął mi na stopę tak mocno, że krzyknęłam z bólu.
"Zejdź z drogi, dziewczyno!" wrzasnął jakiś mężczyzna, odpychając mnie na bok.
Byłam zbyt mała, zbyt słaba. Tłum był jak dzikie zwierzę, żądne krwi. Nie mogłam już dostrzec moich rodziców przez napierające ciała.
Wtedy głos Alfy Crane'a zagrzmiał ponad wszystkim innym.
"CISZA!" ryknął.
Wszyscy znieruchomieli. Jedynymi dźwiękami były ciężkie oddechy i moje ciche szlochanie.
"Zdrajcy," powiedział powoli Alfa Crane, jego głos niósł się po całym terenie watahy, "mają zostać ścięci."
Moja krew zamieniła się w lód. Świat zaczął wirować wokół mnie.
"Nie," wyszeptałam. "Proszę, nie."
"Ścięcie jest moim wyrokiem!" ogłosił Alfa Crane.
Tłum wybuchnął dzikimi okrzykami. Ludzie klaskali i krzyczeli, jakby byli na jakiejś uroczystości.
"Tak!"
"Zabić ich oboje!"
"Wreszcie sprawiedliwość!"
Zamarłam na dźwięk wyroku. Całe moje ciało zdrętwiało. Ze łzami spływającymi po policzkach, odwróciłam się, by ostatni raz zobaczyć moich rodziców.
Mój ojciec wciąż walczył z linami. "Popełniacie błąd!" krzyczał. "Proroctwo się spełni, czy w nie wierzycie, czy nie!"
"Zamknij się!" ktoś odkrzyknął z tłumu.
Moja matka spojrzała prosto na mnie. Jej niebieskie oczy były pełne miłości i smutku.
Strażnicy unieśli wysoko w powietrze srebrne ostrza. Tłum wstrzymał oddech.
"Tato, Mamo, nie!" krzyknęłam.
Ostrza opadły tak szybko, że ledwo zdążyłam dostrzec ostatnie światło w oczach rodziców, zanim wszystko się skończyło. Patrzyłam, jak ich głowy toczą się po ziemi, bez życia i nieruchome. Krew wsiąkała w ziemię pod nimi.
Krzyk wyrwał się z mojego wnętrza. To był najgorszy dźwięk, jaki kiedykolwiek słyszałam, i pochodził ode mnie. Zaczęłam drżeć w obliczu rzeczywistości. Przez chwilę myślałam, że to wszystko sen, ale nie było. Krew była prawdziwa. Ciała były prawdziwe.
Nie żyli. Moi rodzice naprawdę nie żyli.
"Nie, nie, nie!" szlochałam, padając na kolana. "To się nie dzieje!"
Tłum wiwatował jeszcze głośniej. Niektórzy ludzie śmiali się i poklepywali się nawzajem po plecach, jakby właśnie odnieśli wielkie zwycięstwo.
"To na to zasługują zdrajcy!" krzyknęła pani Henderson.
Zobaczyłam, jak strażnicy patrzą w moją stronę. Ich zimne oczy skupiły się na mnie, jakbym była ich następnym celem.
Panika przeszyła mnie jak błyskawica. Zaczęłam biec, moje małe nogi niosły mnie donikąd. Nie miałam planu. Po prostu wiedziałam, że muszę uciec z tego miejsca, z dala od krwi, wiwatów i zapachu śmierci.
"Zatrzymać ją!" rozkazał Alfa Crane.
"Nie pozwólcie uciec córce zdrajców!" ktoś inny krzyknął.
Przepchnęłam się przez tłum, próbując znaleźć wyjście. Ale było zbyt wiele ludzi. Zbyt wiele rąk sięgających po mnie.
"Mam ją!" krzyknął strażnik.
Dwie pary silnych ramion złapały mnie, zanim zdążyłam zrobić kolejny krok. Uniosły mnie prosto z ziemi.
"Puśćcie mnie!" krzyczałam, walcząc ze wszystkich sił. "Puśćcie mnie!"
"Przestań się szarpać, dziewczyno," warknął jeden ze strażników. "Tylko pogarszasz swoją sytuację."
Zaciągnęli mnie do przodu, obok ciał moich rodziców, obok krwi wsiąkającej w ziemię. Przez ułamek sekundy myślałam, że oni też mnie zabiją. Myślałam, że Alfa Crane rozkaże, by moja głowa potoczyła się obok głów mojej matki i ojca.
Płakałam, krzyczałam i szarpałam się w ich uścisku. Moje gardło było zdarte od krzyku, ale nie mogłam przestać.
Zaszlochałam. "Proszę, nie zabijajcie mnie!"
Strażnicy nie odpowiedzieli. Po prostu rzucili mnie na ziemię przed tłumem, który właśnie był świadkiem ścięcia moich rodziców. Uderzyłam mocno o ziemię, obtarłam kolana o szorstkie kamienie.
Alfa Crane wystąpił do przodu. Jego ogromny cień padł na mnie jak ciemna chmura. Jego żółte oczy płonęły gniewem i obrzydzeniem.
"Ona jest córką tych zdrajców," oznajmił watasze. Jego głos był zimny i ostateczny. "Ona również musi ponieść konsekwencje zdrady swoich rodziców."
Zapanowała cisza. Nawet moje krzyki zamieniły się w ciche łkanie, gdy czekałam na jego wyrok. Wszyscy patrzyli na mnie, jakbym była jakimś potworem.
"Co z nią zrobisz, Alfo?" ktoś zawołał.
"Zabij ją też!" krzyknął ktoś inny.
"To tylko dziecko," powiedziała cicho jakaś kobieta, ale inni szybko ją uciszyli.
Alfa Crane podniósł rękę, żądając ciszy. Siła tego prostego gestu sprawiła, że wszyscy wstrzymali oddech.
"Oto mój wyrok," powiedział, spoglądając na mnie tymi płonącymi oczami.
Zamknęłam oczy i czekałam, aż rozkaże mnie zabić.
"Zabrać Ivy Thomas, córkę Thomasa i Sarah Thomas, do leśnego więzienia."
Niektóre kobiety wyglądały na przerażone tym wyrokiem, inne współczująco, a jeszcze inne z zadowoleniem. Przez całe życie słyszałam szepty o leśnym więzieniu. To było miejsce, z którego ludzie nie wracali.
To było miejsce gorsze niż śmierć. Rzeczywistość uderzyła we mnie mocno i ja również wydałam z siebie westchnienie, gdy spojrzałam w oczy człowieka, który właśnie wydał mój wyrok.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z PERSPEKTYWY IVY
Dziesięć Lat Później
Żelazna obroża na mojej szyi wydawała się dziś cięższa. Może dlatego, że nie jadłam od dwóch dni, albo może dlatego, że Marcus znów ją wczoraj zacisnął. Moje palce dotknęły surowej, krwawiącej skóry pod metalem.
"Niewolnico!" Głos Alfy Dariusa przeciął poranne powietrze niczym bat. "Gdzie moje śniadanie?"
"Już idę, Alfo Dariusie," odkrzyknęłam, starając się zachować spokojny głos.
Balansowałam ciężką drewnianą tacą w ramionach, idąc przez dom watahy. Moje nogi trzęsły się przy każdym kroku. Miska gorącej owsianki, kubek świeżego mleka i talerz mięsa ważyły więcej niż byłam w stanie teraz unieść. Dziesięć lat niedojadania uczyniło mnie chudą i słabą.
"Spóźniłaś się," warknął Darius, gdy weszłam do jego komnat.
"Przepraszam, Alfo. Ogień w kuchni wolno się dziś rozpalał."
Wstał z krzesła, a ja natychmiast spuściłam wzrok na podłogę. Patrzenie bezpośrednio na Alfę było zabronione dla niewolników, szczególnie dla mnie.
"Patrz na mnie, gdy do ciebie mówię," rozkazał.
Powoli podniosłam wzrok. Darius wyrósł na dużego, okrutnego mężczyznę. Jego ciemne włosy były zaczesane do tyłu, a brązowe oczy wyrażały tylko nienawiść, gdy na mnie patrzył.
"Pamiętasz, kiedy byliśmy dziećmi, Ivy?" zapytał z zimnym uśmiechem.
Moje serce zaczęło bić szybciej. Nie lubiłam, gdy używał mojego prawdziwego imienia. Większość czasu wszyscy nazywali mnie po prostu Dziewczyną.
"Tak, Alfo," wyszeptałam.
"Byłaś wtedy taka dumna," kontynuował, krążąc wokół mnie jak drapieżnik. "Córka Bety. Mała księżniczka Thomasa. Myślałaś, że jesteś lepsza od wszystkich."
"Nigdy tak nie myślałam," powiedziałam cicho.
"Kłamczucha!" krzyknął, sprawiając, że się wzdrygnęłam. "Poprosiłem cię, żebyś została moją partnerką, gdy mieliśmy piętnaście lat. Pamiętasz, co powiedziałaś?"
Pamiętałam. Byłam uprzejma, ale stanowcza. Powiedziałam mu, że chcę poczekać, że nie jestem gotowa na łączenie się w parę. Ale prawda była taka, że coś w Dariusie zawsze sprawiało, że czułam dreszcze.
"Powiedziałam, że potrzebuję więcej czasu," odpowiedziałam.
"Powiedziałaś, że musisz to przemyśleć," poprawił mnie. "Ale oboje wiemy, co naprawdę miałaś na myśli. Myślałaś, że córka Bety jest zbyt dobra dla kogoś takiego jak ja, prawda?"
To nie była prawda, ale wiedziałam, że lepiej nie kłócić się.
"Patrzyłaś na mnie z góry," kontynuował Darius. "Ty i twoi rodzice zdrajcy myśleliście, że jesteście królewskiego rodu. No i spójrz na siebie teraz."
Złapał brutalnie mój podbródek i zmusił mnie do spojrzenia mu w oczy. Jego uchwyt był tak mocny, że wiedziałam, że zostaną siniaki.
"Teraz jesteś niczym," wysyczał. "Mniej niż niczym. I mogę patrzeć, jak cierpisz każdego dnia."
"Proszę, Alfo Dariusie," wyszeptałam. "Przepraszam, jeśli zraniłam twoje uczucia wtedy. Byłam młoda i głupia."
"Przepraszam?" zaśmiał się zimno. "Och, będziesz przepraszać. Sprawię, że zapłacisz za wszystkie razy, kiedy mnie lekceważyłaś. Za wszystkie razy, kiedy zachowywałaś się, jakbym nie był wystarczająco dobry."
Puścił mój podbródek z pchnięciem, które sprawiło, że się zachwiałam.
"Mój ojciec mógł być zadowolony z trzymania cię jako zwykłej niewolnicy," powiedział Darius. "Ale ja mam wobec ciebie większe plany. Znacznie większe plany."
Sposób, w jaki to powiedział, sprawił, że krew zamarzła mi w żyłach.
"Twoje śniadanie, Alfo Dariusie," powiedziałam, próbując zmienić temat. Wyciągnęłam tacę drżącymi rękami.
"Nie jestem już głodny," powiedział i zanim zdążyłam zareagować, pchnął mnie mocno.
Zachwiałam się do tyłu i taca wypadła mi z rąk. Drewniana miska rozbiła się o kamienną podłogę. Gorąca owsianka rozprysnęła się wszędzie. Kubek z mlekiem pękł i rozlał się po ziemi.
"Zobacz, co zrobiłaś!" ryknął Darius. "Niezdarny niewolniku! Natychmiast posprzątaj ten bałagan!"
"Tak, Alfo," powiedziałam, opadając na kolana.
"I zostaniesz bez jedzenia przez kolejny dzień jako kara," dodał. "Może to nauczy cię być bardziej ostrożną."
Mój żołądek skurczył się z głodu, ale tylko skinęłam głową. "Tak, Alfo."
Wyszedł z pokoju, trzaskając drzwiami. Szybko pozbierałam połamane kawałki miski, starając się nie pociąć palców o ostre krawędzie. Gorąca owsianka parzyła moje dłonie, gdy ją zbierałam, ale nie śmiałam zostawić niczego.
Pomyślałam o tym, jak wyglądało moje życie przez ostatnie dziesięć lat. Dziesięć lat, odkąd stałam się niewolnicą zamiast córką Bety. Te wspomnienia wydawały się teraz czyimś innym życiem.
Mój ojciec był Betą. Najbardziej zaufanym przyjacielem i doradcą Alfy Crane'a. Dorastali razem, walczyli razem, budowali tę watahę razem. Ale mój ojciec zdradził to zaufanie. Przynajmniej tak wszyscy wierzyli.
Po egzekucji były Alfa Crane skazał mnie na leśne więzienie. Było to zamknięte więzienie głęboko w lesie, otoczone srebrnymi kratami, które parzyły każdego wilkołaka, który ich dotknął. Przez pięć lat żyłam w ciemności. Nigdy nie widziałam światła słonecznego. Nigdy nie wiedziałam, jaki jest dzień ani ile czasu minęło. Karmili mnie resztkami raz dziennie i dawali wodę, która smakowała jak rdza.
Kiedy Alfa Darius przejął władzę po swoim ojcu, zdecydował się sprowadzić mnie z powrotem do domu watahy jako zwykłą niewolnicę. Powiedział, że patrzenie, jak służę watasze każdego dnia, będzie lepszym przypomnieniem tego, co dzieje się ze zdrajcami.
Alfa Darius był jeszcze bardziej zły niż jego ojciec. Podczas gdy Alfa Crane był surowy i zimny, Alfa Darius był okrutny i brutalny. Lubił patrzeć, jak ludzie cierpią. Szczególnie lubił patrzeć, jak ja cierpię.
Skończyłam sprzątać bałagan i zebrałam połamane kawałki tacy. Moje ręce były pokryte małymi skaleczeniami od ostrego drewna, ale zignorowałam ból. Ból był teraz po prostu częścią życia.
Pospieszyłam z komnat Dariusa korytarzem w kierunku kwater służby. Inni członkowie watahy schodzili mi z drogi, nie patrząc na mnie. Dla nich byłam niewidzialna, chyba że czegoś potrzebowali.
"Tam idzie córka zdrajcy," usłyszałam czyjś szept.
"Nie mogę uwierzyć, że pozwolili jej żyć," powiedział inny głos.
"Powinni ją zabić razem z rodzicami," dodała trzecia osoba.
Trzymałam głowę spuszczoną i szłam szybciej. W końcu dotarłam do maleńkiego pokoju, w którym pozwolono mi spać. Był bardziej jak schowek niż pokój. Sufit był tak niski, że musiałam czołgać się na rękach i kolanach, żeby się tam dostać.
Opadłam na kolana i wpełzłam przez małe drzwi. Przestrzeń była ledwo wystarczająco duża, żebym mogła się położyć. Nie było okna, mebli, tylko cienki koc na zimnej kamiennej podłodze.
Kiedy byłam już w środku, wciąż na rękach i kolanach, bo nie mogłam wyprostować się, wszystko w końcu mnie dopadło naraz. Głód, ból, samotność, beznadziejność tego wszystkiego.
Wybuchnęłam płaczem. Głębokimi, cichymi szlochami, które wstrząsały całym moim ciałem. Przycisnęłam twarz do dłoni i pozwoliłam, by cały ból, który trzymałam w sobie, wylał się ze mnie.
Takie było moje życie. Takie zawsze będzie moje życie.
I miało być tylko gorzej.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA IVY
Przechodziłam obok terenów treningowych, gdy usłyszałam donośny głos Dariusa niosący się po polu. Żołądek podszedł mi do gardła. Próbowałam iść szybciej ze spuszczoną głową, ale już słyszałam jak popisuje się przed innymi wojownikami.
"Patrzcie na ten ruch!" krzyknął Darius. "Nauczyłem się go od wojownika z północnych terytoriów. Nikt nie może go zablokować!"
Spojrzałam przez chwilę i zobaczyłam jak wymachuje mieczem w wymyślne wzory. Inni wojownicy przyglądali mu się z udawanym zainteresowaniem. Wszyscy wiedzieli, że Darius więcej mówi niż potrafi.
"Ta technika może powalić trzech przeciwników naraz!" przechwalał się. "Prawdopodobnie jestem najlepszym wojownikiem, jakiego ta wataha kiedykolwiek miała!"
"Imponujące, Alfo Dariusie," powiedział jeden z wojowników, ale jego głos brzmiał znudzony.
"Oczywiście, że to imponujące!" odpowiedział Darius. "Nie jestem tylko silny, jestem mądry. Studiuję techniki walki, których inne wilki są zbyt głupie, by zrozumieć."
Spuściłam głowę jeszcze niżej i próbowałam przejść niezauważona. Ale było za późno.
"No, no, no," zawołał Darius. "Patrzcie, kogo my tu mamy."
Zamarłam. Całe moje ciało ogarnął zimny strach.
"Niewolnico!" krzyknął. "Chodź tu!"
Powoli się odwróciłam. "Tak, Alfo Dariusie?"
"Powiedziałem chodź tu. Natychmiast!"
Ruszyłam w stronę placu treningowego, nogi trzęsły mi się przy każdym kroku. Inni wojownicy przerwali swoje zajęcia, by się przyglądać.
"Właściwie," powiedział Darius z okrutnym uśmiechem, "nie chcę, żebyś tu przyszła jak jakaś równa nam. Marcus, James, przyprowadźcie ją do mnie."
Dwóch potężnych wojowników wystąpiło naprzód i złapało mnie za ramiona. Zaciągnęli mnie przez pole do miejsca, gdzie Darius rozwalił się na drewnianym krześle jakby był królem.
"Puśćcie mnie," szepnęłam, ale zignorowali mnie.
Rzucili mnie u stóp Dariusa. Upadłam twardo na kolana w błoto.
"Tak lepiej," powiedział Darius, patrząc na mnie z góry. "Niewolnica zawsze powinna być na kolanach."
Inni wojownicy zaśmiali się. Niektórzy wyglądali na zaniepokojonych, ale nic nie powiedzieli.
"Wiecie co, chłopcy?" kontynuował Darius. "Właśnie pomyślałem, że moja nowa technika walki potrzebuje celu do ćwiczeń."
"Alfo Dariusie," powiedział ostrożnie jeden ze starszych wojowników, "może powinniśmy użyć manekinów treningowych."
"Nie, nie," Darius machnął ręką. "Te manekiny się nie ruszają. Nie krzyczą, gdy je uderzasz. Są nudne."
Wstał z krzesła i podszedł do mnie. "Ale ta mała niewolnica... będzie idealnym celem do ćwiczeń."
"Proszę, Alfo Dariusie," błagałam. "Nie zrobiłam dziś nic złego."
"Istniejesz," powiedział po prostu. "To wystarczy."
Zanim zdążyłam się poruszyć, jego pięść uderzyła mnie w brzuch. Powietrze uszło z moich płuc i zwinęłam się z bólu.
"Widzicie?" powiedział Darius do obserwujących wojowników. "O wiele bardziej realistyczne niż manekin."
Uderzył mnie ponownie, tym razem w żebra. Usłyszałam trzask.
"Przestań," wydyszałam. "Proszę, przestań."
"Ale dopiero się rozkręcam," zaśmiał się Darius. "Muszę przećwiczyć moją technikę."
Kopnął mnie w ramię, posyłając na ziemię. Błoto wypełniło mi usta i nos.
"Wstawaj," rozkazał. "Dobry cel treningowy nie zostaje na ziemi."
Z trudem wstałam, trzymając się za obolałe żebra.
"Tak lepiej," powiedział. "Teraz poćwiczymy trochę szermierkę."
Podniósł swój miecz leżący obok krzesła. Srebrny metal błyszczał w słońcu.
"Stój nieruchomo," rozkazał, kierując miecz w moją stronę. "Chcę poćwiczyć precyzję."
Czubek ostrza przycisnął do mojej szyi. Jedno małe pchnięcie i przebiłby skórę.
"Proszę," szepnęłam. "Nie będę sprawiać kłopotów. Zrobię wszystko, czego chcesz."
"I tak zrobisz wszystko, czego chcę," odpowiedział Darius. "Jesteś niewolnicą. Nie masz wyboru."
Przesunął miecz na moje ramię i przycisnął mocniej. Poczułam jak ostrze przecina moją koszulę i wbija się w skórę. Krew zaczęła spływać po moim ramieniu.
Uniósł miecz wyżej, przygotowując się do kolejnego ciosu w ramię. Coś we mnie w końcu pękło.
Nie mogłam już tego znieść.
Gdy miecz opadał, złapałam go obiema rękami. Srebro paliło moje dłonie, ale trzymałam mocno i wykręciłam mu go.
"Co ty robisz?" krzyknął Darius, potykając się do tyłu.
Skierowałam ostrze w jego stronę. Moje ręce się trzęsły, ale trzymałam pewnie.
"Nie krzywdź mnie więcej," powiedziałam głosem silniejszym niż się czułam.
"Śmiesz kierować broń przeciwko swojemu Alfie?" warknął Darius.
"Mam dość bycia twoim workiem treningowym," odpowiedziałam.
Rzucił się do przodu, próbując odebrać miecz. W szamotaninie ostrze przecięło jego szyję. Niezbyt głęboko, ale wystarczająco, by polała się krew.
Darius krzyknął i upadł do tyłu, przyciskając dłoń do gardła. Krew sączyła się między jego palcami.
"Próbowała mnie zabić!" wrzasnął. "Niewolnica próbowała mnie zabić!"
Inni wojownicy ruszyli w moją stronę z wściekłością na twarzach.
"Zabić ją!"
"Zaatakowała Alfę!"
"Córka zdrajcy próbowała go zamordować!"
Upuściłam miecz i rzuciłam się do boku Dariusa. Nie myśląc, przycisnęłam dłonie do jego szyi, gdzie płynęła krew.
"Odejdź ode mnie!" krzyknął, próbując mnie odepchnąć.
Ale trzymałam się. Coś ciepłego przepłynęło przez moje ręce do jego rany. Poczułam dziwne mrowienie, jakby prąd przepływał przez moje palce.
Gdy odsunęłam ręce, krwawienie ustało. Rana zniknęła. Nie było nawet blizny.
Wszyscy westchnęli.
Darius dotknął swojej szyi drżącymi palcami. "Co mi zrobiłaś?"
"Ja... nie wiem," szepnęłam, wpatrując się w swoje dłonie.
Na placu treningowym zapadła całkowita cisza. Wszyscy wojownicy patrzyli na mnie, jakbym wyhodowała drugą głowę.
W końcu jeden ze starszych wojowników odezwał się.
"Ona jest uzdrowicielką," powiedział ze zdumieniem. "Ta dziewczyna jest uzdrowicielką."
"To niemożliwe," powiedział Darius, wstając. "Niewolnicy nie mogą być uzdrowicielami."
"Ale wszyscy to widzieliśmy," powiedział inny wojownik. "Uleczyła twoją ranę samym dotykiem."
Darius spojrzał na mnie z czystą nienawiścią w oczach. "Nie obchodzi mnie, czym ona jest. Zaatakowała mnie bronią. Próbowała zabić swojego Alfę."
Zwrócił się do wojowników. "Stracić ją. Natychmiast."
"Czekaj," dobiegł głos zza nas.
Wszyscy odwróciliśmy się i zobaczyliśmy Starszego Morrisona idącego w naszą stronę. Był jednym z najstarszych członków watahy, z białymi włosami i głębokimi zmarszczkami wokół oczu.
"Uzdrowiciel jest potrzebny w tej watasze," powiedział stanowczo Starszy Morrison.
"To niewolnica," argumentował Darius. "To córka zdrajców."
"To także pierwsza uzdrowicielka, jaką mieliśmy od ponad dwudziestu lat," odpowiedział starszy. "To niebezpieczne czasy, Alfo Dariusie. Nie możemy sobie pozwolić na zmarnowanie takiego daru."
Twarz Dariusa poczerwieniała z gniewu. "Sprzeciwiasz się mojemu rozkazowi, starcze?"
"Doradzam ostrożność," powiedział spokojnie Starszy Morrison. "Uzdrowiciele są rzadcy i cenni. Być może... bardziej odpowiednia byłaby alternatywna kara."
Darius wpatrywał się we mnie przez długą chwilę. Widziałam jak myśli, rozważa opcje.
"Dobrze," powiedział w końcu. "Zabierzcie ją do lochu. Niech tam gnije, dopóki nie zdecyduję, co z nią zrobić."
Dwóch wojowników znowu złapało mnie za ramiona.
Przesuń w górę, aby kontynuować