PERSPEKTYWA IVY
Przechodziłam obok terenów treningowych, gdy usłyszałam donośny głos Dariusa niosący się po polu. Żołądek podszedł mi do gardła. Próbowałam iść szybciej ze spuszczoną głową, ale już słyszałam jak popisuje się przed innymi wojownikami.
"Patrzcie na ten ruch!" krzyknął Darius. "Nauczyłem się go od wojownika z północnych terytoriów. Nikt nie może go zablokować!"
Spojrzałam przez chwilę i zobaczyłam jak wymachuje mieczem w wymyślne wzory. Inni wojownicy przyglądali mu się z udawanym zainteresowaniem. Wszyscy wiedzieli, że Darius więcej mówi niż potrafi.
"Ta technika może powalić trzech przeciwników naraz!" przechwalał się. "Prawdopodobnie jestem najlepszym wojownikiem, jakiego ta wataha kiedykolwiek miała!"
"Imponujące, Alfo Dariusie," powiedział jeden z wojowników, ale jego głos brzmiał znudzony.
"Oczywiście, że to imponujące!" odpowiedział Darius. "Nie jestem tylko silny, jestem mądry. Studiuję techniki walki, których inne wilki są zbyt głupie, by zrozumieć."
Spuściłam głowę jeszcze niżej i próbowałam przejść niezauważona. Ale było za późno.
"No, no, no," zawołał Darius. "Patrzcie, kogo my tu mamy."
Zamarłam. Całe moje ciało ogarnął zimny strach.
"Niewolnico!" krzyknął. "Chodź tu!"
Powoli się odwróciłam. "Tak, Alfo Dariusie?"
"Powiedziałem chodź tu. Natychmiast!"
Ruszyłam w stronę placu treningowego, nogi trzęsły mi się przy każdym kroku. Inni wojownicy przerwali swoje zajęcia, by się przyglądać.
"Właściwie," powiedział Darius z okrutnym uśmiechem, "nie chcę, żebyś tu przyszła jak jakaś równa nam. Marcus, James, przyprowadźcie ją do mnie."
Dwóch potężnych wojowników wystąpiło naprzód i złapało mnie za ramiona. Zaciągnęli mnie przez pole do miejsca, gdzie Darius rozwalił się na drewnianym krześle jakby był królem.
"Puśćcie mnie," szepnęłam, ale zignorowali mnie.
Rzucili mnie u stóp Dariusa. Upadłam twardo na kolana w błoto.
"Tak lepiej," powiedział Darius, patrząc na mnie z góry. "Niewolnica zawsze powinna być na kolanach."
Inni wojownicy zaśmiali się. Niektórzy wyglądali na zaniepokojonych, ale nic nie powiedzieli.
"Wiecie co, chłopcy?" kontynuował Darius. "Właśnie pomyślałem, że moja nowa technika walki potrzebuje celu do ćwiczeń."
"Alfo Dariusie," powiedział ostrożnie jeden ze starszych wojowników, "może powinniśmy użyć manekinów treningowych."
"Nie, nie," Darius machnął ręką. "Te manekiny się nie ruszają. Nie krzyczą, gdy je uderzasz. Są nudne."
Wstał z krzesła i podszedł do mnie. "Ale ta mała niewolnica... będzie idealnym celem do ćwiczeń."
"Proszę, Alfo Dariusie," błagałam. "Nie zrobiłam dziś nic złego."
"Istniejesz," powiedział po prostu. "To wystarczy."
Zanim zdążyłam się poruszyć, jego pięść uderzyła mnie w brzuch. Powietrze uszło z moich płuc i zwinęłam się z bólu.
"Widzicie?" powiedział Darius do obserwujących wojowników. "O wiele bardziej realistyczne niż manekin."
Uderzył mnie ponownie, tym razem w żebra. Usłyszałam trzask.
"Przestań," wydyszałam. "Proszę, przestań."
"Ale dopiero się rozkręcam," zaśmiał się Darius. "Muszę przećwiczyć moją technikę."
Kopnął mnie w ramię, posyłając na ziemię. Błoto wypełniło mi usta i nos.
"Wstawaj," rozkazał. "Dobry cel treningowy nie zostaje na ziemi."
Z trudem wstałam, trzymając się za obolałe żebra.
"Tak lepiej," powiedział. "Teraz poćwiczymy trochę szermierkę."
Podniósł swój miecz leżący obok krzesła. Srebrny metal błyszczał w słońcu.
"Stój nieruchomo," rozkazał, kierując miecz w moją stronę. "Chcę poćwiczyć precyzję."
Czubek ostrza przycisnął do mojej szyi. Jedno małe pchnięcie i przebiłby skórę.
"Proszę," szepnęłam. "Nie będę sprawiać kłopotów. Zrobię wszystko, czego chcesz."
"I tak zrobisz wszystko, czego chcę," odpowiedział Darius. "Jesteś niewolnicą. Nie masz wyboru."
Przesunął miecz na moje ramię i przycisnął mocniej. Poczułam jak ostrze przecina moją koszulę i wbija się w skórę. Krew zaczęła spływać po moim ramieniu.
Uniósł miecz wyżej, przygotowując się do kolejnego ciosu w ramię. Coś we mnie w końcu pękło.
Nie mogłam już tego znieść.
Gdy miecz opadał, złapałam go obiema rękami. Srebro paliło moje dłonie, ale trzymałam mocno i wykręciłam mu go.
"Co ty robisz?" krzyknął Darius, potykając się do tyłu.
Skierowałam ostrze w jego stronę. Moje ręce się trzęsły, ale trzymałam pewnie.
"Nie krzywdź mnie więcej," powiedziałam głosem silniejszym niż się czułam.
"Śmiesz kierować broń przeciwko swojemu Alfie?" warknął Darius.
"Mam dość bycia twoim workiem treningowym," odpowiedziałam.
Rzucił się do przodu, próbując odebrać miecz. W szamotaninie ostrze przecięło jego szyję. Niezbyt głęboko, ale wystarczająco, by polała się krew.
Darius krzyknął i upadł do tyłu, przyciskając dłoń do gardła. Krew sączyła się między jego palcami.
"Próbowała mnie zabić!" wrzasnął. "Niewolnica próbowała mnie zabić!"
Inni wojownicy ruszyli w moją stronę z wściekłością na twarzach.
"Zabić ją!"
"Zaatakowała Alfę!"
"Córka zdrajcy próbowała go zamordować!"
Upuściłam miecz i rzuciłam się do boku Dariusa. Nie myśląc, przycisnęłam dłonie do jego szyi, gdzie płynęła krew.
"Odejdź ode mnie!" krzyknął, próbując mnie odepchnąć.
Ale trzymałam się. Coś ciepłego przepłynęło przez moje ręce do jego rany. Poczułam dziwne mrowienie, jakby prąd przepływał przez moje palce.
Gdy odsunęłam ręce, krwawienie ustało. Rana zniknęła. Nie było nawet blizny.
Wszyscy westchnęli.
Darius dotknął swojej szyi drżącymi palcami. "Co mi zrobiłaś?"
"Ja... nie wiem," szepnęłam, wpatrując się w swoje dłonie.
Na placu treningowym zapadła całkowita cisza. Wszyscy wojownicy patrzyli na mnie, jakbym wyhodowała drugą głowę.
W końcu jeden ze starszych wojowników odezwał się.
"Ona jest uzdrowicielką," powiedział ze zdumieniem. "Ta dziewczyna jest uzdrowicielką."
"To niemożliwe," powiedział Darius, wstając. "Niewolnicy nie mogą być uzdrowicielami."
"Ale wszyscy to widzieliśmy," powiedział inny wojownik. "Uleczyła twoją ranę samym dotykiem."
Darius spojrzał na mnie z czystą nienawiścią w oczach. "Nie obchodzi mnie, czym ona jest. Zaatakowała mnie bronią. Próbowała zabić swojego Alfę."
Zwrócił się do wojowników. "Stracić ją. Natychmiast."
"Czekaj," dobiegł głos zza nas.
Wszyscy odwróciliśmy się i zobaczyliśmy Starszego Morrisona idącego w naszą stronę. Był jednym z najstarszych członków watahy, z białymi włosami i głębokimi zmarszczkami wokół oczu.
"Uzdrowiciel jest potrzebny w tej watasze," powiedział stanowczo Starszy Morrison.
"To niewolnica," argumentował Darius. "To córka zdrajców."
"To także pierwsza uzdrowicielka, jaką mieliśmy od ponad dwudziestu lat," odpowiedział starszy. "To niebezpieczne czasy, Alfo Dariusie. Nie możemy sobie pozwolić na zmarnowanie takiego daru."
Twarz Dariusa poczerwieniała z gniewu. "Sprzeciwiasz się mojemu rozkazowi, starcze?"
"Doradzam ostrożność," powiedział spokojnie Starszy Morrison. "Uzdrowiciele są rzadcy i cenni. Być może... bardziej odpowiednia byłaby alternatywna kara."
Darius wpatrywał się we mnie przez długą chwilę. Widziałam jak myśli, rozważa opcje.
"Dobrze," powiedział w końcu. "Zabierzcie ją do lochu. Niech tam gnije, dopóki nie zdecyduję, co z nią zrobić."
Dwóch wojowników znowu złapało mnie za ramiona.
Przesuń w górę, aby kontynuować
Z PERSPEKTYWY IVY
Strażnicy wrzucili mnie do lochu tak mocno, że uderzyłam w kamienną ścianę i osunęłam się na podłogę. Metalowe drzwi zatrzasnęły się za mną z głośnym brzękiem, który odbił się echem w ciemnych korytarzach.
"Witaj w swoim nowym domu, niewolnico" - zaśmiał się jeden ze strażników, odchodząc.
Siedziałam na zimnej, wilgotnej podłodze, próbując złapać oddech. Żebra wciąż bolały mnie w miejscu, gdzie wcześniej kopnął mnie Darius. Rany na dłoniach od chwytania jego srebrnego miecza nadal piekły.
Rozejrzałam się po celi. Była ledwie na tyle duża, żebym mogła się położyć. Nie było łóżka, koca, tylko kamienne ściany i małe wiadro w rogu. Woda kapała gdzieś z góry, wydając jednostajny dźwięk kap, kap, kap, który już doprowadzał mnie do szaleństwa.
Przynajmniej było lepiej niż w leśnym więzieniu. Przynajmniej było tu małe okienko przy suficie, które wpuszczało odrobinę światła.
Dopiero zaczynałam się układać przy ścianie, gdy usłyszałam kroki dobiegające z korytarza. Ciężkie buty na kamieniu. Moje serce zaczęło bić szybciej.
"Otwórz drzwi" - rozległ się głos Dariusa.
Metalowe drzwi otworzyły się i wszedł Darius, a za nim inny mężczyzna, którego rozpoznałam jako Silasa, jego zastępcę. Silas był prawie tak okrutny jak Darius, ale był w tym sprytniejszy.
"No, no" - powiedział Darius, patrząc na mnie z góry. "Jak ci się podoba twoje nowe zakwaterowanie?"
Nie odpowiedziałam. Wpatrywałam się w podłogę.
"Zadałem ci pytanie, niewolnico" - powiedział Darius, a jego głos stał się niebezpieczny.
"Jest w porządku, Alfo" - szepnęłam z pochyloną głową.
"W porządku?" - zaśmiał się. "Słyszysz to, Silas? Ona uważa, że cela w lochu jest w porządku."
"Może jest przyzwyczajona do życia jak zwierzę" - odpowiedział Silas z uśmieszkiem.
Darius podszedł bliżej. Czułam zapach skóry jego butów i metaliczny zapach broni przy jego pasie.
"Wiesz, co nie jest w porządku?" - powiedział. "Fakt, że zaatakowałaś mnie przed moimi wojownikami."
"Przepraszam, Alfo Darius" - powiedziałam szybko. "Nie chciałam cię zranić."
"Ale zraniłaś mnie" - kontynuował. "A potem stało się coś bardzo dziwnego."
Spojrzałam na niego. Jego brązowe oczy uważnie studiowały moją twarz. Ciekawość zastąpiła jego wyraz twarzy.
"Powiedz mi, niewolnico" - powiedział powoli Darius. "Co dokładnie mi zrobiłaś, że moja rana nagle się zagoiła?"
Patrzyłam na niego pustym wzrokiem. "Nie rozumiem, o czym mówisz."
"Nie udawaj głupiej!" - warknął. "Moja szyja była zraniona i była krew. Ale potem mnie dotknęłaś i wszystko zniknęło. Całkowicie się zagoiło. Jak?"
"Ja... nie wiem" - wyjąkałam. "Chciałam tylko pomóc."
"Kłamczucha!" - ryknął Darius.
Zanim zdążyłam zareagować, chwycił mnie za gardło obiema rękami i przycisnął do kamiennej ściany. Moja głowa uderzyła mocno o skałę i przed oczami eksplodowały mi gwiazdy.
"Powiedz mi teraz" - wysyczał, jego twarz centymetry od mojej. "Masz ukryte moce uzdrawiające, prawda?"
Nie mogłam oddychać. Jego palce naciskały na moją tchawicę.
"Nie... mogę... oddychać" - wydusiłam.
"Najpierw mi odpowiedz" - powiedział, nie luzując uścisku.
"Nie wiem!" - wykrztusiłam. "Przysięgam, że nie wiem, co się stało!"
Trzymał mnie tak jeszcze przez kilka sekund, zanim w końcu puścił. Osunęłam się na ziemię, kaszląc i łapiąc powietrze.
"Kłamiesz" - powiedział zimno. "Ale w końcu dowiem się prawdy."
"Alfo Darius" - powiedział cicho Silas. "Może ona naprawdę nie wie. Czasami moce budzą się bez świadomości osoby."
"Może" - zgodził się Darius. "Ale jej nie ufam."
Spojrzał na mnie z czystą nienawiścią.
"Czy dlatego myślisz, że możesz mi się sprzeciwiać?" - zapytał. "Czy dlatego odmówiłaś odpowiedzi, gdy zadałem ci pytanie? Bo masz jakąś magiczną moc?"
"Nie, Alfo Darius" - powiedziałam, wciąż pocierając gardło. "Nigdy bym ci się nie sprzeciwiła."
"Dobrze" - powiedział. "Bo gdy następnym razem spróbujesz mi się postawić, rozkażę cię stracić. I tak na to zasługujesz jako córka zdrajcy."
"Nie jestem zdrajczynią" - szepnęłam.
"Twoja krew mówi co innego" - dodał Silas z okrutnym uśmiechem.
Właśnie wtedy echo biegnących kroków rozległo się w korytarzu lochu. Strażnik wbiegł, ciężko oddychając.
"Alfo Darius!" - zawołał pilnie strażnik.
Uwaga Dariusa przeniosła się ze mnie na strażnika. Westchnęłam ciężko z ulgą.
"Co się stało?" - zażądał Darius. "To lepiej ma być ważne."
"Jest, sir" - wydyszał strażnik. "Przyszły wieści od naszych zwiadowców."
"No? Wykrztuś to z siebie!"
"Kade, następca Fenrira, zmierza na terytorium naszej watahy" - oznajmił strażnik.
Temperatura w celi zdawała się spaść o dziesięć stopni. Darius i Silas wymienili ponure spojrzenia.
"Kiedy?" - zapytał ostro Darius.
"Jest w drodze i może tu być w każdej chwili. Nasi zwiadowcy zauważyli jego straż przednią na północnej granicy."
Na wzmiankę o Fenrirze, moje myśli powróciły do słów ojca. Pamiętałam wyraźnie, że mój ojciec wspominał o imperium Fenrira. Mówił o nich nieustannie w tych ostatnich tygodniach przed egzekucją.
"Bez ochrony Fenrira jesteśmy niczym" - powiedział mój ojciec. "Każdy przeciwko Fenrirowi jest skazany na zagładę."
Nie miałam wtedy pojęcia, kim oni byli, ale byłam pewna, że to dobrzy ludzie. Fenrir był powodem, dla którego mojego ojca nazwano zdrajcą i ścięto. To dlatego, że mój ojciec próbował zawrzeć sojusz z Fenrirem, Alfa Crane nazwał go zdrajcą watahy.
"Interesujące" - powiedział powoli Darius z uśmieszkiem. "Bardzo interesujące."
"Jakie są twoje rozkazy, Alfo?" - zapytał strażnik.
"Podwójcie patrole na granicy" - odpowiedział Darius. "Chcę dokładnie wiedzieć, kiedy Kade przybędzie i ilu wojowników ze sobą przyprowadzi."
"Tak jest, sir."
Strażnik odwrócił się, by odejść, ale Darius zawołał go z powrotem.
"I przekaż wiadomość pozostałym sprzymierzonym watahom. Powiedz im, że nadszedł czas."
"Czas na co, sir?" - zapytał strażnik.
Darius uśmiechnął się zimno. "Czas, by zapobiec spełnieniu się przepowiedni."
Moje uszy się nastroszyły. Przepowiednia? Jaka przepowiednia?
"Przepowiednie spełniają się tylko wtedy, gdy na to pozwolisz" - kontynuował Darius z uśmieszkiem. "Jeśli zabijemy Kade'a, zanim zdoła objąć swoje dziedzictwo, przepowiednia umrze wraz z nim."
Na słowo "zabijemy" głośno westchnęłam, zanim zdołałam się powstrzymać.
Darius przestał chodzić i spojrzał prosto na mnie. Jego oczy niebezpiecznie się zwęziły.
"Coś nie tak, dziewczyno?" - zapytał.
"Nie, Alfo" - powiedziałam szybko, spuszczając wzrok.
Ale on wpatrywał się we mnie przez długą chwilę, jakby próbował czytać w moich myślach.
"Hmm" - powiedział w końcu. "Chodź, Silas. Mamy przygotowania do zrobienia."
"A co z dziewczyną?" - zapytał Silas, zerkając na mnie.
"Zostaje tutaj" - odpowiedział Darius. "Przynajmniej dopóki nie wymyślę, co zrobić z jej... szczególnymi zdolnościami."
Ruszyli w stronę drzwi celi, ale Darius zatrzymał się w progu.
"Ach, i Ivy?" - powiedział nie odwracając się.
"Tak, Alfo Darius?"
"Jeśli dowiem się, że ukrywasz przede mną coś jeszcze, egzekucja będzie najmniejszym z twoich zmartwień."
Z tą groźbą wiszącą w powietrzu, odszedł, zostawiając mnie samą w ciemności mojej celi z galopującymi myślami i straszną wiedzą o tym, co planuje.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV IVY
Słyszałam szepty przez małe okienko mojej lochu, gdy członkowie watahy przechodzili na zewnątrz.
"Widziałeś, jak przybył?"
"Książę Fenrir naprawdę tu jest."
"Jest wyższy niż się spodziewałam."
"Ci wojownicy z nim wyglądają groźnie."
"Czego chce od naszej watahy?"
Przycisnęłam twarz do zimnej kamiennej ściany, próbując usłyszeć więcej. Moje serce biło szybko. Książę Fenrir naprawdę tu był. Kade był tutaj.
"Słyszałam, że przywiódł pięćdziesięciu wojowników," powiedział jeden głos.
"Pięćdziesięciu?" odpowiedział drugi. "To niedobrze. Po co mu tylu wojowników?"
"Może planuje przejąć nasze terytorium."
"Albo może wie, że coś planujemy."
Głosy zanikły, gdy ludzie odeszli, ale nie mogłam przestać myśleć o tym, co usłyszałam. Darius poprzysiągł zabić Kade'a, a teraz Książę naprawdę tu był. Spacerował po naszych terenach, jakby nie miał pojęcia, że ktoś chce go zabić.
Czułam potrzebę ostrzeżenia go. To uczucie było tak silne, że aż bolał mnie żołądek. Ale jak mogłam? Byłam zamknięta w lochu. Nawet gdybym mogła się wydostać, jak miałabym się do niego zbliżyć?
Strażnik przyniósł mi miskę wody i kawałek czerstwego chleba około południa.
"Strażniku," zawołałam, gdy odchodził. "To prawda? Książę Fenrir naprawdę tu jest?"
Strażnik spojrzał na mnie podejrzliwie. "Dlaczego chcesz wiedzieć, niewolnico?"
"Jestem po prostu ciekawa," powiedziałam szybko. "Nigdy nie widziałam Fenrira."
"Cóż, teraz też nie zobaczysz," odpowiedział. "Zostajesz właśnie tutaj w tej celi."
"Ale słyszałam jak inni więźniowie mówili. Mówili—"
"Inni więźniowie nic nie wiedzą," przerwał mi strażnik. "I ty też nie. Zjedz swój chleb i zachowaj ciszę."
Odszedł, zostawiając mnie samą z moimi zatroskanymi myślami.
Minęły godziny. Słońce przemieszczało się po niebie i zaczęło zachodzić. Słyszałam więcej aktywności niż zwykle na zewnątrz. Głosy, kroki, ruch koni. Cała wataha wydawała się zajęta.
Potem, właśnie gdy wieczorne cienie się wydłużały, usłyszałam coś, co zmroziło mi krew w żyłach.
"Otwórz jej celę," dobiegł głos Dariusa z korytarza.
"Tak, Alfo," odpowiedział strażnik.
Drzwi mojej celi otworzyły się z głośnym skrzypieniem. Darius stał tam z dwoma strażnikami za nim.
"Wstawaj," rozkazał. "Idziesz ze mną."
Strażnicy chwycili mnie za ramiona i wyciągnęli z celi. Przeszliśmy przez korytarze lochu i po kamiennych schodach prowadzących do głównego domu watahy.
Gdy wyszliśmy na wieczorne powietrze, zobaczyłam więcej aktywności niż widziałam od lat. Wojownicy byli wszędzie. Niektórzy należeli do naszej watahy, ale inni byli obcy. Nosili inne kolory i mieli broń, jakiej nigdy wcześniej nie widziałam.
"Idź dalej," powiedział Darius, popychając mnie do przodu.
Przeszliśmy przez tłum w kierunku centrum terenów watahy. Wtedy go zobaczyłam.
Książę Fenrir stał przy głównym budynku, z kimś rozmawiając. Nawet z daleka mogłam stwierdzić, że różnił się od wszystkich innych. Był wysoki i wyglądał na silnego, z ciemnymi włosami i aurą pewności siebie, która sprawiała, że ludzie schodzili mu z drogi.
Jego świta otaczała go. Wojownicy w czarnej i srebrnej zbroi, wszyscy czujni i gotowi na kłopoty. Poruszali się jak jednostka, obserwując wszystko i wszystkich.
Mogłam tylko przelotnie na niego spojrzeć, ale coś w Księciu sprawiło, że poczułam... nadzieję. Jakby może mój ojciec miał rację co do Fenrirów. Może naprawdę byli tymi dobrymi.
"Wygląda na młodego," szepnął jeden z członków naszej watahy do drugiego.
"Młodego i niebezpiecznego," padła odpowiedź.
"Ciekawe, czego tu chce."
"Na pewno nic dobrego."
Wiedziałam, że bycie widzianą w jego pobliżu oznaczałoby dla mnie kłopoty. Gdyby ktokolwiek pomyślał, że próbuję komunikować się z Księciem Fenrirem, zostałabym nazwana zdrajczynią tak jak moi rodzice. Mogłabym skończyć zabita jak oni.
Ale wiedziałam też, że Darius planował coś strasznego. A ten Książę nie miał pojęcia, co nadchodzi.
Wciąż wpatrywałam się w Kade'a, próbując wymyślić, jak mogłabym go ostrzec, gdy poczułam, jak ktoś uderza we mnie od tyłu.
"Uważaj, gdzie idziesz!" warknął głos.
Potknęłam się do przodu i odwróciłam. Moje serce stanęło, gdy zobaczyłam, kto to był.
Darius.
"Przepraszam, Alfo," powiedziałam szybko. "Nie widziałam cię."
"Nie, byłaś zbyt zajęta gapieniem się na coś innego," powiedział z zimnym uśmiechem.
Podążył za kierunkiem mojego spojrzenia i zobaczył dokładnie to, na co patrzyłam. Kade i jego wojownicy.
"Interesujące," powiedział Darius, jego głos stał się niebezpieczny. "Bardzo interesujące."
"Nie gapiłam się na nic," skłamałam.
"Nie kłam mi, Ivy," syknął. Chwycił mnie za gardło jedną ręką i ścisnął. "Widziałem dokładnie, gdzie patrzyłaś."
Nie mogłam oddychać. Jego uścisk się zacieśniał.
"Gapiłaś się na Księcia Fenrira," kontynuował. "Dlaczego?"
"Ja... byłam po prostu ciekawa," wydyszałam. "Nigdy wcześniej nie widziałam Fenrira."
"Ciekawa?" zaśmiał się zimno. "Czy może coś planujesz?"
"Nie! Przysięgam, nic nie planowałam!"
"Nie wierzę ci," powiedział. "Myślę, że jesteś dokładnie jak twój ojciec zdrajca. Myślę, że chcesz pomóc naszym wrogom."
"Proszę, Alfo," błagałam. "Nigdy nie zdradziłabym watahy."
"Nie zdradziłabyś?" zapytał. "Twoi rodzice to zrobili. Może zdrada płynie w twojej krwi."
Ścisnął moje gardło mocniej. Czarne plamy zaczęły tańczyć przed moimi oczami.
"Pozwól, że coś ci wyjaśnię," powiedział, jego głos śmiertelnie cichy. "Nie wolno ci zbliżać się do Księcia Fenrira. Nie wolno ci na niego patrzeć. Nie wolno ci nawet o nim myśleć. Rozumiesz?"
Kiwnęłam głową tak bardzo, jak mogłam z jego ręką na moim gardle.
"Dobrze," powiedział. "A ponieważ nie posłuchałaś mojego wcześniejszego rozkazu, żeby pozostać poza zasięgiem wzroku, zostaniesz ukarana."
"Jakiego rozkazu?" wyszeptałam. "Strażnicy mnie wyprowadzili," zaprotestowałam. "Ty im rozkazałeś."
"Sprzeciwiasz mi się?" zapytał niebezpiecznie.
"Nie, Alfo."
"Dobrze. Twoją karą będą trzy dni bez jedzenia. Może głód nauczy cię słuchać rozkazów."
Mój żołądek był już pusty od dni niedojadania. Kolejne trzy dni bez jedzenia mogły mnie zabić.
"Proszę," wyszeptałam. "Jestem już słaba."
"Powinnaś była o tym pomyśleć, zanim mnie nie posłuchałaś," powiedział.
Potem, nagle, pochylił się blisko mojego ucha. Jego oddech był gorący na mojej skórze.
"Kiedy ten głupi Książę Fenrir będzie martwy," wyszeptał, "uczynię cię swoją."
Te słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. Patrzyłam na niego z przerażeniem.
"Co masz na myśli?" zapytałam z opadniętą szczęką.
Ale on tylko się uśmiechnął i odszedł, zostawiając mnie stojącą tam z echem jego strasznej obietnicy w uszach.
Przesuń w górę, aby kontynuować