passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Last Fenrir: My Touch Tamed the Beast - Rozdział #6 - autor Nina Soelian

The Last Fenrir: My Touch Tamed the Beast

/

Rozdział 6

ROZDZIAŁ 5

Z PERSPEKTYWY IVY

Strażnicy wrzucili mnie do lochu tak mocno, że uderzyłam w kamienną ścianę i osunęłam się na podłogę. Metalowe drzwi zatrzasnęły się za mną z głośnym brzękiem, który odbił się echem w ciemnych korytarzach.

"Witaj w swoim nowym domu, niewolnico" - zaśmiał się jeden ze strażników, odchodząc.

Siedziałam na zimnej, wilgotnej podłodze, próbując złapać oddech. Żebra wciąż bolały mnie w miejscu, gdzie wcześniej kopnął mnie Darius. Rany na dłoniach od chwytania jego srebrnego miecza nadal piekły.

Rozejrzałam się po celi. Była ledwie na tyle duża, żebym mogła się położyć. Nie było łóżka, koca, tylko kamienne ściany i małe wiadro w rogu. Woda kapała gdzieś z góry, wydając jednostajny dźwięk kap, kap, kap, który już doprowadzał mnie do szaleństwa.

Przynajmniej było lepiej niż w leśnym więzieniu. Przynajmniej było tu małe okienko przy suficie, które wpuszczało odrobinę światła.

Dopiero zaczynałam się układać przy ścianie, gdy usłyszałam kroki dobiegające z korytarza. Ciężkie buty na kamieniu. Moje serce zaczęło bić szybciej.

"Otwórz drzwi" - rozległ się głos Dariusa.

Metalowe drzwi otworzyły się i wszedł Darius, a za nim inny mężczyzna, którego rozpoznałam jako Silasa, jego zastępcę. Silas był prawie tak okrutny jak Darius, ale był w tym sprytniejszy.

"No, no" - powiedział Darius, patrząc na mnie z góry. "Jak ci się podoba twoje nowe zakwaterowanie?"

Nie odpowiedziałam. Wpatrywałam się w podłogę.

"Zadałem ci pytanie, niewolnico" - powiedział Darius, a jego głos stał się niebezpieczny.

"Jest w porządku, Alfo" - szepnęłam z pochyloną głową.

"W porządku?" - zaśmiał się. "Słyszysz to, Silas? Ona uważa, że cela w lochu jest w porządku."

"Może jest przyzwyczajona do życia jak zwierzę" - odpowiedział Silas z uśmieszkiem.

Darius podszedł bliżej. Czułam zapach skóry jego butów i metaliczny zapach broni przy jego pasie.

"Wiesz, co nie jest w porządku?" - powiedział. "Fakt, że zaatakowałaś mnie przed moimi wojownikami."

"Przepraszam, Alfo Darius" - powiedziałam szybko. "Nie chciałam cię zranić."

"Ale zraniłaś mnie" - kontynuował. "A potem stało się coś bardzo dziwnego."

Spojrzałam na niego. Jego brązowe oczy uważnie studiowały moją twarz. Ciekawość zastąpiła jego wyraz twarzy.

"Powiedz mi, niewolnico" - powiedział powoli Darius. "Co dokładnie mi zrobiłaś, że moja rana nagle się zagoiła?"

Patrzyłam na niego pustym wzrokiem. "Nie rozumiem, o czym mówisz."

"Nie udawaj głupiej!" - warknął. "Moja szyja była zraniona i była krew. Ale potem mnie dotknęłaś i wszystko zniknęło. Całkowicie się zagoiło. Jak?"

"Ja... nie wiem" - wyjąkałam. "Chciałam tylko pomóc."

"Kłamczucha!" - ryknął Darius.

Zanim zdążyłam zareagować, chwycił mnie za gardło obiema rękami i przycisnął do kamiennej ściany. Moja głowa uderzyła mocno o skałę i przed oczami eksplodowały mi gwiazdy.

"Powiedz mi teraz" - wysyczał, jego twarz centymetry od mojej. "Masz ukryte moce uzdrawiające, prawda?"

Nie mogłam oddychać. Jego palce naciskały na moją tchawicę.

"Nie... mogę... oddychać" - wydusiłam.

"Najpierw mi odpowiedz" - powiedział, nie luzując uścisku.

"Nie wiem!" - wykrztusiłam. "Przysięgam, że nie wiem, co się stało!"

Trzymał mnie tak jeszcze przez kilka sekund, zanim w końcu puścił. Osunęłam się na ziemię, kaszląc i łapiąc powietrze.

"Kłamiesz" - powiedział zimno. "Ale w końcu dowiem się prawdy."

"Alfo Darius" - powiedział cicho Silas. "Może ona naprawdę nie wie. Czasami moce budzą się bez świadomości osoby."

"Może" - zgodził się Darius. "Ale jej nie ufam."

Spojrzał na mnie z czystą nienawiścią.

"Czy dlatego myślisz, że możesz mi się sprzeciwiać?" - zapytał. "Czy dlatego odmówiłaś odpowiedzi, gdy zadałem ci pytanie? Bo masz jakąś magiczną moc?"

"Nie, Alfo Darius" - powiedziałam, wciąż pocierając gardło. "Nigdy bym ci się nie sprzeciwiła."

"Dobrze" - powiedział. "Bo gdy następnym razem spróbujesz mi się postawić, rozkażę cię stracić. I tak na to zasługujesz jako córka zdrajcy."

"Nie jestem zdrajczynią" - szepnęłam.

"Twoja krew mówi co innego" - dodał Silas z okrutnym uśmiechem.

Właśnie wtedy echo biegnących kroków rozległo się w korytarzu lochu. Strażnik wbiegł, ciężko oddychając.

"Alfo Darius!" - zawołał pilnie strażnik.

Uwaga Dariusa przeniosła się ze mnie na strażnika. Westchnęłam ciężko z ulgą.

"Co się stało?" - zażądał Darius. "To lepiej ma być ważne."

"Jest, sir" - wydyszał strażnik. "Przyszły wieści od naszych zwiadowców."

"No? Wykrztuś to z siebie!"

"Kade, następca Fenrira, zmierza na terytorium naszej watahy" - oznajmił strażnik.

Temperatura w celi zdawała się spaść o dziesięć stopni. Darius i Silas wymienili ponure spojrzenia.

"Kiedy?" - zapytał ostro Darius.

"Jest w drodze i może tu być w każdej chwili. Nasi zwiadowcy zauważyli jego straż przednią na północnej granicy."

Na wzmiankę o Fenrirze, moje myśli powróciły do słów ojca. Pamiętałam wyraźnie, że mój ojciec wspominał o imperium Fenrira. Mówił o nich nieustannie w tych ostatnich tygodniach przed egzekucją.

"Bez ochrony Fenrira jesteśmy niczym" - powiedział mój ojciec. "Każdy przeciwko Fenrirowi jest skazany na zagładę."

Nie miałam wtedy pojęcia, kim oni byli, ale byłam pewna, że to dobrzy ludzie. Fenrir był powodem, dla którego mojego ojca nazwano zdrajcą i ścięto. To dlatego, że mój ojciec próbował zawrzeć sojusz z Fenrirem, Alfa Crane nazwał go zdrajcą watahy.

"Interesujące" - powiedział powoli Darius z uśmieszkiem. "Bardzo interesujące."

"Jakie są twoje rozkazy, Alfo?" - zapytał strażnik.

"Podwójcie patrole na granicy" - odpowiedział Darius. "Chcę dokładnie wiedzieć, kiedy Kade przybędzie i ilu wojowników ze sobą przyprowadzi."

"Tak jest, sir."

Strażnik odwrócił się, by odejść, ale Darius zawołał go z powrotem.

"I przekaż wiadomość pozostałym sprzymierzonym watahom. Powiedz im, że nadszedł czas."

"Czas na co, sir?" - zapytał strażnik.

Darius uśmiechnął się zimno. "Czas, by zapobiec spełnieniu się przepowiedni."

Moje uszy się nastroszyły. Przepowiednia? Jaka przepowiednia?

"Przepowiednie spełniają się tylko wtedy, gdy na to pozwolisz" - kontynuował Darius z uśmieszkiem. "Jeśli zabijemy Kade'a, zanim zdoła objąć swoje dziedzictwo, przepowiednia umrze wraz z nim."

Na słowo "zabijemy" głośno westchnęłam, zanim zdołałam się powstrzymać.

Darius przestał chodzić i spojrzał prosto na mnie. Jego oczy niebezpiecznie się zwęziły.

"Coś nie tak, dziewczyno?" - zapytał.

"Nie, Alfo" - powiedziałam szybko, spuszczając wzrok.

Ale on wpatrywał się we mnie przez długą chwilę, jakby próbował czytać w moich myślach.

"Hmm" - powiedział w końcu. "Chodź, Silas. Mamy przygotowania do zrobienia."

"A co z dziewczyną?" - zapytał Silas, zerkając na mnie.

"Zostaje tutaj" - odpowiedział Darius. "Przynajmniej dopóki nie wymyślę, co zrobić z jej... szczególnymi zdolnościami."

Ruszyli w stronę drzwi celi, ale Darius zatrzymał się w progu.

"Ach, i Ivy?" - powiedział nie odwracając się.

"Tak, Alfo Darius?"

"Jeśli dowiem się, że ukrywasz przede mną coś jeszcze, egzekucja będzie najmniejszym z twoich zmartwień."

Z tą groźbą wiszącą w powietrzu, odszedł, zostawiając mnie samą w ciemności mojej celi z galopującymi myślami i straszną wiedzą o tym, co planuje.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

POV IVY

Słyszałam szepty przez małe okienko mojej lochu, gdy członkowie watahy przechodzili na zewnątrz.

"Widziałeś, jak przybył?"

"Książę Fenrir naprawdę tu jest."

"Jest wyższy niż się spodziewałam."

"Ci wojownicy z nim wyglądają groźnie."

"Czego chce od naszej watahy?"

Przycisnęłam twarz do zimnej kamiennej ściany, próbując usłyszeć więcej. Moje serce biło szybko. Książę Fenrir naprawdę tu był. Kade był tutaj.

"Słyszałam, że przywiódł pięćdziesięciu wojowników," powiedział jeden głos.

"Pięćdziesięciu?" odpowiedział drugi. "To niedobrze. Po co mu tylu wojowników?"

"Może planuje przejąć nasze terytorium."

"Albo może wie, że coś planujemy."

Głosy zanikły, gdy ludzie odeszli, ale nie mogłam przestać myśleć o tym, co usłyszałam. Darius poprzysiągł zabić Kade'a, a teraz Książę naprawdę tu był. Spacerował po naszych terenach, jakby nie miał pojęcia, że ktoś chce go zabić.

Czułam potrzebę ostrzeżenia go. To uczucie było tak silne, że aż bolał mnie żołądek. Ale jak mogłam? Byłam zamknięta w lochu. Nawet gdybym mogła się wydostać, jak miałabym się do niego zbliżyć?

Strażnik przyniósł mi miskę wody i kawałek czerstwego chleba około południa.

"Strażniku," zawołałam, gdy odchodził. "To prawda? Książę Fenrir naprawdę tu jest?"

Strażnik spojrzał na mnie podejrzliwie. "Dlaczego chcesz wiedzieć, niewolnico?"

"Jestem po prostu ciekawa," powiedziałam szybko. "Nigdy nie widziałam Fenrira."

"Cóż, teraz też nie zobaczysz," odpowiedział. "Zostajesz właśnie tutaj w tej celi."

"Ale słyszałam jak inni więźniowie mówili. Mówili—"

"Inni więźniowie nic nie wiedzą," przerwał mi strażnik. "I ty też nie. Zjedz swój chleb i zachowaj ciszę."

Odszedł, zostawiając mnie samą z moimi zatroskanymi myślami.

Minęły godziny. Słońce przemieszczało się po niebie i zaczęło zachodzić. Słyszałam więcej aktywności niż zwykle na zewnątrz. Głosy, kroki, ruch koni. Cała wataha wydawała się zajęta.

Potem, właśnie gdy wieczorne cienie się wydłużały, usłyszałam coś, co zmroziło mi krew w żyłach.

"Otwórz jej celę," dobiegł głos Dariusa z korytarza.

"Tak, Alfo," odpowiedział strażnik.

Drzwi mojej celi otworzyły się z głośnym skrzypieniem. Darius stał tam z dwoma strażnikami za nim.

"Wstawaj," rozkazał. "Idziesz ze mną."

Strażnicy chwycili mnie za ramiona i wyciągnęli z celi. Przeszliśmy przez korytarze lochu i po kamiennych schodach prowadzących do głównego domu watahy.

Gdy wyszliśmy na wieczorne powietrze, zobaczyłam więcej aktywności niż widziałam od lat. Wojownicy byli wszędzie. Niektórzy należeli do naszej watahy, ale inni byli obcy. Nosili inne kolory i mieli broń, jakiej nigdy wcześniej nie widziałam.

"Idź dalej," powiedział Darius, popychając mnie do przodu.

Przeszliśmy przez tłum w kierunku centrum terenów watahy. Wtedy go zobaczyłam.

Książę Fenrir stał przy głównym budynku, z kimś rozmawiając. Nawet z daleka mogłam stwierdzić, że różnił się od wszystkich innych. Był wysoki i wyglądał na silnego, z ciemnymi włosami i aurą pewności siebie, która sprawiała, że ludzie schodzili mu z drogi.

Jego świta otaczała go. Wojownicy w czarnej i srebrnej zbroi, wszyscy czujni i gotowi na kłopoty. Poruszali się jak jednostka, obserwując wszystko i wszystkich.

Mogłam tylko przelotnie na niego spojrzeć, ale coś w Księciu sprawiło, że poczułam... nadzieję. Jakby może mój ojciec miał rację co do Fenrirów. Może naprawdę byli tymi dobrymi.

"Wygląda na młodego," szepnął jeden z członków naszej watahy do drugiego.

"Młodego i niebezpiecznego," padła odpowiedź.

"Ciekawe, czego tu chce."

"Na pewno nic dobrego."

Wiedziałam, że bycie widzianą w jego pobliżu oznaczałoby dla mnie kłopoty. Gdyby ktokolwiek pomyślał, że próbuję komunikować się z Księciem Fenrirem, zostałabym nazwana zdrajczynią tak jak moi rodzice. Mogłabym skończyć zabita jak oni.

Ale wiedziałam też, że Darius planował coś strasznego. A ten Książę nie miał pojęcia, co nadchodzi.

Wciąż wpatrywałam się w Kade'a, próbując wymyślić, jak mogłabym go ostrzec, gdy poczułam, jak ktoś uderza we mnie od tyłu.

"Uważaj, gdzie idziesz!" warknął głos.

Potknęłam się do przodu i odwróciłam. Moje serce stanęło, gdy zobaczyłam, kto to był.

Darius.

"Przepraszam, Alfo," powiedziałam szybko. "Nie widziałam cię."

"Nie, byłaś zbyt zajęta gapieniem się na coś innego," powiedział z zimnym uśmiechem.

Podążył za kierunkiem mojego spojrzenia i zobaczył dokładnie to, na co patrzyłam. Kade i jego wojownicy.

"Interesujące," powiedział Darius, jego głos stał się niebezpieczny. "Bardzo interesujące."

"Nie gapiłam się na nic," skłamałam.

"Nie kłam mi, Ivy," syknął. Chwycił mnie za gardło jedną ręką i ścisnął. "Widziałem dokładnie, gdzie patrzyłaś."

Nie mogłam oddychać. Jego uścisk się zacieśniał.

"Gapiłaś się na Księcia Fenrira," kontynuował. "Dlaczego?"

"Ja... byłam po prostu ciekawa," wydyszałam. "Nigdy wcześniej nie widziałam Fenrira."

"Ciekawa?" zaśmiał się zimno. "Czy może coś planujesz?"

"Nie! Przysięgam, nic nie planowałam!"

"Nie wierzę ci," powiedział. "Myślę, że jesteś dokładnie jak twój ojciec zdrajca. Myślę, że chcesz pomóc naszym wrogom."

"Proszę, Alfo," błagałam. "Nigdy nie zdradziłabym watahy."

"Nie zdradziłabyś?" zapytał. "Twoi rodzice to zrobili. Może zdrada płynie w twojej krwi."

Ścisnął moje gardło mocniej. Czarne plamy zaczęły tańczyć przed moimi oczami.

"Pozwól, że coś ci wyjaśnię," powiedział, jego głos śmiertelnie cichy. "Nie wolno ci zbliżać się do Księcia Fenrira. Nie wolno ci na niego patrzeć. Nie wolno ci nawet o nim myśleć. Rozumiesz?"

Kiwnęłam głową tak bardzo, jak mogłam z jego ręką na moim gardle.

"Dobrze," powiedział. "A ponieważ nie posłuchałaś mojego wcześniejszego rozkazu, żeby pozostać poza zasięgiem wzroku, zostaniesz ukarana."

"Jakiego rozkazu?" wyszeptałam. "Strażnicy mnie wyprowadzili," zaprotestowałam. "Ty im rozkazałeś."

"Sprzeciwiasz mi się?" zapytał niebezpiecznie.

"Nie, Alfo."

"Dobrze. Twoją karą będą trzy dni bez jedzenia. Może głód nauczy cię słuchać rozkazów."

Mój żołądek był już pusty od dni niedojadania. Kolejne trzy dni bez jedzenia mogły mnie zabić.

"Proszę," wyszeptałam. "Jestem już słaba."

"Powinnaś była o tym pomyśleć, zanim mnie nie posłuchałaś," powiedział.

Potem, nagle, pochylił się blisko mojego ucha. Jego oddech był gorący na mojej skórze.

"Kiedy ten głupi Książę Fenrir będzie martwy," wyszeptał, "uczynię cię swoją."

Te słowa uderzyły mnie jak fizyczny cios. Patrzyłam na niego z przerażeniem.

"Co masz na myśli?" zapytałam z opadniętą szczęką.

Ale on tylko się uśmiechnął i odszedł, zostawiając mnie stojącą tam z echem jego strasznej obietnicy w uszach.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

PERSPEKTYWA KADE'A

Szedłem wąskimi korytarzami domu watahy, gdy przeszywający krzyk zatrzymał mnie w miejscu. Serce podskoczyło mi w piersi. Dźwięk był rozpaczliwy, pełen bólu i przerażenia.

"Co to, do cholery, było?" wyszeptałem do siebie.

Podążyłem za kierunkiem głosu w dół ciemnego korytarza, którego wcześniej nie zwiedzałem. Krzyki stawały się głośniejsze w miarę zbliżania się. Ręce mi się trzęsły, gdy zbliżałem się do czegoś, co wyglądało jak loch. Maleńkie pomieszczenie było ukryte w rogu, prawie niewidoczne.

Zatrzymałem się przed ciężkimi drewnianymi drzwiami. Czy powinienem wejść? Co jeśli wpadnę w kłopoty? W głowie kłębiły mi się pytania, ale kolejny krzyk z wewnątrz podjął za mnie decyzję.

Sięgnąłem do klamki, gdy głos zmroził mnie w miejscu.

"Jeszcze raz sprzeciwisz się Alfie, a dołączysz do swoich głupich rodziców w śmierci!"

Te słowa uderzyły mnie jak cios w brzuch. Dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie i szybko cofnąłem się. Serce waliło mi tak mocno, że myślałem, że wyskoczy mi z piersi. Ukryłem się za spleśniałym ogrodzeniem, gdy drzwi się otworzyły.

Wysoki mężczyzna wyszedł, jego twarz wykrzywiona gniewem. W ręku trzymał laskę nabitą kolcami, z których kapała krew. Wstrzymałem oddech, gdy przechodził obok mnie, jego ciężkie buty odbijały się echem w korytarzu.

"To powinno nauczyć ją szacunku," mruknął, znikając za rogiem.

Czekałem, aż nie będę już słyszał jego kroków. Korytarz był teraz cichy, zbyt cichy. Wyszedłem z kryjówki i wróciłem do drzwi.

"Halo?" zawołałem cicho. "Jest tam ktoś?"

Brak odpowiedzi.

Zapukałem delikatnie w drzwi. "Wszystko w porządku?"

Nadal nic.

Byłem rozdarty. Część mnie wiedziała, że nie powinienem tu być. Byłem w tej watasze z określonego powodu, a nie po to, by zawierać przyjaźnie. Nasze watahy były wrogami od lat. Właśnie dlatego tu byłem – dla sojuszu, ale nie mogłem po prostu odejść od kogoś, kto mógł być ranny.

"Wchodzę," oznajmiłem.

Powoli otworzyłem drzwi. Pomieszczenie było ciemne i pachniało krwią i strachem. Gdy moje oczy przyzwyczaiły się do ciemności, dostrzegłem postać skuloną w rogu.

Była to kobieta, na wpół ubrana i drżąca. Gdy mnie zobaczyła, westchnęła i próbowała się zakryć podartym materiałem.

"Proszę, nie rób mi krzywdy," wyszeptała ledwo słyszalnym głosem.

"Nie zamierzam cię skrzywdzić," powiedziałem szybko, unosząc ręce, by pokazać, że nie mam złych zamiarów. "Słyszałem krzyki. Jesteś ranna?"

Wpatrywała się we mnie przez długą chwilę, jej oczy szeroko otwarte ze strachu i czegoś jeszcze, czego nie mogłem zidentyfikować. Potem lekko przechyliła głowę.

"Czekaj," powiedziała, jej głos nabierał siły. "Jesteś Księciem Fenrira?"

Przytaknąłem, zauważając, jak inny był jej zapach. Chciałem zapytać, dlaczego jest w tak małym pomieszczeniu i dlaczego była tak torturowana, gdy wyprzedziła mnie.

Uważnie studiowała moją twarz. "Znasz mojego ojca, Thomasa?"

To imię uderzyło mnie jak piorun. Thomas. Gdzie wcześniej słyszałem to imię?

"Thomas?" powtórzyłem.

"Thomas, były Beta tej watahy," kontynuowała, uważnie obserwując moją reakcję.

Imię brzmiało znajomo, ale nie mogłem go umiejscowić. Powoli potrząsnąłem głową. "Nie jestem pewien. Powinienem go znać?"

Zanim zdążyłem powiedzieć coś więcej, chwyciła moją dłoń. W momencie gdy nasze skóry się zetknęły, elektryzujące uczucie przeszyło całe moje ciało. Nie czułem nigdy czegoś takiego. Mój wilk poruszył się we mnie, rozpoznając coś, czego nie rozumiałem.

"Co to było?" wydyszałem.

Ona też to poczuła. Widziałem to w jej oczach, w sposobie, w jaki rozszerzyły się z szoku i rozpoznania.

"Musisz natychmiast stąd uciekać," powiedziała pilnie, wciąż trzymając moją dłoń.

"Co? Dlaczego?"

Rozejrzała się po małym pomieszczeniu ze strachem, jakby ktoś mógł podsłuchiwać. Jej uścisk na mojej dłoni się wzmocnił.

"Bo planują cię zabić," wyszeptała. "Uciekaj teraz."

"Zabić mnie? Kto chce mnie zabić?"

"Alfa Darius."

Krew mi zmarzła. "Skąd to wiesz?"

"Bo słyszałam, jak rozmawiał ze swoimi strażnikami. Chcą zapobiec przepowiedni, wierzą, że jesteś tu, by spełnić przepowiednię."

Patrzyłem na nią zdezorientowany, nie będąc pewnym, czy jej wierzyć, czy nie. Zostałem ciepło przyjęty, mimo że nie widziałem jeszcze Starego Alfy. To do niego tu przybyłem.

"To pułapka," kontynuowała, czytając moje myśli. "Pozwalają ci myśleć, że jesteś bezpieczny, podczas gdy realizują swój plan. Dziś w nocy planują cię zabić."

"Dziś w nocy?"

Przytaknęła, a ja wpatrywałem się w nią, próbując przetworzyć wszystko, co mi mówiła. Ta kobieta, której nigdy wcześniej nie spotkałem, ryzykowała własne życie, by mnie ostrzec.

"Dlaczego mi to mówisz?" zapytałem. "Dlaczego mi pomagasz?"

Spojrzała na nasze złączone dłonie, wciąż czując elektryczne połączenie między nami.

"Ponieważ," powiedziała cicho, "myślę, że możesz być tym jedynym."

"Tym jedynym czym?"

Zanim zdążyła odpowiedzieć, usłyszeliśmy ciężkie kroki w korytarzu na zewnątrz. Natychmiast puściła moją dłoń i popchnęła mnie w stronę drzwi.

"Idź," wyszeptała pilnie. "Idź teraz, zanim będzie za późno."

"A co z tobą? Co oni ci zrobią?"

"Nie martw się o mnie. Po prostu idź. Proszę."

Kroki zbliżały się. Teraz słyszałem głosy, wiele osób zmierzało w naszą stronę.

Spojrzałem na kobietę jeszcze raz. "Jak masz na imię?"

"Ivy," wyszeptała. "Teraz idź!"

Przytaknąłem i wymknąłem się z pomieszczenia właśnie wtedy, gdy głosy dotarły do końca korytarza. Przycisnąłem się do ściany, próbując stać się niewidzialnym, gdy trzech strażników przeszło obok, z wyciągniętą bronią.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Last Fenrir: My Touch Tamed the Beast

The Last Fenrir: My Touch Tamed the Beast

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa