PUNKT WIDZENIA DARIUSA
Uderzyłem pięścią w drewniany stół tak mocno, że porozrzucane na nim mapy podskoczyły.
"To nasza szansa!" krzyknąłem do siedzącego wokół mnie kręgu starszych. "Dziedzic Fenrira jest tutaj, na naszym terytorium. Nigdy więcej nie dostaniemy takiej okazji."
Starszy Morrison powoli potrząsnął swoją siwą głową. "Alfo Dariuszu, mówisz o wypowiedzeniu wojny najpotężniejszej wataze, jaka istnieje."
"Mówię o zapobieżeniu przepowiedni, która wszystkich nas zniewoli!" odparłem.
"Przepowiednia mówi o jedności, nie o niewoli," powiedziała cicho Starszyna Jona.
"To to samo!" warknąłem. "Jeśli pokłonimy się Fenrirom, staniemy się ich niewolnikami. Nasza wataha, nasze tradycje, nasza wolność - wszystko przepadnie."
Starszy Morrison pochylił się na krześle. "A jeśli zaatakujemy ich i przegramy? Co wtedy stanie się z naszą watahą?"
"Nie przegramy," powiedziałem stanowczo. "Nie jeśli dobrze to zaplanujemy."
"Dariuszu," odezwał się Starszy Maxwell, "mówisz o zaatakowaniu samego Księcia Fenrira. Czy masz pojęcie, ilu wojowników go chroni?"
"Widziałem ich," odpowiedziałem. "Może pięćdziesięciu wojowników. Możemy im dorównać."
"Pięćdziesięciu najlepiej wyszkolonych wojowników na świecie," poprawił Starszy Morrison. "To nie są zwykli wojownicy watahy, chłopcze. To elita Fenrira. Każdy z nich jest wart dziesięciu naszych wojowników."
Zacząłem krążyć po pokoju. Ci starzy głupcy byli zbyt przestraszeni, by dostrzec szerszy obraz.
"Więc co sugerujecie?" zażądałem. "Powinniśmy się po prostu poddać i zaakceptować nasz los? Pozwolić Fenrirom przejąć kontrolę nad wszystkim, co zbudowaliśmy?"
"Mówimy, że niemożliwe byłoby zaatakowanie watahy Fenrira bez śmierci," powiedziała wprost Starszyna Jona. "Nas wszystkich. Cała nasza linia krwi zostałaby wymazana."
"Nie jeśli zrobimy to mądrze," argumentowałem. "Nie jeśli wykorzystamy każdą przewagę, jaką mamy."
"Jakie przewagi?" zapytał Starszy Maxwell. "Jesteśmy w mniejszości i słabsi."
Przestałem krążyć i spojrzałem prosto na nich. "Mamy coś, czego się nie spodziewają."
"Co takiego?" zapytał Starszy Morrison.
"Mamy uzdrowicielkę w lochu," powiedziałem z zimnym uśmiechem. "Weźmiemy ją ze sobą."
Starsi wymienili zdezorientowane spojrzenia.
"Tę niewolnicę?" zapytała Starszyna Jona. "Na co się przyda przeciwko wojownikom Fenrira?"
"Pomyślcie," wyjaśniłem. "Jeśli nasi wojownicy zostaną ranni podczas ataku, ona może ich natychmiast uleczyć. Mogą walczyć dalej, podczas gdy wojownicy Fenrira pozostaną ranni. To idealna przewaga."
"Zakładając, że jej moce uzdrawiające faktycznie zadziałają w walce," powiedział z powątpiewaniem Starszy Morrison.
"Widziałem to na własne oczy," nalegałem. "Uleczyła moją ranę od miecza jednym dotknięciem. Rana całkowicie zniknęła."
"Nawet tak," powiedział Starszy Maxwell, "jedna uzdrowicielka nie zmieni sytuacji przeciwko pięćdziesięciu elitarnym wojownikom."
"Nie chodzi tylko o wojowników," kontynuowałem. "Chodzi o wysłanie wiadomości. Jeśli zabijemy dziedzica Fenrira tutaj, na naszym terytorium, każda inna wataha będzie wiedziała, że Fenrirów można pokonać."
"Albo będą wiedzieć, że wypowiedzieliśmy wojnę najniebezpieczniejszej rodzinie, jaka istnieje," mruknęła Starszyna Jona.
"Słuchajcie," powiedziałem, starając się zachować spokój, "wiem, że to ryzykowne. Ale alternatywa jest gorsza. Przepowiednia mówi, że gdy dziedzic Fenrira osiągnie pełnoletność, wszystkie watahy zjednoczą się pod jego rządami. To oznacza, że stracimy wszystko."
"Może zjednoczenie nie byłoby takie złe," zasugerował Starszy Morrison. "Może Fenrir mógłby przynieść pokój-"
"Pokój przez poddaństwo!" przerwałem. "Pokój przez rezygnację z naszej niezależności!"
"Stare linie krwi zawsze rządziły," powiedział cicho Starszy Thomas. "Może czas zaakceptować to."
"Nigdy," warknąłem. "Nie pokłonię się nikomu. I ta wataha też nie powinna."
"Twój ojciec by się nie zgodził," powiedział Starszy Morrison.
"Mój ojciec jest słaby," odpowiedziałem zimno. "Jest zbyt stary i zbyt przestraszony, by zrobić to, co trzeba. Dlatego ja podejmuję tę decyzję."
"Bez jego zgody?" zapytała Starszyna Jona.
"Nie potrzebuję jego zgody. Jestem Księciem Alfą. Przyszłość tej watahy to moja odpowiedzialność."
Starsi siedzieli przez chwilę w niezręcznej ciszy.
"Jak dokładnie planujesz zbliżyć się na tyle, by go zabić?" zapytał w końcu Starszy Maxwell.
"Zaprosimy go na ucztę," powiedziałem. "Celebrację jego przybycia. Sprawimy, że będzie wyglądało, jakbyśmy go honorowali."
"A potem?" zapytał Starszy Morrison.
"A potem otruć jego jedzenie," powiedziałem prosto. "Szybko, czysto, nie do wykrycia."
"Fenrirowie nie są głupi, Dariuszu," ostrzegła Starszyna Jona. "Będą mieli testerów jedzenia. Strażników. Zaklęcia ochronne."
"Więc znajdziemy inny sposób," powiedziałem. "Może zaatakujemy podczas uczty, kiedy będą rozluźnieni. Może my-"
Nagle mój wilk zaczął się poruszać we mnie. To było najdziwniejsze uczucie, jakby coś ciągnęło mnie za klatkę piersiową. Mój wilk niespokojnie krążył, cicho skowycząc.
"Co ci jest?" zapytał Starszy Morrison, zauważając moje rozkojarzenie.
"Nie wiem," powiedziałem, przyciskając dłoń do piersi. "Mój wilk dziwnie się zachowuje."
Poruszenie stało się silniejsze. Mój wilk praktycznie wył teraz w moim umyśle.
"To znak, że twoja para cię wzywa," powiedziała ze zdziwieniem Starszyna Jona.
"Co?" spojrzałem na nią.
"Twoja para," powtórzyła. "Kiedy wilk znajduje swojego przeznaczonego partnera, tak właśnie się czuje. Jakby twój wilk był przyciągany do nich."
"To niemożliwe," powiedziałem. "Nie mam pary. Znalazłbym ją do tej pory."
"Więź z parą nie zawsze aktywuje się natychmiast," wyjaśnił Starszy Maxwell. "Czasami trwa to lata. Czasami potrzeba konkretnego momentu lub emocji, by ją wywołać."
Uczucie ciągnięcia stawało się coraz silniejsze. Mój wilk wariował, żądając, bym podążył za zapachem, który nagle wypełnił moje nozdrza.
"Muszę iść," powiedziałem nagle, kierując się do drzwi.
Wyszedłem z sali spotkań i szedłem korytarzami domu watahy. Zapach stawał się silniejszy z każdym krokiem. Był słodki i znajomy, ale nie mogłem go umiejscowić.
Mój wilk praktycznie ciągnął mnie teraz do przodu. W dół głównego korytarza, obok wspólnych pokoi, w kierunku tylnej części budynku.
Zapach prowadził mnie w dół kamiennych schodów, które prowadziły na niższe poziomy. W dół w kierunku pomieszczeń magazynowych i kwater służby. W dół w kierunku...
"Nie," wyszeptałem, gdy zdałem sobie sprawę, dokąd zmierzam.
Zapach prowadził mnie do lochów.
Podążałem za nim przez ciemne korytarze, obok pustych cel i pomieszczeń magazynowych. Moje serce biło coraz szybciej z każdym krokiem.
W końcu zatrzymałem się przy wejściu na poziom lochów. Zapach był tu najsilniejszy. Tak silny, że był prawie przytłaczający.
Spojrzałem w dół korytarza w kierunku zajętych cel. W kierunku, gdzie trzymaliśmy więźniów.
W kierunku, gdzie była zamknięta Ivy.
"Nie ma kurwa mowy," wydyszałem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA IVY
Wpadłam do mojego maleńkiego pokoju, a serce waliło mi tak mocno, że myślałam, że eksploduje. Rozmowa, którą właśnie podsłuchałam między Dariuszem a starszyzną, wciąż odtwarzała się w mojej głowie.
"Zamierzają cię otruć," wyszeptałam do postaci siedzącej w kącie mojej ciasnej przestrzeni.
Książę Fenrir spojrzał na mnie spokojnie. Poprosiłam go, żeby zaczekał tutaj, podczas gdy ja próbowałam się dowiedzieć, co planują przeciwko niemu. Nigdy nie spodziewałam się odkryć czegoś tak strasznego.
"Widziałam, jak Dariusz wychodzi z sali narad," kontynuowałam, wciąż łapiąc oddech. "Więc uciekłam tu tak szybko, jak mogłam."
Książę Kade wstał powoli. Nawet w moim malutkim pokoju, gdzie musiał się pochylać z powodu niskiego sufitu, wyglądał potężnie i dostojnie.
"Powiedz mi dokładnie, co usłyszałaś," powiedział cicho.
"Planują zabić cię podczas dzisiejszej uczty powitalnej," powiedziałam, słowa wylewały się ze mnie. "Dariusz chce otruć twoje jedzenie. Myśli, że jeśli cię zabije, przepowiednia się nie spełni."
Spodziewałam się, że będzie wstrząśnięty, może zły lub przestraszony. Ale Książę Kade wyglądał po prostu... spokojnie. Jakbym powiedziała mu prognozę pogody zamiast groźby śmierci.
"Powiedział, że mają uzdrowicielkę w lochu," kontynuowałam. "To ja. Chce użyć mojej mocy uzdrawiania, żeby pomóc ich wojownikom, jeśli dojdzie do walki."
"Interesujące," powiedział Książę Kade, kiwając w zamyśleniu głową.
"Interesujące?" Gapiłam się na niego. "Oni chcą cię zamordować! Co w tym interesującego?"
"Bo teraz wiem, czego się spodziewać," odpowiedział po prostu. "Dziękuję za tę informację."
Ruszył w stronę małych drzwi, przygotowując się do wyjścia. Nie myśląc, zablokowałam mu drogę.
"Czekaj," powiedziałam. "Nie możesz po prostu wrócić tam, wiedząc, że chcą cię zabić."
Spojrzał na mnie i nasze oczy spotkały się w przyćmionym świetle mojego pokoju.
"Uważaj na siebie," wymamrotałam, mój głos był ledwie słyszalny.
Uśmiech wpełzł na jego twarz i nagle wyglądał tak bardzo przystojnie. Moje serce zaczęło bić tak szybko, że byłam pewna, że może je usłyszeć. Było coś w sposobie, w jaki na mnie patrzył, co sprawiało, że mój żołądek trzepotał.
"Będę," powiedział cicho.
Bez słowa wyszedł z mojego pokoju, zostawiając mnie stojącą tam z galopującym pulsem.
Westchnęłam ciężko i osunęłam się na zimną podłogę. Co ja właśnie zrobiłam? Pomogłam wrogowi mojej watahy. Jeśli ktokolwiek by się dowiedział, na pewno zostałabym stracona.
Ale coś w Księciu Kade sprawiło, że uwierzyłam, że mój ojciec miał rację. Fenrirowie nie byli złymi postaciami w tej historii.
Wciąż siedziałam na podłodze, gdy drzwi do mojego pokoju znowu się otworzyły. Podskoczyłam na nogi tak szybko, że uderzyłam głową w niski sufit.
"Au!" krzyknęłam.
Dwóch strażników watahy stało w drzwiach. Wyglądali na złych i zdeterminowanych.
"Chodź z nami," powiedział jeden z nich szorstko.
"Co się stało?" zapytałam drżącym głosem. "Co zrobiłam?"
Zamiast odpowiedzieć, złapali moje ręce i zaczęli wyciągać mnie z pokoju.
Panika przeszyła mnie jak błyskawica. Czy dowiedzieli się, że podsłuchiwałam spotkanie? Czy ktoś widział, jak rozmawiam z Księciem Kade?
"Proszę," błagałam, gdy ciągnęli mnie przez korytarze. "Nie zrobiłam nic złego."
"Cicho, dziewczyno," warknął jeden ze strażników.
Mój umysł pracował na wysokich obrotach. To może być mój koniec. Jeśli naprawdę dowiedzieli się, że ich szpiegowałam, jeśli wiedzieli, że ostrzegłam ich wroga, zabiją mnie tak samo jak zabili moich rodziców.
Wyciągnęli mnie na zewnątrz, na teren watahy. Wtedy zobaczyłam tłum.
Duża grupa ludzi zgromadziła się w centrum terenu. Członkowie watahy, wojownicy i goście, wszyscy ściśnięci w ciasnym kręgu. A dokładnie w środku tego wszystkiego stał Książę Fenrir.
Gdy podeszliśmy bliżej, zauważyłam coś, co zmroziło mi krew w żyłach. Strażnicy Księcia Fenrir otoczyli strażników naszej watahy. Ich ręce spoczywały na broni, ich twarze były czujne i gotowe na kłopoty.
"Puśćcie ją," rozkazał Książę Kade, jego głos niósł się wyraźnie ponad tłumem.
Jego ton był pełen autorytetu. Nie prośba, ale rozkaz.
"Książę Alfa kazał nam ją przyprowadzić," odpowiedział jeden z moich strażników, zaciskając uchwyt na moim ramieniu.
Książę Kade uśmiechnął się złośliwie i zobaczyłam, jak coś niebezpiecznego błysnęło w jego oczach.
Zanim zdążył powiedzieć kolejne słowo, jego ludzie wyciągnęli miecze jednym płynnym ruchem. Dźwięk metalu wysuwanego z pochew wypełnił powietrze.
Nasi strażnicy natychmiast mnie puścili i cofnęli się, ich twarze blade ze strachu.
"Tak lepiej," powiedział spokojnie Książę Kade.
Tłum wokół nas szemrał nerwowo. Mogłam słyszeć fragmenty rozmów.
"Co się dzieje?"
"Dlaczego oni chronią niewolnicę?"
"To nie wygląda dobrze."
"Powinniśmy zawołać Alfę Dariusza?"
Stałam tam w centrum tego wszystkiego, zdezorientowana i przerażona. Dlaczego Książę Fenrir otwarcie mnie chronił?
"Kto, do cholery, powstrzymał moich ludzi przed dostarczeniem tej niewolnicy?" przerwał inny głos, przecinając napięcie jak ostrze.
Wszyscy odwrócili się, by spojrzeć na nowo przybyłego. Gdy spojrzałam w górę, moje serce zamarło.
To był dokładnie ten, o kim myślałam.
Dariusz.
Szedł w naszą stronę długimi, gniewnym krokami. Jego twarz była wykrzywiona ze złości, a oczy utkwione w Księciu Kade.
Przesuń w górę, aby kontynuować
