passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Last Fenrir: My Touch Tamed the Beast - Rozdział #8 - autor Nina Soelian

The Last Fenrir: My Touch Tamed the Beast

/

Rozdział 8

ROZDZIAŁ 7

PERSPEKTYWA KADE'A

Szedłem wąskimi korytarzami domu watahy, gdy przeszywający krzyk zatrzymał mnie w miejscu. Serce podskoczyło mi w piersi. Dźwięk był rozpaczliwy, pełen bólu i przerażenia.

"Co to, do cholery, było?" wyszeptałem do siebie.

Podążyłem za kierunkiem głosu w dół ciemnego korytarza, którego wcześniej nie zwiedzałem. Krzyki stawały się głośniejsze w miarę zbliżania się. Ręce mi się trzęsły, gdy zbliżałem się do czegoś, co wyglądało jak loch. Maleńkie pomieszczenie było ukryte w rogu, prawie niewidoczne.

Zatrzymałem się przed ciężkimi drewnianymi drzwiami. Czy powinienem wejść? Co jeśli wpadnę w kłopoty? W głowie kłębiły mi się pytania, ale kolejny krzyk z wewnątrz podjął za mnie decyzję.

Sięgnąłem do klamki, gdy głos zmroził mnie w miejscu.

"Jeszcze raz sprzeciwisz się Alfie, a dołączysz do swoich głupich rodziców w śmierci!"

Te słowa uderzyły mnie jak cios w brzuch. Dreszcz przebiegł mi po kręgosłupie i szybko cofnąłem się. Serce waliło mi tak mocno, że myślałem, że wyskoczy mi z piersi. Ukryłem się za spleśniałym ogrodzeniem, gdy drzwi się otworzyły.

Wysoki mężczyzna wyszedł, jego twarz wykrzywiona gniewem. W ręku trzymał laskę nabitą kolcami, z których kapała krew. Wstrzymałem oddech, gdy przechodził obok mnie, jego ciężkie buty odbijały się echem w korytarzu.

"To powinno nauczyć ją szacunku," mruknął, znikając za rogiem.

Czekałem, aż nie będę już słyszał jego kroków. Korytarz był teraz cichy, zbyt cichy. Wyszedłem z kryjówki i wróciłem do drzwi.

"Halo?" zawołałem cicho. "Jest tam ktoś?"

Brak odpowiedzi.

Zapukałem delikatnie w drzwi. "Wszystko w porządku?"

Nadal nic.

Byłem rozdarty. Część mnie wiedziała, że nie powinienem tu być. Byłem w tej watasze z określonego powodu, a nie po to, by zawierać przyjaźnie. Nasze watahy były wrogami od lat. Właśnie dlatego tu byłem – dla sojuszu, ale nie mogłem po prostu odejść od kogoś, kto mógł być ranny.

"Wchodzę," oznajmiłem.

Powoli otworzyłem drzwi. Pomieszczenie było ciemne i pachniało krwią i strachem. Gdy moje oczy przyzwyczaiły się do ciemności, dostrzegłem postać skuloną w rogu.

Była to kobieta, na wpół ubrana i drżąca. Gdy mnie zobaczyła, westchnęła i próbowała się zakryć podartym materiałem.

"Proszę, nie rób mi krzywdy," wyszeptała ledwo słyszalnym głosem.

"Nie zamierzam cię skrzywdzić," powiedziałem szybko, unosząc ręce, by pokazać, że nie mam złych zamiarów. "Słyszałem krzyki. Jesteś ranna?"

Wpatrywała się we mnie przez długą chwilę, jej oczy szeroko otwarte ze strachu i czegoś jeszcze, czego nie mogłem zidentyfikować. Potem lekko przechyliła głowę.

"Czekaj," powiedziała, jej głos nabierał siły. "Jesteś Księciem Fenrira?"

Przytaknąłem, zauważając, jak inny był jej zapach. Chciałem zapytać, dlaczego jest w tak małym pomieszczeniu i dlaczego była tak torturowana, gdy wyprzedziła mnie.

Uważnie studiowała moją twarz. "Znasz mojego ojca, Thomasa?"

To imię uderzyło mnie jak piorun. Thomas. Gdzie wcześniej słyszałem to imię?

"Thomas?" powtórzyłem.

"Thomas, były Beta tej watahy," kontynuowała, uważnie obserwując moją reakcję.

Imię brzmiało znajomo, ale nie mogłem go umiejscowić. Powoli potrząsnąłem głową. "Nie jestem pewien. Powinienem go znać?"

Zanim zdążyłem powiedzieć coś więcej, chwyciła moją dłoń. W momencie gdy nasze skóry się zetknęły, elektryzujące uczucie przeszyło całe moje ciało. Nie czułem nigdy czegoś takiego. Mój wilk poruszył się we mnie, rozpoznając coś, czego nie rozumiałem.

"Co to było?" wydyszałem.

Ona też to poczuła. Widziałem to w jej oczach, w sposobie, w jaki rozszerzyły się z szoku i rozpoznania.

"Musisz natychmiast stąd uciekać," powiedziała pilnie, wciąż trzymając moją dłoń.

"Co? Dlaczego?"

Rozejrzała się po małym pomieszczeniu ze strachem, jakby ktoś mógł podsłuchiwać. Jej uścisk na mojej dłoni się wzmocnił.

"Bo planują cię zabić," wyszeptała. "Uciekaj teraz."

"Zabić mnie? Kto chce mnie zabić?"

"Alfa Darius."

Krew mi zmarzła. "Skąd to wiesz?"

"Bo słyszałam, jak rozmawiał ze swoimi strażnikami. Chcą zapobiec przepowiedni, wierzą, że jesteś tu, by spełnić przepowiednię."

Patrzyłem na nią zdezorientowany, nie będąc pewnym, czy jej wierzyć, czy nie. Zostałem ciepło przyjęty, mimo że nie widziałem jeszcze Starego Alfy. To do niego tu przybyłem.

"To pułapka," kontynuowała, czytając moje myśli. "Pozwalają ci myśleć, że jesteś bezpieczny, podczas gdy realizują swój plan. Dziś w nocy planują cię zabić."

"Dziś w nocy?"

Przytaknęła, a ja wpatrywałem się w nią, próbując przetworzyć wszystko, co mi mówiła. Ta kobieta, której nigdy wcześniej nie spotkałem, ryzykowała własne życie, by mnie ostrzec.

"Dlaczego mi to mówisz?" zapytałem. "Dlaczego mi pomagasz?"

Spojrzała na nasze złączone dłonie, wciąż czując elektryczne połączenie między nami.

"Ponieważ," powiedziała cicho, "myślę, że możesz być tym jedynym."

"Tym jedynym czym?"

Zanim zdążyła odpowiedzieć, usłyszeliśmy ciężkie kroki w korytarzu na zewnątrz. Natychmiast puściła moją dłoń i popchnęła mnie w stronę drzwi.

"Idź," wyszeptała pilnie. "Idź teraz, zanim będzie za późno."

"A co z tobą? Co oni ci zrobią?"

"Nie martw się o mnie. Po prostu idź. Proszę."

Kroki zbliżały się. Teraz słyszałem głosy, wiele osób zmierzało w naszą stronę.

Spojrzałem na kobietę jeszcze raz. "Jak masz na imię?"

"Ivy," wyszeptała. "Teraz idź!"

Przytaknąłem i wymknąłem się z pomieszczenia właśnie wtedy, gdy głosy dotarły do końca korytarza. Przycisnąłem się do ściany, próbując stać się niewidzialnym, gdy trzech strażników przeszło obok, z wyciągniętą bronią.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

PUNKT WIDZENIA DARIUSA

Uderzyłem pięścią w drewniany stół tak mocno, że porozrzucane na nim mapy podskoczyły.

"To nasza szansa!" krzyknąłem do siedzącego wokół mnie kręgu starszych. "Dziedzic Fenrira jest tutaj, na naszym terytorium. Nigdy więcej nie dostaniemy takiej okazji."

Starszy Morrison powoli potrząsnął swoją siwą głową. "Alfo Dariuszu, mówisz o wypowiedzeniu wojny najpotężniejszej wataze, jaka istnieje."

"Mówię o zapobieżeniu przepowiedni, która wszystkich nas zniewoli!" odparłem.

"Przepowiednia mówi o jedności, nie o niewoli," powiedziała cicho Starszyna Jona.

"To to samo!" warknąłem. "Jeśli pokłonimy się Fenrirom, staniemy się ich niewolnikami. Nasza wataha, nasze tradycje, nasza wolność - wszystko przepadnie."

Starszy Morrison pochylił się na krześle. "A jeśli zaatakujemy ich i przegramy? Co wtedy stanie się z naszą watahą?"

"Nie przegramy," powiedziałem stanowczo. "Nie jeśli dobrze to zaplanujemy."

"Dariuszu," odezwał się Starszy Maxwell, "mówisz o zaatakowaniu samego Księcia Fenrira. Czy masz pojęcie, ilu wojowników go chroni?"

"Widziałem ich," odpowiedziałem. "Może pięćdziesięciu wojowników. Możemy im dorównać."

"Pięćdziesięciu najlepiej wyszkolonych wojowników na świecie," poprawił Starszy Morrison. "To nie są zwykli wojownicy watahy, chłopcze. To elita Fenrira. Każdy z nich jest wart dziesięciu naszych wojowników."

Zacząłem krążyć po pokoju. Ci starzy głupcy byli zbyt przestraszeni, by dostrzec szerszy obraz.

"Więc co sugerujecie?" zażądałem. "Powinniśmy się po prostu poddać i zaakceptować nasz los? Pozwolić Fenrirom przejąć kontrolę nad wszystkim, co zbudowaliśmy?"

"Mówimy, że niemożliwe byłoby zaatakowanie watahy Fenrira bez śmierci," powiedziała wprost Starszyna Jona. "Nas wszystkich. Cała nasza linia krwi zostałaby wymazana."

"Nie jeśli zrobimy to mądrze," argumentowałem. "Nie jeśli wykorzystamy każdą przewagę, jaką mamy."

"Jakie przewagi?" zapytał Starszy Maxwell. "Jesteśmy w mniejszości i słabsi."

Przestałem krążyć i spojrzałem prosto na nich. "Mamy coś, czego się nie spodziewają."

"Co takiego?" zapytał Starszy Morrison.

"Mamy uzdrowicielkę w lochu," powiedziałem z zimnym uśmiechem. "Weźmiemy ją ze sobą."

Starsi wymienili zdezorientowane spojrzenia.

"Tę niewolnicę?" zapytała Starszyna Jona. "Na co się przyda przeciwko wojownikom Fenrira?"

"Pomyślcie," wyjaśniłem. "Jeśli nasi wojownicy zostaną ranni podczas ataku, ona może ich natychmiast uleczyć. Mogą walczyć dalej, podczas gdy wojownicy Fenrira pozostaną ranni. To idealna przewaga."

"Zakładając, że jej moce uzdrawiające faktycznie zadziałają w walce," powiedział z powątpiewaniem Starszy Morrison.

"Widziałem to na własne oczy," nalegałem. "Uleczyła moją ranę od miecza jednym dotknięciem. Rana całkowicie zniknęła."

"Nawet tak," powiedział Starszy Maxwell, "jedna uzdrowicielka nie zmieni sytuacji przeciwko pięćdziesięciu elitarnym wojownikom."

"Nie chodzi tylko o wojowników," kontynuowałem. "Chodzi o wysłanie wiadomości. Jeśli zabijemy dziedzica Fenrira tutaj, na naszym terytorium, każda inna wataha będzie wiedziała, że Fenrirów można pokonać."

"Albo będą wiedzieć, że wypowiedzieliśmy wojnę najniebezpieczniejszej rodzinie, jaka istnieje," mruknęła Starszyna Jona.

"Słuchajcie," powiedziałem, starając się zachować spokój, "wiem, że to ryzykowne. Ale alternatywa jest gorsza. Przepowiednia mówi, że gdy dziedzic Fenrira osiągnie pełnoletność, wszystkie watahy zjednoczą się pod jego rządami. To oznacza, że stracimy wszystko."

"Może zjednoczenie nie byłoby takie złe," zasugerował Starszy Morrison. "Może Fenrir mógłby przynieść pokój-"

"Pokój przez poddaństwo!" przerwałem. "Pokój przez rezygnację z naszej niezależności!"

"Stare linie krwi zawsze rządziły," powiedział cicho Starszy Thomas. "Może czas zaakceptować to."

"Nigdy," warknąłem. "Nie pokłonię się nikomu. I ta wataha też nie powinna."

"Twój ojciec by się nie zgodził," powiedział Starszy Morrison.

"Mój ojciec jest słaby," odpowiedziałem zimno. "Jest zbyt stary i zbyt przestraszony, by zrobić to, co trzeba. Dlatego ja podejmuję tę decyzję."

"Bez jego zgody?" zapytała Starszyna Jona.

"Nie potrzebuję jego zgody. Jestem Księciem Alfą. Przyszłość tej watahy to moja odpowiedzialność."

Starsi siedzieli przez chwilę w niezręcznej ciszy.

"Jak dokładnie planujesz zbliżyć się na tyle, by go zabić?" zapytał w końcu Starszy Maxwell.

"Zaprosimy go na ucztę," powiedziałem. "Celebrację jego przybycia. Sprawimy, że będzie wyglądało, jakbyśmy go honorowali."

"A potem?" zapytał Starszy Morrison.

"A potem otruć jego jedzenie," powiedziałem prosto. "Szybko, czysto, nie do wykrycia."

"Fenrirowie nie są głupi, Dariuszu," ostrzegła Starszyna Jona. "Będą mieli testerów jedzenia. Strażników. Zaklęcia ochronne."

"Więc znajdziemy inny sposób," powiedziałem. "Może zaatakujemy podczas uczty, kiedy będą rozluźnieni. Może my-"

Nagle mój wilk zaczął się poruszać we mnie. To było najdziwniejsze uczucie, jakby coś ciągnęło mnie za klatkę piersiową. Mój wilk niespokojnie krążył, cicho skowycząc.

"Co ci jest?" zapytał Starszy Morrison, zauważając moje rozkojarzenie.

"Nie wiem," powiedziałem, przyciskając dłoń do piersi. "Mój wilk dziwnie się zachowuje."

Poruszenie stało się silniejsze. Mój wilk praktycznie wył teraz w moim umyśle.

"To znak, że twoja para cię wzywa," powiedziała ze zdziwieniem Starszyna Jona.

"Co?" spojrzałem na nią.

"Twoja para," powtórzyła. "Kiedy wilk znajduje swojego przeznaczonego partnera, tak właśnie się czuje. Jakby twój wilk był przyciągany do nich."

"To niemożliwe," powiedziałem. "Nie mam pary. Znalazłbym ją do tej pory."

"Więź z parą nie zawsze aktywuje się natychmiast," wyjaśnił Starszy Maxwell. "Czasami trwa to lata. Czasami potrzeba konkretnego momentu lub emocji, by ją wywołać."

Uczucie ciągnięcia stawało się coraz silniejsze. Mój wilk wariował, żądając, bym podążył za zapachem, który nagle wypełnił moje nozdrza.

"Muszę iść," powiedziałem nagle, kierując się do drzwi.

Wyszedłem z sali spotkań i szedłem korytarzami domu watahy. Zapach stawał się silniejszy z każdym krokiem. Był słodki i znajomy, ale nie mogłem go umiejscowić.

Mój wilk praktycznie ciągnął mnie teraz do przodu. W dół głównego korytarza, obok wspólnych pokoi, w kierunku tylnej części budynku.

Zapach prowadził mnie w dół kamiennych schodów, które prowadziły na niższe poziomy. W dół w kierunku pomieszczeń magazynowych i kwater służby. W dół w kierunku...

"Nie," wyszeptałem, gdy zdałem sobie sprawę, dokąd zmierzam.

Zapach prowadził mnie do lochów.

Podążałem za nim przez ciemne korytarze, obok pustych cel i pomieszczeń magazynowych. Moje serce biło coraz szybciej z każdym krokiem.

W końcu zatrzymałem się przy wejściu na poziom lochów. Zapach był tu najsilniejszy. Tak silny, że był prawie przytłaczający.

Spojrzałem w dół korytarza w kierunku zajętych cel. W kierunku, gdzie trzymaliśmy więźniów.

W kierunku, gdzie była zamknięta Ivy.

"Nie ma kurwa mowy," wydyszałem.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 9

PUNKT WIDZENIA IVY

Wpadłam do mojego maleńkiego pokoju, a serce waliło mi tak mocno, że myślałam, że eksploduje. Rozmowa, którą właśnie podsłuchałam między Dariuszem a starszyzną, wciąż odtwarzała się w mojej głowie.

"Zamierzają cię otruć," wyszeptałam do postaci siedzącej w kącie mojej ciasnej przestrzeni.

Książę Fenrir spojrzał na mnie spokojnie. Poprosiłam go, żeby zaczekał tutaj, podczas gdy ja próbowałam się dowiedzieć, co planują przeciwko niemu. Nigdy nie spodziewałam się odkryć czegoś tak strasznego.

"Widziałam, jak Dariusz wychodzi z sali narad," kontynuowałam, wciąż łapiąc oddech. "Więc uciekłam tu tak szybko, jak mogłam."

Książę Kade wstał powoli. Nawet w moim malutkim pokoju, gdzie musiał się pochylać z powodu niskiego sufitu, wyglądał potężnie i dostojnie.

"Powiedz mi dokładnie, co usłyszałaś," powiedział cicho.

"Planują zabić cię podczas dzisiejszej uczty powitalnej," powiedziałam, słowa wylewały się ze mnie. "Dariusz chce otruć twoje jedzenie. Myśli, że jeśli cię zabije, przepowiednia się nie spełni."

Spodziewałam się, że będzie wstrząśnięty, może zły lub przestraszony. Ale Książę Kade wyglądał po prostu... spokojnie. Jakbym powiedziała mu prognozę pogody zamiast groźby śmierci.

"Powiedział, że mają uzdrowicielkę w lochu," kontynuowałam. "To ja. Chce użyć mojej mocy uzdrawiania, żeby pomóc ich wojownikom, jeśli dojdzie do walki."

"Interesujące," powiedział Książę Kade, kiwając w zamyśleniu głową.

"Interesujące?" Gapiłam się na niego. "Oni chcą cię zamordować! Co w tym interesującego?"

"Bo teraz wiem, czego się spodziewać," odpowiedział po prostu. "Dziękuję za tę informację."

Ruszył w stronę małych drzwi, przygotowując się do wyjścia. Nie myśląc, zablokowałam mu drogę.

"Czekaj," powiedziałam. "Nie możesz po prostu wrócić tam, wiedząc, że chcą cię zabić."

Spojrzał na mnie i nasze oczy spotkały się w przyćmionym świetle mojego pokoju.

"Uważaj na siebie," wymamrotałam, mój głos był ledwie słyszalny.

Uśmiech wpełzł na jego twarz i nagle wyglądał tak bardzo przystojnie. Moje serce zaczęło bić tak szybko, że byłam pewna, że może je usłyszeć. Było coś w sposobie, w jaki na mnie patrzył, co sprawiało, że mój żołądek trzepotał.

"Będę," powiedział cicho.

Bez słowa wyszedł z mojego pokoju, zostawiając mnie stojącą tam z galopującym pulsem.

Westchnęłam ciężko i osunęłam się na zimną podłogę. Co ja właśnie zrobiłam? Pomogłam wrogowi mojej watahy. Jeśli ktokolwiek by się dowiedział, na pewno zostałabym stracona.

Ale coś w Księciu Kade sprawiło, że uwierzyłam, że mój ojciec miał rację. Fenrirowie nie byli złymi postaciami w tej historii.

Wciąż siedziałam na podłodze, gdy drzwi do mojego pokoju znowu się otworzyły. Podskoczyłam na nogi tak szybko, że uderzyłam głową w niski sufit.

"Au!" krzyknęłam.

Dwóch strażników watahy stało w drzwiach. Wyglądali na złych i zdeterminowanych.

"Chodź z nami," powiedział jeden z nich szorstko.

"Co się stało?" zapytałam drżącym głosem. "Co zrobiłam?"

Zamiast odpowiedzieć, złapali moje ręce i zaczęli wyciągać mnie z pokoju.

Panika przeszyła mnie jak błyskawica. Czy dowiedzieli się, że podsłuchiwałam spotkanie? Czy ktoś widział, jak rozmawiam z Księciem Kade?

"Proszę," błagałam, gdy ciągnęli mnie przez korytarze. "Nie zrobiłam nic złego."

"Cicho, dziewczyno," warknął jeden ze strażników.

Mój umysł pracował na wysokich obrotach. To może być mój koniec. Jeśli naprawdę dowiedzieli się, że ich szpiegowałam, jeśli wiedzieli, że ostrzegłam ich wroga, zabiją mnie tak samo jak zabili moich rodziców.

Wyciągnęli mnie na zewnątrz, na teren watahy. Wtedy zobaczyłam tłum.

Duża grupa ludzi zgromadziła się w centrum terenu. Członkowie watahy, wojownicy i goście, wszyscy ściśnięci w ciasnym kręgu. A dokładnie w środku tego wszystkiego stał Książę Fenrir.

Gdy podeszliśmy bliżej, zauważyłam coś, co zmroziło mi krew w żyłach. Strażnicy Księcia Fenrir otoczyli strażników naszej watahy. Ich ręce spoczywały na broni, ich twarze były czujne i gotowe na kłopoty.

"Puśćcie ją," rozkazał Książę Kade, jego głos niósł się wyraźnie ponad tłumem.

Jego ton był pełen autorytetu. Nie prośba, ale rozkaz.

"Książę Alfa kazał nam ją przyprowadzić," odpowiedział jeden z moich strażników, zaciskając uchwyt na moim ramieniu.

Książę Kade uśmiechnął się złośliwie i zobaczyłam, jak coś niebezpiecznego błysnęło w jego oczach.

Zanim zdążył powiedzieć kolejne słowo, jego ludzie wyciągnęli miecze jednym płynnym ruchem. Dźwięk metalu wysuwanego z pochew wypełnił powietrze.

Nasi strażnicy natychmiast mnie puścili i cofnęli się, ich twarze blade ze strachu.

"Tak lepiej," powiedział spokojnie Książę Kade.

Tłum wokół nas szemrał nerwowo. Mogłam słyszeć fragmenty rozmów.

"Co się dzieje?"

"Dlaczego oni chronią niewolnicę?"

"To nie wygląda dobrze."

"Powinniśmy zawołać Alfę Dariusza?"

Stałam tam w centrum tego wszystkiego, zdezorientowana i przerażona. Dlaczego Książę Fenrir otwarcie mnie chronił?

"Kto, do cholery, powstrzymał moich ludzi przed dostarczeniem tej niewolnicy?" przerwał inny głos, przecinając napięcie jak ostrze.

Wszyscy odwrócili się, by spojrzeć na nowo przybyłego. Gdy spojrzałam w górę, moje serce zamarło.

To był dokładnie ten, o kim myślałam.

Dariusz.

Szedł w naszą stronę długimi, gniewnym krokami. Jego twarz była wykrzywiona ze złości, a oczy utkwione w Księciu Kade.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Last Fenrir: My Touch Tamed the Beast

The Last Fenrir: My Touch Tamed the Beast

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa