passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Last Fenrir: No One Takes Her from Me - Rozdział #2 - autor itsvlada

The Last Fenrir: No One Takes Her from Me

/

Rozdział 2

ROZDZIAŁ 1

PERSPEKTYWA KADE'A

Wielka sala wydaje się dziś mniejsza. Każde miejsce jest zajęte, a każde oko obserwuje. Stoję obok tronu mojego ojca, starając się nie przestępować nerwowo z nogi na nogę jak szczeniak.

"Uciszcie się," głos Ojca rozbrzmiewa w sali. Król Fenrir nie musi krzyczeć. Kiedy mówi, ludzie słuchają. Szepty natychmiast milkną.

Czuję napięcie w powietrzu. Strach, nadzieja i rozpacz, wszystko zmieszane w zapach, który sprawia, że mój wilk staje się niespokojny.

"Moja wierna wataho," zaczyna Ojciec, jego zniszczone dłonie zaciskają się na poręczach tronu. "Zbieramy się dziś, by omówić przyszłość naszego rodu."

Starszy Marcus pochyla się na swoim krześle. "Wasza Wysokość, z pewnością nie ma pośpiechu w tej sprawie."

"Pośpiechu?" Śmiech Ojca jest gorzki. "Marcus, mój syn ma dwadzieścia pięć lat. Ja byłem związany w wieku dwudziestu dwóch lat. Mój ojciec przed mną w wieku dwudziestu jeden." Przerywa, pozwalając, by to dotarło. "Kończy nam się czas."

Czuję, jak ciepło wpełza mi na szyję. Wszyscy znają tę historię. Wszyscy wiedzą, dlaczego tu jesteśmy.

"Klątwa," szepcze Lady Vera z drugiego rzędu. Myśli, że mówi cicho, ale wilczy słuch wyłapuje wszystko.

"Tak, klątwa," mówi Ojciec, nie trudząc się udawaniem, że nie słyszał. "Pięćdziesiąt lat temu czarownica Morgana wypowiedziała swoje ostatnie słowa nad naszą rodziną. 'Niech ród Fenrira zazna niedostatku,' powiedziała. 'Niech poznają, co znaczy zanikać.'"

W sali panuje teraz martwa cisza. Nawet służący przestali się poruszać.

"Od tamtej pory," kontynuuje Ojciec, "nasza rodzina staje się coraz mniejsza z każdym pokoleniem. Moi bracia zginęli w walce. Moi kuzyni padli ofiarą chorób i wypadków. Teraz został tylko Kade." Jego oczy znajdują moje. "Ostatni Alfa Fenrir."

Te słowa uderzają jak fizyczny cios. Ostatni. Zawsze to słowo. Podąża za mną wszędzie.

Beta James wstaje. "Wasza Wysokość, może gdybyśmy rozszerzyli poszukiwania poza nasze zwyczajowe sojusze-"

"Próbowaliśmy wszystkiego," Ojciec przerywa mu. "Trzy lata szukaliśmy. Trzy lata nieudanych związków i zerwanych zaręczyn." Jego głos staje się twardszy. "Wilczyce z naszych sprzymierzonych watah znajdują wymówki. Nagłe choroby. Rodzinne nagłe wypadki. Zmiany zdania."

"Ojcze," mówię cicho.

"Mów głośniej, synu," mówi. "To dotyczy ciebie najbardziej."

Odchrząkuję. "Może po prostu nie są gotowe. Może za bardzo naciskamy."

Kilku członków watahy wymienia spojrzenia. Starsza Sarah kręci głową.

"Gotowe?" Brwi Ojca unoszą się. "Kade, jesteś dziedzicem najpotężniejszej watahy w północnych terytoriach. Jesteś silny, zdrowy i masz dobrą krew. Każda wilczyca powinna być zaszczycona-"

"Ale nie są," przerywam. Słowa wychodzą ostrzej niż zamierzałem. "Boją się."

"Czego?" pyta Beta James.

Rozglądam się po sali. Po twarzach, które znam całe życie. Ludzi, którzy patrzyli, jak dorastam. Którzy trenowali ze mną. Walczyli u mojego boku. Ale nawet oni mają czasem to spojrzenie. Ten ostrożny dystans.

"Klątwy," mówię po prostu. "Związania się z rodem, który wymiera. Posiadania szczeniąt, które mogą być ostatnimi swojego rodzaju."

Cisza się przedłuża. W końcu odzywa się Starszy Marcus.

"Książę ma rację, Wasza Wysokość. Klątwa uczyniła nas... niepożądanymi. Inne watahy postrzegają sojusz z nami jako ryzyko."

"W takim razie uczynimy się nieodpartymi," oznajmia Ojciec, wstając z tronu. Nawet w wieku sześćdziesięciu ośmiu lat jest imponujący. Wilk w nim wciąż płonie jasno. "Przypomnimy im, co znaczy nazwisko Fenrir. Co nasza siła może wnieść do ich rodów."

"Jak?" pyta Lady Vera.

Ojciec uśmiecha się, ale nie jest to przyjemny wyraz twarzy. "Pokazując im, że nie jesteśmy zdesperowani. Udowadniając, że mamy opcje, których nie mogą zignorować."

Żołądek mi się zaciska. Znam to spojrzenie. Widziałem je przed bitwami. Przed polowaniami. Kiedy Ojciec coś postanowił i nic nie zmieni jego zdania.

"Co planujesz?" pytam.

"Wielkie zawody," ogłasza. "Zaprosimy każdą niezwiązaną wilczycę z każdej watahy w promieniu tysiąca mil. Od Watahy Śnieżnego Grzbietu na północy po Watahę Rzecznego Zakola na południu. Od Sojuszu Górskiego Szczytu po Plemiona Wybrzeża."

Sala wybucha szeptami. To większe niż ktokolwiek się spodziewał.

"Zawody o co?" pyta Starsza Sarah.

"O prawo zostania partnerką mojego syna," mówi Ojciec. "O honor zostania następną Królową Fenrir. O szansę bycia matką przyszłości tej watahy."

Wpatruję się w niego. "Ojcze, nie możesz mówić poważnie."

"Śmiertelnie poważnie," odpowiada. "Będziemy ich gościć tutaj przez miesiąc. Będą rywalizować w próbach siły, mądrości i ducha. Zwyciężczyni poślubi ciebie i zapewni sojusz z jej watahą."

"To nie jest dobry pomysł, Królu," mruczy Beta James.

Ojciec wybucha. "Masz lepszy pomysł? Mamy czekać kolejne trzy lata? Mamy pozwolić, by ród zakończył się na Kade'ie?"

Znowu przygniata mnie ciężar tego wszystkiego. Ostatni Alfa Fenrir. Koniec rodu, który rządził tymi ziemiami przez ponad trzy stulecia.

"A jeśli żadna z nich nie będzie odpowiednia?" pytam.

"Będą," mówi Ojciec z pewnością. "W obliczu szansy na podniesienie swojego statusu, na połączenie swojej krwi z naszą, przyjdą. I jedna z nich okaże się godna."

Sala wstrzymuje oddech. Każda osoba tutaj rozumie, co jest stawką. Nie tylko moja przyszłość, ale przyszłość każdego, kto nazywa tę watahę domem.

"Zaproszenia zostaną wysłane jutro," oznajmia Ojciec, jego głos niesie się do każdego zakątka sali. "Niech każda wataha wie, że Król Fenrir szuka narzeczonej dla swojego syna. Niech wiedzą, że wielkie nagrody czekają na watahę, która ją zapewni. I niech wiedzą, że to ich szansa, by być częścią czegoś większego niż oni sami."

Siada z powrotem, decyzja podjęta. Ostateczna.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 2

PERSPEKTYWA KADE'A

Słyszę pukanie do drzwi, gdy przygotowuję się do wyjścia na plac treningowy. Podchodzę do drzwi i otwieram je, by zobaczyć Dereka, mojego Betę, z ponurą miną.

"O co chodzi?" pytam, zakładając koszulę.

"Przybyło pięć wilczyc," mówi. "Ze Sfory Rzecznego Zakola. Usłyszały o poszukiwaniach i przyjechały wcześniej."

Moje serce podskakuje. "Już?"

"Twój ojciec chce, żebyś się z nimi spotkał. Mówi, że to dobry początek."

Kiwam głową, zamykam drzwi i idę za Derekiem korytarzem. Mój wilk niespokojnie porusza się we mnie. Może jedna z nich będzie inna. Może jedna z nich będzie odpowiedzią, której szukamy.

Pokój dzienny wypełniony jest nerwową energią. Pięć młodych kobiet siedzi na kanapach, z prostymi plecami i złożonymi dłońmi. Wszystkie są piękne na swój sposób. Wszystkie z dobrych rodzin. Wszystkie idealne na papierze.

"Panie," mówię, wchodząc do pokoju. "Jestem Kade."

Wstają i kłaniają głowy. "Wasza Wysokość," mówią jednocześnie.

Pierwsza dziewczyna ma blond włosy i niebieskie oczy. "Jestem Sarah ze Sfory Rzecznego Zakola. Mój ojciec jest Betą Sfory."

"Jestem Elena," mówi druga. Ciemne włosy, zielone oczy. "Mój ojciec dowodzi północnymi zwiadowcami."

Trzecia występuje do przodu. "Jestem Lisa. Moja rodzina hoduje najlepsze konie na naszym terytorium."

"Jestem Maria," mówi czwarta. Rude włosy, piegi. "Jestem wyszkolona w sztuce uzdrawiania."

Ostatnia uśmiecha się nieśmiało. "Jestem Anna. Pomagam prowadzić szkołę naszej sfory."

Wszystkie są miłe i mądre. Wszystkie dokładnie takie, jakich Ojciec chciałby na synową.

Ale gdy patrzę na każdą z nich, nie czuję nic. Nie ma iskry, nie ma przyciągania, ani żadnego rodzaju rozpoznania od mojego wilka.

"Miło mi was poznać," mówię. "Czy chciałybyście przejść się po ogrodach, żebyśmy mogli porozmawiać więcej?"

"Tak, Wasza Wysokość," odpowiadają chórem.

Spędzamy godzinę na rozmowie. Pytają o sforę. Ja pytam o ich domy. Mój wilk staje się coraz bardziej niespokojny z każdą mijającą minutą.

"Panie," mówię w końcu, "muszę wam coś pokazać. Coś ważnego."

"Oczywiście, Wasza Wysokość," mówi Sarah. "Co takiego?"

"Prawdę o tym, w co się wpakujecie wychodząc za mnie."

Wymieniają spojrzenia. "Wiemy o klątwie, Wasza Wysokość," mówi ostrożnie Elena.

"Wiecie o linii krwi," poprawiam. "Ale nie wiecie o mnie."

Odsuwam się od nich. Mój wilk napiera na granice mojej kontroli. Minęło zbyt dużo czasu od ostatniej przemiany. Zbyt długo od kiedy pozwoliłem mu być wolnym.

"Co masz na myśli?" pyta Lisa.

"Mam na myśli to, że klątwa nie tylko zmniejszyła naszą rodzinę," mówię. "Zmieniła nas. Zmieniła mnie."

Powietrze gęstnieje od napięcia. Dziewczyny poruszają się niespokojnie.

"Wasza Wysokość," zaczyna Maria, "może powinniśmy wrócić do środka—"

"Nie," mówię stanowczo. "Jeśli jedna z was ma być moją partnerką, musicie zobaczyć mnie w całości."

Zamykam oczy i pozwalam rozpocząć się przemianie. Moje kości zaczynają trzaskać i rozciągać się. Moje mięśnie powiększają się. Moja skóra pali, gdy wyrasta na niej futro.

Ale to nie jest normalna przemiana. To klątwa pokazuje swoją naturę.

Rosnę większy. Moja wilcza forma góruje nad normalnymi wilkołakami. Moje barki są masywne. Moje pazury są jak sztylety. Moje zęby są wielkości palców człowieka.

Gdy otwieram oczy, wszystkie pięć dziewczyn patrzy na mnie z przerażeniem.

"O mój boże," szepcze Sarah.

"Czym jest ta rzecz?" Elena cofa się.

"Jest ogromny," wydycha Lisa.

"To nie jest naturalne," mówi Maria, jej głos drży.

Anna po prostu się gapi, jej twarz biała jak śnieg.

Próbuję sprawić, by mój wilk wydawał się mniejszy, łagodniejszy. Opuszczam głowę. Siadam, żeby wyglądać mniej groźnie.

To nie działa.

"Potwór," szepcze Anna.

To słowo uderza jak fizyczny cios. Mój wilk skomle.

"On jest potworem," mówi głośniej Sarah. "Klątwa zrobiła z niego potwora."

"Musimy iść," mówi Elena. "Musimy stąd uciec. Teraz."

"Ale sojusz—" zaczyna Lisa.

"Żaden sojusz nie jest wart tego," przerywa jej Maria. "Spójrz na niego. Jak ktokolwiek mógłby się związać z czymś takim?"

Natychmiast wszystkie pięć odwróciło się i rzuciło do ucieczki, a ja patrzyłem, jak pędzą z powrotem w stronę głównej sali.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

PUNKT WIDZENIA KADE'A

Powoli wracam do ludzkiej formy. Moje ciało boli od transformacji. Moje serce boli od ich słów.

Potwór. Zawsze to słowo. Zawsze to spojrzenie.

Siedzę na ziemi tam, gdzie mnie zostawili. W ogrodzie słychać tylko śpiew ptaków. Nawet one zdają się unikać miejsca, w którym siedzę.

"Kade?" Głos mojego Bety Dereka dobiega zza moich pleców.

Nie odwracam się. "Uciekły."

"Widziałem, jak pakują torby." Derek siada obok mnie. "Wyglądały na przerażone."

"Nazwały mnie potworem."

Derek milczy przez chwilę. "Nie jesteś potworem, Kade. Po prostu jesteś inny."

"Inny." Śmieję się gorzko. "Można to tak ująć."

"Będziesz dobrym królem," mówi Derek stanowczo. "Wataha cię potrzebuje. Silnego przywództwa. Kogoś, kto może ich chronić."

"Przed wszystkim oprócz własnego alfy," mamroczę.

"To nieprawda i dobrze o tym wiesz."

Patrzę na niego. Derek jest moim przyjacielem od dzieciństwa. Nigdy się mnie nie bał. Ale jest jednym z nielicznych.

"Klątwa nie dotyczy tylko wymierania naszej linii krwi," mówię. "Chodzi o izolację. O bycie samotnym nawet wśród ludzi. Niszczę rzeczy, gdy się przemieniam. Nie kontroluję tego, co robię podczas pełni księżyca, i ty o tym wiesz. Widziałeś to, Derek. Wiesz, jakie to złe, prawda?"

"Wiem, ale chcę, żebyś wiedział, że nie jesteś sam," mówi Derek, kiwając głową. "Masz mnie i masz watahę."

"Mam ludzi, którzy szanują mnie, bo muszą," poprawiam go. "I przyjaciół, którzy mi współczują, bo im na mnie zależy."

Derek nie kłóci się. Wie, że mam rację.

"Mój wilk szaleje," mówię mu. "Potrzebuje partnerki. Szuka jej od lat i nic nie znajduje. Ta samotność zabija nas obu."

"Więc co zrobisz?"

Wstaję i otrzepuję ubranie z brudu. "Sam pójdę jej szukać."

"Co masz na myśli?"

"Mam na myśli to, że przestaję czekać, aż odpowiednie dziewczyny przyjdą do mnie. Wyruszę i przeszukam każdą watahę, każde terytorium, każdy zakątek tego regionu, dopóki nie znajdę tej, która nie ucieknie."

Derek marszczy brwi. "Twojemu ojcu się to nie spodoba."

"Mój ojciec chce wnuków i bezpiecznej linii krwi. Nie obchodzi go, jak je dostanie."

Idę z powrotem w stronę zamku. Derek podąża za mną.

"Dokąd się udasz?" pyta.

"Wszędzie," odpowiadam. "Zacznę od sąsiednich watah i będę się rozszerzać. Spotkam się z każdą niesparowaną wilczycą między nami a morzem, jeśli będę musiał."

"A jeśli żadna z nich nie będzie w stanie zaakceptować prawdziwego ciebie?"

Zatrzymuję się. "Wtedy będę miał pewność, że linia Fenrira kończy się na mnie."

Dochodzimy do drzwi zamku. Przez okna widzę Ojca rozmawiającego z Betą Jamesem. Prawdopodobnie o dziewczynach, które właśnie odeszły. Prawdopodobnie o nowych planach i strategiach.

"Naprawdę myślisz, że ją znajdziesz?" pyta Derek.

"Muszę," mówię po prostu. "Bo alternatywą jest poddanie się. A na to jeszcze nie jestem gotowy."

Otwieram drzwi i idę w kierunku gabinetu Ojca. Moje kroki odbijają się echem w pustym korytarzu.

Ojciec podnosi wzrok, gdy wchodzę do jego gabinetu. "Słyszałem o dziewczynach z River Bend."

"Odeszły," mówię krótko.

"Z powodu transformacji?"

"Z powodu tego, czym jestem."

Ojciec wzdycha. "Znajdziemy inne. Lepsze. Dziewczyny z silniejszych linii krwi, które rozumieją, na co się piszą."

"Nie, Ojcze." Prostuję się. "Mam dość czekania, aż przyjdą do nas."

"Co masz na myśli?"

Patrzę mu w oczy. "Sam wyruszam na poszukiwanie mojej partnerki."

Wykrzyknął z niedowierzaniem. "Co?!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Last Fenrir: No One Takes Her from Me

The Last Fenrir: No One Takes Her from Me

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa