PERSPEKTYWA KADE'A
Słyszę pukanie do drzwi, gdy przygotowuję się do wyjścia na plac treningowy. Podchodzę do drzwi i otwieram je, by zobaczyć Dereka, mojego Betę, z ponurą miną.
"O co chodzi?" pytam, zakładając koszulę.
"Przybyło pięć wilczyc," mówi. "Ze Sfory Rzecznego Zakola. Usłyszały o poszukiwaniach i przyjechały wcześniej."
Moje serce podskakuje. "Już?"
"Twój ojciec chce, żebyś się z nimi spotkał. Mówi, że to dobry początek."
Kiwam głową, zamykam drzwi i idę za Derekiem korytarzem. Mój wilk niespokojnie porusza się we mnie. Może jedna z nich będzie inna. Może jedna z nich będzie odpowiedzią, której szukamy.
Pokój dzienny wypełniony jest nerwową energią. Pięć młodych kobiet siedzi na kanapach, z prostymi plecami i złożonymi dłońmi. Wszystkie są piękne na swój sposób. Wszystkie z dobrych rodzin. Wszystkie idealne na papierze.
"Panie," mówię, wchodząc do pokoju. "Jestem Kade."
Wstają i kłaniają głowy. "Wasza Wysokość," mówią jednocześnie.
Pierwsza dziewczyna ma blond włosy i niebieskie oczy. "Jestem Sarah ze Sfory Rzecznego Zakola. Mój ojciec jest Betą Sfory."
"Jestem Elena," mówi druga. Ciemne włosy, zielone oczy. "Mój ojciec dowodzi północnymi zwiadowcami."
Trzecia występuje do przodu. "Jestem Lisa. Moja rodzina hoduje najlepsze konie na naszym terytorium."
"Jestem Maria," mówi czwarta. Rude włosy, piegi. "Jestem wyszkolona w sztuce uzdrawiania."
Ostatnia uśmiecha się nieśmiało. "Jestem Anna. Pomagam prowadzić szkołę naszej sfory."
Wszystkie są miłe i mądre. Wszystkie dokładnie takie, jakich Ojciec chciałby na synową.
Ale gdy patrzę na każdą z nich, nie czuję nic. Nie ma iskry, nie ma przyciągania, ani żadnego rodzaju rozpoznania od mojego wilka.
"Miło mi was poznać," mówię. "Czy chciałybyście przejść się po ogrodach, żebyśmy mogli porozmawiać więcej?"
"Tak, Wasza Wysokość," odpowiadają chórem.
Spędzamy godzinę na rozmowie. Pytają o sforę. Ja pytam o ich domy. Mój wilk staje się coraz bardziej niespokojny z każdą mijającą minutą.
"Panie," mówię w końcu, "muszę wam coś pokazać. Coś ważnego."
"Oczywiście, Wasza Wysokość," mówi Sarah. "Co takiego?"
"Prawdę o tym, w co się wpakujecie wychodząc za mnie."
Wymieniają spojrzenia. "Wiemy o klątwie, Wasza Wysokość," mówi ostrożnie Elena.
"Wiecie o linii krwi," poprawiam. "Ale nie wiecie o mnie."
Odsuwam się od nich. Mój wilk napiera na granice mojej kontroli. Minęło zbyt dużo czasu od ostatniej przemiany. Zbyt długo od kiedy pozwoliłem mu być wolnym.
"Co masz na myśli?" pyta Lisa.
"Mam na myśli to, że klątwa nie tylko zmniejszyła naszą rodzinę," mówię. "Zmieniła nas. Zmieniła mnie."
Powietrze gęstnieje od napięcia. Dziewczyny poruszają się niespokojnie.
"Wasza Wysokość," zaczyna Maria, "może powinniśmy wrócić do środka—"
"Nie," mówię stanowczo. "Jeśli jedna z was ma być moją partnerką, musicie zobaczyć mnie w całości."
Zamykam oczy i pozwalam rozpocząć się przemianie. Moje kości zaczynają trzaskać i rozciągać się. Moje mięśnie powiększają się. Moja skóra pali, gdy wyrasta na niej futro.
Ale to nie jest normalna przemiana. To klątwa pokazuje swoją naturę.
Rosnę większy. Moja wilcza forma góruje nad normalnymi wilkołakami. Moje barki są masywne. Moje pazury są jak sztylety. Moje zęby są wielkości palców człowieka.
Gdy otwieram oczy, wszystkie pięć dziewczyn patrzy na mnie z przerażeniem.
"O mój boże," szepcze Sarah.
"Czym jest ta rzecz?" Elena cofa się.
"Jest ogromny," wydycha Lisa.
"To nie jest naturalne," mówi Maria, jej głos drży.
Anna po prostu się gapi, jej twarz biała jak śnieg.
Próbuję sprawić, by mój wilk wydawał się mniejszy, łagodniejszy. Opuszczam głowę. Siadam, żeby wyglądać mniej groźnie.
To nie działa.
"Potwór," szepcze Anna.
To słowo uderza jak fizyczny cios. Mój wilk skomle.
"On jest potworem," mówi głośniej Sarah. "Klątwa zrobiła z niego potwora."
"Musimy iść," mówi Elena. "Musimy stąd uciec. Teraz."
"Ale sojusz—" zaczyna Lisa.
"Żaden sojusz nie jest wart tego," przerywa jej Maria. "Spójrz na niego. Jak ktokolwiek mógłby się związać z czymś takim?"
Natychmiast wszystkie pięć odwróciło się i rzuciło do ucieczki, a ja patrzyłem, jak pędzą z powrotem w stronę głównej sali.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA KADE'A
Powoli wracam do ludzkiej formy. Moje ciało boli od transformacji. Moje serce boli od ich słów.
Potwór. Zawsze to słowo. Zawsze to spojrzenie.
Siedzę na ziemi tam, gdzie mnie zostawili. W ogrodzie słychać tylko śpiew ptaków. Nawet one zdają się unikać miejsca, w którym siedzę.
"Kade?" Głos mojego Bety Dereka dobiega zza moich pleców.
Nie odwracam się. "Uciekły."
"Widziałem, jak pakują torby." Derek siada obok mnie. "Wyglądały na przerażone."
"Nazwały mnie potworem."
Derek milczy przez chwilę. "Nie jesteś potworem, Kade. Po prostu jesteś inny."
"Inny." Śmieję się gorzko. "Można to tak ująć."
"Będziesz dobrym królem," mówi Derek stanowczo. "Wataha cię potrzebuje. Silnego przywództwa. Kogoś, kto może ich chronić."
"Przed wszystkim oprócz własnego alfy," mamroczę.
"To nieprawda i dobrze o tym wiesz."
Patrzę na niego. Derek jest moim przyjacielem od dzieciństwa. Nigdy się mnie nie bał. Ale jest jednym z nielicznych.
"Klątwa nie dotyczy tylko wymierania naszej linii krwi," mówię. "Chodzi o izolację. O bycie samotnym nawet wśród ludzi. Niszczę rzeczy, gdy się przemieniam. Nie kontroluję tego, co robię podczas pełni księżyca, i ty o tym wiesz. Widziałeś to, Derek. Wiesz, jakie to złe, prawda?"
"Wiem, ale chcę, żebyś wiedział, że nie jesteś sam," mówi Derek, kiwając głową. "Masz mnie i masz watahę."
"Mam ludzi, którzy szanują mnie, bo muszą," poprawiam go. "I przyjaciół, którzy mi współczują, bo im na mnie zależy."
Derek nie kłóci się. Wie, że mam rację.
"Mój wilk szaleje," mówię mu. "Potrzebuje partnerki. Szuka jej od lat i nic nie znajduje. Ta samotność zabija nas obu."
"Więc co zrobisz?"
Wstaję i otrzepuję ubranie z brudu. "Sam pójdę jej szukać."
"Co masz na myśli?"
"Mam na myśli to, że przestaję czekać, aż odpowiednie dziewczyny przyjdą do mnie. Wyruszę i przeszukam każdą watahę, każde terytorium, każdy zakątek tego regionu, dopóki nie znajdę tej, która nie ucieknie."
Derek marszczy brwi. "Twojemu ojcu się to nie spodoba."
"Mój ojciec chce wnuków i bezpiecznej linii krwi. Nie obchodzi go, jak je dostanie."
Idę z powrotem w stronę zamku. Derek podąża za mną.
"Dokąd się udasz?" pyta.
"Wszędzie," odpowiadam. "Zacznę od sąsiednich watah i będę się rozszerzać. Spotkam się z każdą niesparowaną wilczycą między nami a morzem, jeśli będę musiał."
"A jeśli żadna z nich nie będzie w stanie zaakceptować prawdziwego ciebie?"
Zatrzymuję się. "Wtedy będę miał pewność, że linia Fenrira kończy się na mnie."
Dochodzimy do drzwi zamku. Przez okna widzę Ojca rozmawiającego z Betą Jamesem. Prawdopodobnie o dziewczynach, które właśnie odeszły. Prawdopodobnie o nowych planach i strategiach.
"Naprawdę myślisz, że ją znajdziesz?" pyta Derek.
"Muszę," mówię po prostu. "Bo alternatywą jest poddanie się. A na to jeszcze nie jestem gotowy."
Otwieram drzwi i idę w kierunku gabinetu Ojca. Moje kroki odbijają się echem w pustym korytarzu.
Ojciec podnosi wzrok, gdy wchodzę do jego gabinetu. "Słyszałem o dziewczynach z River Bend."
"Odeszły," mówię krótko.
"Z powodu transformacji?"
"Z powodu tego, czym jestem."
Ojciec wzdycha. "Znajdziemy inne. Lepsze. Dziewczyny z silniejszych linii krwi, które rozumieją, na co się piszą."
"Nie, Ojcze." Prostuję się. "Mam dość czekania, aż przyjdą do nas."
"Co masz na myśli?"
Patrzę mu w oczy. "Sam wyruszam na poszukiwanie mojej partnerki."
Wykrzyknął z niedowierzaniem. "Co?!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA KADE'A
Trzy dni podróży doprowadzają mnie na terytorium Watahy Srebrnego Księżyca. Mój koń jest zmęczony i ja też. Ale nadzieja wciąż płonie w mojej piersi.
"Podaj cel wizyty," mówi strażnik na granicy.
"Książę Kade Fenrir," oznajmiam. "Jestem tu, by zobaczyć się z Alfą Connorem."
Oczy strażnika rozszerzają się. "Wasza Wysokość! Nie spodziewaliśmy się was."
"To nie jest oficjalna wizyta," mówię. "Ale doceniłbym audiencję u waszego Alfy."
"Oczywiście, Wasza Wysokość. Natychmiast."
Prowadzi mnie przez wioskę watahy. Ludzie przerywają swoje zajęcia, by się gapić. Dzieci wyglądają zza spódnic matek, a wszyscy szepczą.
"Książę Fenrir."
"Co on tu robi?"
"Zobacz, jaki jest wielki."
"Czemu przybył sam?"
Alfa Connor wita mnie przy drzwiach domu watahy. To silny mężczyzna po pięćdziesiątce z siwymi pasmami w czarnych włosach.
"Książę Kade," mówi, lekko się kłaniając. "To niespodziewany zaszczyt. Co sprowadza cię na nasze terytorium?"
"Szukam partnerki," mówię wprost. "Pomyślałem, że wasza wataha może mieć odpowiednie kandydatki."
Jego brwi unoszą się. "Partnerki? Słyszałem, że twój ojciec organizuje wielkie zawody."
"Zawody nadal się odbędą," wyjaśniam. "Ale postanowiłem przyjąć bardziej bezpośrednie podejście. Spotkać potencjalne partnerki na ich własnym terytorium."
"Rozumiem." Alfa Connor powoli kiwa głową. "Cóż, byłby to dla nas zaszczyt pomóc. Proszę, wejdź do środka. Zorganizujemy spotkanie z naszymi niesparowanymi wilczycami."
Dom watahy jest ciepły i gościnny. Żona Alfy Connora, Luna Marie, wita mnie ze szczerą życzliwością.
"Wasza Wysokość, witaj w naszym domu," mówi. "Przygotujemy dla ciebie nasz najlepszy pokój gościnny."
"Dziękuję, Luno Marie. Doceniam waszą gościnność."
"Connor," mówi do męża, "powinniśmy natychmiast zebrać dziewczęta."
"Oczywiście." Alfa Connor zwraca się do mnie. "Z iloma młodymi damami chciałbyś się spotkać?"
"Z tyloma, ile będzie chętnych," mówię. "Nie chcę nikogo naciskać, ale chciałbym mieć wybór."
"Mamy osiem niesparowanych wilczyc w naszej watasze," mówi Luna Marie. "Wszystkie z dobrych rodzin. Wszystkie piękne i wykształcone."
Mój wilk budzi się z zainteresowaniem. Osiem możliwości. Może jedna z nich będzie inna.
"Kiedy mogę je poznać?" pytam.
"Dzisiejszego popołudnia," mówi Alfa Connor. "Poprosimy je, by przyszły do głównej sali."
"To brzmi idealnie."
Popołudnie nadchodzi szybko. Ubieram się w najlepsze ubrania i udaję się do głównej sali watahy. Jest mniejsza niż nasza, ale ładnie ozdobiona lokalną sztuką i chorągwiami watahy.
Osiem młodych kobiet czeka w rzędzie. Wszystkie są ubrane w najlepsze stroje. Wszystkie zdenerwowane, ale podekscytowane.
"Panie," ogłasza Alfa Connor, "przedstawiam Księcia Kade'a Fenrira."
Dygają jednocześnie. "Wasza Wysokość."
"Proszę, nazywajcie mnie po prostu Kade," mówię z uśmiechem. "Chciałbym poznać każdą z was."
Pierwsza dziewczyna występuje do przodu. "Jestem Rebecca, Wasza Wysokość. Pomagam prowadzić szkołę naszej watahy."
Przypomina mi to Annę, która również wspomniała, że prowadziła szkołę watahy.
"Miło cię poznać, Rebecco. Czego uczysz?"
"Historii i literatury," mówi. "Kocham opowieści o dawnych czasach."
Rozmawiamy przez kilka minut. Jest mądra i miła. Jest też ładna, ale nie ma iskry.
Druga dziewczyna przedstawia się. "Jestem Jennifer. Pracuję z naszymi uzdrowicielami."
"To ważna praca," mówię. "Lubisz to?"
"Bardzo. Pomaganie ludziom w zdrowieniu sprawia mi radość."
Znowu, jest urocza. Ale mój wilk nie reaguje.
Przechodzę przez cały rząd. Margaret, która trenuje konie. Susan, która zarządza kuchniami watahy. Lisa, która pracuje ze strażnikami granicznymi. Każda rozmowa jest przyjemna. Każda dziewczyna jest wspaniała na swój sposób.
Ale żadna z nich nie wydaje się właściwa.
Potem zauważam coś. Podczas rozmowy z szóstą dziewczyną, Tessą, widzę ludzi zgromadzonych przy oknach sali.
"Czy wszystko w porządku?" pytam Alfę Connora.
Szepcą cicho, wskazując na mnie.
"Och, to tylko członkowie watahy ciekawi swojego księcia," mówi szybko. Ale jego uśmiech wydaje się wymuszony.
Kontynuuję przedstawianie się. Siódma dziewczyna, Maya, wydaje się zdenerwowana. Bardziej zdenerwowana niż pozostałe.
"Wszystko w porządku?" pytam ją.
"Tak, Wasza Wysokość," mówi. Ale jej ręce drżą.
Ósma dziewczyna, Patricia, prawie nie patrzy na mnie, gdy mówi. Jej odpowiedzi są krótkie.
Coś jest nie tak.
Potem to słyszę. Szept z tłumu przy oknach.
"...gwałtowne transformacje..."
"...niebezpieczny podczas pełni..."
"...potworny wilk..."
Krew zamarza mi w żyłach. Mówią o mnie. O klątwie.
"Panie," mówi nagle Alfa Connor, "może powinniśmy zrobić przerwę—"
"Muszę iść," przerywa Rebecca. "Moja matka potrzebuje pomocy przy kolacji."
"Ja też," mówi szybko Jennifer. "Obowiązki uzdrowiciela."
Jedna po drugiej, dziewczęta zaczynają wymyślać wymówki. W ciągu kilku minut połowa z nich opuściła salę.
"Czekajcie," wołam. "Dopiero zaczynaliśmy."
Ale Margaret już odchodzi. "Przepraszam, Wasza Wysokość. Właśnie sobie przypomniałam o czymś ważnym."
Susan idzie za nią. Potem Lisa. Potem Tessa.
Wkrótce zostają tylko Maya i Patricia, i wyglądają, jakby też chciały uciec.
"Nie rozumiem," mówię do Alfy Connora. "Co się dzieje?"
Jego twarz jest czerwona z zażenowania. "Książę Kade, bardzo przepraszam. To wysoce nietypowe zachowanie dla naszej watahy."
Widzę Starszego Luke'a, doradcę Alfy Connora, pilnie szepczącego mu do ucha. Wyraz twarzy Alfy Connora staje się coraz bardziej zaniepokojony z każdym słowem.
"Mayo, Patricio," zwracam się do pozostałych dziewcząt. "Czy powiedziałem coś nie tak?"
Patricia nie chce spojrzeć mi w oczy. "Wasza Wysokość, myślę, że zaszła pomyłka. Nie jestem gotowa na łączenie się w parę."
"Ja też nie," szybko dodaje Maya. "Przepraszam."
One też odchodzą. Stoję sam w sali z Alfą Connorem i jego rodziną.
"Alfo Connor," mówię stanowczo. "Muszę wiedzieć, co się właśnie stało."
Wymienia spojrzenia ze swoją żoną i Starszym Lukiem. "Może powinniśmy porozmawiać na osobności, Książę Kade."
"Tak. Myślę, że powinniśmy."
Alfa Connor prowadzi mnie do swojego prywatnego gabinetu, a Starszy Luke podąża za nami. Luna Marie zamyka za nami drzwi.
"Wasza Wysokość," zaczyna Alfa Connor, "jestem winien wyjaśnienia."
"Tak, jesteś."
Starszy Luke występuje do przodu. "Wasza Wysokość, wieści szybko rozchodzą się między watahami. Szczególnie te dotyczące ważnych spraw."
"Jakie wieści?" pytam, choć już wiem.
"O twoim... stanie," mówi ostrożnie Alfa Connor. "O tym, co dzieje się podczas twoich transformacji."
Moje serce opada. "Co dokładnie słyszeliście?"
"Że klątwa wpływa na więcej niż tylko twoją linię krwi," mówi Starszy Luke. "Że zmienia twoją wilczą formę i czyni cię... innym."
"Innym jak?"
Alfa Connor wygląda na zakłopotanego. "Większym, bardziej agresywnym i potencjalnie niebezpiecznym."
"A pełnia księżyca pogarsza sprawę," dodaje Starszy Luke. "Historie mówią, że całkowicie tracisz kontrolę."
Pokój wiruje. Chwytam oparcie krzesła, żeby się ustabilizować.
"Więc wasza wataha wie," mówię powoli.
"Tak," potwierdza Alfa Connor. "I obawiam się, że wpłynęło to na chęć dziewcząt do rozważenia więzi."
"Boją się," mówi cicho Luna Marie. "Nie tylko ciebie, ale tego, jakie byłoby ich życie. Co mogłyby odziedziczyć ich dzieci."
Czuję się, jakby ktoś uderzył mnie w brzuch. Plotki rozprzestrzeniły się szybciej niż mogłem podróżować. Moja reputacja mnie wyprzedziła.
"Przepraszam, Książę Kade," mówi Alfa Connor. "Gdybym wiedział, lepiej bym się przygotował. Porozmawiał wcześniej z dziewczętami."
Opadam na krzesło. Wszystkie osiem dziewcząt odeszło, zanim mogłem choćby spróbować je przekonać.
Cisza w pokoju wydaje się nie mieć końca po przeprosinach Alfy Connora. Mój wzrok opada na moje dłonie, zaciśnięte tak mocno, że knykcie zbielały. Wstyd mnie rozdziera, ale pod nim kipi coś bardziej dzikiego - żal. Nie za to, co zrobiłem, ale za szansę na coś normalnego, która wymyka mi się z rąk.
Zamykam oczy. Tylko na sekundę. Tylko żeby odetchnąć.
I świat... się zmienia.
Nagle nie jestem już w zimnym, wyłożonym drewnem pokoju rady. Powietrze staje się ostre od zapachu sosny i śniegu, a księżycowe światło kąpie polanę w srebrnej poświacie. Stoję w lesie przykrytym szronem, cisza nocy napiera na moje uszy. Mój wilk wyłania się na powierzchnię - nie z alarmu, ale z czci. Jego instynkty budzą się gwałtownie, jakby przywołane.
Ona tam jest.
Dziewczyna.
Na dalekim krańcu polany, skąpana w księżycowym świetle jak coś z zapomnianego snu. Stoi do mnie tyłem, ale już jestem zniszczony. Wodospad głęboko kasztanowych włosów spływa po jej plecach, muśnięty srebrnymi pasmami szronu i światła gwiazd. Jej obecność nie jest tylko uderzająca - jest święta.
Kiedy się odwraca, świat zatrzymuje się.
Ona jest pięknem wcielonym. Nie tym delikatnym, kruchym rodzajem. Nie, to piękno jest dzikie. Żywiołowe. Jej oczy - zielone jak leśny cień - przykuwają moje, a ja zapominam jak oddychać. Jest w nich smutek, mądrość też, i coś jeszcze, co przykuwa mnie do miejsca: rozpoznanie. Jakby znała mnie przez wieki.
Mój wilk warczy cicho, ale to nie jest groźba - to tęsknota. Czysta i bolesna. Każdy mój zmysł ciągnie ku niej jak przypływ do księżyca. Znak na jej obojczyku, blizna w kształcie półksiężyca, delikatnie świeci, odbijając przyciąganie, które czuję w swojej duszy.
"Ivy," szepczę, imię formuje się bez myśli, wypowiedziane jak modlitwa.
Przechyla głowę. Kąciki jej ust unoszą się - nie całkiem uśmiech, ale wystarczająco, by zniszczyć resztki siły, która mi została. Nie mówi, ale w tym uderzeniu serca wszystko we mnie się zmienia. Moja klątwa, moja krew, moje przeznaczenie - nic z tego już nie ma znaczenia.
Tylko ona się liczy.
A potem -
Znika.
Wizja pęka jak więź, i jestem z powrotem w sali rady, bez tchu i oszołomiony. Inni wciąż mówią, nieświadomi.
Mrugam, ale jej twarz jest wypalona w mojej pamięci. Wciąż czuję na sobie jej spojrzenie.
Czy była prawdziwa?
Czy to podstęp - okrutna iluzja utkana przez Księżycową Boginię, by dręczyć mnie w moim najniższym momencie?
Nie wiem.
Ale bogowie mi pomóżcie - potrzebuję, żeby była prawdziwa. Bo w tym jednym niemożliwym spojrzeniu, czułem, że jest jedyną rzeczą w tym przeklętym świecie, która mogłaby uczynić mnie znów całym.
Przesuń w górę, aby kontynuować