PUNKT WIDZENIA KADE'A
Powoli wracam do ludzkiej formy. Moje ciało boli od transformacji. Moje serce boli od ich słów.
Potwór. Zawsze to słowo. Zawsze to spojrzenie.
Siedzę na ziemi tam, gdzie mnie zostawili. W ogrodzie słychać tylko śpiew ptaków. Nawet one zdają się unikać miejsca, w którym siedzę.
"Kade?" Głos mojego Bety Dereka dobiega zza moich pleców.
Nie odwracam się. "Uciekły."
"Widziałem, jak pakują torby." Derek siada obok mnie. "Wyglądały na przerażone."
"Nazwały mnie potworem."
Derek milczy przez chwilę. "Nie jesteś potworem, Kade. Po prostu jesteś inny."
"Inny." Śmieję się gorzko. "Można to tak ująć."
"Będziesz dobrym królem," mówi Derek stanowczo. "Wataha cię potrzebuje. Silnego przywództwa. Kogoś, kto może ich chronić."
"Przed wszystkim oprócz własnego alfy," mamroczę.
"To nieprawda i dobrze o tym wiesz."
Patrzę na niego. Derek jest moim przyjacielem od dzieciństwa. Nigdy się mnie nie bał. Ale jest jednym z nielicznych.
"Klątwa nie dotyczy tylko wymierania naszej linii krwi," mówię. "Chodzi o izolację. O bycie samotnym nawet wśród ludzi. Niszczę rzeczy, gdy się przemieniam. Nie kontroluję tego, co robię podczas pełni księżyca, i ty o tym wiesz. Widziałeś to, Derek. Wiesz, jakie to złe, prawda?"
"Wiem, ale chcę, żebyś wiedział, że nie jesteś sam," mówi Derek, kiwając głową. "Masz mnie i masz watahę."
"Mam ludzi, którzy szanują mnie, bo muszą," poprawiam go. "I przyjaciół, którzy mi współczują, bo im na mnie zależy."
Derek nie kłóci się. Wie, że mam rację.
"Mój wilk szaleje," mówię mu. "Potrzebuje partnerki. Szuka jej od lat i nic nie znajduje. Ta samotność zabija nas obu."
"Więc co zrobisz?"
Wstaję i otrzepuję ubranie z brudu. "Sam pójdę jej szukać."
"Co masz na myśli?"
"Mam na myśli to, że przestaję czekać, aż odpowiednie dziewczyny przyjdą do mnie. Wyruszę i przeszukam każdą watahę, każde terytorium, każdy zakątek tego regionu, dopóki nie znajdę tej, która nie ucieknie."
Derek marszczy brwi. "Twojemu ojcu się to nie spodoba."
"Mój ojciec chce wnuków i bezpiecznej linii krwi. Nie obchodzi go, jak je dostanie."
Idę z powrotem w stronę zamku. Derek podąża za mną.
"Dokąd się udasz?" pyta.
"Wszędzie," odpowiadam. "Zacznę od sąsiednich watah i będę się rozszerzać. Spotkam się z każdą niesparowaną wilczycą między nami a morzem, jeśli będę musiał."
"A jeśli żadna z nich nie będzie w stanie zaakceptować prawdziwego ciebie?"
Zatrzymuję się. "Wtedy będę miał pewność, że linia Fenrira kończy się na mnie."
Dochodzimy do drzwi zamku. Przez okna widzę Ojca rozmawiającego z Betą Jamesem. Prawdopodobnie o dziewczynach, które właśnie odeszły. Prawdopodobnie o nowych planach i strategiach.
"Naprawdę myślisz, że ją znajdziesz?" pyta Derek.
"Muszę," mówię po prostu. "Bo alternatywą jest poddanie się. A na to jeszcze nie jestem gotowy."
Otwieram drzwi i idę w kierunku gabinetu Ojca. Moje kroki odbijają się echem w pustym korytarzu.
Ojciec podnosi wzrok, gdy wchodzę do jego gabinetu. "Słyszałem o dziewczynach z River Bend."
"Odeszły," mówię krótko.
"Z powodu transformacji?"
"Z powodu tego, czym jestem."
Ojciec wzdycha. "Znajdziemy inne. Lepsze. Dziewczyny z silniejszych linii krwi, które rozumieją, na co się piszą."
"Nie, Ojcze." Prostuję się. "Mam dość czekania, aż przyjdą do nas."
"Co masz na myśli?"
Patrzę mu w oczy. "Sam wyruszam na poszukiwanie mojej partnerki."
Wykrzyknął z niedowierzaniem. "Co?!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA KADE'A
Trzy dni podróży doprowadzają mnie na terytorium Watahy Srebrnego Księżyca. Mój koń jest zmęczony i ja też. Ale nadzieja wciąż płonie w mojej piersi.
"Podaj cel wizyty," mówi strażnik na granicy.
"Książę Kade Fenrir," oznajmiam. "Jestem tu, by zobaczyć się z Alfą Connorem."
Oczy strażnika rozszerzają się. "Wasza Wysokość! Nie spodziewaliśmy się was."
"To nie jest oficjalna wizyta," mówię. "Ale doceniłbym audiencję u waszego Alfy."
"Oczywiście, Wasza Wysokość. Natychmiast."
Prowadzi mnie przez wioskę watahy. Ludzie przerywają swoje zajęcia, by się gapić. Dzieci wyglądają zza spódnic matek, a wszyscy szepczą.
"Książę Fenrir."
"Co on tu robi?"
"Zobacz, jaki jest wielki."
"Czemu przybył sam?"
Alfa Connor wita mnie przy drzwiach domu watahy. To silny mężczyzna po pięćdziesiątce z siwymi pasmami w czarnych włosach.
"Książę Kade," mówi, lekko się kłaniając. "To niespodziewany zaszczyt. Co sprowadza cię na nasze terytorium?"
"Szukam partnerki," mówię wprost. "Pomyślałem, że wasza wataha może mieć odpowiednie kandydatki."
Jego brwi unoszą się. "Partnerki? Słyszałem, że twój ojciec organizuje wielkie zawody."
"Zawody nadal się odbędą," wyjaśniam. "Ale postanowiłem przyjąć bardziej bezpośrednie podejście. Spotkać potencjalne partnerki na ich własnym terytorium."
"Rozumiem." Alfa Connor powoli kiwa głową. "Cóż, byłby to dla nas zaszczyt pomóc. Proszę, wejdź do środka. Zorganizujemy spotkanie z naszymi niesparowanymi wilczycami."
Dom watahy jest ciepły i gościnny. Żona Alfy Connora, Luna Marie, wita mnie ze szczerą życzliwością.
"Wasza Wysokość, witaj w naszym domu," mówi. "Przygotujemy dla ciebie nasz najlepszy pokój gościnny."
"Dziękuję, Luno Marie. Doceniam waszą gościnność."
"Connor," mówi do męża, "powinniśmy natychmiast zebrać dziewczęta."
"Oczywiście." Alfa Connor zwraca się do mnie. "Z iloma młodymi damami chciałbyś się spotkać?"
"Z tyloma, ile będzie chętnych," mówię. "Nie chcę nikogo naciskać, ale chciałbym mieć wybór."
"Mamy osiem niesparowanych wilczyc w naszej watasze," mówi Luna Marie. "Wszystkie z dobrych rodzin. Wszystkie piękne i wykształcone."
Mój wilk budzi się z zainteresowaniem. Osiem możliwości. Może jedna z nich będzie inna.
"Kiedy mogę je poznać?" pytam.
"Dzisiejszego popołudnia," mówi Alfa Connor. "Poprosimy je, by przyszły do głównej sali."
"To brzmi idealnie."
Popołudnie nadchodzi szybko. Ubieram się w najlepsze ubrania i udaję się do głównej sali watahy. Jest mniejsza niż nasza, ale ładnie ozdobiona lokalną sztuką i chorągwiami watahy.
Osiem młodych kobiet czeka w rzędzie. Wszystkie są ubrane w najlepsze stroje. Wszystkie zdenerwowane, ale podekscytowane.
"Panie," ogłasza Alfa Connor, "przedstawiam Księcia Kade'a Fenrira."
Dygają jednocześnie. "Wasza Wysokość."
"Proszę, nazywajcie mnie po prostu Kade," mówię z uśmiechem. "Chciałbym poznać każdą z was."
Pierwsza dziewczyna występuje do przodu. "Jestem Rebecca, Wasza Wysokość. Pomagam prowadzić szkołę naszej watahy."
Przypomina mi to Annę, która również wspomniała, że prowadziła szkołę watahy.
"Miło cię poznać, Rebecco. Czego uczysz?"
"Historii i literatury," mówi. "Kocham opowieści o dawnych czasach."
Rozmawiamy przez kilka minut. Jest mądra i miła. Jest też ładna, ale nie ma iskry.
Druga dziewczyna przedstawia się. "Jestem Jennifer. Pracuję z naszymi uzdrowicielami."
"To ważna praca," mówię. "Lubisz to?"
"Bardzo. Pomaganie ludziom w zdrowieniu sprawia mi radość."
Znowu, jest urocza. Ale mój wilk nie reaguje.
Przechodzę przez cały rząd. Margaret, która trenuje konie. Susan, która zarządza kuchniami watahy. Lisa, która pracuje ze strażnikami granicznymi. Każda rozmowa jest przyjemna. Każda dziewczyna jest wspaniała na swój sposób.
Ale żadna z nich nie wydaje się właściwa.
Potem zauważam coś. Podczas rozmowy z szóstą dziewczyną, Tessą, widzę ludzi zgromadzonych przy oknach sali.
"Czy wszystko w porządku?" pytam Alfę Connora.
Szepcą cicho, wskazując na mnie.
"Och, to tylko członkowie watahy ciekawi swojego księcia," mówi szybko. Ale jego uśmiech wydaje się wymuszony.
Kontynuuję przedstawianie się. Siódma dziewczyna, Maya, wydaje się zdenerwowana. Bardziej zdenerwowana niż pozostałe.
"Wszystko w porządku?" pytam ją.
"Tak, Wasza Wysokość," mówi. Ale jej ręce drżą.
Ósma dziewczyna, Patricia, prawie nie patrzy na mnie, gdy mówi. Jej odpowiedzi są krótkie.
Coś jest nie tak.
Potem to słyszę. Szept z tłumu przy oknach.
"...gwałtowne transformacje..."
"...niebezpieczny podczas pełni..."
"...potworny wilk..."
Krew zamarza mi w żyłach. Mówią o mnie. O klątwie.
"Panie," mówi nagle Alfa Connor, "może powinniśmy zrobić przerwę—"
"Muszę iść," przerywa Rebecca. "Moja matka potrzebuje pomocy przy kolacji."
"Ja też," mówi szybko Jennifer. "Obowiązki uzdrowiciela."
Jedna po drugiej, dziewczęta zaczynają wymyślać wymówki. W ciągu kilku minut połowa z nich opuściła salę.
"Czekajcie," wołam. "Dopiero zaczynaliśmy."
Ale Margaret już odchodzi. "Przepraszam, Wasza Wysokość. Właśnie sobie przypomniałam o czymś ważnym."
Susan idzie za nią. Potem Lisa. Potem Tessa.
Wkrótce zostają tylko Maya i Patricia, i wyglądają, jakby też chciały uciec.
"Nie rozumiem," mówię do Alfy Connora. "Co się dzieje?"
Jego twarz jest czerwona z zażenowania. "Książę Kade, bardzo przepraszam. To wysoce nietypowe zachowanie dla naszej watahy."
Widzę Starszego Luke'a, doradcę Alfy Connora, pilnie szepczącego mu do ucha. Wyraz twarzy Alfy Connora staje się coraz bardziej zaniepokojony z każdym słowem.
"Mayo, Patricio," zwracam się do pozostałych dziewcząt. "Czy powiedziałem coś nie tak?"
Patricia nie chce spojrzeć mi w oczy. "Wasza Wysokość, myślę, że zaszła pomyłka. Nie jestem gotowa na łączenie się w parę."
"Ja też nie," szybko dodaje Maya. "Przepraszam."
One też odchodzą. Stoję sam w sali z Alfą Connorem i jego rodziną.
"Alfo Connor," mówię stanowczo. "Muszę wiedzieć, co się właśnie stało."
Wymienia spojrzenia ze swoją żoną i Starszym Lukiem. "Może powinniśmy porozmawiać na osobności, Książę Kade."
"Tak. Myślę, że powinniśmy."
Alfa Connor prowadzi mnie do swojego prywatnego gabinetu, a Starszy Luke podąża za nami. Luna Marie zamyka za nami drzwi.
"Wasza Wysokość," zaczyna Alfa Connor, "jestem winien wyjaśnienia."
"Tak, jesteś."
Starszy Luke występuje do przodu. "Wasza Wysokość, wieści szybko rozchodzą się między watahami. Szczególnie te dotyczące ważnych spraw."
"Jakie wieści?" pytam, choć już wiem.
"O twoim... stanie," mówi ostrożnie Alfa Connor. "O tym, co dzieje się podczas twoich transformacji."
Moje serce opada. "Co dokładnie słyszeliście?"
"Że klątwa wpływa na więcej niż tylko twoją linię krwi," mówi Starszy Luke. "Że zmienia twoją wilczą formę i czyni cię... innym."
"Innym jak?"
Alfa Connor wygląda na zakłopotanego. "Większym, bardziej agresywnym i potencjalnie niebezpiecznym."
"A pełnia księżyca pogarsza sprawę," dodaje Starszy Luke. "Historie mówią, że całkowicie tracisz kontrolę."
Pokój wiruje. Chwytam oparcie krzesła, żeby się ustabilizować.
"Więc wasza wataha wie," mówię powoli.
"Tak," potwierdza Alfa Connor. "I obawiam się, że wpłynęło to na chęć dziewcząt do rozważenia więzi."
"Boją się," mówi cicho Luna Marie. "Nie tylko ciebie, ale tego, jakie byłoby ich życie. Co mogłyby odziedziczyć ich dzieci."
Czuję się, jakby ktoś uderzył mnie w brzuch. Plotki rozprzestrzeniły się szybciej niż mogłem podróżować. Moja reputacja mnie wyprzedziła.
"Przepraszam, Książę Kade," mówi Alfa Connor. "Gdybym wiedział, lepiej bym się przygotował. Porozmawiał wcześniej z dziewczętami."
Opadam na krzesło. Wszystkie osiem dziewcząt odeszło, zanim mogłem choćby spróbować je przekonać.
Cisza w pokoju wydaje się nie mieć końca po przeprosinach Alfy Connora. Mój wzrok opada na moje dłonie, zaciśnięte tak mocno, że knykcie zbielały. Wstyd mnie rozdziera, ale pod nim kipi coś bardziej dzikiego - żal. Nie za to, co zrobiłem, ale za szansę na coś normalnego, która wymyka mi się z rąk.
Zamykam oczy. Tylko na sekundę. Tylko żeby odetchnąć.
I świat... się zmienia.
Nagle nie jestem już w zimnym, wyłożonym drewnem pokoju rady. Powietrze staje się ostre od zapachu sosny i śniegu, a księżycowe światło kąpie polanę w srebrnej poświacie. Stoję w lesie przykrytym szronem, cisza nocy napiera na moje uszy. Mój wilk wyłania się na powierzchnię - nie z alarmu, ale z czci. Jego instynkty budzą się gwałtownie, jakby przywołane.
Ona tam jest.
Dziewczyna.
Na dalekim krańcu polany, skąpana w księżycowym świetle jak coś z zapomnianego snu. Stoi do mnie tyłem, ale już jestem zniszczony. Wodospad głęboko kasztanowych włosów spływa po jej plecach, muśnięty srebrnymi pasmami szronu i światła gwiazd. Jej obecność nie jest tylko uderzająca - jest święta.
Kiedy się odwraca, świat zatrzymuje się.
Ona jest pięknem wcielonym. Nie tym delikatnym, kruchym rodzajem. Nie, to piękno jest dzikie. Żywiołowe. Jej oczy - zielone jak leśny cień - przykuwają moje, a ja zapominam jak oddychać. Jest w nich smutek, mądrość też, i coś jeszcze, co przykuwa mnie do miejsca: rozpoznanie. Jakby znała mnie przez wieki.
Mój wilk warczy cicho, ale to nie jest groźba - to tęsknota. Czysta i bolesna. Każdy mój zmysł ciągnie ku niej jak przypływ do księżyca. Znak na jej obojczyku, blizna w kształcie półksiężyca, delikatnie świeci, odbijając przyciąganie, które czuję w swojej duszy.
"Ivy," szepczę, imię formuje się bez myśli, wypowiedziane jak modlitwa.
Przechyla głowę. Kąciki jej ust unoszą się - nie całkiem uśmiech, ale wystarczająco, by zniszczyć resztki siły, która mi została. Nie mówi, ale w tym uderzeniu serca wszystko we mnie się zmienia. Moja klątwa, moja krew, moje przeznaczenie - nic z tego już nie ma znaczenia.
Tylko ona się liczy.
A potem -
Znika.
Wizja pęka jak więź, i jestem z powrotem w sali rady, bez tchu i oszołomiony. Inni wciąż mówią, nieświadomi.
Mrugam, ale jej twarz jest wypalona w mojej pamięci. Wciąż czuję na sobie jej spojrzenie.
Czy była prawdziwa?
Czy to podstęp - okrutna iluzja utkana przez Księżycową Boginię, by dręczyć mnie w moim najniższym momencie?
Nie wiem.
Ale bogowie mi pomóżcie - potrzebuję, żeby była prawdziwa. Bo w tym jednym niemożliwym spojrzeniu, czułem, że jest jedyną rzeczą w tym przeklętym świecie, która mogłaby uczynić mnie znów całym.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PUNKT WIDZENIA KADE'A
Terytorium Watahy Forest Ridge jest piękne. Faliste wzgórza pokryte gęstymi sosnami ciągną się jak okiem sięgnąć. Powietrze pachnie świeżością i czystością, zupełnie inaczej niż napięta atmosfera, którą zostawiłem za sobą w Watasze Silver Moon.
"Witaj w Forest Ridge, Książę Kade," mówi Alfa Leonard, witając mnie na granicy. To wysoki mężczyzna o dobrych oczach i pewnym uścisku dłoni. "Jesteśmy zaszczyceni twoją wizytą."
"Dziękuję za przyjęcie mnie, Alfo Leonard," odpowiadam. "Mam nadzieję, że nie sprawiam kłopotu."
"Ależ skąd. Każdy syn Króla Fenrira jest tu mile widziany." Wskazuje w kierunku wioski watahy. "Chodź, pokażę ci nasze terytorium."
Idąc przez wioskę, zauważam coś innego. Ludzie wciąż się gapią, ale ich twarze nie są przepełnione strachem. Dzieci machają. Dorośli kiwają głowami z szacunkiem. Atmosfera wydaje się... normalna.
"Wasza wataha wydaje się bardzo spokojna," zauważam.
"Staramy się tacy być," mówi Alfa Leonard. "Życie jest wystarczająco trudne bez dodawania niepotrzebnego dramatu."
Dochodzimy do domu watahy, dużego drewnianego budynku, który idealnie komponuje się z otaczającym go lasem. Luna Sarah wita nas w drzwiach.
"Książę Kade," mówi z ciepłym uśmiechem. "Witaj w naszym domu. Mam nadzieję, że podróż nie była zbyt męcząca."
"Było w porządku, Luno Sarah. Dziękuję za gościnność."
"Proszę, mów nam Leonard i Sarah," mówi Alfa Leonard. "Nie musimy być tu formalni."
Zostałem zaprowadzony do przytulnego pokoju dziennego, gdzie w kominku trzaska ogień. Całe miejsce emanuje ciepłem i gościnnością.
"Więc," mówi Leonard, siadając w swoim fotelu, "co cię sprowadza na nasze terytorium? Twoja wiadomość wspominała, że to ważne."
Biorę głęboki oddech. "Szukam partnerki."
Brwi Sarah unoszą się. "Partnerki? Czy twój ojciec nie organizuje jakiegoś wielkiego konkursu?"
"Owszem," potwierdzam. "Ale postanowiłem podejść do tego bardziej osobiście. Chcę poznać potencjalne partnerki w ich własnych domach, z ich rodzinami."
"To bardzo przemyślane," mówi Sarah. "Większość książąt po prostu czekałaby, aż dziewczyny same przyjdą."
"Nie jestem jak większość książąt," mówię cicho.
Leonard kiwa głową z aprobatą. "Szanuję to. Prawdziwy przywódca dąży do tego, czego chce."
"Czy w waszej watasze są odpowiednie kandydatki?" pytam. "Nie chcę nikogo naciskać, ale doceniłbym szansę poznania ich."
"Oczywiście," mówi Leonard bez wahania. "Mamy kilka niesparowanych wilczyc, które byłyby zaszczycone spotkaniem z tobą."
Moje serce unosi się na brak wahania, bez zmartwionych spojrzeń. Po prostu proste tak.
"To wspaniale," mówię. "Kiedy byłoby dogodnie?"
"Co powiesz na po kolacji?" sugeruje Sarah. "Przygotuję specjalny posiłek, a potem Leonard może ogłosić zebranie dziewcząt."
"To brzmi idealnie."
Kolacja jest wspaniała. Jemy pieczoną dziczyznę z dzikimi warzywami i świeżym chlebem. Rozmowa płynie swobodnie. Leonard opowiada historie o przeszłości swojej watahy. Sarah pyta o moje podróże. Po raz pierwszy od tygodni czuję się zrelaksowany.
"Wiesz," mówi Leonard, gdy kończymy jeść, "jesteś inny niż się spodziewałem."
"W jakim sensie?"
"Bardziej skromny. Bardziej autentyczny. Historie przedstawiają cię... cóż, inaczej."
Mój żołądek się zaciska. "Jakie historie?"
Sarah rzuca mężowi ostrzegawcze spojrzenie. "Leonard..."
"W porządku," mówię. "Wiem, co ludzie mówią o klątwie i o moich transformacjach."
Leonard wygląda na zakłopotanego. "Książę Kade, nie przywiązuję wagi do plotek—"
"To nie są plotki," przerywam. "Klątwa jest prawdziwa. Moja wilcza forma jest... niezwykła."
"Niezwykła w jaki sposób?" pyta delikatnie Sarah.
"Większa, silniejsza i bardziej agresywna niż normalnie." Patrzę im w oczy. "Jeśli to coś zmienia, rozumiem."
Leonard i Sarah wymieniają spojrzenia. Potem Leonard przemawia.
"Synu, każdy wilk ma swoje brzemię. Każda wataha ma swoje wyzwania. Jeśli nasze dziewczęta radzą sobie z życiem w watasze, poradzą sobie z tym, co wiąże się z byciem twoją partnerką."
Ulga przepływa przeze mnie. "Dziękuję. To znaczy więcej niż możecie wiedzieć."
"A teraz," mówi Sarah, wstając, "pójdę przygotować dziewczęta, podczas gdy Leonard złoży ogłoszenie."
Zostałem zaprowadzony do pokoju gościnnego, żeby się odświeżyć. Jest prosty, ale wygodny, z oknem wychodzącym na las. Pełnia księżyca wschodzi, rzucając srebrne światło przez drzewa.
Mój wilk niespokojnie się porusza. Księżyc zawsze na niego wpływa, ale ostatnio jest gorzej. Samotność wszystko utrudnia.
Przebieram się w świeże ubrania i kieruję się do głównej sali, gdzie zostanie złożone ogłoszenie. W korytarzu panuje cisza, słychać tylko moje kroki.
Potem skręcam za róg i wpadam na kogoś.
"Och!" wykrzykuje kobiecy głos, gdy oboje się potykamy.
"Przepraszam," mówię szybko, wyciągając rękę, żeby ją podtrzymać. "Nie patrzyłem, dokąd idę."
Spogląda na mnie i uderzają mnie jej piękne zielone oczy. Jest wysoka i wysportowana, z długimi brązowymi włosami i pewną postawą.
"Nic się nie stało," mówi z uśmiechem. "Musisz być Księciem Kade."
"Tak. A ty jesteś?"
"Liora. Jestem córką Bety Fredericka."
"Miło cię poznać, Lioro. Idziesz do sali na ogłoszenie?"
Śmieje się. "Właściwie to szukałam ciebie."
"Mnie?"
"Tak." Prostuje ramiona. "Chcę zgłosić się na twoją partnerkę."
Mrugam ze zdziwienia. "Ty... co?"
"Chcę być twoją partnerką," powtarza. "Myślałam o tym, odkąd usłyszałam, że przyjeżdżasz. To ma sens."
"Ma sens?" Wciąż próbuję to przetworzyć.
"Tak. Potrzebujesz partnerki. Ja nie mam partnera. Ty jesteś przyszłym królem. Ja jestem córką Bety. To dobre połączenie."
Jej bezpośredniość jest odświeżająca. "Lioro, nawet mnie nie znasz."
"Wiem wystarczająco," mówi stanowczo. "Wiem, że jesteś wystarczająco odważny, by podróżować samotnie w poszukiwaniu partnerki, zamiast czekać, aż jedna zostanie ci dostarczona. Wiem, że jesteś na tyle pełen szacunku, by spotykać się z rodzinami zamiast po prostu rozkazywać dziewczętom się pojawić. To wiele mówi o twoim charakterze."
Jej pewność siebie jest niesamowita. Po raz pierwszy od miesięcy czuję nadzieję.
"Naprawdę chcesz to zrobić?" pytam.
"Naprawdę chcę."
"W takim razie tak," mówię. "Przyjmuję twoją propozycję."
Jej uśmiech rozjaśnia całą jej twarz. "Wspaniale. Kiedy wyjeżdżamy?"
"Jutro rano, jeśli ci pasuje."
"Idealnie. Spakuję się dziś wieczorem."
Obiecuje, że przyjdzie po mnie wieczorem, by przedstawić mnie swojemu ojcu, Becie Frederickowi i swojej matce.
Wracam do pokoju i leżę na łóżku, wpatrując się w sufit. Wszystko wydaje się teraz inne. Może w końcu ją znalazłem. Może uścisk klątwy słabnie.
Jasne światło wypełnia pokój i odwracam się do okna, by zobaczyć, że pełnia księżyca osiągnęła szczyt.
Panika mnie ogarnia i transformacja nagle uderza mnie jak piorun. Moje kości pękają i rozciągają się, a mięśnie powiększają. Moja skóra pali, gdy gęste futro wyrasta na całym ciele.
Staję się większy niż kiedykolwiek wcześniej. Moje pazury wydłużają się jak miecze. Moje zęby stają się kłami, a oczy płoną wewnętrznym ogniem.
Próbuję zachować ciszę, ale zmiana jest zbyt gwałtowna. Wpadam na meble. Rozrywam łóżko na strzępy. Wyję z bólu i wściekłości.
Potem słyszę krzyk.
"O mój Boże! Co to za stworzenie?"
To był głos Liory. Drzwi otwierają się z hukiem. Liora patrzy na mnie z absolutnym przerażeniem.
"Zostań z daleka!" próbuję powiedzieć, ale wychodzi z tego warknięcie.
"Jesteś... jesteś potworem," szepcze, cofając się z przerażeniem.
Próbuję wrócić do ludzkiej postaci, ale księżyc mi nie pozwala. Jestem uwięziony w tej formie do świtu.
"Lioro, proszę," udaje mi się powiedzieć. "To wciąż ja."
Ale ona już ucieka. Słyszę jej kroki echem odbijające się w korytarzu. Potem słyszę jej głos, odległy, ale wyraźny.
"Nie mogę tego zrobić! Nie mogę poślubić tej bestii!"
I tak oto moja nadzieja znowu umiera.
Przesuń w górę, aby kontynuować