Martwi Denvyrowie spoglądali ze ścian biblioteki niczym strażnicy strzegący tajemnic, których nigdy nie zdradzą.
Lady Elowen wodziła płonącym wzrokiem po ich namalowanych twarzach — szkarłatnych płaszczach, ozdobionej klejnotami szyi, rysach wykutych z marmurowej arogancji. Pokolenia lordów i dam Rodu, którzy traktowali ją jak skazę na swojej nieskazitelnej linii krwi.
"Dom, który nigdy mnie nie chciał," wyszeptała, jej głos był cichy, lecz gorzki. "I nigdy nie sądził, że zostanę."
Portret Lorda Cassiusa Denvyra szyderczo spoglądał ze złotej ramy, jego zimne oczy śledziły jej ruchy. Podeszła bliżej, studiując okrutny łuk jego ust — to samo wyrażenie, które nosił Alaric, gdy chciał zniszczyć coś pięknego.
"Twój potomek właśnie się dowie, co się dzieje, gdy zagonisz w kąt kobietę, która nie ma już nic do stracenia."
Kroki zadudniły po marmurze — szybkie, nerwowe, zdesperowane. Służąca, ledwie szesnastoletnia, wpadła przez drzwi biblioteki, jej twarz była zarumieniona ze strachu i wieści.
"Moja pani," powiedziała dziewczyna, nerwowo spuszczając wzrok ku podłodze. "Wybacz wtargnięcie, ale pomyślałam, że powinnaś wiedzieć. Przesłuchanie w sprawie nowych zaręczyn Lorda Alarica... zostało ustalone."
Elowen nie drgnęła, a dziewczyna przełknęła ślinę, zanim otworzyła usta, by mówić.
"Za dwa dni. W głównej sali. Sędzia przyjeżdża ze stolicy."
Elowen odwróciła się od portretów, jej uśmiech był ostry jak zimowy wiatr. "Jak uprzejmie z ich strony, że zaplanowali rozrywkę."
"Ale moja pani—" Głos dziewczyny się załamał. "Nie jesteś zaproszona."
Jej głowa przechyliła się lekko, powolna, rozbawiona krzywizna dotknęła jej ust. "To właśnie w tym się mylą."
Dziewczyna zamrugała. "Ja— nie rozumiem, moja pani."
"Nie musisz," powiedziała po prostu Elowen. "Tylko dopilnuj, by podłogi w głównej sali lśniły jak lustra. Zamierzam zrobić odpowiednie wejście."
Dziewczyna dygnęła tak szybko, że prawie się przewróciła, po czym uciekła, jakby sama śmierć deptała jej po piętach.
Elowen odwróciła się od portretów i wyszła, zostawiając bibliotekę.
W swojej komnacie Elowen odrzuciła każdą suknię noszącą elementy Denvyrów. Nie zamierzała się stroić w barwy ludzi, którzy traktowali ją jak błąd do naprawienia.
Uklękła przed skrzynią u stóp łóżka — prostym dębowym pudłem, którego nie otwierała od dnia ślubu. W środku, pod kruchymi od starości saszetkami z lawendą, leżał szal jej matki.
Materiał szeptał tajemnice, gdy go unosiła — ciemne złoto i głęboki fiolet, postrzępiony na brzegach, ale szlachetny w każdej nici. Nie bogaty. Nie nowy. Ale bezsprzecznie, całkowicie jej.
Burza szalała przez noc, ale jej decyzja osiadła jak kamień. Stawi im wszystkim czoła — w swoim imieniu, nie ich.
Pukanie o północy było ciężkie i niezgrabne — łomotanie człowieka, który zapomniał o uprzejmości w objęciach wina.
Elowen otworzyła drzwi i zobaczyła Alarica kołyszącego się w futrynie, przemoczonego deszczem i cuchnącego rocznikiem, który kosztował więcej niż roczne zarobki większości służby.
"Robisz z siebie głupca," wybełkotał, słowa zlewały się ze sobą jak olej na wodzie.
"Więc przestań patrzeć." Odwróciła się plecami, zostawiając drzwi otwarte — zaproszenie lub wyzwanie, nie dbała które.
Ale poszedł za nią, trzaskając drzwiami z siłą wystarczającą, by zatrząść jej oknami.
"Wszystko co robisz, paradując w tej chłopskiej szmacie, udając, że coś znaczysz—" Jego głos wznosił się z płynną odwagą. "Myślisz, że cokolwiek z tego zmienia to, jak się to skończy?"
Odwróciła się powoli, oczy jak lód. "Nie muszę zmieniać zakończenia. Tylko tę część, gdzie pozwalam ci je napisać."
Alaric zmrużył oczy. "Nie będziesz do mnie tak mówić. Nie w moim domu."
"Twoim domu?" Wydała z siebie cichy śmiech. "A jednak to ja trzymałam ten dom razem, podczas gdy ty przepijałeś swoje dziedzictwo i flirtowałeś z ładniejszym nazwiskiem."
Podszedł bliżej, zaciskając szczękę. "To małżeństwo nigdy nie było o miłości."
"Wiem o tym!" Spojrzała mu w oczy. "Ale czekałam chociaż na życzliwość. Zawsze czekałam, aż mnie zauważysz. Jednak ty nigdy nawet nie próbowałeś!"
Zapadła cisza, głęboka i brzydka.
"Dlaczego?" szepnęła. "Dlaczego nigdy nawet nie próbowałeś mnie pokochać, Alaricu?"
Nie odpowiedział, tylko patrzył na nią, wino sprawiało, że jego oczy były szkliste.
"Byłam zbyt cicha? Zbyt zwyczajna?" Jej głos drżał, ale stała twardo. "Jakiej zbrodni się dopuściłam, że wymagała publicznego upokorzenia?"
"Byłaś wygodna," powiedział płasko. "Posag na nogach. Ale zawsze chciałem więcej niż zapomniana dziewczyna bez wartej wspomnienia linii krwi."
Nagle wystąpił do przodu, chwytając ją za ramię. "Zawsze chciałem mieć więcej żon! Chcesz, żebym to przed tobą ukrywał?!"
Spojrzała na jego dłoń, potem z powrotem w jego oczy. "Puść."
"Bo co?" zadrwił. "Znowu będziesz płakać w ogrodzie? Napiszesz kolejny ze swoich małych zwojów?"
"Nie," powiedziała, głos teraz ostry. "Spalę cały ogród i zasolę ziemię, jeśli to oznacza, że nigdy więcej nie zasadzisz w nim kłamstwa."
Patrzył na nią, naprawdę ją zobaczył, być może po raz pierwszy od ich ślubu. Wino nie mogło ukryć jego nagłej niepewności.
Powoli jego ręka opadła.
"Elowen—" Jej imię wyszło surowe, niemal błagalne.
Ale ona już się odwróciła, odprawiając go jak służącego, którym kazał jej się czuć.
"Wyjdź," rozkazała. "Póki jeszcze możesz iść z godnością."
Alaric zwlekał w drzwiach, kołysząc się między wściekłością a czymś, co mogło być żalem. "Zobaczymy się na przesłuchaniu."
Nie odwróciła się. "Tak. Ale nie jako twoja żona."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Wielka sala zamku Denvyr pulsowała napięciem. Szlachta zgromadziła się niczym padlinożerne ptaki, jedni z obowiązku, inni dla rozrywki. Ustawili się wzdłuż kamiennych ścian w płaszczach z wysokimi kołnierzami i sukniach zdobionych piórami, szepcząc sobie do uszu zza uniesionych pucharów.
Na przedzie komnaty, pod karmazynowym sztandarem Rodu, Lord Alaric władał centrum sali niczym zwycięski generał, olśniewający w tunice obszytej srebrem i wypolerowanych butach.
Jego szczęka była zaciśnięta, ramiona wyprostowane, każdy cal lorda przygotowującego się do zdobycia swojej nagrody.
Obok niego Lady Alisyn z Veymar nosiła czerwień, jakby była utkana z jej własnej krwi. Jej spojrzenie przemierzało salę, nie zatrzymując się zbyt długo na nikim, już roszcząc sobie prawo do tego, co uważała za swoje.
Urzędnik, odziany w szaty haftowane złotem znaczące jego królewską władzę, uniósł ręce, nakazując ciszę. Jego głos zagrzmiał w kamiennej komnacie.
"Zgromadziliśmy się dziś, by być świadkami i zatwierdzić święte zaręczyny między Lordem Alaricem Denvyrem a Lady Alisyn z Veymar, zgodnie ze starożytnymi prawami—"
"Sprzeciwiam się."
Słowa wybuchły w sali niczym grzmot. Każda rozmowa zamarła. Każdy wstrzymał oddech. Nawet pochodnie zdawały się migotać ze zdziwienia.
Elowen wystąpiła z cieni tłumu, jej buty dźwięczały o kamień z celową precyzją. Fioletowy szal jej matki otaczał ją niczym płynny zmierzch, przemieniając ją w coś pomiędzy królową a zjawą.
Wokół niej szlachta odwracała się i obserwowała, niepewna czy szydzić, czy się kulić.
"Sprzeciwiam się tym procedurom," powiedziała głosem cichym, lecz wyraźnym. "Są przedwczesne."
Twarz urzędnika pobladła. "Lady Denvyr, to wysoce nietypowe—"
"Lady Vale," poprawiła, łagodnie, ale stanowczo. "I ta poprawka jest dokładnie powodem, dla którego tu jestem."
Szemrania wybuchły niczym rozbijające się fale. Lordowie pochylali się do przodu, podczas gdy damy wzdychały za wachlarzami. Napięcie w sali sięgnęło punktu krytycznego.
Elowen podeszła do stołu urzędnika z drapieżną gracją, wyciągając sztywny pergamin z fałd szala. Pieczęć Denvyrów lśniła w świetle świec niczym kropla krwi.
"To jest petycja o unieważnienie," powiedziała, rozwijając zwój na stole przed nim. "Moje małżeństwo z Lordem Alaricem nigdy nie zostało dopełnione według prawa królewskiego. Klauzula pozostała niepodpisana. Nie było pieczęci Korony. Według waszego własnego precedensu, oznacza to, że nasz związek nigdy nie był w pełni ważny."
Wybuchł chaos. Szlachta napierała do przodu, by lepiej widzieć; głosy wznosiły się w konkurujących okrzykach niedowierzania i zachwytu. Kielich wina roztrzaskał się o kamień.
"Cisza!" Ryk urzędnika przywrócił porządek, ale ledwie.
Jego ręce drżały, gdy badał dokument, jego uczone oczy skanowały każdą linijkę z rosnącym niepokojem.
Śmiech Alarica przeciął napięcie niczym ostrze—gorzki, niedowierzający, niebezpieczny.
"Naprawdę myślisz, że ten wybryk cokolwiek znaczy?" Wystąpił do przodu z rozłożonymi ramionami. "Nie masz ziemi, nie masz monet, nie masz nazwiska, na którym możesz się oprzeć."
"Jeszcze," odpowiedziała Elowen, jej uśmiech ostry jak zimowe światło gwiazd. "Ale będę mieć."
Urzędnik zwrócił wzrok z powrotem na zwój, jego palce lekko drżały, gdy przeglądał stronę. Cisza się przeciągała, każde uderzenie serca w komnacie głośniejsze od poprzedniego.
"Spokój! Spokój!" Jego głos zagrzmiał ponad chaosem. "Petycja nosi ważne pieczęcie. Zastrzeżenia prawne są... znaczące. To wymaga natychmiastowego przeglądu przez władze koronne."
Alaric wystąpił do przodu, jego twarz zaczerwieniona z wściekłości i upokorzenia. "Niszczysz wszystko! Moje sojusze, moją pozycję—"
"Twoje kłamstwa," przerwała mu Elowen. "Niszczę twoje kłamstwa."
Elowen złapała spojrzenie Alisyn i utrzymała je bez mrugnięcia. Zrobiła jeden powolny krok w stronę drugiej kobiety i przechyliła głowę, mówiąc cicho, ale nie uprzejmie.
"Ciesz się posiadłością," powiedziała. "Będziesz ją mieć już tylko przez krótki czas."
Alisyn cofnęła się lekko, ale nie odezwała się ponownie. Jej uśmiech zniknął.
"Panie i panowie!" Głos urzędnika załamał się z napięcia. "W związku z tymi bezprecedensowymi okolicznościami, muszę odroczyć—"
Wielkie drzwi sali eksplodowały otwarciem z siłą wstrząsającą kośćmi.
Królewski kurier wystąpił naprzód w przemoczonym aksamicie, jego płaszcz rozlewał wodę po marmurowej podłodze, pierś unosiła się ciężko po wspinaczce. Jego buty chlupotały po kamieniach, gdy zbliżał się do stołu urzędnika, trzymając zwój zapieczętowany złotem.
Sala zdawała się wstrzymać oddech, gdy zaczął mówić.
"Lady Elowen Vale," zawołał kurier, jego głos odbijał się echem od wysokich krokwi. "Z rozkazu Jego Wysokości Króla Aldrica z Halden, jesteś wezwana natychmiast do Zamku Halden. Król wymaga twojej bezpośredniej obecności."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mgła pochłaniała bramy Zamku Denvyr niczym żywa istota, przemieniając znajomy świat w coś obcego i złowrogiego.
Lady Elowen wskoczyła na konia nie czekając na pomoc, jej ruchy były ostre i celowe. Fioletowy szal ukryty był pod podróżnym płaszczem w kolorze burzowych chmur, łączącym ochronę i kamuflaż w jeden praktyczny strój.
"Gotowa, moja pani?" Głos ochmistrza załamał się od nerwowej energii, gdy poprawiał swoją pozycję na klaczy.
Jego oczy nieustannie przemierzały linię drzew, szukając cieni, które mogły kryć śmierć.
"Jestem gotowa od lat," odpowiedziała Elowen, zbierając wodze pewnymi dłońmi.
"Wiadomość od króla mówiła, że musisz podróżować w pośpiechu," powiedział cicho. "Pojedziemy starym leśnym przesmykiem. To najszybsza droga do Halden."
Elowen skinęła głową. "Więc jedźmy."
Przejechali przez bramy bez ceremonii, bez rogów oznajmiających ich wyjazd, bez straży flankującej ich drogę. Droga niemal natychmiast się zwęziła, przechodząc z brukowanej pewności w ziemną ścieżkę wijącą się przez coraz gęstszy las.
Mgła przylegała do wszystkiego - drzew, skał, samego powietrza - tłumiąc dźwięki i zniekształcając odległości, aż świat stał się szaro-białą pustką.
"Jak długo zajmie dotarcie do Zamku Halden?" zapytała Elowen, jej głos brzmiał nienaturalnie głośno w dławiącej ciszy.
"Dwa dni, jeśli będziemy jechać intensywnie przez leśny przesmyk."
Mgła gęstniała w miarę jak zagłębiali się w przesmyk. Gałęzie sięgały nad ścieżką niczym chwytające palce.
Kopyta ich koni chlupotały w błocie, które zdawało się pochłaniać sam dźwięk. Żadne ptaki nie śpiewały. Żadne owady nie brzęczały. Nawet wiatr wstrzymał oddech.
Coś było nie tak. Wtedy tętent kopyt przerwał ciszę - kilku jeźdźców zbliżało się szybko z przodu.
"Przedstawcie się!" zawołał ochmistrz, jego głos załamał się pod ciężarem władzy, której nie czuł. "Nazwijcie swój dom i chorągiew!"
Kształty zmaterializowały się z mgły niczym koszmary przybierające formę. Sześciu jeźdźców w ciemnej skórze, ich twarze ukryte za materiałowymi maskami. Żadnych barw rodowych. Żadnych znaków rozpoznawczych.
Poruszali się z drapieżną precyzją, rozstawiając się tak, by zablokować wszystkie drogi ucieczki.
Pierwsza strzała trafiła ochmistrza w pierś. Siła uderzenia zrzuciła go z konia z miażdżącą kości mocą. Uderzył ciężko o ziemię, krew pieniła się na jego ustach, gdy próbował mówić.
"Lady Elowen, uciekaj-!" zdołał tylko wykrztusić, zanim druga strzała zakończyła jego oddech.
Elowen nie krzyknęła ani nie zamarła. Natychmiast szarpnęła konia i wbiła pięty w jego boki z rozpaczliwą siłą.
Za nią pościg grzmiał przez las - wiele koni, wyszkoleni jeźdźcy, którzy znali te ścieżki lepiej niż ona.
Postać wyłoniła się z mgły bezpośrednio przed nią, czarna skóra, zakrzywione ostrze i wcielona śmierć.
Elowen schyliła się w momencie, gdy miecz świsnął w miejscu, gdzie przed chwilą była jej szyja. Jej koń zarżał i stanął dęba, zrzucając ją z siodła w plątaninie kończyn i materiału.
Uderzyła o ziemię z siłą, która wyparła powietrze z jej płuc. Gwiazdy eksplodowały przed jej oczami, podczas gdy smak krwi wypełnił jej usta.
'Rusz się. Rusz się!'
Kolejny napastnik wyszedł zza drzewa z uniesionym mieczem, a potem - stal zderzyła się ze stalą. Zanim drugi zabójca zdążył zareagować, również padł, jego ciało osunęło się jak worek mokrych kamieni.
Mgła wirowała. "Nie ruszaj się," padł niski rozkaz, głos jak żwir po stali.
Elowen pozostała nieruchoma, obserwując jak jej wybawca metodycznie sprawdza ciała w poszukiwaniu oznak życia. Nie znalazł żadnych.
Kiedy w końcu odwrócił się w jej stronę, po raz pierwszy mogła wyraźnie zobaczyć jego twarz.
Mężczyzna wyglądał jak wojna wcielona - poznaczony bliznami, ogorzały i niebezpieczny. Nosił ciemną zbroję bez żadnego herbu, blada linia przecinała jego lewy policzek od skroni do szczęki.
Jego oczy miały płaskie, pozbawione emocji spojrzenie człowieka, który zabijał tak często, że stało się to przyziemne.
"Kim jesteś?" zażądała Elowen, powoli wstając.
"Twoją eskortą." Wytarł krew z ostrza z wyćwiczoną skutecznością. "Sir Cillian Thorne. Król mnie przysłał."
"Król wysłał cię, żebyś mnie śledził?"
"Żeby cię chronić." Jego spojrzenie omiotło rzeź bez emocji. "Całe szczęście, zważywszy na okoliczności."
Ruszył w stronę nieruchomego ciała ochmistrza. "Musimy go pochować zanim ruszymy dalej. Zapach krwi przyciąga wilki."
Elowen odwróciła się gwałtownie. Dopiero wtedy zobaczyła kałużę ciemniejącą pod ramieniem mężczyzny, sposób w jaki jego usta zaczęły blednąć.
* * *
Przed zapadnięciem nocy rozbili obóz przy strumieniu. Drzewa zamykały się wokół nich jak obserwatorzy bez oczu.
Elowen siedziała przy ognisku, płaszcz ciasno owinięty wokół ramion, choć niewiele pomagał przeciwko pełzającemu chłodowi. Ciepło płomieni lizało jej palce, ale wewnątrz pozostawała zimna.
Cillian nie odezwał się od czasu pogrzebu. Klęczał kilka kroków dalej, ostrząc miecz powolnymi, rytmicznymi ruchami, odwrócony do niej plecami, a światło ogniska rzucało bursztynowy blask na twarde rysy jego twarzy.
Gdy poruszyła się, by poprawić płaszcz, ból przeszył jej górną część ramienia. Gwałtownie wciągnęła powietrze i znieruchomiała, zauważył to.
"Jesteś ranna," stwierdził zza ogniska.
"To nic," mruknęła, odwracając się lekko.
"Krwawisz przez płaszcz."
"Powiedziałam, że nic mi nie jest." Spojrzała na swoje ramię, zaskoczona widokiem ciemnych plam rozprzestrzeniających się na materiale. "Nic poważnego."
Wstał, wsuwając kamień do ostrzenia do swojej torby. "Pozwól mi to obejrzeć."
"Absolutnie nie." Jej głos zabrzmiał ostrzej niż zamierzała. "Byłoby to wysoce niestosowne."
Cillian nie podszedł bliżej, ale jego głos był spokojny i niski. "Przed chwilą grzebałaś po łokcie w grobie, Elowen. Możesz odpuścić trochę skromności."
Zesztywniała na użycie swojego imienia i rumieniec zalał jej policzki. "To co innego."
"Naprawdę?" Wstał i obszedł ognisko w jej kierunku. "Jesteś ranna. Mogę pomóc. Cała reszta to szlacheckie bzdury."
Chciała odmówić, zachować sztywne bariery, które chroniły ją tak długo. Ale ból w ramieniu nasilał się, a przed nimi były jeszcze dwa dni niebezpiecznej podróży.
"Dobrze," powiedziała przez zaciśnięte zęby. "Ale patrzysz tylko tam, gdzie konieczne."
"Nie interesuje mnie patrzenie gdzie indziej."
Jego ręce były zaskakująco delikatne, gdy odchylał jej płaszcz, jego palce musnęły jej obojczyk, gdy odsłaniał rozdartą tkaninę sukni.
Rana była głębsza niż myślała, czerwone brzegi już pokazywały oznaki infekcji.
"To wymaga oczyszczenia," powiedział, jego głos bardziej chropowaty niż wcześniej.
Odwróciła twarz, ale nie mogła uciec przed ciepłem promieniującym z jego ciała, gdy pochylił się bliżej.
"Nie ruszaj się," mruknął, sięgając po bukłak z wodą.
Dotyk Cilliana był pewny i profesjonalny, ale jego palce były ciepłe. Oderwał pasek czystego płótna ze swojej torby i zamoczył go w wodzie, zanim delikatnie zaczął zmywać zaschniętą krew. Skrzywiła się.
"Powinnaś mi powiedzieć," powiedział cicho.
"Nie chciałam wydawać się słaba," wyszeptała.
"Nie jesteś," odpowiedział. "Wygląda na to, że po prostu nie jesteś przyzwyczajona do delikatnego traktowania."
Zadrżała, gdy jego dłonie zatrzymały się na jej ramieniu, a Elowen spuściła wzrok, policzki zaczerwienione, gardło ściśnięte. "Dlaczego to robisz?"
Zawiązał bandaż, jego ręce ostrożne. "Bo ktoś powinien."
Zaryzykowała spojrzenie na jego twarz i zobaczyła, że jego stalowoszare oczy studiują ją z intensywnością, która nie miała nic wspólnego z jej raną.
Elowen odsunęła się, naciągając płaszcz z powrotem na ramię. "Nie powinieneś patrzeć na mnie w ten sposób."
"Nie patrzyłem."
"Tak, patrzyłeś."
Cisza zapadła ponownie, ciężka jak mgła unoszącą się znad strumienia. Ogień cicho trzaskał, gdy przesunął się z powrotem na swoje miejsce za płomieniami.
"Prześpij się," powiedział Cillian, wracając na swoje miejsce za ogniskiem. "Jutro czeka nas ciężka jazda."
Potem, po długiej chwili, odezwał się.
"To nie byli zwykli złodzieje." Wpatrywała się w niego, oddychając płytko. "Zostali wysłani, żeby cię zabić, Elowen."
Przesuń w górę, aby kontynuować