Wielka sala zamku Denvyr pulsowała napięciem. Szlachta zgromadziła się niczym padlinożerne ptaki, jedni z obowiązku, inni dla rozrywki. Ustawili się wzdłuż kamiennych ścian w płaszczach z wysokimi kołnierzami i sukniach zdobionych piórami, szepcząc sobie do uszu zza uniesionych pucharów.
Na przedzie komnaty, pod karmazynowym sztandarem Rodu, Lord Alaric władał centrum sali niczym zwycięski generał, olśniewający w tunice obszytej srebrem i wypolerowanych butach.
Jego szczęka była zaciśnięta, ramiona wyprostowane, każdy cal lorda przygotowującego się do zdobycia swojej nagrody.
Obok niego Lady Alisyn z Veymar nosiła czerwień, jakby była utkana z jej własnej krwi. Jej spojrzenie przemierzało salę, nie zatrzymując się zbyt długo na nikim, już roszcząc sobie prawo do tego, co uważała za swoje.
Urzędnik, odziany w szaty haftowane złotem znaczące jego królewską władzę, uniósł ręce, nakazując ciszę. Jego głos zagrzmiał w kamiennej komnacie.
"Zgromadziliśmy się dziś, by być świadkami i zatwierdzić święte zaręczyny między Lordem Alaricem Denvyrem a Lady Alisyn z Veymar, zgodnie ze starożytnymi prawami—"
"Sprzeciwiam się."
Słowa wybuchły w sali niczym grzmot. Każda rozmowa zamarła. Każdy wstrzymał oddech. Nawet pochodnie zdawały się migotać ze zdziwienia.
Elowen wystąpiła z cieni tłumu, jej buty dźwięczały o kamień z celową precyzją. Fioletowy szal jej matki otaczał ją niczym płynny zmierzch, przemieniając ją w coś pomiędzy królową a zjawą.
Wokół niej szlachta odwracała się i obserwowała, niepewna czy szydzić, czy się kulić.
"Sprzeciwiam się tym procedurom," powiedziała głosem cichym, lecz wyraźnym. "Są przedwczesne."
Twarz urzędnika pobladła. "Lady Denvyr, to wysoce nietypowe—"
"Lady Vale," poprawiła, łagodnie, ale stanowczo. "I ta poprawka jest dokładnie powodem, dla którego tu jestem."
Szemrania wybuchły niczym rozbijające się fale. Lordowie pochylali się do przodu, podczas gdy damy wzdychały za wachlarzami. Napięcie w sali sięgnęło punktu krytycznego.
Elowen podeszła do stołu urzędnika z drapieżną gracją, wyciągając sztywny pergamin z fałd szala. Pieczęć Denvyrów lśniła w świetle świec niczym kropla krwi.
"To jest petycja o unieważnienie," powiedziała, rozwijając zwój na stole przed nim. "Moje małżeństwo z Lordem Alaricem nigdy nie zostało dopełnione według prawa królewskiego. Klauzula pozostała niepodpisana. Nie było pieczęci Korony. Według waszego własnego precedensu, oznacza to, że nasz związek nigdy nie był w pełni ważny."
Wybuchł chaos. Szlachta napierała do przodu, by lepiej widzieć; głosy wznosiły się w konkurujących okrzykach niedowierzania i zachwytu. Kielich wina roztrzaskał się o kamień.
"Cisza!" Ryk urzędnika przywrócił porządek, ale ledwie.
Jego ręce drżały, gdy badał dokument, jego uczone oczy skanowały każdą linijkę z rosnącym niepokojem.
Śmiech Alarica przeciął napięcie niczym ostrze—gorzki, niedowierzający, niebezpieczny.
"Naprawdę myślisz, że ten wybryk cokolwiek znaczy?" Wystąpił do przodu z rozłożonymi ramionami. "Nie masz ziemi, nie masz monet, nie masz nazwiska, na którym możesz się oprzeć."
"Jeszcze," odpowiedziała Elowen, jej uśmiech ostry jak zimowe światło gwiazd. "Ale będę mieć."
Urzędnik zwrócił wzrok z powrotem na zwój, jego palce lekko drżały, gdy przeglądał stronę. Cisza się przeciągała, każde uderzenie serca w komnacie głośniejsze od poprzedniego.
"Spokój! Spokój!" Jego głos zagrzmiał ponad chaosem. "Petycja nosi ważne pieczęcie. Zastrzeżenia prawne są... znaczące. To wymaga natychmiastowego przeglądu przez władze koronne."
Alaric wystąpił do przodu, jego twarz zaczerwieniona z wściekłości i upokorzenia. "Niszczysz wszystko! Moje sojusze, moją pozycję—"
"Twoje kłamstwa," przerwała mu Elowen. "Niszczę twoje kłamstwa."
Elowen złapała spojrzenie Alisyn i utrzymała je bez mrugnięcia. Zrobiła jeden powolny krok w stronę drugiej kobiety i przechyliła głowę, mówiąc cicho, ale nie uprzejmie.
"Ciesz się posiadłością," powiedziała. "Będziesz ją mieć już tylko przez krótki czas."
Alisyn cofnęła się lekko, ale nie odezwała się ponownie. Jej uśmiech zniknął.
"Panie i panowie!" Głos urzędnika załamał się z napięcia. "W związku z tymi bezprecedensowymi okolicznościami, muszę odroczyć—"
Wielkie drzwi sali eksplodowały otwarciem z siłą wstrząsającą kośćmi.
Królewski kurier wystąpił naprzód w przemoczonym aksamicie, jego płaszcz rozlewał wodę po marmurowej podłodze, pierś unosiła się ciężko po wspinaczce. Jego buty chlupotały po kamieniach, gdy zbliżał się do stołu urzędnika, trzymając zwój zapieczętowany złotem.
Sala zdawała się wstrzymać oddech, gdy zaczął mówić.
"Lady Elowen Vale," zawołał kurier, jego głos odbijał się echem od wysokich krokwi. "Z rozkazu Jego Wysokości Króla Aldrica z Halden, jesteś wezwana natychmiast do Zamku Halden. Król wymaga twojej bezpośredniej obecności."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Mgła pochłaniała bramy Zamku Denvyr niczym żywa istota, przemieniając znajomy świat w coś obcego i złowrogiego.
Lady Elowen wskoczyła na konia nie czekając na pomoc, jej ruchy były ostre i celowe. Fioletowy szal ukryty był pod podróżnym płaszczem w kolorze burzowych chmur, łączącym ochronę i kamuflaż w jeden praktyczny strój.
"Gotowa, moja pani?" Głos ochmistrza załamał się od nerwowej energii, gdy poprawiał swoją pozycję na klaczy.
Jego oczy nieustannie przemierzały linię drzew, szukając cieni, które mogły kryć śmierć.
"Jestem gotowa od lat," odpowiedziała Elowen, zbierając wodze pewnymi dłońmi.
"Wiadomość od króla mówiła, że musisz podróżować w pośpiechu," powiedział cicho. "Pojedziemy starym leśnym przesmykiem. To najszybsza droga do Halden."
Elowen skinęła głową. "Więc jedźmy."
Przejechali przez bramy bez ceremonii, bez rogów oznajmiających ich wyjazd, bez straży flankującej ich drogę. Droga niemal natychmiast się zwęziła, przechodząc z brukowanej pewności w ziemną ścieżkę wijącą się przez coraz gęstszy las.
Mgła przylegała do wszystkiego - drzew, skał, samego powietrza - tłumiąc dźwięki i zniekształcając odległości, aż świat stał się szaro-białą pustką.
"Jak długo zajmie dotarcie do Zamku Halden?" zapytała Elowen, jej głos brzmiał nienaturalnie głośno w dławiącej ciszy.
"Dwa dni, jeśli będziemy jechać intensywnie przez leśny przesmyk."
Mgła gęstniała w miarę jak zagłębiali się w przesmyk. Gałęzie sięgały nad ścieżką niczym chwytające palce.
Kopyta ich koni chlupotały w błocie, które zdawało się pochłaniać sam dźwięk. Żadne ptaki nie śpiewały. Żadne owady nie brzęczały. Nawet wiatr wstrzymał oddech.
Coś było nie tak. Wtedy tętent kopyt przerwał ciszę - kilku jeźdźców zbliżało się szybko z przodu.
"Przedstawcie się!" zawołał ochmistrz, jego głos załamał się pod ciężarem władzy, której nie czuł. "Nazwijcie swój dom i chorągiew!"
Kształty zmaterializowały się z mgły niczym koszmary przybierające formę. Sześciu jeźdźców w ciemnej skórze, ich twarze ukryte za materiałowymi maskami. Żadnych barw rodowych. Żadnych znaków rozpoznawczych.
Poruszali się z drapieżną precyzją, rozstawiając się tak, by zablokować wszystkie drogi ucieczki.
Pierwsza strzała trafiła ochmistrza w pierś. Siła uderzenia zrzuciła go z konia z miażdżącą kości mocą. Uderzył ciężko o ziemię, krew pieniła się na jego ustach, gdy próbował mówić.
"Lady Elowen, uciekaj-!" zdołał tylko wykrztusić, zanim druga strzała zakończyła jego oddech.
Elowen nie krzyknęła ani nie zamarła. Natychmiast szarpnęła konia i wbiła pięty w jego boki z rozpaczliwą siłą.
Za nią pościg grzmiał przez las - wiele koni, wyszkoleni jeźdźcy, którzy znali te ścieżki lepiej niż ona.
Postać wyłoniła się z mgły bezpośrednio przed nią, czarna skóra, zakrzywione ostrze i wcielona śmierć.
Elowen schyliła się w momencie, gdy miecz świsnął w miejscu, gdzie przed chwilą była jej szyja. Jej koń zarżał i stanął dęba, zrzucając ją z siodła w plątaninie kończyn i materiału.
Uderzyła o ziemię z siłą, która wyparła powietrze z jej płuc. Gwiazdy eksplodowały przed jej oczami, podczas gdy smak krwi wypełnił jej usta.
'Rusz się. Rusz się!'
Kolejny napastnik wyszedł zza drzewa z uniesionym mieczem, a potem - stal zderzyła się ze stalą. Zanim drugi zabójca zdążył zareagować, również padł, jego ciało osunęło się jak worek mokrych kamieni.
Mgła wirowała. "Nie ruszaj się," padł niski rozkaz, głos jak żwir po stali.
Elowen pozostała nieruchoma, obserwując jak jej wybawca metodycznie sprawdza ciała w poszukiwaniu oznak życia. Nie znalazł żadnych.
Kiedy w końcu odwrócił się w jej stronę, po raz pierwszy mogła wyraźnie zobaczyć jego twarz.
Mężczyzna wyglądał jak wojna wcielona - poznaczony bliznami, ogorzały i niebezpieczny. Nosił ciemną zbroję bez żadnego herbu, blada linia przecinała jego lewy policzek od skroni do szczęki.
Jego oczy miały płaskie, pozbawione emocji spojrzenie człowieka, który zabijał tak często, że stało się to przyziemne.
"Kim jesteś?" zażądała Elowen, powoli wstając.
"Twoją eskortą." Wytarł krew z ostrza z wyćwiczoną skutecznością. "Sir Cillian Thorne. Król mnie przysłał."
"Król wysłał cię, żebyś mnie śledził?"
"Żeby cię chronić." Jego spojrzenie omiotło rzeź bez emocji. "Całe szczęście, zważywszy na okoliczności."
Ruszył w stronę nieruchomego ciała ochmistrza. "Musimy go pochować zanim ruszymy dalej. Zapach krwi przyciąga wilki."
Elowen odwróciła się gwałtownie. Dopiero wtedy zobaczyła kałużę ciemniejącą pod ramieniem mężczyzny, sposób w jaki jego usta zaczęły blednąć.
* * *
Przed zapadnięciem nocy rozbili obóz przy strumieniu. Drzewa zamykały się wokół nich jak obserwatorzy bez oczu.
Elowen siedziała przy ognisku, płaszcz ciasno owinięty wokół ramion, choć niewiele pomagał przeciwko pełzającemu chłodowi. Ciepło płomieni lizało jej palce, ale wewnątrz pozostawała zimna.
Cillian nie odezwał się od czasu pogrzebu. Klęczał kilka kroków dalej, ostrząc miecz powolnymi, rytmicznymi ruchami, odwrócony do niej plecami, a światło ogniska rzucało bursztynowy blask na twarde rysy jego twarzy.
Gdy poruszyła się, by poprawić płaszcz, ból przeszył jej górną część ramienia. Gwałtownie wciągnęła powietrze i znieruchomiała, zauważył to.
"Jesteś ranna," stwierdził zza ogniska.
"To nic," mruknęła, odwracając się lekko.
"Krwawisz przez płaszcz."
"Powiedziałam, że nic mi nie jest." Spojrzała na swoje ramię, zaskoczona widokiem ciemnych plam rozprzestrzeniających się na materiale. "Nic poważnego."
Wstał, wsuwając kamień do ostrzenia do swojej torby. "Pozwól mi to obejrzeć."
"Absolutnie nie." Jej głos zabrzmiał ostrzej niż zamierzała. "Byłoby to wysoce niestosowne."
Cillian nie podszedł bliżej, ale jego głos był spokojny i niski. "Przed chwilą grzebałaś po łokcie w grobie, Elowen. Możesz odpuścić trochę skromności."
Zesztywniała na użycie swojego imienia i rumieniec zalał jej policzki. "To co innego."
"Naprawdę?" Wstał i obszedł ognisko w jej kierunku. "Jesteś ranna. Mogę pomóc. Cała reszta to szlacheckie bzdury."
Chciała odmówić, zachować sztywne bariery, które chroniły ją tak długo. Ale ból w ramieniu nasilał się, a przed nimi były jeszcze dwa dni niebezpiecznej podróży.
"Dobrze," powiedziała przez zaciśnięte zęby. "Ale patrzysz tylko tam, gdzie konieczne."
"Nie interesuje mnie patrzenie gdzie indziej."
Jego ręce były zaskakująco delikatne, gdy odchylał jej płaszcz, jego palce musnęły jej obojczyk, gdy odsłaniał rozdartą tkaninę sukni.
Rana była głębsza niż myślała, czerwone brzegi już pokazywały oznaki infekcji.
"To wymaga oczyszczenia," powiedział, jego głos bardziej chropowaty niż wcześniej.
Odwróciła twarz, ale nie mogła uciec przed ciepłem promieniującym z jego ciała, gdy pochylił się bliżej.
"Nie ruszaj się," mruknął, sięgając po bukłak z wodą.
Dotyk Cilliana był pewny i profesjonalny, ale jego palce były ciepłe. Oderwał pasek czystego płótna ze swojej torby i zamoczył go w wodzie, zanim delikatnie zaczął zmywać zaschniętą krew. Skrzywiła się.
"Powinnaś mi powiedzieć," powiedział cicho.
"Nie chciałam wydawać się słaba," wyszeptała.
"Nie jesteś," odpowiedział. "Wygląda na to, że po prostu nie jesteś przyzwyczajona do delikatnego traktowania."
Zadrżała, gdy jego dłonie zatrzymały się na jej ramieniu, a Elowen spuściła wzrok, policzki zaczerwienione, gardło ściśnięte. "Dlaczego to robisz?"
Zawiązał bandaż, jego ręce ostrożne. "Bo ktoś powinien."
Zaryzykowała spojrzenie na jego twarz i zobaczyła, że jego stalowoszare oczy studiują ją z intensywnością, która nie miała nic wspólnego z jej raną.
Elowen odsunęła się, naciągając płaszcz z powrotem na ramię. "Nie powinieneś patrzeć na mnie w ten sposób."
"Nie patrzyłem."
"Tak, patrzyłeś."
Cisza zapadła ponownie, ciężka jak mgła unoszącą się znad strumienia. Ogień cicho trzaskał, gdy przesunął się z powrotem na swoje miejsce za płomieniami.
"Prześpij się," powiedział Cillian, wracając na swoje miejsce za ogniskiem. "Jutro czeka nas ciężka jazda."
Potem, po długiej chwili, odezwał się.
"To nie byli zwykli złodzieje." Wpatrywała się w niego, oddychając płytko. "Zostali wysłani, żeby cię zabić, Elowen."
Przesuń w górę, aby kontynuować
Grzmot eksplodował nad wzgórzami niczym ogień armatni, wstrząsając pradawnymi drzewami do korzeni, gdy Cillian i Elowen przedzierali się przez smagany burzą las.
Ich konie poddały się wiele mil temu, odmawiając przeprawy przez strumienie, które relentless ulewa zamieniła w rwące potoki.
"Tam!" krzyknął Cillian ponad wyjącym wiatrem, wskazując na rozpadającą się kamienną konstrukcję ledwo widoczną przez drzewa. "Schronienie!"
Stara kaplica stała jak złamany ząb na tle burzy - ściany porośnięte bluszczem, zapadające się drewniane drzwi, dzwonnica przechylona pod kątem urągającym prawom fizyki. Ale było to suche miejsce, a w tej nawałnicy suche miejsce oznaczało przetrwanie.
Wpadli przez wypaczone drzwi jak rozbitkowie wyrzuceni na brzeg.
W środku cisza uderzyła w nich jak fizyczna siła po godzinach grzmotów. Woda kapała z ich przemoczonych płaszczy na zgniłe drewniane ławki i pokryte pajęczynami płytki.
"Na kości Boże," westchnęła Elowen, wykręcając wodę z włosów. "Myślałam, że utoniemy, zanim znajdziemy schronienie."
Cillian zrzucił płaszcz, odsłaniając ciemną plamę rozlewającą się na rękawie. "Lepiej mokry niż martwy."
Podeszła do ołtarza, gdzie mosiężne świeczniki stały jak wartownicy nad kurzem i opuszczeniem. Jej palce znalazły resztki wosku, pozostałości dawno wygasłej wiary.
"Masz jeszcze krzemień?" zapytała, już krzesając iskry.
Trzy świece rozkwitły do życia, odpychając cienie, które rządziły tym miejscem od lat. Złote światło tańczyło na kamiennych ścianach, przemieniając ruinę w coś niemal świętego.
"Moja guwernantka robiła tak," powiedziała cicho. "W zimne noce. Wierzyła, że ogień słucha lepiej niż ludzie."
Cillian nie odpowiedział. Siedział na przewróconej ławce z mieczem położonym na kolanach. Jego płaszcz był przemoczony, krew wciąż sączyła się z rękawa.
Odwróciła się od ołtarza, dostrzegając krew przesiąkającą przez jego rękaw.
"Robi się gorzej." Ruszyła w jego kierunku z drapieżnym zdecydowaniem.
"Miałem gorsze rany-"
"Pokaż mi." Rozkaz przeszył kaplicę jak błyskawica.
Oczy Cilliana spotkały się z jej, dostrzegając coś, co zmusiło go do przewartościowania kobiety przed nim.
"To nie była prośba," kontynuowała Elowen, klękając obok niego. "To był rozkaz."
"Nie wydajesz mi rozkazów."
"Właśnie to zrobiłam." Jej ręce już pracowały przy jego rękawie, rozdzierając przesiąkniętą krwią tkaninę z efektywną brutalnością. "I pozwolisz mi na to."
Rana była głęboka - cięcie mieczem, które rozorało jego ramię od łokcia do nadgarstka. Krew wzbierała świeżo z każdym uderzeniem serca.
"Słodki Jezu," wydyszała. "Krwawisz tak od godzin? Czemu nic nie powiedziałeś?"
"Bo to nie ma znaczenia."
"Ma!" Słowa wybuchły z niej, zanim zdążyła je powstrzymać.
Cisza runęła między nimi jak powalone drzewo, a Cillian patrzył na nią z czymś pomiędzy zaskoczeniem a głodem.
"Dlaczego?" Jego głos opadł do niebezpiecznej miękkości.
Spotkała jego spojrzenie bezpośrednio, odmawiając wzdrygnięcia się przed płonącą w nim intensywnością. "Bo ktoś powinien się przejmować, czy żyjesz, czy umierasz."
"Nawet jeśli jestem tylko twoim tymczasowym obrońcą?"
"Nawet wtedy. Wciąż potrzebujesz sił, by mnie chronić." Zaczęła czyścić ranę z delikatną precyzją. "Opowiedz mi o Domu Veymar."
Jego szczęka się zacisnęła. "Co z nimi?"
"Dlaczego odebrali ci wszystko, co zdobyłeś." Jej palce śledziły krawędzie rozdartego ciała, a on syknął przez zęby. "Jaki 'honor' kosztował cię tak wiele?"
"Odmówiłem rozkazu." Słowa wyszły płaskie, ostateczne. "Chcieli, żebym spalił wioskę. Zabił wszystkich w środku - mężczyzn, kobiety, dzieci. Powiedziałem nie."
"I nazwali to nielojalnością."
"Nazwali to zdradą." Gorycz ostrzyła jego głos jak trucizna. "Pozbawiony tytułu, ziem, nazwiska. Powiedzieli dworowi, że zdradziłem święte przysięgi."
Ręce Elowen znieruchomiały na jego ramieniu. "Ale nie zdradziłeś."
"Zdradziłem ich wersję obowiązku. Ich pojęcie koniecznego poświęcenia." Spojrzał jej w oczy z brutalną szczerością. "Wybrałem służbę czemuś wyższemu niż ich ambicje."
"Królowi." Elowen pozwoliła ciszy się rozciągnąć, testując ją. Testując jego. "A jednak służysz teraz innemu panu. Podążasz za jego rozkazami zamiast za własnym sumieniem."
"Król Aldric krwawi ze swoim ludem." Jego głos stwardniał jak stal. "Jest różnica."
"Jest?" Zawiązała bandaż z ostrożną precyzją. "Czy tylko to sobie wmawiasz, żeby służba czuła się jak honor?"
Wolna ręka Cilliana wystrzeliła, łapiąc jej nadgarstek, zanim zdążyła się odsunąć. "Ostrożnie, Lady Vale. Zaczynasz brzmieć, jakby naprawdę obchodziło cię, co się ze mną stanie."
"Może obchodzi." Przyznanie zawisło między nimi jak ostrze czekające na spadnięcie.
Jego kciuk przesunął się po jej punkcie pulsu, czując jak jej serce przyspiesza. "Niebezpieczne terytorium dla zamężnej kobiety."
"Nie jestem zamężna." Jej głos wyszedł zdyszany, naładowany. "Pamiętasz? Dlatego biegniemy w stronę króla, a nie od niego."
"Czy to właśnie robimy? Biegniemy ku czemuś?" Jego uścisk lekko się wzmocnił. "Czy uciekamy od tego, czego naprawdę pragniesz?"
Pytanie uderzyło jak fizyczny cios. Próbowała się uwolnić, ale jego uchwyt był nienaruszalny. "Puść mnie."
"Zmuś mnie."
Grzmot huknął nad głową, ale żadne z nich nie zauważyło. Przestrzeń między nimi trzaskała czymś bardziej niebezpiecznym niż błyskawica.
"Nie wiesz, czego pragnę," wyszeptała.
"Czyżby?" Jego oczy płonęły jak ogień w kuźni w świetle świec. "Chcesz być widziana. Naprawdę widziana, nie tylko tolerowana czy znoszona. Chcesz, by ktoś cię wybrał zamiast się na ciebie godzić."
Jej oddech się załamał. "Przestań."
"Chcesz kogoś, kto będzie o ciebie walczył zamiast walczyć, by cię posiąść."
"Cillian-"
"I chcesz tego od kogoś, kto nigdy nie będzie bezpieczny. Nigdy nie będzie akceptowalny. Nigdy nie będzie niczym innym jak zagrożeniem dla wszystkiego, czego nauczono cię cenić."
Wpatrywała się w niego, jej pierś unosiła się i opadała szybko. "Myślisz, że tak dobrze mnie znasz?"
"Myślę, że rozpoznajemy się nawzajem." Jego głos opadł do ledwie słyszalnego szeptu. "Pytanie brzmi, co z tym zrobimy."
* * *
Kiedy deszcz w końcu zelżał, wyruszyli znowu, las był wilgotny i ciężki od mgły.
Drzewa lśniły, jakby pociły się sekretami. Strumienie przecinające ich ścieżkę wezbrały, zamieniając płytkie przejścia w potoki sięgające kolan.
Przy jednym Elowen stąpnęła zbyt szybko. Jej but wylądował na śliskim kamieniu i zachwiała się. "Cholera-"
Jedna ręka złapała ją w talii, przyciągając do jego piersi, a druga podparła jej plecy, trzymając ją zawieszoną nad potokiem. Woda szalała wokół ich nóg, gdy stali spleceni ze sobą pośrodku strumienia.
Jej dłonie przycisnęły się płasko do jego piersi, czując młot jego serca przez mokre płótno. Każdy oddech przybliżał ją do niego - deszcz i żelazo, i coś wyjątkowo męskiego, co sprawiało, że kręciło jej się w głowie.
"Mogłeś pozwolić mi upaść," powiedziała, jej głos ledwo słyszalny ponad szumem wody.
"Przeszło mi to przez myśl." Jego uścisk nie zelżał. "Zdecydowałem, że wolę, żebyś była mi coś winna."
"Jaki rodzaj długu?"
Jego oczy opadły na jej usta, potem wróciły do jej oczu. "Ten niebezpieczny."
Powinna się odsunąć. Powinna zażądać, by ją puścił. Powinna pamiętać, że jest damą, a on zhańbionym rycerzem bez niczego do zaoferowania poza ochroną i niebezpieczeństwem.
Zamiast tego przysunęła się bliżej.
"Nie jesteś tym, czego się spodziewałam," wymruczała.
"Ty również." Jego kciuk przesunął się wzdłuż jej żeber przez mokrą suknię. "Znacznie bardziej niebezpieczna niż zapowiadano."
"Czy to skarga?"
"To ostrzeżenie." Jego głos stał się szorstki od czegoś, co nie miało nic wspólnego z zimną wodą. "Nie jestem dobry w opieraniu się pokusie, Lady Vale. A ty stajesz się bardzo kusząca."
Woda szumiała wokół nich, ale żadne nie ruszyło się w stronę brzegu. Jego dłoń zacisnęła się na jej talii, podczas gdy jej palce wplątały się w jego koszulę.
Przesuń w górę, aby kontynuować