passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound - Rozdział #3 - autor itsvlada

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

/

Rozdział 3

Rozdział 2

Punkt widzenia Cassandry

Nie mogłam zasnąć.

Za każdym razem, kiedy zamykałam oczy, jego twarz pojawiała się w mojej głowie. Ostre kąty jego szczęki, sposób, w jaki jego ciemne rzęsy opadały na skórę, sposób, w jaki jego szeroka klatka piersiowa unosiła się i opadała z każdym powolnym, ciężkim oddechem. Był przystojny. Nie dało się temu zaprzeczyć. Ale to nie to mnie niepokoiło.

To były słowa lekarza. On jest potężny.

Kim on był? Dlaczego został porzucony na śmierć? I dlaczego czułam to dziwne przyciąganie do niego, jakbym musiała być blisko niego, żeby upewnić się, że jest w porządku?

Westchnęłam, rzuciłam koc na bok i wstałam z łóżka. Mój pokój był słabo oświetlony przez światło księżyca wpadające przez okno, rzucając cienie na ściany.

Przez kilka sekund chodziłam tam i z powrotem, debatując ze sobą. Czy to byłoby głupie iść do kliniki w środku nocy? Czy wyglądałoby to na obsesję?

Jęknęłam i przeczesałam dłonią włosy. Do diabła z tym. I tak nie zamierzałam zasnąć.

Chwytając płaszcz, wymknęłam się z pokoju na chłodne nocne powietrze. Stado było ciche, z wyjątkiem odległych wilczych wyć w lesie. Klinika nie była daleko, była blisko domu mojego ojca, ale kiedy szłam tam, nagle usłyszałam zbliżające się kroki.

Zamarłam.

Wtedy zobaczyłam go. Mojego ojca. Alfę Nathaniela.

„Cassandra”, powiedział, jego głos był stanowczy, ale delikatny. „Gdzie idziesz tak późno?”

Wyprostowałam ramiona. „Do kliniki.”

Obserwował mnie przez chwilę, jego ciemne oczy były ostre. „Martwisz się o mężczyznę, którego uratowałaś?”

Zawahałam się. W gardle uformowała się gula, ale skinęłam głową. Uratowała. To słowo. Nie poprawiłam nikogo wcześniej, kiedy zakładano, że to ja go uratowałam. A teraz, mój ojciec też w to uwierzył.

Widziałam, jak wieśniacy szeptali między sobą, wskazując na mnie jako zbawicielkę i patrząc na mnie, jakbym była jakimś bohaterem.

Byłam córką Alfy, i wierzyli, że to ja go uratowałam.

Ale to nie byłam ja.

To Katrina go znalazła i uratowała. A jednak, z jakiegoś powodu, nie potrafiłam ich poprawić.

Katrina zawsze kochała w ten sposób. Pamiętam, kiedy byłyśmy dziećmi, a ja opuściłam Stado, nie informując nikogo. Kiedy dotarłam, całe Stado było w chaosie, szukając mnie.

Katrina wkroczyła, by powiedzieć Alfie, że wyszłam z nią.

Zawsze taka była. Broniła mnie. Kara była zamiast mnie i to zwiększyło więź między nami.

Teraz, jesteśmy nierozłączne.

Wyraz twarzy Alfy złagodniał. „Słyszałem, co zrobiłaś. Masz dobre serce, Cassandro. To cecha prawdziwego lidera.”

Moja klatka piersiowa się zacisnęła. Część mnie chciała powiedzieć mu prawdę, że to nie ja znalazłam nieznajomego, że to Katrina niosła go przez las, biegła po pomoc, podczas gdy ja stałam tam, trzymając jego miecz.

Ale słowa nigdy nie nadeszły.

Zamiast tego wymusiłam mały uśmiech. „Dziękuję, Ojcze.”

Skinął z aprobatą. „Lekarz powiadomił mnie wcześniej, że stan nieznajomego się poprawia. Może obudzić się w każdej chwili.”

To sprawiło, że mój żołądek skręcił się z niecierpliwości. Co powie, gdy się obudzi?

Czy będzie pamiętał, co się stało? Czy będzie wdzięczny? Czy może będzie niebezpieczny?

„Sprawdzę go”, powiedziałam szybko, kłaniając głowę, zanim kontynuowałam drogę do kliniki.

***

Gdy tylko weszłam do środka, zapach ziół i środków antyseptycznych wypełnił mi nos. Pokój był ciemny, zaledwie kilka świec migotało na drewnianych półkach. A tam był on, wciąż nieprzytomny, jego klatka piersiowa powoli unosiła się i opadała.

Podeszłam bliżej, przesuwając krzesło obok jego łóżka.

Jego twarz wyglądała tak spokojnie, ale było w nim coś, coś dzikiego, nawet w jego bezruchu. Jego silne ręce spoczywały po bokach, jego palce drgały lekko, jakby złapane w sen. Jego ciało było zbudowane do wojny, do walki.

Poruszył się.

Wciągnęłam gwałtownie oddech, moje serce biło mocno, gdy pochyliłam się do przodu. Jego powieki zadrżały i przez moment, myślałam, że się obudzi.

Ale potem jego oddech znów się wyrównał.

Wypuściłam powoli powietrze, zarówno zawiedziona, jak i z ulgą.

Właśnie wtedy, drzwi skrzypnęły, odwróciłam się powoli, by zobaczyć, jak Katrina wchodzi.

Zatrzymała się, kiedy mnie zobaczyła, unosząc brew. „Też nie mogłaś zasnąć?”

Pokręciłam głową. „Nie. A ty?”

Westchnęła, podchodząc bliżej. „Ciągle o nim myślałam.”

Skinęłam głową na znak zgody, moje palce przesuwały się po brzegu płaszcza. „Ciekawi mnie, kim on jest.”

Katrina wzruszyła ramionami, jej wyraz twarzy był nieodgadniony. „Dowiesz się, gdy się obudzi.”

Obserwowałam jej twarz, zastanawiając się, czy czuje tę samą ciekawość, co ja. Ale nie zatrzymała się. Po chwili milczenia, odwróciła się w stronę drzwi.

„Wracam”, powiedziała. „Spróbuj odpocząć.”

Skinęłam głową, patrząc, jak wychodzi.

Ale nie poszłam za nią.

Zamiast tego, pozostałam na swoim krześle, wpatrując się w twarz nieznajomego, czekając na znak, że się obudzi.

Nie wiedziałam, kiedy zaczęły mi opadać powieki ani kiedy zmęczenie w końcu mnie dopadło.

Wiedziałam tylko, że w pewnym momencie, gdy świece się wypalały, zasnęłam obok niego.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

Punkt widzenia Adolphusa

Ból.

Przesuwał się przez moje ciało niczym ogień, powolny i nieustępliwy. Moje kończyny czuły się jak z ołowiu, a głowa jakby została roztrzaskana o skałę. Żyłem, to mogłem stwierdzić. Ale gdzie byłem?

Zmusiłem się do otwarcia oczu. Słabe światło pokoju zamazywało się w ostrości. Powietrze wypełniał zapach ziół, zmieszany z czymś metalicznym, krwią.

Moją?

Ciężar naciskał na moje ramię. Odwróciłem głowę i zobaczyłem kobietę śpiącą obok mnie, jej głowa spoczywała na mojej ręce. Była piękna, jej złote włosy opadały na ramiona jak jedwab. Jej twarz była zrelaksowana we śnie i przez moment po prostu patrzyłem, próbując złożyć w całość, czy ją znam.

Nic.

Panika chwyciła mnie za klatkę piersiową. Moje gardło wydawało się suche i napięte, a kiedy próbowałem się poruszyć, ból przeszył mnie jak błyskawica. Westchnienie uciekło mi zanim zdążyłem je powstrzymać.

Kobieta poruszyła się. Potem, w ułamku sekundy, jej oczy otworzyły się.

Przez moment po prostu na mnie patrzyła, jej usta lekko rozchyliły się w zaskoczeniu. Potem, jakby rzeczywistość uderzyła ją nagle, westchnęła.

"Jesteś przytomny!"

Zanim zdążyłem zareagować, wydała z siebie okrzyk śmiechu i rzuciła się na mnie, obejmując mnie mocno.

Skrzywiłem się. Na pewno żyłem.

Odsunęła się, uśmiechając się. "Przestraszyłeś nas! Myślałam, że będziesz spać wiecznie!"

Zanim zdążyłem nawet spróbować odpowiedzieć, drzwi gwałtownie się otworzyły. Weszła inna kobieta, trzymając pakiet świeżych ręczników.

Zatrzymała się w miejscu, jej uderzająco niebieskie oczy wpatrywały się we mnie. W przeciwieństwie do kobiety o złotych włosach, ta nie rzuciła się w moją stronę. Pozostała nieruchoma, jej spojrzenie było nieczytelne.

"Jesteś na nogach," powiedziała cicho.

Gdy tylko to powiedziała, mój wilk się poruszył.

Przełknąłem ciężko, moje gardło bolało. "Gdzie… jestem?"

"W klinice Stada," odpowiedziała szybko kobieta o złotych włosach. "Byłeś poważnie ranny. Przywieźliśmy cię tutaj."

Stado. Klinika.

Słowa brzmiały obco w moich uszach. Próbowałem wyciągnąć jakiekolwiek wspomnienie, jakikolwiek ślad, jak trafiłem tutaj.

Nic.

Kobieta o niebieskich oczach ostrożnie położyła ręczniki i podeszła bliżej. W przeciwieństwie do tej drugiej, jej ruchy były bardziej powściągliwe, kontrolowane.

"Kim jesteś?" zapytała, jej głos był stanowczy.

Otworzyłem usta, aby odpowiedzieć, ale nic nie przyszło. Panika znowu się wzburzyła. Zacisnąłem pięści, próbując przebić się przez ciemność mojego umysłu po cokolwiek. I wtedy, niczym szept, coś się pojawiło.

"Adolphus," wychrypiałem. "Nazywam się Adolphus."

Kobieta o niebieskich oczach skinęła lekko głową. "Jestem Katrina," powiedziała.

"A ja jestem Cassandra," rozpromieniła się inna kobieta o złotych włosach.

Katrina i Cassandra. Imiona nic mi nie mówiły.

Cassandra pochyliła się, jej oczy były jasne. "Co jeszcze pamiętasz?"

Wahałem się przed odpowiedzią. "Nic."

Brwi Katriny zmarszczyły się. "Nawet jak tutaj trafiłeś?"

Pokręciłem głową. Frustracja z powodu nieświadomości czegokolwiek mnie dręczyła.

Cassandra położyła rękę na moim ramieniu, jej dotyk był ciepły. "To w porządku. Utrata pamięci zdarza się po traumie. Ale nie martw się, wkrótce sobie przypomnisz."

Nie byłem tego taki pewien.

Katrina skrzyżowała ręce, jej spojrzenie badało mnie uważnie. "Co jest ostatnim, co pamiętasz?"

"Tylko swoje imię," przyznałem.

Cassandra zmarszczyła brwi, ale tylko na sekundę, zanim znowu się rozpromieniła. "Cóż, przynajmniej to coś!"

Pochyliła się do przodu. "Pozwól, że się właściwie przedstawię. Jestem Księżniczka Cassandra, córka Alfy Stada."

Spojrzałem na nią. To wyjaśniało jej pewność siebie, sposób, w jaki zachowywała się, jakby należała do centrum uwagi.

Katrina przemówiła następna, jej głos był spokojniejszy. "A ja jestem Katrina. Mój ojciec był byłym Betą."

Coś w sposobie, w jaki powiedziała "byłym", sprawiło, że zacząłem się zastanawiać, co się stało. Ale zanim zdążyłem zapytać, Cassandra uśmiechnęła się.

"Jesteś w najlepszym stadzie, Adolphus. Masz szczęście, że cię znaleźliśmy."

Nie byłem pewny, czy powinienem czuć ulgę czy niepokój.

Cassandra stuknęła się w podbródek. "Naprawdę nic nie pamiętasz?"

"Nie," przyznałem.

Jej oczy zabłysły ciekawością. "Nawet skąd pochodzisz?"

Pokręciłem głową.

Katrina, która milczała, w końcu przemówiła. "To ci wróci," powiedziała, jej głos był miększy niż wcześniej. "Umysł potrzebuje czasu na wyleczenie."

Cassandra przytaknęła entuzjastycznie. "Dokładnie! Potrzebujesz tylko trochę czasu. A w międzyczasie…"

Zatrzymała się, zanim jej usta wykrzywiły się w uśmiechu.

"Chciałbyś zostać w naszym stadzie, dopóki nie odzyskasz pamięci?"

Nie zastanawiałem się nad tym.

"Jeśli to możliwe," powiedziałem natychmiast.

Uśmiech Cassandry poszerzył się. Klasnęła w dłonie, wyglądając na zadowoloną. "Świetnie!"

Spojrzałem na Katrinę. W przeciwieństwie do Cassandry, nie wyglądała na zachwyconą. Zamiast tego, patrzyła na mnie z tym samym nieczytelnym wyrazem.

Coś mi mówiło, że nie ufa łatwo.

I z jakiegoś powodu, to jeszcze bardziej mnie ciekawiło. Ale zanim zdążyłem się nad tym zastanowić, Cassandra znowu przemówiła, jej głos był lekki i radosny.

"Teraz o tym, jak tu trafiłeś…" nagle urwała i odwróciłem się do niej, czekając. Przechyliła lekko głowę i uśmiechnęła się. "Uratowałam cię z lasu."

Katrina zesztywniała obok niej, a moje oczy przeskakiwały między nimi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Katriny

ROK PÓŹNIEJ

"Masz czas do następnej pełni księżyca, Katrina. Jeśli się wtedy nie przekształcisz, zostaniesz zdegradowana do Omegi." Głos Alfy był stanowczy, niewzruszony. Jego przenikliwe spojrzenie wwiercało się we mnie, jakby wyzywało mnie do sprzeciwu.

Przełknęłam ciężko ślinę, dłonie zaciśnięte w pięści po bokach. "Ja—"

"Masz już osiemnaście lat," kontynuował, jego ton przesycony rozczarowaniem. "To już powinno się stać."

Zacisnęłam wargę, zmuszając się do utrzymania jego spojrzenia. "Wiem."

Alfa westchnął, przecierając twarz dłonią. "Katrina, czas ci się kończy. Jeśli twój wilk nie ujawni się wkrótce, rada nie będzie miała wyboru, jak tylko pozbawić cię rangi. Nie możesz zostać Betą w ten sposób. Nie tylko stracisz tytuł Gammy, ale także szansę na zostanie Betą. Mam nadzieję, że to rozumiesz?"

Kiwnęłam głową.

Mój żołądek skręcał się. Wiedziałam o tym. Wiedziałam o tym od miesięcy. Ale słysząc to wypowiedziane na głos, rzeczywistość mojej sytuacji uderzyła mocniej.

"Rozumiesz, co to oznacza?"

Kiwnęłam sztywno głową. "Tak, Alfo."

"To oznacza koniec treningów z wojownikami. Koniec stania wśród elity Stada. Nie będziesz mogła już być przy boku Cassandry jako jedna z ochrony Księżniczki. Staniesz się Omegą. Otrzymasz obowiązki Omegi, sprzątanie, służenie, wykonywanie każdego polecenia bez pytania. Czy to jest życie, którego chcesz?"

"Nie," wyszeptałam, mój głos ledwie ponad szept.

"Więc zrób coś z tym." Jego słowa były ostre, przecinając mnie jak ostrze. "Masz czas do następnej pełni księżyca. To twój termin."

Z tymi słowami gestem nakazał mi opuścić komnatę. Wyszłam i stanęłam przed drzwiami, czując ciężar jego ostrzeżenia na piersi.

Wypuściłam drżący oddech, mrugając szybko, by zapobiec łzom. Nie będę płakać. Nie z tego powodu.

Odwróciłam się i wyszłam, kierując się w stronę rzeki, potrzebując przestrzeni, potrzebując powietrza.

Słowa Alfy powtarzały się w mojej głowie jak klątwa, echem każdego kroku, który stawiałam w stronę rzeki.

Zostałabym Omegą, kiedy powinnam walczyć o stanowisko Bety.

Omega to najniższa ranga w Stadzie, bez szacunku, bez głosu, bez celu.

Trenowałam wraz z wojownikami, walczyłam w bitwach, a jednak nic z tego nie miało znaczenia, ponieważ mój wilk odmawiał pokazania się.

Wypuściłam gwałtownie powietrze, próbując uspokoić myśli, ale tylko stawały się głośniejsze. Kiedy dotarłam do rzeki, mojego bezpiecznego schronienia, miałam zamiar ruszyć dalej, kiedy go zobaczyłam.

Adolphus.

Stał przy rzece, z rękami skrzyżowanymi, zachodzące słońce rzucało złoty blask na jego opaloną skórę. Jego muskularna sylwetka była niemożliwa do zignorowania, szerokie ramiona, rzeźbione ramiona, a żuchwa ostra jak nóż.

Jego ciemne włosy były lekko potargane, jakby właśnie wrócił z treningu, a jego przeszywające oczy były utkwione w horyzoncie, zimne i odległe.

Wszystko w nim krzyczało o potędze.

A jednak był wciąż tajemnicą.

Minął rok, odkąd znaleźliśmy go nieprzytomnego w lesie. Nie pamiętał nic ze swojej przeszłości, a jednak jakoś stał się osobistym ochroniarzem Cassandry i najbardziej utalentowanym wojownikiem Stada po mnie.

Część mnie go podziwiała, a inna część trochę go nie znosiła, bo był draniem.

Nie takim dziecięcym, ale takim, który sprawia, że czujesz się mały, nawet się nie starając. Nigdy nie przegapił okazji, by mnie wyśmiewać, popychać w treningu aż do upadku, przypominać mi, że jestem dla niego uciążliwa.

Nie dogadywaliśmy się zbyt dobrze i zastanawiam się dlaczego.

Mimo wszystko, wciąż mnie do niego ciągnęło i nienawidziłam tego w sobie.

Zrobiłam krok naprzód, odchrząknęłam. "Nie spodziewałam się, że cię tu znajdę."

Adolphus nie spojrzał nawet w moją stronę. "Więc nie patrz."

Przewróciłam oczami, już żałując, że zaczęłam tę rozmowę. Zrobiłam krok bliżej, rosnąca irytacja. "Wiesz, jak na kogoś, kto nie pamięta swojej przeszłości, zachowujesz się, jakbyś był lepszy od wszystkich innych."

Jego wyraz twarzy lekko się zmienił, ale szybko się opanował. "Może dlatego, że jestem."

Moje usta otworzyły się szeroko, zaskoczone jego arogancją.

Boże, był irytujący.

Chciałam odejść. Chciałam go ignorować, jak on ignorował mnie większość czasu. Ale zamiast tego, znalazłam się pytając o to, co siedziało mi w głowie od miesięcy.

"Czy pamiętasz coś teraz?"

Cisza.

Jego uśmiech zbladł, a po raz pierwszy jego spojrzenie nie było kpiące ani obojętne, było nieczytelne.

Czekałam, ale nic nie powiedział, więc przełknęłam ślinę. "Adolphus?"

Ciągle nic.

Nagle odwrócił się. Mój oddech zatrzymał się, gdy zaczął iść w moją stronę.

W jego oczach było coś, czego nie mogłam odczytać, coś intensywnego, mrocznego. Widziałam go walczącego, trenowałam z nim, ale to było inne.

Instynktownie cofnęłam się, moje nagie stopy wbijające się w chłodną trawę. Bez moich butów czułam się jeszcze mniejsza.

On wciąż szedł.

Moje serce biło dziko w piersi, a zanim zdążyłam pomyśleć, co powiedzieć, przeszedł obok mnie, jego ramię ledwie dotykając mojego.

Dreszcz przeszedł mi po kręgosłupie.

Wypuściłam gwałtownie powietrze, próbując się opanować. "Słyszałeś kiedyś o manierach? To nie sposób traktować damy," mruknęłam.

Adolphus zatrzymał się, spoglądając na mnie przez ramię. Jego spojrzenie przesunęło się po moim ciele, powoli i oceniająco, zanim się uśmiechnął.

"Nigdy nie wiedziałem, że jesteś," powiedział gładko.

Mrugnęłam, usta otworzyły się szeroko.

Czy on właśnie—

Zanim zdążyłam coś odparować, zrobił krok bliżej, jego głos obniżył się. "Tak, zdecydowanie nie kobieta."

Ciepło przeszło przez moje ciało, ale to nie była tylko złość, to było coś jeszcze, coś, czego nie chciałam nazwać.

Wyprostowałam się, unosząc brodę. "Więc uważaj... bo w końcu nie zapomnij, że jestem bestią gorszą niż jakakolwiek inna."

Byłam także silnym wojownikiem jak on i mogłam go pokonać, gdybym chciała.

Adolphus zaśmiał się mrocznie. "Bestia, co?"

Coś błysnęło w jego wyrazie twarzy, coś drapieżnego. Potem jego uśmiech się poszerzył, a jego kolejne słowa sprawiły, że moja krew zamarzła.

"Mam dwie zasady: nie przywiązuj się i nie oczekuj, że będę cię traktował jak księżniczkę," wymruczał. "Bo jeśli tak, zamierzam traktować cię jak swoją małą dziwkę."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa