passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound - Rozdział #4 - autor itsvlada

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

/

Rozdział 4

Rozdział 3

Punkt widzenia Adolphusa

Ból.

Przesuwał się przez moje ciało niczym ogień, powolny i nieustępliwy. Moje kończyny czuły się jak z ołowiu, a głowa jakby została roztrzaskana o skałę. Żyłem, to mogłem stwierdzić. Ale gdzie byłem?

Zmusiłem się do otwarcia oczu. Słabe światło pokoju zamazywało się w ostrości. Powietrze wypełniał zapach ziół, zmieszany z czymś metalicznym, krwią.

Moją?

Ciężar naciskał na moje ramię. Odwróciłem głowę i zobaczyłem kobietę śpiącą obok mnie, jej głowa spoczywała na mojej ręce. Była piękna, jej złote włosy opadały na ramiona jak jedwab. Jej twarz była zrelaksowana we śnie i przez moment po prostu patrzyłem, próbując złożyć w całość, czy ją znam.

Nic.

Panika chwyciła mnie za klatkę piersiową. Moje gardło wydawało się suche i napięte, a kiedy próbowałem się poruszyć, ból przeszył mnie jak błyskawica. Westchnienie uciekło mi zanim zdążyłem je powstrzymać.

Kobieta poruszyła się. Potem, w ułamku sekundy, jej oczy otworzyły się.

Przez moment po prostu na mnie patrzyła, jej usta lekko rozchyliły się w zaskoczeniu. Potem, jakby rzeczywistość uderzyła ją nagle, westchnęła.

"Jesteś przytomny!"

Zanim zdążyłem zareagować, wydała z siebie okrzyk śmiechu i rzuciła się na mnie, obejmując mnie mocno.

Skrzywiłem się. Na pewno żyłem.

Odsunęła się, uśmiechając się. "Przestraszyłeś nas! Myślałam, że będziesz spać wiecznie!"

Zanim zdążyłem nawet spróbować odpowiedzieć, drzwi gwałtownie się otworzyły. Weszła inna kobieta, trzymając pakiet świeżych ręczników.

Zatrzymała się w miejscu, jej uderzająco niebieskie oczy wpatrywały się we mnie. W przeciwieństwie do kobiety o złotych włosach, ta nie rzuciła się w moją stronę. Pozostała nieruchoma, jej spojrzenie było nieczytelne.

"Jesteś na nogach," powiedziała cicho.

Gdy tylko to powiedziała, mój wilk się poruszył.

Przełknąłem ciężko, moje gardło bolało. "Gdzie… jestem?"

"W klinice Stada," odpowiedziała szybko kobieta o złotych włosach. "Byłeś poważnie ranny. Przywieźliśmy cię tutaj."

Stado. Klinika.

Słowa brzmiały obco w moich uszach. Próbowałem wyciągnąć jakiekolwiek wspomnienie, jakikolwiek ślad, jak trafiłem tutaj.

Nic.

Kobieta o niebieskich oczach ostrożnie położyła ręczniki i podeszła bliżej. W przeciwieństwie do tej drugiej, jej ruchy były bardziej powściągliwe, kontrolowane.

"Kim jesteś?" zapytała, jej głos był stanowczy.

Otworzyłem usta, aby odpowiedzieć, ale nic nie przyszło. Panika znowu się wzburzyła. Zacisnąłem pięści, próbując przebić się przez ciemność mojego umysłu po cokolwiek. I wtedy, niczym szept, coś się pojawiło.

"Adolphus," wychrypiałem. "Nazywam się Adolphus."

Kobieta o niebieskich oczach skinęła lekko głową. "Jestem Katrina," powiedziała.

"A ja jestem Cassandra," rozpromieniła się inna kobieta o złotych włosach.

Katrina i Cassandra. Imiona nic mi nie mówiły.

Cassandra pochyliła się, jej oczy były jasne. "Co jeszcze pamiętasz?"

Wahałem się przed odpowiedzią. "Nic."

Brwi Katriny zmarszczyły się. "Nawet jak tutaj trafiłeś?"

Pokręciłem głową. Frustracja z powodu nieświadomości czegokolwiek mnie dręczyła.

Cassandra położyła rękę na moim ramieniu, jej dotyk był ciepły. "To w porządku. Utrata pamięci zdarza się po traumie. Ale nie martw się, wkrótce sobie przypomnisz."

Nie byłem tego taki pewien.

Katrina skrzyżowała ręce, jej spojrzenie badało mnie uważnie. "Co jest ostatnim, co pamiętasz?"

"Tylko swoje imię," przyznałem.

Cassandra zmarszczyła brwi, ale tylko na sekundę, zanim znowu się rozpromieniła. "Cóż, przynajmniej to coś!"

Pochyliła się do przodu. "Pozwól, że się właściwie przedstawię. Jestem Księżniczka Cassandra, córka Alfy Stada."

Spojrzałem na nią. To wyjaśniało jej pewność siebie, sposób, w jaki zachowywała się, jakby należała do centrum uwagi.

Katrina przemówiła następna, jej głos był spokojniejszy. "A ja jestem Katrina. Mój ojciec był byłym Betą."

Coś w sposobie, w jaki powiedziała "byłym", sprawiło, że zacząłem się zastanawiać, co się stało. Ale zanim zdążyłem zapytać, Cassandra uśmiechnęła się.

"Jesteś w najlepszym stadzie, Adolphus. Masz szczęście, że cię znaleźliśmy."

Nie byłem pewny, czy powinienem czuć ulgę czy niepokój.

Cassandra stuknęła się w podbródek. "Naprawdę nic nie pamiętasz?"

"Nie," przyznałem.

Jej oczy zabłysły ciekawością. "Nawet skąd pochodzisz?"

Pokręciłem głową.

Katrina, która milczała, w końcu przemówiła. "To ci wróci," powiedziała, jej głos był miększy niż wcześniej. "Umysł potrzebuje czasu na wyleczenie."

Cassandra przytaknęła entuzjastycznie. "Dokładnie! Potrzebujesz tylko trochę czasu. A w międzyczasie…"

Zatrzymała się, zanim jej usta wykrzywiły się w uśmiechu.

"Chciałbyś zostać w naszym stadzie, dopóki nie odzyskasz pamięci?"

Nie zastanawiałem się nad tym.

"Jeśli to możliwe," powiedziałem natychmiast.

Uśmiech Cassandry poszerzył się. Klasnęła w dłonie, wyglądając na zadowoloną. "Świetnie!"

Spojrzałem na Katrinę. W przeciwieństwie do Cassandry, nie wyglądała na zachwyconą. Zamiast tego, patrzyła na mnie z tym samym nieczytelnym wyrazem.

Coś mi mówiło, że nie ufa łatwo.

I z jakiegoś powodu, to jeszcze bardziej mnie ciekawiło. Ale zanim zdążyłem się nad tym zastanowić, Cassandra znowu przemówiła, jej głos był lekki i radosny.

"Teraz o tym, jak tu trafiłeś…" nagle urwała i odwróciłem się do niej, czekając. Przechyliła lekko głowę i uśmiechnęła się. "Uratowałam cię z lasu."

Katrina zesztywniała obok niej, a moje oczy przeskakiwały między nimi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Katriny

ROK PÓŹNIEJ

"Masz czas do następnej pełni księżyca, Katrina. Jeśli się wtedy nie przekształcisz, zostaniesz zdegradowana do Omegi." Głos Alfy był stanowczy, niewzruszony. Jego przenikliwe spojrzenie wwiercało się we mnie, jakby wyzywało mnie do sprzeciwu.

Przełknęłam ciężko ślinę, dłonie zaciśnięte w pięści po bokach. "Ja—"

"Masz już osiemnaście lat," kontynuował, jego ton przesycony rozczarowaniem. "To już powinno się stać."

Zacisnęłam wargę, zmuszając się do utrzymania jego spojrzenia. "Wiem."

Alfa westchnął, przecierając twarz dłonią. "Katrina, czas ci się kończy. Jeśli twój wilk nie ujawni się wkrótce, rada nie będzie miała wyboru, jak tylko pozbawić cię rangi. Nie możesz zostać Betą w ten sposób. Nie tylko stracisz tytuł Gammy, ale także szansę na zostanie Betą. Mam nadzieję, że to rozumiesz?"

Kiwnęłam głową.

Mój żołądek skręcał się. Wiedziałam o tym. Wiedziałam o tym od miesięcy. Ale słysząc to wypowiedziane na głos, rzeczywistość mojej sytuacji uderzyła mocniej.

"Rozumiesz, co to oznacza?"

Kiwnęłam sztywno głową. "Tak, Alfo."

"To oznacza koniec treningów z wojownikami. Koniec stania wśród elity Stada. Nie będziesz mogła już być przy boku Cassandry jako jedna z ochrony Księżniczki. Staniesz się Omegą. Otrzymasz obowiązki Omegi, sprzątanie, służenie, wykonywanie każdego polecenia bez pytania. Czy to jest życie, którego chcesz?"

"Nie," wyszeptałam, mój głos ledwie ponad szept.

"Więc zrób coś z tym." Jego słowa były ostre, przecinając mnie jak ostrze. "Masz czas do następnej pełni księżyca. To twój termin."

Z tymi słowami gestem nakazał mi opuścić komnatę. Wyszłam i stanęłam przed drzwiami, czując ciężar jego ostrzeżenia na piersi.

Wypuściłam drżący oddech, mrugając szybko, by zapobiec łzom. Nie będę płakać. Nie z tego powodu.

Odwróciłam się i wyszłam, kierując się w stronę rzeki, potrzebując przestrzeni, potrzebując powietrza.

Słowa Alfy powtarzały się w mojej głowie jak klątwa, echem każdego kroku, który stawiałam w stronę rzeki.

Zostałabym Omegą, kiedy powinnam walczyć o stanowisko Bety.

Omega to najniższa ranga w Stadzie, bez szacunku, bez głosu, bez celu.

Trenowałam wraz z wojownikami, walczyłam w bitwach, a jednak nic z tego nie miało znaczenia, ponieważ mój wilk odmawiał pokazania się.

Wypuściłam gwałtownie powietrze, próbując uspokoić myśli, ale tylko stawały się głośniejsze. Kiedy dotarłam do rzeki, mojego bezpiecznego schronienia, miałam zamiar ruszyć dalej, kiedy go zobaczyłam.

Adolphus.

Stał przy rzece, z rękami skrzyżowanymi, zachodzące słońce rzucało złoty blask na jego opaloną skórę. Jego muskularna sylwetka była niemożliwa do zignorowania, szerokie ramiona, rzeźbione ramiona, a żuchwa ostra jak nóż.

Jego ciemne włosy były lekko potargane, jakby właśnie wrócił z treningu, a jego przeszywające oczy były utkwione w horyzoncie, zimne i odległe.

Wszystko w nim krzyczało o potędze.

A jednak był wciąż tajemnicą.

Minął rok, odkąd znaleźliśmy go nieprzytomnego w lesie. Nie pamiętał nic ze swojej przeszłości, a jednak jakoś stał się osobistym ochroniarzem Cassandry i najbardziej utalentowanym wojownikiem Stada po mnie.

Część mnie go podziwiała, a inna część trochę go nie znosiła, bo był draniem.

Nie takim dziecięcym, ale takim, który sprawia, że czujesz się mały, nawet się nie starając. Nigdy nie przegapił okazji, by mnie wyśmiewać, popychać w treningu aż do upadku, przypominać mi, że jestem dla niego uciążliwa.

Nie dogadywaliśmy się zbyt dobrze i zastanawiam się dlaczego.

Mimo wszystko, wciąż mnie do niego ciągnęło i nienawidziłam tego w sobie.

Zrobiłam krok naprzód, odchrząknęłam. "Nie spodziewałam się, że cię tu znajdę."

Adolphus nie spojrzał nawet w moją stronę. "Więc nie patrz."

Przewróciłam oczami, już żałując, że zaczęłam tę rozmowę. Zrobiłam krok bliżej, rosnąca irytacja. "Wiesz, jak na kogoś, kto nie pamięta swojej przeszłości, zachowujesz się, jakbyś był lepszy od wszystkich innych."

Jego wyraz twarzy lekko się zmienił, ale szybko się opanował. "Może dlatego, że jestem."

Moje usta otworzyły się szeroko, zaskoczone jego arogancją.

Boże, był irytujący.

Chciałam odejść. Chciałam go ignorować, jak on ignorował mnie większość czasu. Ale zamiast tego, znalazłam się pytając o to, co siedziało mi w głowie od miesięcy.

"Czy pamiętasz coś teraz?"

Cisza.

Jego uśmiech zbladł, a po raz pierwszy jego spojrzenie nie było kpiące ani obojętne, było nieczytelne.

Czekałam, ale nic nie powiedział, więc przełknęłam ślinę. "Adolphus?"

Ciągle nic.

Nagle odwrócił się. Mój oddech zatrzymał się, gdy zaczął iść w moją stronę.

W jego oczach było coś, czego nie mogłam odczytać, coś intensywnego, mrocznego. Widziałam go walczącego, trenowałam z nim, ale to było inne.

Instynktownie cofnęłam się, moje nagie stopy wbijające się w chłodną trawę. Bez moich butów czułam się jeszcze mniejsza.

On wciąż szedł.

Moje serce biło dziko w piersi, a zanim zdążyłam pomyśleć, co powiedzieć, przeszedł obok mnie, jego ramię ledwie dotykając mojego.

Dreszcz przeszedł mi po kręgosłupie.

Wypuściłam gwałtownie powietrze, próbując się opanować. "Słyszałeś kiedyś o manierach? To nie sposób traktować damy," mruknęłam.

Adolphus zatrzymał się, spoglądając na mnie przez ramię. Jego spojrzenie przesunęło się po moim ciele, powoli i oceniająco, zanim się uśmiechnął.

"Nigdy nie wiedziałem, że jesteś," powiedział gładko.

Mrugnęłam, usta otworzyły się szeroko.

Czy on właśnie—

Zanim zdążyłam coś odparować, zrobił krok bliżej, jego głos obniżył się. "Tak, zdecydowanie nie kobieta."

Ciepło przeszło przez moje ciało, ale to nie była tylko złość, to było coś jeszcze, coś, czego nie chciałam nazwać.

Wyprostowałam się, unosząc brodę. "Więc uważaj... bo w końcu nie zapomnij, że jestem bestią gorszą niż jakakolwiek inna."

Byłam także silnym wojownikiem jak on i mogłam go pokonać, gdybym chciała.

Adolphus zaśmiał się mrocznie. "Bestia, co?"

Coś błysnęło w jego wyrazie twarzy, coś drapieżnego. Potem jego uśmiech się poszerzył, a jego kolejne słowa sprawiły, że moja krew zamarzła.

"Mam dwie zasady: nie przywiązuj się i nie oczekuj, że będę cię traktował jak księżniczkę," wymruczał. "Bo jeśli tak, zamierzam traktować cię jak swoją małą dziwkę."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Katriny

"Planuję traktować cię jak moją małą dziwkę."

Słowa Adolphusa dźwięczały mi w uszach jak przekleństwo.

Gniew płonął we mnie, gorący i nieustępliwy. Kim, do diabła, on myślał, że jest? Spędziłam cały rok, znosząc jego arogancję, jego zimną obojętność, jego ciągłe poniżanie, a teraz to?

Odeszłam od brzegu rzeki, zaciskając pięści tak mocno, że paznokcie wbijały mi się w dłonie.

Był nie do zniesienia. Zarozumiały, bezduszny drań.

Jednak nienawidziłam, że jego słowa wciąż we mnie tkwiły, pełzając pod moją skórą jak swędzenie, którego nie mogłam zaspokoić.

Potrząsnęłam głową, wściekła na siebie.

To właśnie dlatego musiałam się przemienić. Gdybym miała swojego wilka, gdybym mogła w końcu się udowodnić, nikt nie odważyłby się tak do mnie mówić. Ani Alfa, ani Adolphus, a już na pewno nie inni wojownicy, którzy patrzyli na mnie, jakbym była słaba.

Zagubiona w myślach, ledwo zauważyłam, kiedy weszłam na teren treningowy Stada, dopóki nie wpadłam na coś solidnego.

Nie, na coś. Na kogoś.

"No proszę, proszę, kogo my tu mamy," odezwał się znajomy, drwiący głos.

Cofnęłam się, unosząc głowę, by spotkać parę zadowolonych, ciemnych oczu. Nicholas.

Świetnie. Tego właśnie mi brakowało.

Nicholas był jednym z wojowników, których najbardziej nie znosiłam. Arogancki, okrutny, zawsze otoczony swoimi dwoma cieniami, Stevem i Tonym.

Uśmiechali się, ich twarze pełne były rozbawienia.

"Nie patrzysz, dokąd idziesz, Katrina?" zakpił Nicholas.

"Zejdź mi z drogi," warknęłam, próbując go ominąć, ale zablokował mnie.

Steve gwizdnął przeciągle. "Dziś jesteśmy waleczni, co?"

"Ona zawsze jest waleczna," dodał Tony z uśmiechem. "Szczególnie gdy wie, że nie może wygrać."

Rzuciłam im wszystkim gniewne spojrzenie. "Zejdźcie. Teraz."

Nicholas się zaśmiał, krzyżując ramiona. "A co jeśli nie? Będziesz z nami walczyć?"

"Jeśli będę musiała."

Rozbawienie w jego oczach pociemniało. "Robisz się strasznie odważna, jak na kogoś, kto zaraz zostanie zdegradowany."

Mój żołądek się ścisnął. Oczywiście, że słyszeli. Wieści szybko się rozchodzą w Stadzie.

Nicholas się uśmiechnął. "Nie mogę się doczekać, aż staniesz się Omegą, Katrino. Wiesz dlaczego?"

Już wiedziałam, że nie chcę słuchać odpowiedzi, ale stałam twardo.

"Bo," kontynuował, pochylając się nieco, "wtedy w końcu będę mógł zrobić z ciebie swoją dziwkę."

Wściekłość wybuchła we mnie.

Zanim zdążyłam się powstrzymać, moja dłoń trafiła go w twarz ostrym ciosem. Dźwięk odbił się echem po placu treningowym.

Przez chwilę panowała cisza.

Potem głowa Nicholasa odskoczyła, a jego oczy zapłonęły wściekłością.

"Ty mała—"

Zanim zdążyłam zareagować, chwycił mnie, rzucając o najbliższą ścianę.

Ból przeszył moje plecy, gdy jego palce zacisnęły się wokół moich ramion.

Szamotałam się, ale był silniejszy.

"Puść mnie," syknęłam.

Nicholas się uśmiechnął. "Nie jesteś teraz taka twarda, co?"

Steve i Tony śmiali się w tle, obserwując, jakby to wszystko było jednym wielkim żartem.

Obnażyłam zęby. "Gdy się przemienię, rozerwę cię na kawałki."

"Szkoda, że nigdy się nie przemienisz," zakpił. "Pogódź się z tym, Katrino. Jesteś tylko słabą dziewczynką, która udaje wojowniczkę."

Zobaczyłam czerwień.

Kopnęłam, ale Nicholas był gotowy. Przyszpilił mnie mocniej do ściany, jego twarz była o cal od mojej.

"Naprawdę powinnaś nauczyć się swojego miejsca," wymruczał, jego uchwyt się zacieśniał. "I wkrótce to zrobisz."

"Wystarczy." Zimny, ostry i rozkazujący głos rozległ się, sprawiając, że Nicholas zamarł.

Odwróciłam lekko głowę, wstrzymując oddech, gdy zobaczyłam, kto to był. Adolphus.

Stał kilka stóp dalej, jego wyraz twarzy był nieodgadniony, ale jego oczy były niebezpieczne.

"Puść. Ją. Teraz," powtórzył Adolphus, jego głos był niski i śmiercionośny.

Nicholas prychnął, ale mnie nie puścił. "Nie wtrącaj się, Adolphus. To nie ma nic wspólnego z tobą."

Adolphus nie odpowiedział, ale zbliżył się tak szybko, że się tego nie spodziewałam. Zanim Nicholas zdążył zareagować, pięść Adolphusa uderzyła go w żołądek.

Nicholas wydał z siebie bolesny jęk, jego uchwyt na mnie osłabł na tyle, bym mogła się uwolnić.

Następnie, jednym szybkim ruchem, Adolphus chwycił go za kołnierz i uderzył go w twarz.

Nicholas upadł na ziemię ciężko, jęcząc. Steve i Tony zesztywnieli, spoglądając na siebie z wahaniem.

"Chcecie spróbować ze mną?" zapytał Adolphus, jego głos był jak lód.

Żaden z nich się nie poruszył.

Adolphus zwrócił swoją uwagę na Nicholasa, który wciąż leżał na ziemi, kaszląc. "Dotknij jej jeszcze raz," powiedział, jego ton był niepokojąco spokojny, "a połamę ci każdą kość w ciele."

Groźba była prawdziwa. Nicholas to wiedział.

Podobnie jak Steve i Tony, którzy szybko pomogli swojemu upadłemu przyjacielowi wstać, zanim go odciągnęli.

Cisza wypełniła powietrze. Moje serce wciąż biło mocno, moje ciało było napięte. Potem poczułam, jak dłoń Adolphusa sięga po moją.

Drgnęłam.

Jego dotyk był ciepły, silny i bezpieczny. Ale nie chciałam jego pomocy. Nie po tym, co mi powiedział nad rzeką.

Wyrwałam swoją dłoń i odwróciłam się na pięcie, ruszając w stronę swojego pokoju, nie oglądając się za siebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa