passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound - Rozdział #7 - autor itsvlada

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

/

Rozdział 7

Rozdział 6

Punkt widzenia Cassandry

Głowa Katriny uniosła się gwałtownie na dźwięk skrzypiących drzwi. Jej ramiona napięły się, a przez ułamek sekundy zobaczyłam coś, czego nie mogłam w tamtym momencie zrozumieć, w jej oczach.

Ale gdy tylko rozpoznała moją twarz, jej wyraz twarzy opadł, a ona wydała ciche westchnienie.

"Och... to ty."

Uniosłam brew, wchodząc do środka i zamykając za sobą drzwi. "Cóż, nie brzmisz zbyt podekscytowana na mój widok."

Pokręciła głową i odwróciła wzrok. "Po prostu myślałam... nieważne."

Nie naciskałam dalej. Zamiast tego podeszłam do niej i oparłam się o biurko blisko jej łóżka, krzyżując ramiona. "Słyszałam, co się stało z Nicholasem," powiedziałam, uważnie ją obserwując.

Katrina lekko się usztywniła, ale nie spojrzała na mnie.

"Jestem w porządku," wymamrotała.

Westchnęłam, spodziewając się już tej odpowiedzi. "Katrino, nie musisz udawać, że to cię nie obeszło. Nicholas jest dupkiem. Wiesz o tym. A jeśli chcesz, mogę porozmawiać z moim ojcem o nim. Postawi go na swoim miejscu."

Katrina w końcu spojrzała mi w oczy, jej wyraz twarzy był nieczytelny. "Powiedziałam, że jestem w porządku, Cassandro."

Przez chwilę przyglądałam się jej twarzy, potem westchnęłam i porzuciłam temat. Na moment zapadła między nami cisza.

Potem zawahałam się, zanim znów przemówiłam. "Katrino..."

Zwróciła się do mnie, zauważając moje nagłe wahanie. "Co?"

Przez chwilę przygryzłam wargę, zanim w końcu zapytałam: "Czy masz uczucia do Adolphusa?"

Jej reakcja była natychmiastowa.

"Co?" wybuchnęła, szeroko otwierając oczy.

Zachowałam neutralny wyraz twarzy. "Słyszałaś mnie."

Mrugnęła, a potem wydała nerwowy chichot. "Dlaczego w ogóle mnie o to pytasz?"

Wzruszyłam ramionami. "Po prostu odpowiedz na pytanie."

Widziałam, jak Adolphus pobił Nicholasa z jej powodu. Widziałam to na własne oczy, ale przyszłam tu, aby udawać, że usłyszałam tę wiadomość. Nie było mowy, żebym jej powiedziała, że widziałam, jak była dręczona przez Nicholasa, nie robiąc nic.

Cóż, chciałam to zrobić, dopóki Adolphus nie pojawił się jak rycerz w lśniącej zbroi i nie uratował jej.

To sprawiło, że to pytanie pojawiło się w mojej głowie. Widziałam, jak zimny i obojętny był Adolphus wobec Katriny, ale nie mam pojęcia, co Katrina czuła do niego.

I jestem ciekawa.

Zmarszczyła brwi, jej mowa ciała zmieniła się, jakby nagle poczuła się nieswojo. "Dlaczego chcesz to wiedzieć?"

"Mam swoje powody," odpowiedziałam gładko. "Ale powiem ci, gdy odpowiesz mi szczerze."

Katrina zwęziła oczy na mnie. "To niesprawiedliwe. Nie możesz mnie pytać o coś takiego, nie mówiąc mi dlaczego."

Nie ustąpiłam. "Po prostu odpowiedz, Katrino."

Westchnęła, pocierając skronie. "Nie. Nie mam uczuć do Adolphusa."

Uważnie ją obserwowałam. "Jesteś pewna?"

"Tak," warknęła.

Obserwowałam ją przez chwilę, szukając jakichkolwiek oznak, że kłamie. Ale jeśli kłamała, była dobra w ukrywaniu tego.

W końcu się uśmiechnęłam. "Dobrze."

Katrina zmarszczyła brwi. "Dlaczego to cię cieszy?"

Zawahałam się przez moment, potem powoli wypuściłam powietrze.

"Pełnia księżyca nadchodzi," powiedziałam zamiast tego.

Mrugnęła. "I?"

Przygryzłam wargę, zastanawiając się, czy powinnam to powiedzieć. Ale już zaszłam tak daleko. Trzymałam go przy sobie z tego powodu.

"Myślę, że Adolphus może być moim partnerem."

Całe ciało Katriny zamarło.

Przez kilka sekund nie ruszała się, nie mrugała, po prostu wpatrywała się we mnie, jakbym właśnie powiedziała jej, że księżyc rozbija się o ziemię.

Potem wydała krótki, niedowierzający śmiech. "Czekaj... co?"

Spojrzałam jej prosto w oczy. "Myślę, że Adolphus jest moim partnerem."

Słowa zawisły w powietrzu jak dym — niechciane i niemożliwe do zignorowania.

Usta Katriny otworzyły się, potem zamknęły. Odwróciła wzrok, marszcząc brwi, a przez chwilę myślałam, że może się znów zaśmieje. Ale nie zrobiła tego.

Zamiast tego wyszeptała: "Jesteś pewna?"

"Nie," przyznałam, niemal zbyt cicho. "Ale czuję to. Kiedy jest blisko... to jakby coś pradawnego budziło się we mnie."

Katrina spojrzała z powrotem na mnie, dziwna mieszanka emocji migotała na jej twarzy — zaskoczenie, zamieszanie, coś innego, czego nie potrafiłam dokładnie nazwać.

"A co zamierzasz z tym zrobić?" zapytała.

Nie odpowiedziałam od razu.

"Nie wiem," powiedziałam w końcu. "Ale myślę, że pełnia księżyca mi powie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Cassandry

Pokręciła głową, jakby nie dosłyszała. "Myślisz? To nie jest coś, o czym się tylko myśli, Cassandro. Albo jest, albo nie jest."

Wzięłam głęboki oddech. "To skomplikowane."

Prychnęła. "Nie, nie jest. Więź partnera nie jest jakąś tajemniczą rzeczą, Cassandro. Kiedy spotykasz swojego partnera, wiesz to. Tak to działa."

Westchnęłam. "Wiem. Ale Adolphus jest inny. Nie pamięta swojej przeszłości. Nie wiemy, skąd pochodzi. A jednak, odkąd go znaleźliśmy, czuję coś."

Katrina skrzyżowała ramiona, jej oczy lekko się zwęziły. "Więc co, po prostu zdecydowałaś, że jest twoim partnerem?"

Pokręciłam głową i uniosłam brew. "Nie. To coś więcej. Obserwuję go od roku. Dlatego kazałam mojemu ojcu zrobić z niego mojego ochroniarza. Musiałam wiedzieć, czy to połączenie, które czułam, jest prawdziwe."

Katrina milczała przez dłuższą chwilę, zanim gwałtownie wypuściła powietrze. "Cassandro… chcesz, żeby był twoim partnerem, prawda?"

Drgnęłam lekko na to, jak trafne to było.

"Nie wiem," przyznałam. "Może. Ale to coś więcej. To przeczucie. I muszę wiedzieć, czy mam rację."

Wciąż wyglądała na sceptyczną. "A co jeśli się mylisz? Co jeśli nadejdzie pełnia księżyca i nie poczujesz nic?"

Katrina, którą znałam, nigdy nie była negatywna, zwłaszcza jeśli chodziło o mnie. Zawsze dążyła do mojego szczęścia, zawsze podnosiła mój podbródek, gdy robiło się ciemno. Ale tam była, stojąc naprzeciw mnie, z ramionami skrzyżowanymi, z oczami pełnymi wątpliwości — przeciwnie do mojej chęci, by Adolphus był moim partnerem.

Katrina westchnęła, kręcąc głową. "Przygotowujesz się na rozczarowanie."

"Może," powiedziałam cicho. "Ale muszę wiedzieć."

Cisza rozciągnęła się między nami, gęsta i niepewna. Spojrzałam na nią — naprawdę spojrzałam — i zauważyłam subtelne zmiany w niej. Zmęczone linie pod jej oczami. To, jak trzymała się teraz trochę bardziej na baczności. Może to nie chodziło tylko o mnie.

Patrzyła na mnie przez kolejną długą chwilę, zanim w końcu znów się odezwała. "A co jeśli Adolphus nie czuje tego samego? Co jeśli, gdy nadejdzie pełnia księżyca, jego partnerką okaże się być ktoś inny?"

Pytanie przeszyło mnie zimnym dreszczem.

Nie pozwalałam sobie myśleć o tej możliwości.

Bo jeśli Adolphus nie byłby moim partnerem, jeśli należałby do kogoś innego, nie jestem pewna, jak bym to zniosła.

Czy udawałabym, że to nie ma znaczenia? Uśmiechałabym się i kiwała głową, gdyby dotykał kogoś innego tymi samymi rękami, które kiedyś musnęły mnie przypadkiem?

Zacisnęłam pięści po bokach.

Nie.

Determinacja wlała się w moje żyły jak ogień, zakorzeniając mnie swoim ciepłem. Spojrzałam w oczy Katriny, pewna i niezachwiana.

"Zaufaj mi, że sobie z tym poradzę," wymamrotałam. "Cokolwiek to kosztuje, Adolphus będzie moim partnerem. Więc, pomożesz?"

Jej szczęka opadła, i po raz pierwszy w całej naszej rozmowie, wyglądała na naprawdę oniemiałą.

"Nie możesz być poważna," wyszeptała. "Cassandro, nie możesz wymusić tej więzi."

"Nie wymuszam niczego," powiedziałam. "Po prostu... upewniam się, że nic nie stanie na przeszkodzie."

Katrina patrzyła na mnie, jakby mnie nie poznawała. "To nie jesteś ty."

Odwróciłam wzrok. "Może teraz to ja."

To zawisło w powietrzu, cięższe niż cokolwiek, co wcześniej powiedziałyśmy.

"Zależy mi na nim," dodałam po chwili. "Bardziej niż prawdopodobnie powinno. I może to jest egoistyczne. Może to niebezpieczne. Ale nie mogę tego zignorować."

Katrina przeczesała włosy dłonią, jej opanowanie pękało. "Bawisz się z czymś świętym, Cassandro."

"Wiem," powiedziałam. "Ale kiedy coś wydaje się właściwe, nie odchodzisz po prostu."

Przez chwilę zobaczyłam coś miękkiego w jej wyrazie — coś, co wyglądało jak zrozumienie. Ale to było ulotne, szybko zastąpione niepokojem.

"O co dokładnie prosisz, żeby zrobiła?" zapytała ostrożnie.

"Jeszcze nie wiem," przyznałam. "Po prostu muszę wiedzieć, że jesteś ze mną. Że kiedy nadejdzie czas, nie będę sama."

Jej usta rozchyliły się, a ona się zawahała, jakby ważyła koszt stania obok mnie. Możliwość pójścia przeciwko czemuś większemu niż my obie.

W końcu, dała niechętne skinienie głową.

"Pomyślę o tym."

To nie była obietnica, której chciałam.

Ale to było coś.

A na razie, coś było wystarczające.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Punkt widzenia Katriny

Upał był nie do zniesienia.

Bez względu na to, ile razy się przewracałam, nie mogłam się wygodnie ułożyć. Moje ciało wydawało się płonąć, a skóra mrowiła z nieznanej potrzeby.

Zrzuciłam koc, ale to nie pomogło. Puls był nierówny, oddech nieregularny, a co najgorsze, myśli ciągle wracały do niego.

Adolphus.

Zacisnęłam zęby i mocno zamknęłam oczy, zdeterminowana, by zasnąć. Ale w momencie, gdy odpływałam w sen, jego obraz wtargnął w moje marzenia.

Jego dotyk. Jego zapach.

Sposób, w jaki jego szorstkie dłonie przesuwały się po mojej skórze, rozpalając mnie.

Ostry dreszcz przyjemności przeszył mnie, a ja westchnęłam, siadając tak szybko, że zakręciło mi się w głowie. Serce biło mi mocno o żebra, gdy próbowałam złapać oddech.

„Co do…”, szepnęłam, przyciskając dłoń do piersi.

To był tylko sen.

Głupi, niedorzeczny sen.

Ale mojemu ciału to nie przeszkadzało. Bolało, nieznajomy, nie do zniesienia ból.

Zanurzyłam twarz w dłoniach, jęcząc z frustracji.

To była wina Cassandry.

Odkąd zasugerowała, że Adolphus może być jej partnerem, nie mogłam przestać o nim myśleć. Nie chciałam o nim myśleć i na pewno nie chciałam go pragnąć.

Było jasne, że Cassandra też miała do niego uczucia, co tylko pogarszało sprawę. Ostatnią rzeczą, jakiej chciałam, było wplątać się w jakiś bałagan związany z Adolphusem, ale moje ciało miało inne plany.

Z westchnieniem frustracji wstałam z łóżka i przebrałam się w mój strój wojownika. Może spacer oczyści umysł.

Dom stada był cichy, korytarze słabo oświetlone przez światło księżyca filtrujące się przez okna. Moje kroki były miękkie na podłodze, gdy bez celu wędrowałam, próbując zrzucić z siebie palące ciepło.

Potem skręciłam za róg i uderzyłam w coś solidnego. Mocna, nieporuszalna ściana mięśni.

Cofnęłam się, ale silna ręka złapała mnie za ramię, zanim zdążyłam upaść.

„Katrina?”

Ten znajomy, głęboki, szorstki głos przeszył mnie dreszczem.

Spojrzałam w górę, a żołądek ścisnął mi się na jego widok. Przenikliwe niebieskie oczy Adolphusa wbiły się w moje, jego wyraz twarzy był nieodczytywalny.

Przez chwilę po prostu stałam tam, niezdolna do mówienia, niezdolna do ruchu. Potem rzeczywistość wróciła na swoje miejsce i wyrwałam ramię z jego uścisku.

„Przesuń się”, mruknęłam, omijając go.

Ale zanim mogłam zrobić kolejny krok, jego głos mnie zatrzymał.

„Przepraszam.”

Zamarłam.

Powoli odwróciłam się do niego. „…Co?”

Westchnął ciężko. „Za wcześniejsze. Za to, że byłem dla ciebie zimny.”

Zmrużyłam oczy. To było niespodziewane. Adolphus nie był typem, który przeprasza. Przez ponad rok przyzwyczaiłam się do jego zimnej obojętności i dokuczania.

„Dlaczego?” zapytałam, zabarwiając głos podejrzliwością.

Zawahał się, a potem przetarł kark. „Bo się myliłem.”

Parsknęłam. „Wow. Świetne przeprosiny.”

Na jego wargach pojawił się mały uśmieszek. „Nie powiedziałem, że się zmieniłem. Powiedziałem tylko, że się myliłem.”

Przewróciłam oczami. „Niewiarygodne.”

Znowu chciałam odejść, ale przemówił zanim mogłam zrobić kolejny krok.

„Nie mogę obiecać, że nie będę cię znów denerwować.”

Zacisnęłam pięści. „Więc po co w ogóle przepraszać?”

Zanim zdążyłam przetworzyć, co się dzieje, poczułam jego dłoń na mojej talii. Później jego usta zderzyły się z moimi.

Mój mózg się zatrzymał. Przez ułamek sekundy zamarłam, zbyt zszokowana, by zareagować. Potem ciepło, które próbowałam zwalczyć przez całą noc, eksplodowało we mnie.

Nienawidziłam go. Chciałam go odepchnąć. Ale moje zdradzieckie ciało stopniało w jego objęciach, moje dłonie zacisnęły się na jego koszuli, jakby był jedyną rzeczą, która mnie podtrzymywała.

Jego usta były szorstkie, wymagające, wysyłały iskry wzdłuż mojego kręgosłupa.

A co gorsza, odwzajemniłam pocałunek. Chociaż tylko na sekundę.

Potem rzeczywistość uderzyła we mnie jak kubeł zimnej wody, i odepchnęłam go, moja klatka piersiowa unosiła się i opadała nierównymi oddechami.

„Co do diabła, Adolphus?!”

Nie wyglądał na winnego. Właściwie wyglądał na rozbawionego.

Nadal czułam odcisk jego ust na swoich, co mnie irytowało.

„Ty—”

„Nie udawaj, że tego nie chciałaś”, powiedział, jego głos był niski i pełen zrozumienia.

Moja twarz zapłonęła z gniewu. „Nie chciałam.”

Zrobił krok bliżej, zmuszając mnie do cofnięcia się, aż plecy dotknęły ściany. Jego zapach, ciepły, leśny, odurzający, otoczył mnie, utrudniając myślenie.

„Kłamiesz”, wyszeptał, jego palce musnęły moje ramię. „Czuję to na tobie.”

Ciepło ponownie przez mnie przeszło, a ja zacisnęłam szczęki, zmuszając się do zignorowania go.

„Odejdź ode mnie”, warknęłam.

Przez moment się nie poruszył.

Potem, ku mojemu zaskoczeniu, pochylił się i znów mocno pocałował mnie w usta.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa