passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound - Rozdział #6 - autor itsvlada

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

/

Rozdział 6

Rozdział 5

Perspektywa Katriny

"Planuję traktować cię jak moją małą dziwkę."

Słowa Adolphusa dźwięczały mi w uszach jak przekleństwo.

Gniew płonął we mnie, gorący i nieustępliwy. Kim, do diabła, on myślał, że jest? Spędziłam cały rok, znosząc jego arogancję, jego zimną obojętność, jego ciągłe poniżanie, a teraz to?

Odeszłam od brzegu rzeki, zaciskając pięści tak mocno, że paznokcie wbijały mi się w dłonie.

Był nie do zniesienia. Zarozumiały, bezduszny drań.

Jednak nienawidziłam, że jego słowa wciąż we mnie tkwiły, pełzając pod moją skórą jak swędzenie, którego nie mogłam zaspokoić.

Potrząsnęłam głową, wściekła na siebie.

To właśnie dlatego musiałam się przemienić. Gdybym miała swojego wilka, gdybym mogła w końcu się udowodnić, nikt nie odważyłby się tak do mnie mówić. Ani Alfa, ani Adolphus, a już na pewno nie inni wojownicy, którzy patrzyli na mnie, jakbym była słaba.

Zagubiona w myślach, ledwo zauważyłam, kiedy weszłam na teren treningowy Stada, dopóki nie wpadłam na coś solidnego.

Nie, na coś. Na kogoś.

"No proszę, proszę, kogo my tu mamy," odezwał się znajomy, drwiący głos.

Cofnęłam się, unosząc głowę, by spotkać parę zadowolonych, ciemnych oczu. Nicholas.

Świetnie. Tego właśnie mi brakowało.

Nicholas był jednym z wojowników, których najbardziej nie znosiłam. Arogancki, okrutny, zawsze otoczony swoimi dwoma cieniami, Stevem i Tonym.

Uśmiechali się, ich twarze pełne były rozbawienia.

"Nie patrzysz, dokąd idziesz, Katrina?" zakpił Nicholas.

"Zejdź mi z drogi," warknęłam, próbując go ominąć, ale zablokował mnie.

Steve gwizdnął przeciągle. "Dziś jesteśmy waleczni, co?"

"Ona zawsze jest waleczna," dodał Tony z uśmiechem. "Szczególnie gdy wie, że nie może wygrać."

Rzuciłam im wszystkim gniewne spojrzenie. "Zejdźcie. Teraz."

Nicholas się zaśmiał, krzyżując ramiona. "A co jeśli nie? Będziesz z nami walczyć?"

"Jeśli będę musiała."

Rozbawienie w jego oczach pociemniało. "Robisz się strasznie odważna, jak na kogoś, kto zaraz zostanie zdegradowany."

Mój żołądek się ścisnął. Oczywiście, że słyszeli. Wieści szybko się rozchodzą w Stadzie.

Nicholas się uśmiechnął. "Nie mogę się doczekać, aż staniesz się Omegą, Katrino. Wiesz dlaczego?"

Już wiedziałam, że nie chcę słuchać odpowiedzi, ale stałam twardo.

"Bo," kontynuował, pochylając się nieco, "wtedy w końcu będę mógł zrobić z ciebie swoją dziwkę."

Wściekłość wybuchła we mnie.

Zanim zdążyłam się powstrzymać, moja dłoń trafiła go w twarz ostrym ciosem. Dźwięk odbił się echem po placu treningowym.

Przez chwilę panowała cisza.

Potem głowa Nicholasa odskoczyła, a jego oczy zapłonęły wściekłością.

"Ty mała—"

Zanim zdążyłam zareagować, chwycił mnie, rzucając o najbliższą ścianę.

Ból przeszył moje plecy, gdy jego palce zacisnęły się wokół moich ramion.

Szamotałam się, ale był silniejszy.

"Puść mnie," syknęłam.

Nicholas się uśmiechnął. "Nie jesteś teraz taka twarda, co?"

Steve i Tony śmiali się w tle, obserwując, jakby to wszystko było jednym wielkim żartem.

Obnażyłam zęby. "Gdy się przemienię, rozerwę cię na kawałki."

"Szkoda, że nigdy się nie przemienisz," zakpił. "Pogódź się z tym, Katrino. Jesteś tylko słabą dziewczynką, która udaje wojowniczkę."

Zobaczyłam czerwień.

Kopnęłam, ale Nicholas był gotowy. Przyszpilił mnie mocniej do ściany, jego twarz była o cal od mojej.

"Naprawdę powinnaś nauczyć się swojego miejsca," wymruczał, jego uchwyt się zacieśniał. "I wkrótce to zrobisz."

"Wystarczy." Zimny, ostry i rozkazujący głos rozległ się, sprawiając, że Nicholas zamarł.

Odwróciłam lekko głowę, wstrzymując oddech, gdy zobaczyłam, kto to był. Adolphus.

Stał kilka stóp dalej, jego wyraz twarzy był nieodgadniony, ale jego oczy były niebezpieczne.

"Puść. Ją. Teraz," powtórzył Adolphus, jego głos był niski i śmiercionośny.

Nicholas prychnął, ale mnie nie puścił. "Nie wtrącaj się, Adolphus. To nie ma nic wspólnego z tobą."

Adolphus nie odpowiedział, ale zbliżył się tak szybko, że się tego nie spodziewałam. Zanim Nicholas zdążył zareagować, pięść Adolphusa uderzyła go w żołądek.

Nicholas wydał z siebie bolesny jęk, jego uchwyt na mnie osłabł na tyle, bym mogła się uwolnić.

Następnie, jednym szybkim ruchem, Adolphus chwycił go za kołnierz i uderzył go w twarz.

Nicholas upadł na ziemię ciężko, jęcząc. Steve i Tony zesztywnieli, spoglądając na siebie z wahaniem.

"Chcecie spróbować ze mną?" zapytał Adolphus, jego głos był jak lód.

Żaden z nich się nie poruszył.

Adolphus zwrócił swoją uwagę na Nicholasa, który wciąż leżał na ziemi, kaszląc. "Dotknij jej jeszcze raz," powiedział, jego ton był niepokojąco spokojny, "a połamę ci każdą kość w ciele."

Groźba była prawdziwa. Nicholas to wiedział.

Podobnie jak Steve i Tony, którzy szybko pomogli swojemu upadłemu przyjacielowi wstać, zanim go odciągnęli.

Cisza wypełniła powietrze. Moje serce wciąż biło mocno, moje ciało było napięte. Potem poczułam, jak dłoń Adolphusa sięga po moją.

Drgnęłam.

Jego dotyk był ciepły, silny i bezpieczny. Ale nie chciałam jego pomocy. Nie po tym, co mi powiedział nad rzeką.

Wyrwałam swoją dłoń i odwróciłam się na pięcie, ruszając w stronę swojego pokoju, nie oglądając się za siebie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

Punkt widzenia Cassandry

Głowa Katriny uniosła się gwałtownie na dźwięk skrzypiących drzwi. Jej ramiona napięły się, a przez ułamek sekundy zobaczyłam coś, czego nie mogłam w tamtym momencie zrozumieć, w jej oczach.

Ale gdy tylko rozpoznała moją twarz, jej wyraz twarzy opadł, a ona wydała ciche westchnienie.

"Och... to ty."

Uniosłam brew, wchodząc do środka i zamykając za sobą drzwi. "Cóż, nie brzmisz zbyt podekscytowana na mój widok."

Pokręciła głową i odwróciła wzrok. "Po prostu myślałam... nieważne."

Nie naciskałam dalej. Zamiast tego podeszłam do niej i oparłam się o biurko blisko jej łóżka, krzyżując ramiona. "Słyszałam, co się stało z Nicholasem," powiedziałam, uważnie ją obserwując.

Katrina lekko się usztywniła, ale nie spojrzała na mnie.

"Jestem w porządku," wymamrotała.

Westchnęłam, spodziewając się już tej odpowiedzi. "Katrino, nie musisz udawać, że to cię nie obeszło. Nicholas jest dupkiem. Wiesz o tym. A jeśli chcesz, mogę porozmawiać z moim ojcem o nim. Postawi go na swoim miejscu."

Katrina w końcu spojrzała mi w oczy, jej wyraz twarzy był nieczytelny. "Powiedziałam, że jestem w porządku, Cassandro."

Przez chwilę przyglądałam się jej twarzy, potem westchnęłam i porzuciłam temat. Na moment zapadła między nami cisza.

Potem zawahałam się, zanim znów przemówiłam. "Katrino..."

Zwróciła się do mnie, zauważając moje nagłe wahanie. "Co?"

Przez chwilę przygryzłam wargę, zanim w końcu zapytałam: "Czy masz uczucia do Adolphusa?"

Jej reakcja była natychmiastowa.

"Co?" wybuchnęła, szeroko otwierając oczy.

Zachowałam neutralny wyraz twarzy. "Słyszałaś mnie."

Mrugnęła, a potem wydała nerwowy chichot. "Dlaczego w ogóle mnie o to pytasz?"

Wzruszyłam ramionami. "Po prostu odpowiedz na pytanie."

Widziałam, jak Adolphus pobił Nicholasa z jej powodu. Widziałam to na własne oczy, ale przyszłam tu, aby udawać, że usłyszałam tę wiadomość. Nie było mowy, żebym jej powiedziała, że widziałam, jak była dręczona przez Nicholasa, nie robiąc nic.

Cóż, chciałam to zrobić, dopóki Adolphus nie pojawił się jak rycerz w lśniącej zbroi i nie uratował jej.

To sprawiło, że to pytanie pojawiło się w mojej głowie. Widziałam, jak zimny i obojętny był Adolphus wobec Katriny, ale nie mam pojęcia, co Katrina czuła do niego.

I jestem ciekawa.

Zmarszczyła brwi, jej mowa ciała zmieniła się, jakby nagle poczuła się nieswojo. "Dlaczego chcesz to wiedzieć?"

"Mam swoje powody," odpowiedziałam gładko. "Ale powiem ci, gdy odpowiesz mi szczerze."

Katrina zwęziła oczy na mnie. "To niesprawiedliwe. Nie możesz mnie pytać o coś takiego, nie mówiąc mi dlaczego."

Nie ustąpiłam. "Po prostu odpowiedz, Katrino."

Westchnęła, pocierając skronie. "Nie. Nie mam uczuć do Adolphusa."

Uważnie ją obserwowałam. "Jesteś pewna?"

"Tak," warknęła.

Obserwowałam ją przez chwilę, szukając jakichkolwiek oznak, że kłamie. Ale jeśli kłamała, była dobra w ukrywaniu tego.

W końcu się uśmiechnęłam. "Dobrze."

Katrina zmarszczyła brwi. "Dlaczego to cię cieszy?"

Zawahałam się przez moment, potem powoli wypuściłam powietrze.

"Pełnia księżyca nadchodzi," powiedziałam zamiast tego.

Mrugnęła. "I?"

Przygryzłam wargę, zastanawiając się, czy powinnam to powiedzieć. Ale już zaszłam tak daleko. Trzymałam go przy sobie z tego powodu.

"Myślę, że Adolphus może być moim partnerem."

Całe ciało Katriny zamarło.

Przez kilka sekund nie ruszała się, nie mrugała, po prostu wpatrywała się we mnie, jakbym właśnie powiedziała jej, że księżyc rozbija się o ziemię.

Potem wydała krótki, niedowierzający śmiech. "Czekaj... co?"

Spojrzałam jej prosto w oczy. "Myślę, że Adolphus jest moim partnerem."

Słowa zawisły w powietrzu jak dym — niechciane i niemożliwe do zignorowania.

Usta Katriny otworzyły się, potem zamknęły. Odwróciła wzrok, marszcząc brwi, a przez chwilę myślałam, że może się znów zaśmieje. Ale nie zrobiła tego.

Zamiast tego wyszeptała: "Jesteś pewna?"

"Nie," przyznałam, niemal zbyt cicho. "Ale czuję to. Kiedy jest blisko... to jakby coś pradawnego budziło się we mnie."

Katrina spojrzała z powrotem na mnie, dziwna mieszanka emocji migotała na jej twarzy — zaskoczenie, zamieszanie, coś innego, czego nie potrafiłam dokładnie nazwać.

"A co zamierzasz z tym zrobić?" zapytała.

Nie odpowiedziałam od razu.

"Nie wiem," powiedziałam w końcu. "Ale myślę, że pełnia księżyca mi powie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Cassandry

Pokręciła głową, jakby nie dosłyszała. "Myślisz? To nie jest coś, o czym się tylko myśli, Cassandro. Albo jest, albo nie jest."

Wzięłam głęboki oddech. "To skomplikowane."

Prychnęła. "Nie, nie jest. Więź partnera nie jest jakąś tajemniczą rzeczą, Cassandro. Kiedy spotykasz swojego partnera, wiesz to. Tak to działa."

Westchnęłam. "Wiem. Ale Adolphus jest inny. Nie pamięta swojej przeszłości. Nie wiemy, skąd pochodzi. A jednak, odkąd go znaleźliśmy, czuję coś."

Katrina skrzyżowała ramiona, jej oczy lekko się zwęziły. "Więc co, po prostu zdecydowałaś, że jest twoim partnerem?"

Pokręciłam głową i uniosłam brew. "Nie. To coś więcej. Obserwuję go od roku. Dlatego kazałam mojemu ojcu zrobić z niego mojego ochroniarza. Musiałam wiedzieć, czy to połączenie, które czułam, jest prawdziwe."

Katrina milczała przez dłuższą chwilę, zanim gwałtownie wypuściła powietrze. "Cassandro… chcesz, żeby był twoim partnerem, prawda?"

Drgnęłam lekko na to, jak trafne to było.

"Nie wiem," przyznałam. "Może. Ale to coś więcej. To przeczucie. I muszę wiedzieć, czy mam rację."

Wciąż wyglądała na sceptyczną. "A co jeśli się mylisz? Co jeśli nadejdzie pełnia księżyca i nie poczujesz nic?"

Katrina, którą znałam, nigdy nie była negatywna, zwłaszcza jeśli chodziło o mnie. Zawsze dążyła do mojego szczęścia, zawsze podnosiła mój podbródek, gdy robiło się ciemno. Ale tam była, stojąc naprzeciw mnie, z ramionami skrzyżowanymi, z oczami pełnymi wątpliwości — przeciwnie do mojej chęci, by Adolphus był moim partnerem.

Katrina westchnęła, kręcąc głową. "Przygotowujesz się na rozczarowanie."

"Może," powiedziałam cicho. "Ale muszę wiedzieć."

Cisza rozciągnęła się między nami, gęsta i niepewna. Spojrzałam na nią — naprawdę spojrzałam — i zauważyłam subtelne zmiany w niej. Zmęczone linie pod jej oczami. To, jak trzymała się teraz trochę bardziej na baczności. Może to nie chodziło tylko o mnie.

Patrzyła na mnie przez kolejną długą chwilę, zanim w końcu znów się odezwała. "A co jeśli Adolphus nie czuje tego samego? Co jeśli, gdy nadejdzie pełnia księżyca, jego partnerką okaże się być ktoś inny?"

Pytanie przeszyło mnie zimnym dreszczem.

Nie pozwalałam sobie myśleć o tej możliwości.

Bo jeśli Adolphus nie byłby moim partnerem, jeśli należałby do kogoś innego, nie jestem pewna, jak bym to zniosła.

Czy udawałabym, że to nie ma znaczenia? Uśmiechałabym się i kiwała głową, gdyby dotykał kogoś innego tymi samymi rękami, które kiedyś musnęły mnie przypadkiem?

Zacisnęłam pięści po bokach.

Nie.

Determinacja wlała się w moje żyły jak ogień, zakorzeniając mnie swoim ciepłem. Spojrzałam w oczy Katriny, pewna i niezachwiana.

"Zaufaj mi, że sobie z tym poradzę," wymamrotałam. "Cokolwiek to kosztuje, Adolphus będzie moim partnerem. Więc, pomożesz?"

Jej szczęka opadła, i po raz pierwszy w całej naszej rozmowie, wyglądała na naprawdę oniemiałą.

"Nie możesz być poważna," wyszeptała. "Cassandro, nie możesz wymusić tej więzi."

"Nie wymuszam niczego," powiedziałam. "Po prostu... upewniam się, że nic nie stanie na przeszkodzie."

Katrina patrzyła na mnie, jakby mnie nie poznawała. "To nie jesteś ty."

Odwróciłam wzrok. "Może teraz to ja."

To zawisło w powietrzu, cięższe niż cokolwiek, co wcześniej powiedziałyśmy.

"Zależy mi na nim," dodałam po chwili. "Bardziej niż prawdopodobnie powinno. I może to jest egoistyczne. Może to niebezpieczne. Ale nie mogę tego zignorować."

Katrina przeczesała włosy dłonią, jej opanowanie pękało. "Bawisz się z czymś świętym, Cassandro."

"Wiem," powiedziałam. "Ale kiedy coś wydaje się właściwe, nie odchodzisz po prostu."

Przez chwilę zobaczyłam coś miękkiego w jej wyrazie — coś, co wyglądało jak zrozumienie. Ale to było ulotne, szybko zastąpione niepokojem.

"O co dokładnie prosisz, żeby zrobiła?" zapytała ostrożnie.

"Jeszcze nie wiem," przyznałam. "Po prostu muszę wiedzieć, że jesteś ze mną. Że kiedy nadejdzie czas, nie będę sama."

Jej usta rozchyliły się, a ona się zawahała, jakby ważyła koszt stania obok mnie. Możliwość pójścia przeciwko czemuś większemu niż my obie.

W końcu, dała niechętne skinienie głową.

"Pomyślę o tym."

To nie była obietnica, której chciałam.

Ale to było coś.

A na razie, coś było wystarczające.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

The Lost Alpha Queen: Heaven and Hell Bound

100 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

100

Treść

Aa