passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Luna Who Defied Pack Law - Rozdział #3 - autor Yan Stellar

The Luna Who Defied Pack Law

/

Rozdział 3

Rozdział 2

[Perspektywa Korina]

Piąta noc pilnowania więzienia Lyanny wydawała się cięższa niż wszystkie bitwy, które stoczyłem dla Grimhowl.

Stałem na posterunku przed wzmocnionymi drzwiami, wsłuchując się w ciszę wewnątrz, wiedząc, że za tymi ścianami siedzi kobieta powoli łamana ciężarem swojej niewoli.

Alfa zamknął ją w tych komnatach w chwili, gdy wyjawiła mu istnienie trojaczków – a raczej w chwili, gdy uzdrowiciel zdradził jej sekret.

Żadnych spacerów po ogrodzie, żadnych wizyt w sali stada, nawet okna, które można by otworzyć, by wpuścić świeże powietrze.

Tylko dwa razy dziennie dostarczane posiłki, wpychane przez szczelinę w drzwiach, jakby była jakimś niebezpiecznym przestępcą, a nie jego partnerką noszącą jego dziedziców.

„Idealny strażnik dla mojego cennego ładunku” – powiedział Rheakar, przydzielając mi to zadanie, jego uśmiech ostry okrutną uciechą. „Kto lepszy niż mój najlojalniejszy Beta, by upewnić się, że moja Luna pozostaje... chroniona?”

Wiedział. Oczywiście, że wiedział.

Przez piętnaście lat służby ukrywałem przed Alfą wiele rzeczy, ale najwyraźniej nie sposób, w jaki mój wzrok zatrzymywał się na jego partnerce, gdy myślałem, że nikt nie patrzy.

Nie sposób, w jaki mój głos łagodniał podczas zwracania się do niej na oficjalnych spotkaniach stada.

„Więc Rheakar kazał Lunie być zamkniętą przez całe dziewięć miesięcy?” — usłyszałem wyszeptaną rozmowę dwóch strażników w korytarzu. „Okrutność naszego Alfy nie zna granic.”

„A czemu nie?” — zaśmiał się drugi. „Alfa będzie miał więcej czasu dla swoich konkubin. Już teraz ma je wszystkie dla siebie.”

„Zamknijcie się, wy dwoje.” — rzuciłem ostro. Strażnicy natychmiast zamilkli, ze spuszczonymi oczami.

Kara Rheakara była elegancka w swej okrutności — zmusić mnie do stania na straży, podczas gdy kobieta, którą podziwiałem z daleka, cierpiała w samotności, nosząc dzieci skazane na bratobójstwo.

Taca z kolacją pojawiła się, przyniesiona przez młodego omegę, który unikał mojego wzroku. Sprawdziłem zawartość, jak nakazywał protokół, potem zapukałem dwa razy, zanim wsunąłem ją przez otwór.

Procedura była jasna: żadnych rozmów, żadnego zwlekania, żadnego uznania poza tym, co konieczne.

Kilka minut później usłyszałem cichy szmer przesuwanej ceramiki. Schyliłem się po tacę, spodziewając się, że jak zwykle znajdę ją częściowo zjedzoną – apetyt Lyanny malał wraz z wolnością.

Lecz gdy podniosłem miskę, coś przykuło moją uwagę. Mały kawałek pergaminu, złożony niewiarygodnie cienko, ukryty pod talerzem, gdzie mógł go zauważyć tylko ten, kto odbierał tacę.

Serce waliło mi w piersi, gdy zgarnąłem liścik, zachowując pozory rutyny, odkładając tacę do odbioru.

Powinienem był natychmiast zanieść to Rheakarowi. Powinienem był zgłosić to naruszenie ustalonych przez niego zasad izolacji. Tak postąpiłby lojalny Beta.

Zamiast tego poczekałem, aż korytarz opustoszeje, zanim rozłożyłem wiadomość drżącymi palcami.

„Korin... Wiem, jakie ryzyko podejmujesz, czytając to. Ale nie mam nikogo innego. Moi synowie zginą, jeśli się tu narodzą. Tradycja zabije ich równie pewnie jak trucizna. Nie zniosę tego. Proszę, jeśli masz w sobie choć odrobinę litości, jeśli pamiętasz jeszcze cześć Grimhowl, pomóż mi ich ocalić. Nie proszę dla siebie, lecz dla trzech niewinnych, którzy nie zawinili niczym oprócz tego, że przyszli na świat jako bracia. Proszę.”

Papier drżał w moich dłoniach. Każde słowo było starannie dobrane, napisane eleganckim pismem, które Lyanna opanowała przez lata jako Luna, lecz czułem rozpacz przebijającą przez każdą linijkę.

Stałem długo w miejscu, notatka paliła mnie w dłoń. Na końcu korytarza widziałem ciepłe światło sączące się z gabinetu Rheakara, gdzie planował chwalebną, krwawą przyszłość swoich synów.

Droga była jasna — trzydzieści kroków, zapukać do jego drzwi, przekazać dowód na próbę spisku partnerki. Udowodnić lojalność ponad wszelką wątpliwość.

Nogi same poniosły mnie w stronę tych drzwi. Dwadzieścia kroków. Dziesięć. Pięć.

Zatrzymałem się, ręka uniesiona do pukania, i w tej chwili zawahania usłyszałem głos Rheakara dochodzący przez grube drewno:

„Środkowy syn będzie się szkolił z górskimi klanami. Surowe warunki kształtują charakter. Najmłodszy z wilkami pustynnymi — niech uczy się okrucieństwa od małego. Nigdy nie mogą postrzegać się jako bracia, tylko jako rywale.”

Coś we mnie pękło. Nie złamało się – wróciło na swoje miejsce, jak kość, która po latach krzywego chodzenia wreszcie się zrosła.

Odwróciłem się od drzwi i ruszyłem z determinacją do skrzydła administracyjnego, gdzie w ceremonialnej gablocie wisiały klucze główne. Nocny strażnik ledwo na mnie spojrzał – Beta Korin był przecież poza podejrzeniem.

Palce odnalazły żelazny klucz do komnat Lyanny, ciężki od zdrady.

Droga powrotna wydawała się zarówno nieskończona, jak i zbyt szybka. Odprawiłem strażnika spod drzwi Lyanny, czekając, aż jego kroki ucichną, zanim wsunąłem klucz.

Zamek przekręcił się z dźwiękiem, jakby los zmieniał bieg.

Lyanna stała na środku skromnego pokoju, ramiona ochronnie obejmowały zaokrąglony brzuch, łzy płynęły jej po policzkach. Słyszała obracający się klucz, postawiła wszystko na moją sumienie, a mimo to wyglądała na zszokowaną, że naprawdę przyszedłem.

„Mamy może dziesięć minut do zmiany warty,” powiedziałem bez wstępu, wchodząc i zamykając drzwi za sobą. „Słuchaj uważnie, mam czas tylko na jedno wyjaśnienie.”

Jej oczy rozszerzyły się, nadzieja walczyła z przerażeniem.

„Za trzy noce, podczas nowiu, będzie luka w południowych patrolach między północą a świtem.”

Wyciągnąłem z kieszeni zniszczoną mapę, którą nosiłem od dni, czekając na szansę, która w końcu nadeszła.

„Dopilnuję, by strażnicy przy River Post byli tymi, którzy najwięcej wypiją po wieczornym treningu.”

Palcem szybko wyznaczałem trasę, zaznaczając każdy kluczowy punkt.

„Idź starą ścieżką myśliwską przez sosnowy zagajnik – nie była używana od miesięcy. Przejdź przez rzekę w wąskim miejscu, gdzie nurt jest najszybszy; zmyje twój zapach.”

„Korin,” wyszeptała, ale podniosłem rękę, by ją uciszyć.

„Zostawię zapasy przy południowej granicy – jedzenie, ubrania, złoto. Wystarczy, by zacząć nowe życie daleko stąd.” Wcisnąłem jej mapę w dłonie. „Naucz się jej na pamięć dziś w nocy, potem spal. Żadnych śladów.”

„Jak mam przejść obok strażników do tego czasu?” spytała, już analizując przeszkody.

„Nie przejdziesz. Zostaniesz tutaj, grając posłuszną więźniarkę. Trzeciej nocy będę miał zmianę warty. Otworzę ci drzwi o północy i wywołam zamieszanie. Masz piętnaście minut, by dotrzeć do południowej granicy.”

„A ty? Gdy Rheakar odkryje...”

„Zniosę jego gniew,” powiedziałem stanowczo. „Niektóre lojalności są głębsze niż przysięgi składane Alfie. Twoi synowie zasługują na życie, wolni od tradycji, która żąda ich krwi.”

Lyanna podeszła bliżej i przez chwilę myślałem, że mnie obejmie, lecz nawet tutaj, nawet teraz, powściągliwość zwyciężyła. „Ratujesz nie tylko moich synów, Korin. Ratujesz moją duszę przed patrzeniem, jak się nawzajem niszczą.”

„Wtedy jest to warte każdej ceny,” odparłem, kierując się do drzwi. „Trzy noce, Luno. Bądź gotowa.”

Zamykając drzwi za sobą, wracając na posterunek, jakby nic się nie zmieniło, pogodziłem się z wyborem. Za trzy noce popełnię największą zdradę, jaką Beta może sobie wyobrazić.

Ale są rzeczy, które przewyższają prawo stada – sumienie ponad ślepą lojalność, miłość ponad obowiązek, nadzieja ponad tradycję. Jeszcze trzy noce oszustwa, a synowie Lyanny otrzymają szansę na życie.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

[Perspektywa Lyanny]

Wspomnienie ucieczki mignęło przez moją świadomość niczym światło świecy w ciemności—jak doskonale Korin zaplanował każdy szczegół.

Strażnicy w River Post byli zanurzeni w swoich trunkach, śpiewając sprośne pieśni, które zagłuszyły odgłos moich kroków, gdy wymykałam się obok nich. Patrole zostały przekierowane na wschodnią granicę, ścigając urojone zagrożenia, które Korin jakoś zdołał stworzyć.

Pod bezksiężycowym niebem moja droga otworzyła się przede mną szeroko i bez przeszkód, jakby sama Bogini Księżyca pobłogosławiła moją ucieczkę.

Pamiętam przypływ ulgi, gdy znalazłam zapasy dokładnie tam, gdzie obiecał—suszone mięso, wodę, złote monety wszyte w zwykły podróżny płaszcz.

Pierwsze przekroczenie rzeki było jak rozgrzeszenie, zimna woda zmywała nie tylko mój zapach, ale i lata duszącego obowiązku.

Kiedy terytorium Grimhowl w końcu zostało za mną, pozwoliłam sobie wyobrazić to—moich synów biegających swobodnie po łąkach zamiast po placach treningowych, uczących się śmiać zamiast walczyć, starzejących się zamiast umierać młodo.

Ale teraz, po trzech dniach ucieczki, ta cenna nadzieja skrystalizowała się w lód płynący w moich żyłach.

Wycie rozległo się w lesie za mną i z rosnącą pewnością wiedziałam, że to nie były wilki Grimhowl. To byli wygnańcy—samotni łowcy, którzy rozpoznali zapach ciężarnej wilczycy podróżującej samotnie.

"Idź dalej," wyszeptałam do siebie, przyciskając dłoń do mojego nabrzmiałego brzucha. "Zaszłyśmy za daleko, by teraz zawieść."

Moje ciało krzyczało buntowniczo przy każdym kroku.

Trzy dni forsownej wędrówki doprowadziły mnie do kresu wytrzymałości, a trojaczki jakby wyczuwały mój niepokój, ich ruchy stawały się coraz bardziej niespokojne.

Łamanie gałęzi w zaroślach stawało się coraz głośniejsze, coraz bardziej zamierzone. Okrzyki łowieckie odbijały się echem z wielu stron naraz, skoordynowane w sposób, który sprawił, że żołądek ścisnął mi się ze zrozumienia.

Zaganiali mnie.

"Słabnie," zawołał jakiś głos, tak blisko, że słyszałam w nim rozbawienie. "Mała Luna robi się słaba. Jak długo jeszcze będziesz biec, śliczna wilczyco?"

Bawili się ze mną, zrozumiałam z krystaliczną jasnością. Pozwalali mi się wyczerpać, zanim zamkną krąg i zrealizują swoje plany, cokolwiek miałyby oznaczać.

W myślach analizowałam możliwości, każda kończyła się tak samo—ciężarna Luna przeciwko wataże wygnańców nie miała szans. Ani w ludzkiej formie, osłabiona przez ciążę. Ani w wilczej.

A jednak biegłam dalej.

Gałęzie rozdzierały mój płaszcz, zostawiając zadrapania na ramionach. Oddech palił mnie w płucach niczym połknięty ogień, każdy łapczywy wdech był walką z ciężarem, który nosiłam.

Las wydawał się bez końca, każde drzewo identyczne jak poprzednie, moja starannie zapamiętana trasa teraz była bez znaczenia w chaosie ucieczki.

"Dlaczego uciekasz, Luno?" Kolejny głos, tym razem kobiecy, ostry z okrutnej satysfakcji. "Czujemy twój strach. Słyszymy twoje serce bijące jak u zająca. Nie masz dokąd pójść."

"Mój Alfa przyjdzie po mnie," odkrzyknęłam, nienawidząc desperacji w swoim głosie. "Wataha Grimhowl nie wybaczy tej zniewagi."

Śmiech przepłynął przez drzewa, zimny i świadomy. "Obserwowaliśmy. Wiemy o krwi na twoim płaszczu, o przedstawieniu nad rzeką."

Oczywiście, że obserwowali. Tacy są wygnańcy—czają się w cieniu, mają wszędzie oczy i uszy. Nic nie umyka ich uwadze.

Zaczepiłam stopą o wystający korzeń, upadając do przodu. Instynkt przejął kontrolę—obróciłam się w locie, przyjmując uderzenie na ramię i bok, chroniąc brzuch za wszelką cenę.

Ból przeszył moje ciało, gdy twardo uderzyłam o ziemię, ale poczułam ruchy dzieci—wciąż bezpieczne, wciąż żywe.

Podniosłam się na nogi, ale było już za późno.

Ciemne sylwetki wyłoniły się z cienia, otaczając mnie zacieśniającym się kręgiem. Siedmiu, może ośmiu, wszyscy o głodnym spojrzeniu wilków bez watahy i bez celu.

Lider wyszedł naprzód—masywny i pokryty bliznami, z oczami, w których była tylko żądza. Ślady na jego twarzy mówiły o niezliczonych walkach, o niezliczonych zwycięstwach nad tymi, którzy ośmielili się stawiać opór.

"Taka śliczna istota," powiedział, jego głos był wyrafinowany w sposób, który tylko potęgował grozę, jakby brutalność nosiła maskę cywilizacji. "Wiesz, jak rzadko spotyka się Lunę tak daleko od jej terytorium?"

Przylgnęłam plecami do szorstkiej kory starego dębu, zakrywając jedną dłonią emblemat watahy Grimhowl, jakby to miało jeszcze jakiekolwiek znaczenie. Drugą ręką odnalazłam mały nóż, który dał mi Korin.

"Nie zbliżajcie się," ostrzegłam, choć wszyscy wiedzieliśmy, że to groźba bez pokrycia. "Jestem pod ochroną..."

"...Twojej watahy?" przerwał mi, zbliżając się z pewnością drapieżnika przekonanego o swoim posiłku. "To czemu jeszcze się nie pojawili?"

"Wygląda na to, że więź między Luną a jej Alfą nie jest wystarczająco silna, by wyczuć zagrożenie," ktoś roześmiał się złośliwie.

"Proszę," powiedziałam, nienawidząc siebie za błaganie, ale gotowa porzucić wszelką dumę dla moich dzieci. "Noszę w sobie troje niewinnych. Jakakolwiek uraza wasza by nie była, one na nią nie zasłużyły..."

"Zasłużyły?" Zbliznowaciały przywódca roześmiał się, dźwiękiem przypominającym tłuczone szkło. "Las nie obchodzi, kto na co zasługuje. Ale nie bój się za bardzo, śliczna Luno. Mamy dla ciebie zastosowania wykraczające poza oczywiste."

"Ciężarna samica, szczególnie niosąca kilka szczeniąt, może być bardzo cenna dla odpowiednich kupców," dodał inny.

Moja krew zamarzła. Handlarze niewolników.

"Zachowaj siły na to, co cię czeka," doradził przywódca, udając życzliwość, dając znak swojej wataże, by się zbliżyła. "Przydadzą ci się w podróży."

Krąg się zacisnął, odcinając wszelką możliwość ucieczki. Mały nóż w mojej dłoni wydawał się zabawką dziecka wobec ich liczby.

"Pierwszy, który mnie dotknie, będzie krwawił," obiecałam, mój głos był pewniejszy niż się czułam. "Jestem jedna przeciw wielu, ale jestem matką chroniącą swoje dzieci. Zapłacicie za każdy krok ku nam."

Lider uśmiechnął się, ukazując zęby, które zbyt często kosztowały innych życie. "Odważne słowa, mała Luno. Zobaczmy, czy twoja odwaga przetrwa pierwsze..."

Wycie rozdarło noc—nie od wygnańców, lecz z miejsca poza kręgiem. Głębokie, autorytatywne, nieomylnie Alfa.

Wygnańcy zamarli, ich pewność siebie zachwiała się, gdy wycie zostało podchwycone przez kolejne, a potem następne. Nadciągała wataha, a po sposobie odpowiedzi widać było, że to nie kolejna grupa wygnańców.

"Wygląda na to," powiedział zbliznowaciały przywódca, jego rozbawienie zgasło, "że nie jesteś tak samotna, jak sądziliśmy."

Las wstrzymał oddech, gdy wszyscy czekaliśmy na moje wybawienie. Nóż drżał w mojej dłoni, gdy mocniej przywierałam do dębu, a moi synowie niespokojnie poruszali się we mnie.

Wygnańcy przesunęli się nerwowo, rozdarte między łupem a nieznanym zagrożeniem zbliżającym się coraz szybciej. Ich przywódca warknął rozkaz, którego nie dosłyszałam przez krew dudniącą mi w uszach.

"Proszę," wyszeptałam do każdej siły, która mogłaby usłyszeć. "Pozwólcie im żyć. Pozwólcie moim synom żyć."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Rheakara]

Świt wstał krwistoczerwony nad Grimhowl, malując opuszczone komnaty mojej partnerki w odcieniach oskarżenia.

Stałem na progu, obserwując, jak światło skrada się po powierzchniach, które wciąż trzymały jej zapach—jaśmin i zimowy deszcz, już blednące niczym dym na wietrze.

Łóżko rozciągało się przede mną, idealnie pościelone z precyzją, jaką zawsze wnosiła do każdego zadania. Widok tych nietkniętych prześcieradeł uderzył mnie mocniej niż jakikolwiek cios na polu bitwy.

Lyanna nigdy nie zamierzała wrócić. Nigdy nie miała tu już spać.

Ta świadomość wypaliła się we mnie jak kwas, rozpuszczając ostatnią pozę opanowania, którą zachowałem podczas bezowocnych nocnych poszukiwań.

—Alfa.

Głos Korina dobiegł z progu, spokojny mimo świeżych ran znaczonych na jego ramionach przez przedzieranie się przez szorstki teren.

—Przeszukaliśmy całe wschodnie terytorium. Trop urywa się przy rzece, gdzie łączy się z bystrzem. Potem...

Zawahał się i usłyszałem to, czego nie powiedział.

Potem zapachy banitów zagłuszyły wszystko inne.

—Ona to zaplanowała — mój głos niósł w sobie ten rodzaj spokoju, który poprzedza burzę. — Spójrz na ten pokój, Korin. Nic nie ruszone, nic nie zabrane, oprócz tego, co mogła unieść. Moja partnerka niosąca moich trzech dziedziców, a ona po prostu... odeszła.

—Banici, Alfo. Ich obecność przy rzece…

—To wygodne, prawda? — Odwróciłem się od łóżka, studiując twarz mojego Bety.

Korin służył mi wiernie przez piętnaście lat, stał u mego boku podczas każdego wyzwania dla mojej władzy.

Teraz jego szare oczy kryły coś, czego nie potrafiłem nazwać—żal, który wydawał się odbiciem mojego własnego, ale pod spodem było coś jeszcze.

—Powiedz mi, stary przyjacielu, jak ciężarna kobieta wymyka się moim strażom, unika patroli i dociera do granicy, zanim ktokolwiek zorientuje się aż do świtu?

—Nowiu trudniło tropienie — odparł Korin, patrząc mi prosto w oczy bez wahania. — A straże przy Rzecznym Posterunku zgłaszały nietypowy ruch we wschodnim kwadrancie. Zanim zorientowali się, że to fałszywy alarm…

—Dość. — Podniosłem rękę, uciszając go.

Wściekłość narastająca w mojej piersi potrzebowała kierunku, a rozbieranie porażek nie zwróci tego, co zostało skradzione.

—Chcę, by do południa drużyny łowieckie były we wszystkich sąsiednich terytoriach. Wyślij posłańców do każdego stada w promieniu stu mil. Oferuj nagrody, za które można kupić całe terytoria.

—A co z ziemiami banitów?

—Wytropimy każdą grupę banitów stąd po południowe pustkowia. Ona niesie moje dziedzictwo, Korin. Trzech przyszłych Alfów, których siła byłaby godna naszej linii krwi.

Podszedłem do jej toaletki, gdzie biżuteria leżała ułożona tak, jakby miała wrócić w każdej chwili, by wybrać coś na wieczorny posiłek. Moje palce odnalazły srebrny naszyjnik, który dałem jej podczas ceremonii związania—pozostawiony tak jak wszystko inne, co ją ze mną łączyło.

—Jaką wiadomość przekazać innym stadom? — spytał Korin, jego pragmatyzm przebijał przez moje rozmyślania.

—Powiedz im, że każde stado dające schronienie mojej Lunie popełnia akt wojny. — Patrzyłem na swoje odbicie w jej lustrze—człowiek o dzikich oczach z obsesją, której nie potrafił opanować. — Powiedz im, że Alfa Rheakar z Grimhowl Pack spali całe terytoria na popiół, nim pogodzi się z tą kradzieżą.

***

Dni zlewały się w tygodnie bezowocnych poszukiwań. Każdego ranka stawałem w komnacie Lyanny, obserwując, jak jej zapach słabnie, czując, jak więź partnerów rozciąga się coraz cieńsza, ale nigdy nie pęka.

Drużyny łowieckie wracały z niczym—plotkami i fałszywymi tropami prowadzącymi donikąd. Moja cierpliwość erodowała z każdą porażką, aż nawet najwierniejsi wojownicy zaczęli mnie unikać.

—Może Luna już odeszła, mój Alfo — zasugerowała jedna z moich konkubin podczas wieczornego posiłku.

W jej głosie pobrzmiewała słabo skrywana nadzieja—dla konkubin śmierć Luny to szansa na większy udział dla siebie.

—Żadna ciężarna kobieta nie przetrwałaby sama banitów i dziczy. Stado potrzebuje zamknięcia, mój panie. Potrzebują, by ich Alfa…

Warkot, który wyrwał się z mojego gardła, uciszył nie tylko ją, ale całą salę. — Luna żyje, dopóki nie zobaczę jej martwego ciała. Kto mówi inaczej, kwestionuje mój osąd!

Cisza, która zapadła, była absolutna.

Tylko Korin pozostawał niewzruszony wobec mojej zmienności, organizując poszukiwania z niestrudzoną skutecznością, stojąc u mego ramienia, gdy mój temperament przepędzał innych.

Czasem przyłapywałem go na wpatrywaniu się w pustkę, pogrążonego w czymś, co uznawałem za jego własny żal po Lunie, dziedzicach, których miał pomagać szkolić.

—Była silniejsza, niż jej przypisywałem — przyznałem mu pewnej nocy, po kolejnym dniu nieudanych poszukiwań. — Myślałem o niej jak o łagodnej, podatnej. Ale to… to wymagało planowania, odwagi, desperacji, której w niej nie widziałem.

—Perspektywa utraty dzieci potrafi odmienić każdego — odparł ostrożnie Korin. — Bała się tradycji. Może gdybyśmy mogli…

—Mogli co? Porzucić wieki precedensu? Pozwolić, by trzech Alfów dzieliło władzę? — Zaśmiałem się, dźwięk gorzki jak zimowy wiatr. — Ta tradycja istnieje z jakiegoś powodu, Korin. Zapewnia, że prowadzi tylko najsilniejszy. Skazałaby nasze stado na wojnę domową.

—Oczywiście, Alfo — odparł, lecz coś w jego tonie sprawiło, że przyjrzałem mu się uważniej.

—Myślisz, że się mylę?

—Myślę — powiedział powoli — że miłość matki rządzi się innymi prawami niż tradycja stada. A czasem te prawa okazują się silniejsze niż rozkaz jakiegokolwiek Alfy.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, na dziedzińcu wybuchło zamieszanie. Drużyna łowiecka wróciła—lecz ich twarze świadczyły, że to nie kolejny nieudany trop.

Prowadzący tropiciel podszedł, niosąc coś, co zmroziło mi krew. Płaszcz podróżny Lyanny, podarty i zakrwawiony, materiał, który otulał ją i naszych nienarodzonych synów, teraz zredukowany do strzępów.

—Znaleźliśmy go w legowisku banitów dwadzieścia mil na południe — zameldował. — Razem z... szczątkami. Wilczyca, ciężarna, zbyt zniszczona, by zidentyfikować. Czas się zgadza, Alfo. Trzy tygodnie od jej zniknięcia.

Opuszki moich palców aż iskrzyły, gdy trzymałem rozdarty płaszcz mojej partnerki. Promieniował jej zapachem, jej ciepłem. Wysilałem się ze wszystkich sił, sięgając do naszej niezłomnej więzi, scalonej przed obliczem Bogini Księżyca.

Nic. Nie mam się czego uchwycić, a to sprawia, że krew wrze mi w żyłach, mój wilk pragnie się wydostać. To niemożliwe. Ona nie może odejść. Nie może odejść i zabrać ze sobą moich dziedziców.

Tej nocy, sam w swoich komnatach z naszyjnikiem Lyanny w zaciśniętej pięści, stałem w oknie, spoglądając na terytoria ciągnące się po horyzont. Metal wyginał się pod moim uściskiem, kształtując się na nowo pod naporem wściekłości i żalu.

—Jeśli żyjesz — przysiągłem do księżyca wiszącego zimno i daleko nade mną — jeśli to wszystko sprytne oszustwo, odnajdę cię, Lyanno. Żadna odległość nie będzie zbyt wielka, żadne schronienie zbyt silne. A jeśli naprawdę nie żyjesz...

Zmiażdżyłem naszyjnik całkowicie, czując, jak metal wbija się w moją dłoń.

—To ten świat pozna, co się dzieje, gdy Alfę Grimhowl Pack okrada się z dziedzictwa. Każdy banita, każde stado, które zawiodło w pomocy, każda dusza, która stanęła między nami… Wszyscy zapłacą cenę twojej straty.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Luna Who Defied Pack Law

The Luna Who Defied Pack Law

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa