passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Luna Who Defied Pack Law - Rozdział #4 - autor Yan Stellar

The Luna Who Defied Pack Law

/

Rozdział 4

Rozdział 3

[Perspektywa Lyanny]

Wspomnienie ucieczki mignęło przez moją świadomość niczym światło świecy w ciemności—jak doskonale Korin zaplanował każdy szczegół.

Strażnicy w River Post byli zanurzeni w swoich trunkach, śpiewając sprośne pieśni, które zagłuszyły odgłos moich kroków, gdy wymykałam się obok nich. Patrole zostały przekierowane na wschodnią granicę, ścigając urojone zagrożenia, które Korin jakoś zdołał stworzyć.

Pod bezksiężycowym niebem moja droga otworzyła się przede mną szeroko i bez przeszkód, jakby sama Bogini Księżyca pobłogosławiła moją ucieczkę.

Pamiętam przypływ ulgi, gdy znalazłam zapasy dokładnie tam, gdzie obiecał—suszone mięso, wodę, złote monety wszyte w zwykły podróżny płaszcz.

Pierwsze przekroczenie rzeki było jak rozgrzeszenie, zimna woda zmywała nie tylko mój zapach, ale i lata duszącego obowiązku.

Kiedy terytorium Grimhowl w końcu zostało za mną, pozwoliłam sobie wyobrazić to—moich synów biegających swobodnie po łąkach zamiast po placach treningowych, uczących się śmiać zamiast walczyć, starzejących się zamiast umierać młodo.

Ale teraz, po trzech dniach ucieczki, ta cenna nadzieja skrystalizowała się w lód płynący w moich żyłach.

Wycie rozległo się w lesie za mną i z rosnącą pewnością wiedziałam, że to nie były wilki Grimhowl. To byli wygnańcy—samotni łowcy, którzy rozpoznali zapach ciężarnej wilczycy podróżującej samotnie.

"Idź dalej," wyszeptałam do siebie, przyciskając dłoń do mojego nabrzmiałego brzucha. "Zaszłyśmy za daleko, by teraz zawieść."

Moje ciało krzyczało buntowniczo przy każdym kroku.

Trzy dni forsownej wędrówki doprowadziły mnie do kresu wytrzymałości, a trojaczki jakby wyczuwały mój niepokój, ich ruchy stawały się coraz bardziej niespokojne.

Łamanie gałęzi w zaroślach stawało się coraz głośniejsze, coraz bardziej zamierzone. Okrzyki łowieckie odbijały się echem z wielu stron naraz, skoordynowane w sposób, który sprawił, że żołądek ścisnął mi się ze zrozumienia.

Zaganiali mnie.

"Słabnie," zawołał jakiś głos, tak blisko, że słyszałam w nim rozbawienie. "Mała Luna robi się słaba. Jak długo jeszcze będziesz biec, śliczna wilczyco?"

Bawili się ze mną, zrozumiałam z krystaliczną jasnością. Pozwalali mi się wyczerpać, zanim zamkną krąg i zrealizują swoje plany, cokolwiek miałyby oznaczać.

W myślach analizowałam możliwości, każda kończyła się tak samo—ciężarna Luna przeciwko wataże wygnańców nie miała szans. Ani w ludzkiej formie, osłabiona przez ciążę. Ani w wilczej.

A jednak biegłam dalej.

Gałęzie rozdzierały mój płaszcz, zostawiając zadrapania na ramionach. Oddech palił mnie w płucach niczym połknięty ogień, każdy łapczywy wdech był walką z ciężarem, który nosiłam.

Las wydawał się bez końca, każde drzewo identyczne jak poprzednie, moja starannie zapamiętana trasa teraz była bez znaczenia w chaosie ucieczki.

"Dlaczego uciekasz, Luno?" Kolejny głos, tym razem kobiecy, ostry z okrutnej satysfakcji. "Czujemy twój strach. Słyszymy twoje serce bijące jak u zająca. Nie masz dokąd pójść."

"Mój Alfa przyjdzie po mnie," odkrzyknęłam, nienawidząc desperacji w swoim głosie. "Wataha Grimhowl nie wybaczy tej zniewagi."

Śmiech przepłynął przez drzewa, zimny i świadomy. "Obserwowaliśmy. Wiemy o krwi na twoim płaszczu, o przedstawieniu nad rzeką."

Oczywiście, że obserwowali. Tacy są wygnańcy—czają się w cieniu, mają wszędzie oczy i uszy. Nic nie umyka ich uwadze.

Zaczepiłam stopą o wystający korzeń, upadając do przodu. Instynkt przejął kontrolę—obróciłam się w locie, przyjmując uderzenie na ramię i bok, chroniąc brzuch za wszelką cenę.

Ból przeszył moje ciało, gdy twardo uderzyłam o ziemię, ale poczułam ruchy dzieci—wciąż bezpieczne, wciąż żywe.

Podniosłam się na nogi, ale było już za późno.

Ciemne sylwetki wyłoniły się z cienia, otaczając mnie zacieśniającym się kręgiem. Siedmiu, może ośmiu, wszyscy o głodnym spojrzeniu wilków bez watahy i bez celu.

Lider wyszedł naprzód—masywny i pokryty bliznami, z oczami, w których była tylko żądza. Ślady na jego twarzy mówiły o niezliczonych walkach, o niezliczonych zwycięstwach nad tymi, którzy ośmielili się stawiać opór.

"Taka śliczna istota," powiedział, jego głos był wyrafinowany w sposób, który tylko potęgował grozę, jakby brutalność nosiła maskę cywilizacji. "Wiesz, jak rzadko spotyka się Lunę tak daleko od jej terytorium?"

Przylgnęłam plecami do szorstkiej kory starego dębu, zakrywając jedną dłonią emblemat watahy Grimhowl, jakby to miało jeszcze jakiekolwiek znaczenie. Drugą ręką odnalazłam mały nóż, który dał mi Korin.

"Nie zbliżajcie się," ostrzegłam, choć wszyscy wiedzieliśmy, że to groźba bez pokrycia. "Jestem pod ochroną..."

"...Twojej watahy?" przerwał mi, zbliżając się z pewnością drapieżnika przekonanego o swoim posiłku. "To czemu jeszcze się nie pojawili?"

"Wygląda na to, że więź między Luną a jej Alfą nie jest wystarczająco silna, by wyczuć zagrożenie," ktoś roześmiał się złośliwie.

"Proszę," powiedziałam, nienawidząc siebie za błaganie, ale gotowa porzucić wszelką dumę dla moich dzieci. "Noszę w sobie troje niewinnych. Jakakolwiek uraza wasza by nie była, one na nią nie zasłużyły..."

"Zasłużyły?" Zbliznowaciały przywódca roześmiał się, dźwiękiem przypominającym tłuczone szkło. "Las nie obchodzi, kto na co zasługuje. Ale nie bój się za bardzo, śliczna Luno. Mamy dla ciebie zastosowania wykraczające poza oczywiste."

"Ciężarna samica, szczególnie niosąca kilka szczeniąt, może być bardzo cenna dla odpowiednich kupców," dodał inny.

Moja krew zamarzła. Handlarze niewolników.

"Zachowaj siły na to, co cię czeka," doradził przywódca, udając życzliwość, dając znak swojej wataże, by się zbliżyła. "Przydadzą ci się w podróży."

Krąg się zacisnął, odcinając wszelką możliwość ucieczki. Mały nóż w mojej dłoni wydawał się zabawką dziecka wobec ich liczby.

"Pierwszy, który mnie dotknie, będzie krwawił," obiecałam, mój głos był pewniejszy niż się czułam. "Jestem jedna przeciw wielu, ale jestem matką chroniącą swoje dzieci. Zapłacicie za każdy krok ku nam."

Lider uśmiechnął się, ukazując zęby, które zbyt często kosztowały innych życie. "Odważne słowa, mała Luno. Zobaczmy, czy twoja odwaga przetrwa pierwsze..."

Wycie rozdarło noc—nie od wygnańców, lecz z miejsca poza kręgiem. Głębokie, autorytatywne, nieomylnie Alfa.

Wygnańcy zamarli, ich pewność siebie zachwiała się, gdy wycie zostało podchwycone przez kolejne, a potem następne. Nadciągała wataha, a po sposobie odpowiedzi widać było, że to nie kolejna grupa wygnańców.

"Wygląda na to," powiedział zbliznowaciały przywódca, jego rozbawienie zgasło, "że nie jesteś tak samotna, jak sądziliśmy."

Las wstrzymał oddech, gdy wszyscy czekaliśmy na moje wybawienie. Nóż drżał w mojej dłoni, gdy mocniej przywierałam do dębu, a moi synowie niespokojnie poruszali się we mnie.

Wygnańcy przesunęli się nerwowo, rozdarte między łupem a nieznanym zagrożeniem zbliżającym się coraz szybciej. Ich przywódca warknął rozkaz, którego nie dosłyszałam przez krew dudniącą mi w uszach.

"Proszę," wyszeptałam do każdej siły, która mogłaby usłyszeć. "Pozwólcie im żyć. Pozwólcie moim synom żyć."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

[Perspektywa Rheakara]

Świt wstał krwistoczerwony nad Grimhowl, malując opuszczone komnaty mojej partnerki w odcieniach oskarżenia.

Stałem na progu, obserwując, jak światło skrada się po powierzchniach, które wciąż trzymały jej zapach—jaśmin i zimowy deszcz, już blednące niczym dym na wietrze.

Łóżko rozciągało się przede mną, idealnie pościelone z precyzją, jaką zawsze wnosiła do każdego zadania. Widok tych nietkniętych prześcieradeł uderzył mnie mocniej niż jakikolwiek cios na polu bitwy.

Lyanna nigdy nie zamierzała wrócić. Nigdy nie miała tu już spać.

Ta świadomość wypaliła się we mnie jak kwas, rozpuszczając ostatnią pozę opanowania, którą zachowałem podczas bezowocnych nocnych poszukiwań.

—Alfa.

Głos Korina dobiegł z progu, spokojny mimo świeżych ran znaczonych na jego ramionach przez przedzieranie się przez szorstki teren.

—Przeszukaliśmy całe wschodnie terytorium. Trop urywa się przy rzece, gdzie łączy się z bystrzem. Potem...

Zawahał się i usłyszałem to, czego nie powiedział.

Potem zapachy banitów zagłuszyły wszystko inne.

—Ona to zaplanowała — mój głos niósł w sobie ten rodzaj spokoju, który poprzedza burzę. — Spójrz na ten pokój, Korin. Nic nie ruszone, nic nie zabrane, oprócz tego, co mogła unieść. Moja partnerka niosąca moich trzech dziedziców, a ona po prostu... odeszła.

—Banici, Alfo. Ich obecność przy rzece…

—To wygodne, prawda? — Odwróciłem się od łóżka, studiując twarz mojego Bety.

Korin służył mi wiernie przez piętnaście lat, stał u mego boku podczas każdego wyzwania dla mojej władzy.

Teraz jego szare oczy kryły coś, czego nie potrafiłem nazwać—żal, który wydawał się odbiciem mojego własnego, ale pod spodem było coś jeszcze.

—Powiedz mi, stary przyjacielu, jak ciężarna kobieta wymyka się moim strażom, unika patroli i dociera do granicy, zanim ktokolwiek zorientuje się aż do świtu?

—Nowiu trudniło tropienie — odparł Korin, patrząc mi prosto w oczy bez wahania. — A straże przy Rzecznym Posterunku zgłaszały nietypowy ruch we wschodnim kwadrancie. Zanim zorientowali się, że to fałszywy alarm…

—Dość. — Podniosłem rękę, uciszając go.

Wściekłość narastająca w mojej piersi potrzebowała kierunku, a rozbieranie porażek nie zwróci tego, co zostało skradzione.

—Chcę, by do południa drużyny łowieckie były we wszystkich sąsiednich terytoriach. Wyślij posłańców do każdego stada w promieniu stu mil. Oferuj nagrody, za które można kupić całe terytoria.

—A co z ziemiami banitów?

—Wytropimy każdą grupę banitów stąd po południowe pustkowia. Ona niesie moje dziedzictwo, Korin. Trzech przyszłych Alfów, których siła byłaby godna naszej linii krwi.

Podszedłem do jej toaletki, gdzie biżuteria leżała ułożona tak, jakby miała wrócić w każdej chwili, by wybrać coś na wieczorny posiłek. Moje palce odnalazły srebrny naszyjnik, który dałem jej podczas ceremonii związania—pozostawiony tak jak wszystko inne, co ją ze mną łączyło.

—Jaką wiadomość przekazać innym stadom? — spytał Korin, jego pragmatyzm przebijał przez moje rozmyślania.

—Powiedz im, że każde stado dające schronienie mojej Lunie popełnia akt wojny. — Patrzyłem na swoje odbicie w jej lustrze—człowiek o dzikich oczach z obsesją, której nie potrafił opanować. — Powiedz im, że Alfa Rheakar z Grimhowl Pack spali całe terytoria na popiół, nim pogodzi się z tą kradzieżą.

***

Dni zlewały się w tygodnie bezowocnych poszukiwań. Każdego ranka stawałem w komnacie Lyanny, obserwując, jak jej zapach słabnie, czując, jak więź partnerów rozciąga się coraz cieńsza, ale nigdy nie pęka.

Drużyny łowieckie wracały z niczym—plotkami i fałszywymi tropami prowadzącymi donikąd. Moja cierpliwość erodowała z każdą porażką, aż nawet najwierniejsi wojownicy zaczęli mnie unikać.

—Może Luna już odeszła, mój Alfo — zasugerowała jedna z moich konkubin podczas wieczornego posiłku.

W jej głosie pobrzmiewała słabo skrywana nadzieja—dla konkubin śmierć Luny to szansa na większy udział dla siebie.

—Żadna ciężarna kobieta nie przetrwałaby sama banitów i dziczy. Stado potrzebuje zamknięcia, mój panie. Potrzebują, by ich Alfa…

Warkot, który wyrwał się z mojego gardła, uciszył nie tylko ją, ale całą salę. — Luna żyje, dopóki nie zobaczę jej martwego ciała. Kto mówi inaczej, kwestionuje mój osąd!

Cisza, która zapadła, była absolutna.

Tylko Korin pozostawał niewzruszony wobec mojej zmienności, organizując poszukiwania z niestrudzoną skutecznością, stojąc u mego ramienia, gdy mój temperament przepędzał innych.

Czasem przyłapywałem go na wpatrywaniu się w pustkę, pogrążonego w czymś, co uznawałem za jego własny żal po Lunie, dziedzicach, których miał pomagać szkolić.

—Była silniejsza, niż jej przypisywałem — przyznałem mu pewnej nocy, po kolejnym dniu nieudanych poszukiwań. — Myślałem o niej jak o łagodnej, podatnej. Ale to… to wymagało planowania, odwagi, desperacji, której w niej nie widziałem.

—Perspektywa utraty dzieci potrafi odmienić każdego — odparł ostrożnie Korin. — Bała się tradycji. Może gdybyśmy mogli…

—Mogli co? Porzucić wieki precedensu? Pozwolić, by trzech Alfów dzieliło władzę? — Zaśmiałem się, dźwięk gorzki jak zimowy wiatr. — Ta tradycja istnieje z jakiegoś powodu, Korin. Zapewnia, że prowadzi tylko najsilniejszy. Skazałaby nasze stado na wojnę domową.

—Oczywiście, Alfo — odparł, lecz coś w jego tonie sprawiło, że przyjrzałem mu się uważniej.

—Myślisz, że się mylę?

—Myślę — powiedział powoli — że miłość matki rządzi się innymi prawami niż tradycja stada. A czasem te prawa okazują się silniejsze niż rozkaz jakiegokolwiek Alfy.

Zanim zdążyłem odpowiedzieć, na dziedzińcu wybuchło zamieszanie. Drużyna łowiecka wróciła—lecz ich twarze świadczyły, że to nie kolejny nieudany trop.

Prowadzący tropiciel podszedł, niosąc coś, co zmroziło mi krew. Płaszcz podróżny Lyanny, podarty i zakrwawiony, materiał, który otulał ją i naszych nienarodzonych synów, teraz zredukowany do strzępów.

—Znaleźliśmy go w legowisku banitów dwadzieścia mil na południe — zameldował. — Razem z... szczątkami. Wilczyca, ciężarna, zbyt zniszczona, by zidentyfikować. Czas się zgadza, Alfo. Trzy tygodnie od jej zniknięcia.

Opuszki moich palców aż iskrzyły, gdy trzymałem rozdarty płaszcz mojej partnerki. Promieniował jej zapachem, jej ciepłem. Wysilałem się ze wszystkich sił, sięgając do naszej niezłomnej więzi, scalonej przed obliczem Bogini Księżyca.

Nic. Nie mam się czego uchwycić, a to sprawia, że krew wrze mi w żyłach, mój wilk pragnie się wydostać. To niemożliwe. Ona nie może odejść. Nie może odejść i zabrać ze sobą moich dziedziców.

Tej nocy, sam w swoich komnatach z naszyjnikiem Lyanny w zaciśniętej pięści, stałem w oknie, spoglądając na terytoria ciągnące się po horyzont. Metal wyginał się pod moim uściskiem, kształtując się na nowo pod naporem wściekłości i żalu.

—Jeśli żyjesz — przysiągłem do księżyca wiszącego zimno i daleko nade mną — jeśli to wszystko sprytne oszustwo, odnajdę cię, Lyanno. Żadna odległość nie będzie zbyt wielka, żadne schronienie zbyt silne. A jeśli naprawdę nie żyjesz...

Zmiażdżyłem naszyjnik całkowicie, czując, jak metal wbija się w moją dłoń.

—To ten świat pozna, co się dzieje, gdy Alfę Grimhowl Pack okrada się z dziedzictwa. Każdy banita, każde stado, które zawiodło w pomocy, każda dusza, która stanęła między nami… Wszyscy zapłacą cenę twojej straty.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

[Perspektywa Lyanny]

Pierwszym odczuciem było ciepło—prawdziwe ciepło, nie ulotny żar gorączki ani desperackie pocieranie zmarzniętych rąk.

Wynurzałam się przez warstwy nieświadomości ku delikatnemu zapachowi leczniczych ziół i czystej pościeli, połączeniu tak cywilizowanemu, że wydawało się nierealne po tygodniach spędzonych w jaskiniach i dziuplach drzew.

„Ach, budzisz się,” odezwał się głos miękki jak letni deszcz. „Nie śpiesz się, dziecko. Przeszłaś przez nie lada próbę.”

Otworzyłam powoli oczy, znajdując się w pokoju skąpanym w popołudniowym świetle.

Starsza kobieta siedziała przy łóżku, jej spracowane dłonie delikatnie promieniowały resztkowym ciepłem leczniczej magii. W jej twarzy było tyle szczerej dobroci, że aż ścisnęło mnie w gardle od niespodziewanego wzruszenia.

„Gdzie jestem?”—mój głos ledwo był szeptem, ochrypłym od braku używania.

„Jesteś bezpieczna, kochanie. Znajdujesz się w izbie leczniczej Watahy Moonridge.”

Pomogła mi się podnieść, układając poduszki z wyćwiczoną wprawą.

„Nasz patrol graniczny znalazł cię nieprzytomną na naszej granicy trzy dni temu. Miałaś wysoką gorączkę, te rany po pazurach były poważnie zainfekowane. To cud, że dotarłaś tak daleko.”

„Moje dzieci…”—Nagły strach ogarnął mnie, dłonie poleciały do brzucha.

„Są silne i bezpieczne,” zapewniła szybko, kładąc uspokajającą dłoń na mojej. „Wszystkie trzy serduszka biją równo i mocno. Infekcja ich nie dosięgła, choć jak tego dokonałaś, będąc w takim stanie, nie pojmuję.”

Wspomnienia wracały we fragmentach—krążące postacie łotrów, zapach mojej własnej krwi, desperacka ucieczka do strumienia, gdzie myłam rany, aż woda stała się czysta, a dłonie zesztywniały z zimna.

Potem dni błąkania się po nieznanym terenie, infekcja ogarniająca ciało, świat zmieniający się w labirynt gorączkowych majaków i upartej determinacji.

„Trzy dni…” wymamrotałam, próbując się zorientować. „Jestem tu już trzy dni.”

„Większość czasu nieprzytomna, walczyłaś z gorączką.”

Uzdrowicielka, nosząca się z godnością kogoś, kto opatrywał rany przez dekady, obserwowała mnie z zawodową troską.

„Masz szczęście, że patrol cię odnalazł. Jeszcze dzień, może dwa, i nasza rozmowa wyglądałaby zupełnie inaczej.”

Zanim zdołałam w pełni pojąć te słowa czy przećwiczyć wymyśloną w malignie wersję wydarzeń, drzwi się otworzyły. Weszło dwóch mężczyzn, a ich obecność natychmiastowo odmieniła atmosferę pokoju.

Pierwszy emanował spokojnym autorytetem, zupełnie innym niż opresyjna dominacja Rheakara—tu była siła bez okrucieństwa, władza niewymagająca demonstracji.

Drugi, stojący nieco z tyłu, miał czujną postawę Bety, a jego bystre oczy już oceniały mnie jako potencjalne zagrożenie lub ciężar.

„Alfa Lucien,” powiedziała uzdrowicielka, skłaniając głowę z szacunkiem. „Właśnie się obudziła.”

„Dziękuję, Marto. Czy zostawisz nas na chwilę?”

Gdy uzdrowicielka wyszła, przyjrzałam się Alfie, który świadomie lub nie, ocalił mi życie. Lucien wyglądał na trzydziestolatka, z ciemnymi włosami i ciemnobrązowymi oczami, w których mimo młodego wieku kryło się bogactwo doświadczeń.

Ale to nie jego wygląd sprawił, że zabrakło mi tchu—to było coś zupełnie innego. Wewnętrzne szarpnięcie, które nie miało nic wspólnego z pożądaniem, a wszystko z uczuciem, którego nie umiałam nazwać.

Powrót do domu.

Tak to właśnie czułam. Chociaż nigdy wcześniej nie widziałam tego mężczyzny.

„Przepraszam za najście,” jego głos niósł wyważone tony kogoś przyzwyczajonego do dyplomacji. „Chcieliśmy upewnić się, czy powracasz do zdrowia. To mój Beta, Ralf.”

„Kobieta w ciąży, sama, ranna… Rozumiesz nasze zaniepokojenie.” Ralf wtrącił się.

„Oczywiście,” zdołałam wydusić, zmuszając się, by spojrzeć mu w oczy mimo dziwnego uczucia narastającego w piersi. „Jestem wdzięczna twojej watasze za dobroć. Nie każdy przyjąłby obcą w takim stanie.”

Podszedł bliżej, zajmując miejsce po Marcie, podczas gdy Ralf pozostał czujny. Gdy Lucien przechylił głowę, wpatrując się we mnie, coś głęboko w mojej pamięci się poruszyło.

Ten gest… Ten specyficzny kąt, sposób, w jaki jego oczy lekko mrużą się w skupieniu, szarpał coś z przeszłości. Z czasów, gdy nie byłam Lyanną Luną, lecz zupełnie innym dzieckiem w innym życiu.

„Jak masz na imię?” zapytał łagodnie.

„Lyanna”, odpowiedziałam, nie widząc powodu, by choć w tym kłamać. „Jestem... byłam samotnym wilkiem. Moja wataha została zniszczona przez wygnańców lata temu. Od tego czasu błąkam się, szukając schronienia, gdzie tylko się dało.”

„A ojciec twoich dzieci?”

„Nie żyje”, skłamałam gładko, choć serce ścisnęło mi się na to słowo. „Zginął podczas ataku, który rozproszył to, co zostało z naszej watahy. Od tamtej pory uciekam, ale wygnańcy w końcu dogonili mnie na twojej granicy.”

Słuchał z tym samym przechyleniem głowy, przetwarzając nie tylko moje słowa, lecz także coś pod nimi.

„Marta potwierdza, że twoje obrażenia pasują do opowieści. Wzory zadrapań sugerują ucieczkę, a nie walkę—rany kogoś, kto biegł, nawet będąc zranionym.”

„Nie miałam wyboru”, powiedziałam, pozwalając, by prawdziwe zmęczenie zabrzmiało w moim głosie. „Noszę w sobie trzy życia oprócz własnego. Walka oznaczałaby śmierć ich tak samo jak moją.”

„Trzy”, powtórzył, a w jego wyrazie twarzy coś złagodniało. „Bogini cię pobłogosławiła, choć w twojej sytuacji może się to tak nie wydawać. Masz kogoś, z kim mogłabyś się skontaktować?”

„Nikogo”, odpowiedziałam stanowczo, patrząc mu w oczy, by uwiarygodnić kłamstwo. „Jestem zupełnie sama na tym świecie, Alfo Lucien. Moje dzieci i ja nie mamy nikogo, kto by nas rościł, żadnej watahy, do której mogłybyśmy wrócić. Jesteśmy duchami życia, które już nie istnieje.”

Cisza rozciągnęła się między nami, a ja zobaczyłam, jak zaczyna formować słowa, może jakąś propozycję, gdy rozpacz przeważyła nad dumą.

„Alfo Lucien”, powiedziałam, prostując się mimo bólu. „Wiem, że nie mam prawa prosić, ale błagam cię—pozwól nam zostać. Jestem całkiem sama i noszę troje dzieci. Nie przetrwamy bez twojej ochrony.”

Zanim Lucien zdążył odpowiedzieć, Ralf wystąpił naprzód, jego wyraz twarzy był sceptyczny.

„Alfo, słowo przestrogi. Nie możemy tak bezmyślnie wziąć pod ochronę obcej. Jeśli ktoś ją ściga, może to rzucić cień niebezpieczeństwa na całą naszą watahę. Mamy swoich, których musimy chronić.”

Lucien zawahał się, ogarnięty dziwnym napięciem między nami, walcząc z praktyczną mądrością swojego Bety. Widziałam, jak ta chwila zaczyna się wymykać, schronienie rozmywa się, zanim zdąży się ugruntować, i odezwałam się z desperackim przekonaniem.

„Nikt mnie nie będzie szukał”, powiedziałam szybko, patrząc im obojgu w oczy. „Myślą, że nie żyję. Wygnańcy, atak—wszyscy, którzy mogli kiedyś mnie szukać, wierzą, że zginęłam przy tamtej rzece. Dopilnowałam tego.”

Oczy Ralfa zwęziły się, wyraźnie szukając w moich słowach kłamstwa, ale wyraz twarzy Luciena się zmienił. Czy mi uwierzył, czy też ta niewytłumaczalna więź między nami go przekonała, nie umiałam powiedzieć.

„Zostaniesz tutaj”, powiedział w końcu, a decyzja niosła ciężar osobistego przekonania. „Wataha Moonridge oferuje schronienie tym, którzy go potrzebują. Ty i twoje dzieci będziecie bezpieczni w naszych granicach.”

Zobaczyłam, jak szczęka Ralfa się zaciska, jego dezaprobata była widoczna, ale zachował ją dla siebie, będąc idealnym Betą nawet w niezgodzie. Sposób, w jaki Lucien mówił, sugerował, że składa obietnicę sobie równie mocno jak mnie.

„Dziękuję”, wyszeptałam, łzy groziły, że spłyną mi po policzkach. „Dziękuję ci bardzo. Nie będę ciężarem, obiecuję. Mogę pracować, pomagać…”

„Najpierw odpocznij”, przerwał mi Lucien łagodnie, wstając, by odejść. „Wylecz się. Kiedy będziesz silniejsza, porozmawiamy o twojej przyszłości tutaj.”

Zatrzymał się w progu, Ralf już wychodził na korytarz, i spojrzał na mnie z tym zagadkowym wyrazem twarzy.

„Przypominasz mi kogoś”, powiedział Lucien cicho, niemal do siebie. „Nie potrafię powiedzieć kogo... Ale jest w tobie coś... znajomego. Jakbyśmy się już kiedyś spotkali.”

Serce mi przyspieszyło, gdy jeszcze raz mnie obserwował, a to przechylenie głowy powróciło.

„Odpocznij teraz, Lyanno. Nie jesteś już sama. Cokolwiek przed czym uciekasz, kończy się na naszych granicach.”

Gdy wyszli, opadłam z powrotem na poduszki, umysł kręcił mi się między ulgą a niepewnością.

To przyciąganie między nami, znajomy gest, poczucie powrotu do domu—co jeśli to nie wyobraźnia, ale coś głębszego, starszego, prawdziwszego niż sama pamięć?

A sceptycyzm Ralfa—czy będzie badał moją historię, czy odkryje starannie utkane kłamstwo?

Przycisnęłam dłonie do brzucha, gdzie moi synowie niespokojnie się poruszali, jakby wyczuwali mój niepokój.

„Jesteśmy bezpieczni”, wyszeptałam do nich, choć nie byłam już pewna, co oznacza bezpieczeństwo. „Teraz to wszystko, co się liczy.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Luna Who Defied Pack Law

The Luna Who Defied Pack Law

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa