PERSPEKTYWA SLYRY
Srebrne światło księżyca kąpało terytorium Blackmaw, zamieniając miejsce świętowania w coś niemal magicznego, gdyby magia w ogóle mogła istnieć w miejscu, które powoli stało się moim więzieniem.
"Wyprostuj się, Luno. Twoja postawa odbija się na nas wszystkich," syknęła Lady Vela, sunąc obok mnie, jej misternie zdobiona srebrna suknia łapała blask ognia. Jej głos był na tyle cichy, że tylko ja mogłam go usłyszeć, a jej uśmiech nigdy nie zgasł dla dobra obserwujących nas członków watahy.
Wyprostowałam plecy, czując ciężar ozdobnego medalionu Luny — symbolu, który powinien zapewnić mi szacunek — ciążył mi na piersi. Opuszki moich palców musnęły misterny wzór wilka, przypomnienie o obietnicach, które zostały złożone i powoli łamane.
"Tak, Lady Vela," wymamrotałam, choć już odeszła, zostawiając za sobą woń drogiego perfumu i cienko skrywanej pogardy.
Festiwal Księżyca Blackmaw powinien być nocą świętowania, jedności. Zamiast tego stałam samotnie na skraju zgromadzenia, obserwując jak mój partner, Rovan, rozmawia z radą starszych po drugiej stronie polany. Ani razu nie spojrzał w moją stronę od początku ceremonii.
"Wina, Luno Slyro?"
Odwróciłam się i zobaczyłam Neresę, siostrę Rovana, wyciągającą w moją stronę kielich; jej uśmiech był ostry jak ostrze. Za nią grupa kobiet z watahy przyglądała się nam z ledwo skrywaną ciekawością.
"Dziękuję," odpowiedziałam, przyjmując napój pewną ręką. Odmówiłam okazania słabości.
Neressa zatrzymała się na chwilę, poprawiając futro zarzucone na ramiona. "Sporo osób dziś przyszło," rzuciła rozmownym tonem. "Delegacja Redfang wydaje się wyjątkowo... swobodna."
Podążyłam za jej wzrokiem do miejsca, gdzie kilka wilków z charakterystycznymi czerwonymi oznaczeniami sąsiadującej watahy mieszało się z naszymi.
"To dobre dla stosunków między watahami," odpowiedziałam dyplomatycznie.
Neressa zaśmiała się, a jej śmiech przypominał pękający lód. "Oczywiście. Stosunki. To przecież najważniejsze, prawda?" Pochyliła się bliżej, ściszając głos. "A propos stosunków, wczorajsze spotkanie rady było fascynujące. Tyle rozmów o liniach krwi i... płodności."
Mocniej ścisnęłam kielich. Plotki narastały od miesięcy — szepty, że jestem bezpłodna, że zawiodłam w najważniejszym obowiązku Luny.
"Nie wiem," odpowiedziałam spokojnie. "Nie zostałam zaproszona."
"Naprawdę?" Oczy Neressy rozszerzyły się w udawanym zaskoczeniu. "Jakie to dziwne. Byłam pewna, że Rovan wspomniałby o tym swojej Lunie."
Młodsza członkini watahy podeszła do nas nieśmiało. "Lady Neresso, twoja matka cię woła."
Neressa westchnęła z przesadą. "Baw się dobrze na festiwalu, Luno." Podkreśliła mój tytuł z ledwie dostrzegalną kpiną, po czym odeszła.
Wzięłam głęboki oddech i ponownie zeskanowałam wzrokiem tłum. Rovan wciąż otoczony był radą, nadal nie patrzył w moją stronę. Trzy lata małżeństwa, a dystans między nami urósł z rysy do przepaści.
"Mówią, że wkrótce zastąpią tę cherlawą," mruknął ktoś niedaleko, nie trudząc się, by ściszyć głos. "Luna bez potomstwa była błędem od samego początku."
"Cicho, usłyszy cię," odpowiedział drugi, choć nie wyczułam w jego tonie prawdziwego zaniepokojenia.
Udawałam, że nie słyszę, popijając wino i patrząc, jak tancerze okrążają centralne ognisko. Płomienie strzelały wysoko, wysyłając iskry ku pełni księżyca wiszącego ciężko nad nami.
"Luno Slyro."
Odwróciłam się i zobaczyłam Thorne'a, jednego z nielicznych członków watahy, którzy jeszcze okazywali mi szczery szacunek. Jego poorana zmarszczkami twarz była poważna.
"Alfa prosi cię do kamieni ceremonialnych," powiedział cicho.
Serce mi zadrżało. "Dziękuję, Thorne."
Przechodząc przez tłum, rozmowy na moment przycichły, po czym znów rozbrzmiały pośpiesznie. Trzymałam głowę wysoko, choć każda cząstka mnie krzyczała, że coś jest nie tak.
Rovan stał dumnie przy starożytnych kamieniach wyznaczających serce terytorium Blackmaw. Światło ognia rzucało cienie na jego przystojną twarz, podkreślając ostre rysy, które niegdyś odbierały mi oddech. Teraz szukałam w tych rysach choć odrobiny ciepła skierowanego do mnie — na próżno.
Wybuch śmiechu przyciągnął moją uwagę i zobaczyłam, gdzie naprawdę skierowane są jego myśli. Lady Vela zbliżała się, w towarzystwie kobiety, którą rozpoznałam jako Lady Elene z watahy Redfang. Elene była olśniewająca, z ognistoczerwonymi włosami spływającymi po plecach i pewnym siebie krokiem, który przyciągał spojrzenia.
"Alfo Rovanie," zamruczała Lady Elene, kłaniając się z szacunkiem, po czym odwróciła się do mnie. "Luno Slyro. To zaszczyt w końcu poznać cię osobiście."
"Lady Elene," odparłam, zauważając, jak postawa Rovana subtelnie się zmieniła — wyprostował się, spiął ramiona — przy niej. Coś zimnego i ciężkiego osiadło mi w żołądku.
Lady Elene uśmiechnęła się i przez chwilę wydawało mi się, że dostrzegłam coś w jej spojrzeniu, może cień triumfu? Ale zniknęło to tak szybko, że przekonałam się, iż to tylko wyobraźnia.
"Delegacja Redfang przynosi dary," ogłosiła Lady Vela, wskazując wejście, gdzie służący wnosili bogato zapakowane paczki.
"Bardzo hojnie," odparł Rovan, jego głos był cieplejszy niż chwilę wcześniej, gdy mówił do mnie.
Dłoń Elene musnęła ramię Rovana. "Cenimy sobie silne sojusze, Alfo."
Ten dotyk trwał ułamek sekundy za długo. Gardło mi się zacisnęło i po cichu się oddaliłam, nie zauważona przez Rovana.
Gdy zbliżała się północ, Rovan przywołał wszystkich do uwagi. Bębny umilkły, a wataha zebrała się wokół centralnego ognia. Ruszyłam, by stanąć obok niego, jak nakazywała tradycja, lecz Lady Vela w subtelny sposób zagrodziła mi drogę.
"Może lepiej będzie, jeśli ustawisz się tuż za," szepnęła, jej uśmiech nie sięgał oczu.
Nim zdążyłam odpowiedzieć, głos Rovana rozbrzmiał nad polaną.
"Wataho Blackmaw," zaczął, jego głęboki głos niósł się bez trudu przez nocne powietrze. "Dziś świętujemy pod błogosławieństwem księżyca. Czcimy naszych przodków i spoglądamy w przyszłość."
Wataha zawyła z aprobatą, a dźwięk odbił się echem od drzew.
Gdy znów zapadła cisza, Rovan mówił dalej. "Przez pokolenia siłą naszej watahy była jedność. Dziś ogłaszam decyzję podjętą, by tę siłę wzmocnić."
Zabrakło mi tchu, gdy Rovan wyciągnął rękę. Nie do mnie, lecz do Lady Elene, która z wdziękiem wysunęła się naprzód.
"Wezmę Lady Elene z Redfang za drugą partnerkę," ogłosił Rovan, jego głos był stanowczy i nieznoszący sprzeciwu. "To połączenie wzmocni więzy między naszymi watahami i zapewni pomyślną przyszłość Blackmaw."
Tłum wybuchł okrzykami i skowytami zadowolenia. Pośród hałasu i zamieszania stałam nieruchomo, a świat zwęził się do punktu niewiary i zdrady.
W tej chwili, gdy mój partner trzymał za rękę inną kobietę na oczach całej watahy, uświadomiłam sobie prawdę, którą szeptano wokół mnie od miesięcy: nie byłam już Luną Blackmaw, poza samym tytułem.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA SYLRII
Siedziałam na skraju łóżka, wciąż ubrana w odświętny strój z festiwalu, a ciężar tej nocy przygniatał mnie do ziemi. Za oknem dogasały ostatnie ogniska świętowania—zupełnie jak wszystko, co jeszcze zostało z mojego małżeństwa.
Dłonie drżały mi, gdy sięgnęłam, by odpiąć wisior Luny z szyi. Jaki był teraz sens go nosić? Srebro wydawało się lodowate w mojej dłoni—zimne jak spojrzenie Rovana, gdy ogłosił przed całą watahą swoją drugą partnerkę.
Druga partnerka. Te słowa odbijały się echem w mojej głowie, każde powtórzenie jak kolejny sztylet między żebrami.
Nie zdążyłam jeszcze zdjąć ceremonialnej sukni, gdy drzwi do mojej komnaty otworzyły się gwałtownie bez ostrzeżenia. Lady Vela wpadła niczym zimowa burza, a Neressa podążała za nią z uśmiechem, od którego robiło mi się niedobrze.
— Nadal w łóżku? Jak wygodnie — głos Lady Veli ociekał pogardą, gdy przeszywała mnie spojrzeniem. — Tereny festiwalu wymagają posprzątania, a ty tu się ukrywasz.
Wyprostowałam się, odmawiając tchórzostwa. — Właśnie się przebierałam, Lady Velo. Myślałam, że służba się tym zajmie—
— Myślałaś? — przerwała Neressa, obchodząc łóżko z drugiej strony i skutecznie zastawiając mi drogę ucieczki. — Może to twój problem od początku. Zbyt wiele założeń.
— Czego chcecie? — zapytałam, dumna, że mój głos nie zadrżał.
Usta Lady Veli wykrzywiły się w coś zbyt ostrego, by nazwać to uśmiechem. — Czego chcę? Chcę tego, co najlepsze dla mojego syna. Dla naszej watahy. Czegoś, czego najwyraźniej nie zdołałaś zapewnić.
— Służę tej watasze lojalnie od trzech lat — powiedziałam, wstając na równe nogi. — Spełniłam każde powierzone mi zadanie.
— Każde? Naprawdę? — Neressa zarechotała, jej śmiech brzmiał jak tłuczone szkło. — Powiedz mi, gdzie są szczenięta, które już dawno powinny biegać po tych korytarzach? Gdzie kolejne pokolenie przywództwa Blackmaw?
Znana mi już insynuacja zabolała dziś mocniej niż zwykle. Odwróciłam się, nie chcąc, by zobaczyły ból w moich oczach.
— Nie masz nic do powiedzenia? — dopytywała Lady Vela, podchodząc bliżej. — Żadnej obrony dla swojej bezpłodności? Za słabość, jaką wprowadziłaś do naszej krwi?
— Moja płodność to nie—
— Twoja płodność to wszystko! — warknęła Lady Vela, tracąc panowanie nad sobą. — Otrzymałaś zaszczyt bycia Luną, zaszczyt, na który nigdy nie zasłużyłaś, i zawiodłaś w najbardziej podstawowy sposób.
Neressa podniosła jedną z moich spinek z toaletki, przyglądając się jej z udawanym zainteresowaniem. — Lady Elene pochodzi z płodnej linii. Trzy siostry, każda z licznym potomstwem. Jej matka urodziła sześcioro dzieci. W przeciwieństwie do niektórych, wie, na czym polega jej rola.
— Moja wartość nie polega tylko na zdolności rodzenia dzieci — powiedziałam cicho, choć część mnie zaczynała wierzyć w ich jadowite słowa.
Lady Vela zaśmiała się bez cienia radości. — Och, ależ tak właśnie jest. A teraz, gdy Rovan w końcu przejrzał na oczy i wybrał odpowiednią partnerkę, po co właściwie jesteś tutaj?
— Wciąż jestem Luną — upierałam się, choć nawet dla mnie te słowa brzmiały już pusto.
— Tylko z nazwy — odparła Neressa, rzucając spinkę niedbale. — A imiona można odebrać równie łatwo, jak je się nadaje.
Lady Vela podeszła do mojej szafy, otwierając drzwi z przesadną siłą. Wyciągnęła prostą służebną suknię i rzuciła ją między nas na łóżko.
— To wydaje się bardziej odpowiednie do twojej nowej roli — powiedziała. — Czeka cię sprzątanie po uroczystościach. Służba przyda się jeszcze jedna para rąk, a skoro powoli do niej dołączasz…
— Nie zamierzam—
— Zrobisz to, co ci każemy! — głos Lady Veli zagrzmiał jak bat. — Chyba że wolisz zostać zupełnie bez watahy? Dzicz nie jest łaskawa dla samotnych wilków, zwłaszcza tych słabych.
Groźba zawisła między nami, jej znaczenie było aż nadto jasne. Wygnanie równało się wyrokowi śmierci—oni mieli moc, by to zrobić.
— Potraktuj to jako próbę — dodała Neressa, przesuwając palcem po krawędzi mojej toaletki. — Gdy Lady Elene zajmie należne jej miejsce, będziesz musiała znaleźć sobie nowe zajęcie.
— Mój syn i tak jest dla ciebie bardzo łaskawy — ciągnęła Lady Vela, głosem słodkim od fałszywej troski. — Ktoś musi przecież wykonywać podrzędne obowiązki, kiedy Lady Elene skupi się na ważniejszych kwestiach.
— Na rodzeniu jego dzieci — dorzuciła Neressa z okrutnym uśmiechem. — Czego ty nie potrafisz.
Obie wybuchły śmiechem, a ja poczułam, że coś we mnie pękło. — Wynoście się z mojego pokoju.
— Z twojego pokoju? — Lady Vela roześmiała się szyderczo. — Nic tu do ciebie nie należy. Ani ten pokój, ani tytuł Luny, ani tym bardziej mój syn.
— Powiedziałam, wynoście—
Drzwi otworzyły się z takim impetem, że aż uderzyły o ścianę, sprawiając, że wszystkie podskoczyłyśmy. W progu stanął Rovan, jego potężna sylwetka wypełniała wejście, oczy płonęły tłumioną wściekłością.
— Dość! — jego głos rozległ się jak grom po całej komnacie. — Matko. Siostro. Wynocha. Natychmiast.
Lady Vela szybko się opanowała, przybierając maskę niewinności. — Rovanie, kochanie, tylko pomagałyśmy Slyrii zrozumieć nowe obowiązki, skoro—
— Powiedziałem: wynocha! — zawarczał Rovan, a w jego słowach zabrzmiał rozkaz Alfy.
Neressa aż drgnęła i natychmiast skierowała się do drzwi. Lady Vela trwała jeszcze chwilę, mierząc się z synem w milczącym wyzwaniu, nim uległa z teatralnym westchnieniem.
Obie wyszły bez słowa, choć Neressa nie zdołała powstrzymać się przed ostatnim złośliwym uśmieszkiem rzuconym przez ramię, zanim zniknęła na korytarzu.
Poczułam ulgę, jakby spłynęło na mnie uzdrawiające źródło. Po raz pierwszy od ogłoszenia pojawiła się we mnie iskierka nadziei. Rovan mnie obronił. Może wciąż było między nami coś wartego ocalenia.
Podeszłam do niego, wyciągając ręce. — Rovanie, dziękuję—
Powstrzymał mnie jednym uniesionym gestem, nawet na mnie nie patrząc. Ta odmowa zabolała mocniej niż jakikolwiek cios, odbierając mi oddech.
— Nie myl moich intencji — powiedział, głosem tak odległym, jakby mówił zza przepaści, a nie zaledwie z drugiego końca pokoju. — Nie pozwolę, by cię tak znieważali. To podważa hierarchię w stadzie.
— Hierarchia w stadzie — powtórzyłam bezwładnie. Nie dlatego, że mu zależało. Nie dlatego, że ja się liczyłam.
— Ta sytuacja i tak jest... wystarczająco skomplikowana, nie potrzeba nam zbędnych dramatów. — Nadal nie chciał spojrzeć mi w oczy, jego wzrok utkwiony był gdzieś ponad moim ramieniem. — Oczekuję, że zachowasz godność, niezależnie od własnych uczuć.
— Moich uczuć? — wymsknął mi się gorzki śmiech. — Ogłosiłeś drugą partnerkę bez żadnego uprzedzenia, a teraz martwisz się o moje uczucia?
Zacisnął szczękę. — Dobro stada zawsze stoi ponad osobistymi sprawami. Zawsze o tym wiedziałaś.
— A Lady Elene to potrzeba stada? — rzuciłam wyzywająco, ból sprawiał, że stawałam się lekkomyślna.
— Ta rozmowa jest skończona. — Rovan odwrócił się do drzwi. — Odpocznij. Przed nami jeszcze wiele do omówienia w najbliższych dniach.
Zdążył tylko odwrócić się do drzwi, a te zatrzasnęły się za nim z hukiem, zanim mogłam cokolwiek powiedzieć.
Przesuń w górę, aby kontynuować
PERSPEKTYWA ROVANA
Nie rozmawiałem ze Slyrą przez kilka dni. Nie dlatego, że nie chciałem, ale dlatego, że nie mogłem. Zawsze wiedziałem, czego się ode mnie wymaga. Nigdy jednak nie spodziewałem się, jak trudno będzie mi spojrzeć Slyrze w oczy i patrzeć, jak gaśnie w nich światło przez moje decyzje.
Znalazłem ją w wschodnim skrzydle, stojącą przy oknie i patrzącą na terytorium, które rozciągało się poza naszymi ziemiami—teren, który wkrótce miał zostać połączony z naszym przez mój związek z Lady Elene. Smukłe palce Slyry kreśliły wzory na szybie, jej odbicie rozpraszało się, gdy chmury przesuwały się po księżycu na zewnątrz.
"Musimy porozmawiać," powiedziałem, zamykając za sobą drzwi stanowczym kliknięciem.
Nie odwróciła się od razu, jej ramiona zesztywniały na dźwięk mojego głosu. "Teraz chcesz rozmawiać? Po tym, jak mnie zostawiłeś i ogłosiłeś swoją decyzję całemu stadu, nie uprzedzając mnie nawet słowem?"
"Jak ci mówiłem, to nie było osobiste, Slyro."
To zwróciło jej uwagę. Odwróciła się gwałtownie, a w jej oczach zalśniło coś niebezpiecznego—coś, co przypomniało mi, dlaczego wybrałem ją na początku, zanim polityka i obowiązek odebrały nam to, co było między nami.
"Nieosobiste?" Jej śmiech był pusty, pozbawiony ciepła. "Bierzesz sobie drugą partnerkę, Rovan. Jak to niby nie jest osobiste?"
Zachowałem neutralny wyraz twarzy, choć coś ścisnęło mnie boleśnie w piersi. Dlatego unikałem tej rozmowy—pozwoliłem, by ogłoszenie mówiło samo za siebie.
"Chodzi o stado," powiedziałem chłodno. "Wszystko, co robię, ma zapewnić nasze przetrwanie, naszą siłę."
"A ja czym jestem? Balastem?" Zbliżyła się, a zapach jej gniewu był wyczuwalny w powietrzu między nami. "Powiedz mi, Alfa, czym dokładnie naraziłam potężne stado Blackmaw na niebezpieczeństwo?"
"To nie chodzi o to, co zrobiłaś. Chodzi o to, co teraz musi zostać zrobione."
"I to właśnie Lady Elene?" Głos Slyry lekko się załamał przy tym imieniu. "To twoje rozwiązanie?"
Podszedłem do okna, patrząc na ziemie, które od pokoleń były pod ochroną Blackmaw. "Stado Redfang kontroluje północne tereny łowieckie. Ich sojusz ze wschodnimi stadami daje im przewagę, której nie możemy zignorować."
"Czyli to polityka?" naciskała Slyra. "Strategiczny ruch na terytorialnej szachownicy?"
"To przetrwanie," warknąłem, odwracając się do niej. "Starszyzna rady była jasna. Nasza pozycja słabnie. Trzy sąsiednie stada zawarły sojusze, z których jesteśmy wykluczeni. Polowania od dwóch sezonów są słabe. Potrzebujemy tego związku."
Slyra skrzyżowała ramiona, nie spuszczając ze mnie wzroku. "A nasz związek? Czym był? Pomyłką do naprawienia?"
"Nie przekręcaj moich słów."
"To powiedz prosto!" Jej głos podniósł się, drżący od desperacji. "Dlaczego ona? Dlaczego teraz? Bo jestem nikim? Bo nie mam odpowiedniej krwi? Dlatego jestem odstawiana na bok jak wczorajsze odpadki?"
Oskarżenie zawisło między nami. W jej słowach była prawda—prawda, której nie potrafiłem uznać, nawet przed samym sobą.
"Wyolbrzymiasz," odpowiedziałem, uciekając się do bagatelizowania. "Twoja pozycja jako Luny pozostaje. To niczego między nami nie zmienia."
"Nic nie zmienia?" Slyra podeszła bliżej, tak że widziałem łzy rozświetlające jej oczy. "Weźmiesz inną kobietę do swojego łoża, dasz jej mój tytuł, moje miejsce u boku, a twierdzisz, że nic się nie zmienia?"
Zachowałem stanowczość, odmawiając cofnięcia się przed jej bólem. "Stado potrzebuje tego sojuszu. Stado potrzebuje Lady Elene."
"A czego ja potrzebuję?" Pierwsza łza spłynęła po jej policzku. "A co z tym, co mi obiecałeś, gdy uczyniłeś mnie swoją Luną?"
Coś we mnie pękło na widok jej łez, ale nie mogłem pozwolić sobie na słabość. Nie teraz. Nie przy takiej stawce.
"Wszyscy musimy składać ofiary," stwardniał mój głos. "Bycie Alfą oznacza rozumienie, że czasem osobiste pragnienia muszą ustąpić większym potrzebom."
"A jaka potrzeba wymaga, byś mnie upokarzał przed całym stadem?" Kolejne łzy popłynęły za pierwszą, choć nie próbowała ich otrzeć. "Jaka potrzeba sprawia, że twoja matka i siostra traktują mnie jak błoto pod swoim butem, a ty stoisz obok i nic nie robisz?"
"Kazałem im przestać," warknąłem, a wspomnienie ich okrucieństwa wobec niej wywołało we mnie złość, którą szybko stłumiłem.
"Tylko dlatego, że robiły scenę," odparła Slyra. "Nie dlatego, że obchodziło cię, jak ich słowa mnie ranią."
Odwróciłem się, nie mogąc znieść prawdy odbijającej się w jej oczach. "Ta rozmowa nie jest produktywna."
"Oczywiście, że nie," powiedziała gorzko. "Produktywność to dzielenie się partnerem z inną kobietą bez słowa sprzeciwu, prawda? Bycie idealną, cichą Luną, która przyjmuje resztki twojej uwagi, jakie jej łaskawie rzucisz."
"Dość!" Słowo wyrwało się ostrzej, niż zamierzałem, drgając Alfim rozkazem.
Slyra drgnęła, po czym uniosła podbródek w wyzywającym geście. "Możesz rozkazywać wilkowi, Rovanie, ale kobiety tak łatwo nie uciszysz."
Ruszyłem w stronę drzwi, musząc uciec, zanim powiem coś, czego nie będę mógł cofnąć. "Porozmawiamy, gdy się uspokoisz."
"Kiedy to się stanie?" Jej pytanie zatrzymało mnie z ręką na klamce.
"Kiedy co?"
"Ceremonia zaślubin," doprecyzowała, głos nagle spokojny, mimo że łzy wciąż lśniły na jej policzkach. "Kiedy zwiążesz się z Lady Elene?"
Zawahałem się, wiedząc, że moja odpowiedź sprawi jej jeszcze większy ból. "Jutro w nocy. Pod rosnącym księżycem."
"Jutro?" To była ledwie szept.
"Rada nalegała," odparłem, choć to nie była cała prawda. Sam też ponaglałem, chcąc przypieczętować sojusz przed następną pełnią. Zanim stracę odwagę.
Slyra milczała tak długo, że myślałem, iż nie odpowie. Kiedy wreszcie przemówiła, w jej głosie było coś, co sprawiło, że przeszedł mnie dreszcz, mimo ciepła panującego w pokoju.
"Zobaczysz, co się stanie jutro."
Odwróciłem się, szukając w jej twarzy znaczenia tych słów. "To groźba, Slyro?"
Odwzajemniła moje spojrzenie spokojnie, bez śladu łez. "Zrozum to, jak chcesz, Alfo."
Wycofałem się, zaniepokojony spokojną determinacją, która zastąpiła jej wcześniejszy ból.
"Jutro będzie... trudne dla nas wszystkich," powiedziałem w końcu, otwierając drzwi.
Nie czekałem na jej odpowiedź. Nie mogłem już dłużej patrzeć na ból, który jej zadałem. Idąc korytarzem, oddalając się od niej, w moich myślach rozbrzmiewały jej słowa.
Zobaczysz, co się stanie jutro.
Przesuń w górę, aby kontynuować