passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lycan King’s Secret Daughter - Rozdział #3 - autor Tessa Kelwyn

The Lycan King’s Secret Daughter

/

Rozdział 3

ROZDZIAŁ 2

PERSPEKTYWA SYLRII

Siedziałam na skraju łóżka, wciąż ubrana w odświętny strój z festiwalu, a ciężar tej nocy przygniatał mnie do ziemi. Za oknem dogasały ostatnie ogniska świętowania—zupełnie jak wszystko, co jeszcze zostało z mojego małżeństwa.

Dłonie drżały mi, gdy sięgnęłam, by odpiąć wisior Luny z szyi. Jaki był teraz sens go nosić? Srebro wydawało się lodowate w mojej dłoni—zimne jak spojrzenie Rovana, gdy ogłosił przed całą watahą swoją drugą partnerkę.

Druga partnerka. Te słowa odbijały się echem w mojej głowie, każde powtórzenie jak kolejny sztylet między żebrami.

Nie zdążyłam jeszcze zdjąć ceremonialnej sukni, gdy drzwi do mojej komnaty otworzyły się gwałtownie bez ostrzeżenia. Lady Vela wpadła niczym zimowa burza, a Neressa podążała za nią z uśmiechem, od którego robiło mi się niedobrze.

— Nadal w łóżku? Jak wygodnie — głos Lady Veli ociekał pogardą, gdy przeszywała mnie spojrzeniem. — Tereny festiwalu wymagają posprzątania, a ty tu się ukrywasz.

Wyprostowałam się, odmawiając tchórzostwa. — Właśnie się przebierałam, Lady Velo. Myślałam, że służba się tym zajmie—

— Myślałaś? — przerwała Neressa, obchodząc łóżko z drugiej strony i skutecznie zastawiając mi drogę ucieczki. — Może to twój problem od początku. Zbyt wiele założeń.

— Czego chcecie? — zapytałam, dumna, że mój głos nie zadrżał.

Usta Lady Veli wykrzywiły się w coś zbyt ostrego, by nazwać to uśmiechem. — Czego chcę? Chcę tego, co najlepsze dla mojego syna. Dla naszej watahy. Czegoś, czego najwyraźniej nie zdołałaś zapewnić.

— Służę tej watasze lojalnie od trzech lat — powiedziałam, wstając na równe nogi. — Spełniłam każde powierzone mi zadanie.

— Każde? Naprawdę? — Neressa zarechotała, jej śmiech brzmiał jak tłuczone szkło. — Powiedz mi, gdzie są szczenięta, które już dawno powinny biegać po tych korytarzach? Gdzie kolejne pokolenie przywództwa Blackmaw?

Znana mi już insynuacja zabolała dziś mocniej niż zwykle. Odwróciłam się, nie chcąc, by zobaczyły ból w moich oczach.

— Nie masz nic do powiedzenia? — dopytywała Lady Vela, podchodząc bliżej. — Żadnej obrony dla swojej bezpłodności? Za słabość, jaką wprowadziłaś do naszej krwi?

— Moja płodność to nie—

— Twoja płodność to wszystko! — warknęła Lady Vela, tracąc panowanie nad sobą. — Otrzymałaś zaszczyt bycia Luną, zaszczyt, na który nigdy nie zasłużyłaś, i zawiodłaś w najbardziej podstawowy sposób.

Neressa podniosła jedną z moich spinek z toaletki, przyglądając się jej z udawanym zainteresowaniem. — Lady Elene pochodzi z płodnej linii. Trzy siostry, każda z licznym potomstwem. Jej matka urodziła sześcioro dzieci. W przeciwieństwie do niektórych, wie, na czym polega jej rola.

— Moja wartość nie polega tylko na zdolności rodzenia dzieci — powiedziałam cicho, choć część mnie zaczynała wierzyć w ich jadowite słowa.

Lady Vela zaśmiała się bez cienia radości. — Och, ależ tak właśnie jest. A teraz, gdy Rovan w końcu przejrzał na oczy i wybrał odpowiednią partnerkę, po co właściwie jesteś tutaj?

— Wciąż jestem Luną — upierałam się, choć nawet dla mnie te słowa brzmiały już pusto.

— Tylko z nazwy — odparła Neressa, rzucając spinkę niedbale. — A imiona można odebrać równie łatwo, jak je się nadaje.

Lady Vela podeszła do mojej szafy, otwierając drzwi z przesadną siłą. Wyciągnęła prostą służebną suknię i rzuciła ją między nas na łóżko.

— To wydaje się bardziej odpowiednie do twojej nowej roli — powiedziała. — Czeka cię sprzątanie po uroczystościach. Służba przyda się jeszcze jedna para rąk, a skoro powoli do niej dołączasz…

— Nie zamierzam—

— Zrobisz to, co ci każemy! — głos Lady Veli zagrzmiał jak bat. — Chyba że wolisz zostać zupełnie bez watahy? Dzicz nie jest łaskawa dla samotnych wilków, zwłaszcza tych słabych.

Groźba zawisła między nami, jej znaczenie było aż nadto jasne. Wygnanie równało się wyrokowi śmierci—oni mieli moc, by to zrobić.

— Potraktuj to jako próbę — dodała Neressa, przesuwając palcem po krawędzi mojej toaletki. — Gdy Lady Elene zajmie należne jej miejsce, będziesz musiała znaleźć sobie nowe zajęcie.

— Mój syn i tak jest dla ciebie bardzo łaskawy — ciągnęła Lady Vela, głosem słodkim od fałszywej troski. — Ktoś musi przecież wykonywać podrzędne obowiązki, kiedy Lady Elene skupi się na ważniejszych kwestiach.

— Na rodzeniu jego dzieci — dorzuciła Neressa z okrutnym uśmiechem. — Czego ty nie potrafisz.

Obie wybuchły śmiechem, a ja poczułam, że coś we mnie pękło. — Wynoście się z mojego pokoju.

— Z twojego pokoju? — Lady Vela roześmiała się szyderczo. — Nic tu do ciebie nie należy. Ani ten pokój, ani tytuł Luny, ani tym bardziej mój syn.

— Powiedziałam, wynoście—

Drzwi otworzyły się z takim impetem, że aż uderzyły o ścianę, sprawiając, że wszystkie podskoczyłyśmy. W progu stanął Rovan, jego potężna sylwetka wypełniała wejście, oczy płonęły tłumioną wściekłością.

— Dość! — jego głos rozległ się jak grom po całej komnacie. — Matko. Siostro. Wynocha. Natychmiast.

Lady Vela szybko się opanowała, przybierając maskę niewinności. — Rovanie, kochanie, tylko pomagałyśmy Slyrii zrozumieć nowe obowiązki, skoro—

— Powiedziałem: wynocha! — zawarczał Rovan, a w jego słowach zabrzmiał rozkaz Alfy.

Neressa aż drgnęła i natychmiast skierowała się do drzwi. Lady Vela trwała jeszcze chwilę, mierząc się z synem w milczącym wyzwaniu, nim uległa z teatralnym westchnieniem.

Obie wyszły bez słowa, choć Neressa nie zdołała powstrzymać się przed ostatnim złośliwym uśmieszkiem rzuconym przez ramię, zanim zniknęła na korytarzu.

Poczułam ulgę, jakby spłynęło na mnie uzdrawiające źródło. Po raz pierwszy od ogłoszenia pojawiła się we mnie iskierka nadziei. Rovan mnie obronił. Może wciąż było między nami coś wartego ocalenia.

Podeszłam do niego, wyciągając ręce. — Rovanie, dziękuję—

Powstrzymał mnie jednym uniesionym gestem, nawet na mnie nie patrząc. Ta odmowa zabolała mocniej niż jakikolwiek cios, odbierając mi oddech.

— Nie myl moich intencji — powiedział, głosem tak odległym, jakby mówił zza przepaści, a nie zaledwie z drugiego końca pokoju. — Nie pozwolę, by cię tak znieważali. To podważa hierarchię w stadzie.

— Hierarchia w stadzie — powtórzyłam bezwładnie. Nie dlatego, że mu zależało. Nie dlatego, że ja się liczyłam.

— Ta sytuacja i tak jest... wystarczająco skomplikowana, nie potrzeba nam zbędnych dramatów. — Nadal nie chciał spojrzeć mi w oczy, jego wzrok utkwiony był gdzieś ponad moim ramieniem. — Oczekuję, że zachowasz godność, niezależnie od własnych uczuć.

— Moich uczuć? — wymsknął mi się gorzki śmiech. — Ogłosiłeś drugą partnerkę bez żadnego uprzedzenia, a teraz martwisz się o moje uczucia?

Zacisnął szczękę. — Dobro stada zawsze stoi ponad osobistymi sprawami. Zawsze o tym wiedziałaś.

— A Lady Elene to potrzeba stada? — rzuciłam wyzywająco, ból sprawiał, że stawałam się lekkomyślna.

— Ta rozmowa jest skończona. — Rovan odwrócił się do drzwi. — Odpocznij. Przed nami jeszcze wiele do omówienia w najbliższych dniach.

Zdążył tylko odwrócić się do drzwi, a te zatrzasnęły się za nim z hukiem, zanim mogłam cokolwiek powiedzieć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 3

PERSPEKTYWA ROVANA

Nie rozmawiałem ze Slyrą przez kilka dni. Nie dlatego, że nie chciałem, ale dlatego, że nie mogłem. Zawsze wiedziałem, czego się ode mnie wymaga. Nigdy jednak nie spodziewałem się, jak trudno będzie mi spojrzeć Slyrze w oczy i patrzeć, jak gaśnie w nich światło przez moje decyzje.

Znalazłem ją w wschodnim skrzydle, stojącą przy oknie i patrzącą na terytorium, które rozciągało się poza naszymi ziemiami—teren, który wkrótce miał zostać połączony z naszym przez mój związek z Lady Elene. Smukłe palce Slyry kreśliły wzory na szybie, jej odbicie rozpraszało się, gdy chmury przesuwały się po księżycu na zewnątrz.

"Musimy porozmawiać," powiedziałem, zamykając za sobą drzwi stanowczym kliknięciem.

Nie odwróciła się od razu, jej ramiona zesztywniały na dźwięk mojego głosu. "Teraz chcesz rozmawiać? Po tym, jak mnie zostawiłeś i ogłosiłeś swoją decyzję całemu stadu, nie uprzedzając mnie nawet słowem?"

"Jak ci mówiłem, to nie było osobiste, Slyro."

To zwróciło jej uwagę. Odwróciła się gwałtownie, a w jej oczach zalśniło coś niebezpiecznego—coś, co przypomniało mi, dlaczego wybrałem ją na początku, zanim polityka i obowiązek odebrały nam to, co było między nami.

"Nieosobiste?" Jej śmiech był pusty, pozbawiony ciepła. "Bierzesz sobie drugą partnerkę, Rovan. Jak to niby nie jest osobiste?"

Zachowałem neutralny wyraz twarzy, choć coś ścisnęło mnie boleśnie w piersi. Dlatego unikałem tej rozmowy—pozwoliłem, by ogłoszenie mówiło samo za siebie.

"Chodzi o stado," powiedziałem chłodno. "Wszystko, co robię, ma zapewnić nasze przetrwanie, naszą siłę."

"A ja czym jestem? Balastem?" Zbliżyła się, a zapach jej gniewu był wyczuwalny w powietrzu między nami. "Powiedz mi, Alfa, czym dokładnie naraziłam potężne stado Blackmaw na niebezpieczeństwo?"

"To nie chodzi o to, co zrobiłaś. Chodzi o to, co teraz musi zostać zrobione."

"I to właśnie Lady Elene?" Głos Slyry lekko się załamał przy tym imieniu. "To twoje rozwiązanie?"

Podszedłem do okna, patrząc na ziemie, które od pokoleń były pod ochroną Blackmaw. "Stado Redfang kontroluje północne tereny łowieckie. Ich sojusz ze wschodnimi stadami daje im przewagę, której nie możemy zignorować."

"Czyli to polityka?" naciskała Slyra. "Strategiczny ruch na terytorialnej szachownicy?"

"To przetrwanie," warknąłem, odwracając się do niej. "Starszyzna rady była jasna. Nasza pozycja słabnie. Trzy sąsiednie stada zawarły sojusze, z których jesteśmy wykluczeni. Polowania od dwóch sezonów są słabe. Potrzebujemy tego związku."

Slyra skrzyżowała ramiona, nie spuszczając ze mnie wzroku. "A nasz związek? Czym był? Pomyłką do naprawienia?"

"Nie przekręcaj moich słów."

"To powiedz prosto!" Jej głos podniósł się, drżący od desperacji. "Dlaczego ona? Dlaczego teraz? Bo jestem nikim? Bo nie mam odpowiedniej krwi? Dlatego jestem odstawiana na bok jak wczorajsze odpadki?"

Oskarżenie zawisło między nami. W jej słowach była prawda—prawda, której nie potrafiłem uznać, nawet przed samym sobą.

"Wyolbrzymiasz," odpowiedziałem, uciekając się do bagatelizowania. "Twoja pozycja jako Luny pozostaje. To niczego między nami nie zmienia."

"Nic nie zmienia?" Slyra podeszła bliżej, tak że widziałem łzy rozświetlające jej oczy. "Weźmiesz inną kobietę do swojego łoża, dasz jej mój tytuł, moje miejsce u boku, a twierdzisz, że nic się nie zmienia?"

Zachowałem stanowczość, odmawiając cofnięcia się przed jej bólem. "Stado potrzebuje tego sojuszu. Stado potrzebuje Lady Elene."

"A czego ja potrzebuję?" Pierwsza łza spłynęła po jej policzku. "A co z tym, co mi obiecałeś, gdy uczyniłeś mnie swoją Luną?"

Coś we mnie pękło na widok jej łez, ale nie mogłem pozwolić sobie na słabość. Nie teraz. Nie przy takiej stawce.

"Wszyscy musimy składać ofiary," stwardniał mój głos. "Bycie Alfą oznacza rozumienie, że czasem osobiste pragnienia muszą ustąpić większym potrzebom."

"A jaka potrzeba wymaga, byś mnie upokarzał przed całym stadem?" Kolejne łzy popłynęły za pierwszą, choć nie próbowała ich otrzeć. "Jaka potrzeba sprawia, że twoja matka i siostra traktują mnie jak błoto pod swoim butem, a ty stoisz obok i nic nie robisz?"

"Kazałem im przestać," warknąłem, a wspomnienie ich okrucieństwa wobec niej wywołało we mnie złość, którą szybko stłumiłem.

"Tylko dlatego, że robiły scenę," odparła Slyra. "Nie dlatego, że obchodziło cię, jak ich słowa mnie ranią."

Odwróciłem się, nie mogąc znieść prawdy odbijającej się w jej oczach. "Ta rozmowa nie jest produktywna."

"Oczywiście, że nie," powiedziała gorzko. "Produktywność to dzielenie się partnerem z inną kobietą bez słowa sprzeciwu, prawda? Bycie idealną, cichą Luną, która przyjmuje resztki twojej uwagi, jakie jej łaskawie rzucisz."

"Dość!" Słowo wyrwało się ostrzej, niż zamierzałem, drgając Alfim rozkazem.

Slyra drgnęła, po czym uniosła podbródek w wyzywającym geście. "Możesz rozkazywać wilkowi, Rovanie, ale kobiety tak łatwo nie uciszysz."

Ruszyłem w stronę drzwi, musząc uciec, zanim powiem coś, czego nie będę mógł cofnąć. "Porozmawiamy, gdy się uspokoisz."

"Kiedy to się stanie?" Jej pytanie zatrzymało mnie z ręką na klamce.

"Kiedy co?"

"Ceremonia zaślubin," doprecyzowała, głos nagle spokojny, mimo że łzy wciąż lśniły na jej policzkach. "Kiedy zwiążesz się z Lady Elene?"

Zawahałem się, wiedząc, że moja odpowiedź sprawi jej jeszcze większy ból. "Jutro w nocy. Pod rosnącym księżycem."

"Jutro?" To była ledwie szept.

"Rada nalegała," odparłem, choć to nie była cała prawda. Sam też ponaglałem, chcąc przypieczętować sojusz przed następną pełnią. Zanim stracę odwagę.

Slyra milczała tak długo, że myślałem, iż nie odpowie. Kiedy wreszcie przemówiła, w jej głosie było coś, co sprawiło, że przeszedł mnie dreszcz, mimo ciepła panującego w pokoju.

"Zobaczysz, co się stanie jutro."

Odwróciłem się, szukając w jej twarzy znaczenia tych słów. "To groźba, Slyro?"

Odwzajemniła moje spojrzenie spokojnie, bez śladu łez. "Zrozum to, jak chcesz, Alfo."

Wycofałem się, zaniepokojony spokojną determinacją, która zastąpiła jej wcześniejszy ból.

"Jutro będzie... trudne dla nas wszystkich," powiedziałem w końcu, otwierając drzwi.

Nie czekałem na jej odpowiedź. Nie mogłem już dłużej patrzeć na ból, który jej zadałem. Idąc korytarzem, oddalając się od niej, w moich myślach rozbrzmiewały jej słowa.

Zobaczysz, co się stanie jutro.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 4

POV SYLRY

Zaciskając czarny płaszcz mocniej wokół ramion, obserwowałam z cienia, jak wataha Blackmaw zbiera się na ceremonię zaślubin.

Polana ceremonialna błyszczała dziesiątkami pochodni, rzucając migotliwe światło na twarze zarówno znajome, jak i obce. Wojownicy stali wyprostowani w oficjalnych skórach ozdobionych oznakami bitewnych zasług. Starszyzna watahy nosiła ceremonialne szaty, ciężkie od pradawnych symboli mocy i ochrony. Przedstawiciele sprzymierzonych watah stali na obrzeżach świętego kręgu, obserwując związek, który rzekomo miał wzmocnić pozycję Blackmaw.

Arcypkapłanka wkroczyła w centrum kręgu, jej srebrne szaty łapały blask księżyca, gdy uniosła ramiona ku nocnemu niebu. Jej głos rozbrzmiał ponad uciszonym zgromadzeniem.

„Zbieramy się pod błogosławieństwem Bogini Księżyca, by być świadkami połączenia dusz, wzmocnienia naszej watahy przez święte więzi.”

Moje paznokcie wbijały się w dłonie. Te słowa kiedyś były wypowiadane dla mnie, dla nas. To wspomnienie wydawało się teraz należeć do kogoś innego—kogoś naiwnego, kto wierzył w wieczność.

Lady Vela stała dumnie na przedzie zgromadzenia, jej twarz promieniała triumfem. Obok niej Neressa uśmiechała się złośliwie, od czasu do czasu szepcząc coś członkom watahy, którzy przytakiwali z aprobatą. Nawet nie pofatygowali się, by mnie szukać, kiedy nie zjawiłam się na ceremonii. Założyli, że ukryję się, liżąc rany w samotności.

Mieli się właśnie przekonać, jak bardzo się pomylili.

Arcypkapłanka kontynuowała, a jej głos wznosił się wraz ze słowami rytuału. „Alpha Rovan Dareth z Blackmaw, wystąp i ogłoś swoje intencje przed watahą i Boginią.”

Rovan wszedł do kręgu, wspaniały w swojej ceremonialnej szacie. Medalion Alfy błyszczał na jego piersi, łapiąc blask ognia. Jego twarz była poważna, opanowana—nie zdradzała żadnego konfliktu, który mógłby się w nim toczyć.

„Przychodzę po błogosławieństwo Bogini Księżyca,” zadeklarował, a jego głęboki głos bez trudu niósł się przez polanę. „Przychodzę, by zawiązać więź, która wzmocni naszą watahę i zapewni jej przyszłość.”

„A kto przychodzi połączyć się z Alfą Blackmaw?” zapytała Kapłanka.

Lady Elene wystąpiła naprzód, olśniewająca w sukni głębokiej czerwieni haftowanej złotem. Jej płomiennorude włosy ozdabiały klejnoty, które migotały przy każdym jej ruchu. Była piękna—pięknością, która przykuwała uwagę i budziła szacunek.

„Ja, Lady Elene z Redfang, przychodzę połączyć się z Alfą Rovanem Darethem,” ogłosiła, jej głos był czysty i pewny. „Przynoszę siłę mojego rodu i sojusz mojej watahy.”

Kapłanka skinęła głową, a w jej starych oczach błyszczało zadowolenie. „Bogini Księżyca słyszy wasze intencje. Niech wszyscy, którzy chcą być świadkami tego związku, staną w świętym kręgu.”

Członkowie watahy ruszyli naprzód, formując tradycyjny pierścień wokół pary i Kapłanki. To był ten moment. Mój sygnał.

„Teraz,” szepnęłam do siebie, wychodząc z cienia.

Szłam powoli, celowo, każdy krok był ciężki od zamierzenia. Czarny płaszcz powiewał za mną, stanowiąc ostry kontrast dla ceremonialnych barw pozostałych. Rozmowy ucichły, gdy podchodziłam. Głowy odwracały się, a przez zgromadzenie przeszedł szmer szoku.

Poczułam spojrzenie Rovana na sobie zanim go zobaczyłam, ciężar jego wzroku był niemal dotykiem. Gdy w końcu spojrzałam mu w oczy, błysk paniki na jego twarzy przeszył mnie dziką satysfakcją. Po raz pierwszy to ja go zaskoczyłam. Po raz pierwszy to ja miałam władzę.

„Luna Slyra,” ktoś wyszeptał, a tytuł poniósł się przez nagłą ciszę.

Nie zareagowałam, nie odrywając wzroku od Rovana, gdy szłam prosto w centrum kręgu. Twarz Lady Elene pociemniała, na jej idealnych rysach walczyły ze sobą dezorientacja i gniew.

„Co oznacza to zakłócenie?” zażądała Lady Vela, ruszając naprzód, lecz została zatrzymana uniesioną dłonią Kapłanki.

Stara kobieta przyglądała mi się uważnie, jej wiekowe oczy nie przeoczyły niczego—ani determinacji w mojej postawie, ani ceremonialnych ziół, które wtarłam w miejsca pulsu. Rozpoznała przygotowania, czym były.

„Przychodzisz, by zaprotestować?” zapytała oficjalnie, choć widziałam, że już zna odpowiedź.

Wokół nas wybuchły szepty. Sprzeciw wymusiłby przerwanie ceremonii i zwołanie rady dla rozstrzygnięcia sporu. To wywołałoby właśnie taki skandal, jakiego Lady Vela i Rovan chcieli uniknąć.

„Nie,” odpowiedziałam, a mój głos poniósł się przez polanę. „Przychodzę dokończyć to, co on zaczął.”

Szepty się nasiliły. Dezorientacja pojawiła się na twarzach. Rovan zrobił pół kroku w moją stronę, po czym się powstrzymał.

Odwróciłam się do niego w pełni, pozwalając, by kaptur zsunął się z mojej głowy, aby mógł zobaczyć moją twarz, zobaczyć absolutną pewność w moich oczach.

„Slyra,” wyszeptał, moje imię ledwo słyszalne—ostrzeżenie czy prośba, nie potrafiłam stwierdzić.

„Rovan Dareth,” powiedziałam wyraźnie, używając jego pełnego imienia, „na oczach Bogini Księżyca, odrzucam więź partnerów utworzoną między nami.”

Przez zgromadzenie przeszedł szmer zaskoczenia. Rytuał odrzucenia był starożytny, rzadko przywoływany—a nigdy bez poważnej przyczyny. Twarz Lady Veli pobladła. Nawet Neressa wyglądała na zszokowaną.

„Slyra, nie—” zaczął Rovan, jego głos był napięty.

Kontynuowałam, wypowiadając słowa rytuału, które ćwiczyłam tak długo, aż płynęły z moich ust jak trucizna. „Zrywam nasze dusze. Wyrzekam się naszego związku. Nie jesteś już mój.”

Moc wezbrała między nami, namacalna, elektryzująca, w miarę jak więź partnerów zaczęła się rozplatać. Poczułam to jak fizyczne rozdarcie w klatce piersiowej, ból tak ostry, że niemal powalił mnie na kolana. Ale pozostałam stojąc, karmiąc się szokiem i przerażeniem na twarzy Rovana.

Teraz już nie był taki opanowany. Upadł na kolana, ściskając pierś, jakby coś w nim pękło—i tak właśnie było. Nasza więź, rozdzierana włókno po włóknie. Jego wilk zawył w jego umyśle—poczułam echo tego przez gwałtownie rozpuszczającą się więź, ostre, powtarzające się brzmienie straty i bólu.

„Sylra, zaczekaj—” wychrypiał, oczy zaszklone od agonii, jedna dłoń wyciągnięta w moją stronę.

Cofnęłam się, poza zasięg jego ręki. „Wybrałeś inną,” powiedziałam, każde słowo precyzyjne i raniące. „Teraz żyj z tym.”

Księżyc rozbłysnął nad nami jaśniej, niemożliwie, wspaniale jasny, jakby sama Bogini potwierdzała mój wybór, akceptując moje odrzucenie więzi, podczas gdy tłum zastygł w bezruchu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lycan King’s Secret Daughter

The Lycan King’s Secret Daughter

345 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

345

Treść

Aa