passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lycan King’s Secret Daughter - Rozdział #5 - autor Tessa Kelwyn

The Lycan King’s Secret Daughter

/

Rozdział 5

ROZDZIAŁ 4

POV SYLRY

Zaciskając czarny płaszcz mocniej wokół ramion, obserwowałam z cienia, jak wataha Blackmaw zbiera się na ceremonię zaślubin.

Polana ceremonialna błyszczała dziesiątkami pochodni, rzucając migotliwe światło na twarze zarówno znajome, jak i obce. Wojownicy stali wyprostowani w oficjalnych skórach ozdobionych oznakami bitewnych zasług. Starszyzna watahy nosiła ceremonialne szaty, ciężkie od pradawnych symboli mocy i ochrony. Przedstawiciele sprzymierzonych watah stali na obrzeżach świętego kręgu, obserwując związek, który rzekomo miał wzmocnić pozycję Blackmaw.

Arcypkapłanka wkroczyła w centrum kręgu, jej srebrne szaty łapały blask księżyca, gdy uniosła ramiona ku nocnemu niebu. Jej głos rozbrzmiał ponad uciszonym zgromadzeniem.

„Zbieramy się pod błogosławieństwem Bogini Księżyca, by być świadkami połączenia dusz, wzmocnienia naszej watahy przez święte więzi.”

Moje paznokcie wbijały się w dłonie. Te słowa kiedyś były wypowiadane dla mnie, dla nas. To wspomnienie wydawało się teraz należeć do kogoś innego—kogoś naiwnego, kto wierzył w wieczność.

Lady Vela stała dumnie na przedzie zgromadzenia, jej twarz promieniała triumfem. Obok niej Neressa uśmiechała się złośliwie, od czasu do czasu szepcząc coś członkom watahy, którzy przytakiwali z aprobatą. Nawet nie pofatygowali się, by mnie szukać, kiedy nie zjawiłam się na ceremonii. Założyli, że ukryję się, liżąc rany w samotności.

Mieli się właśnie przekonać, jak bardzo się pomylili.

Arcypkapłanka kontynuowała, a jej głos wznosił się wraz ze słowami rytuału. „Alpha Rovan Dareth z Blackmaw, wystąp i ogłoś swoje intencje przed watahą i Boginią.”

Rovan wszedł do kręgu, wspaniały w swojej ceremonialnej szacie. Medalion Alfy błyszczał na jego piersi, łapiąc blask ognia. Jego twarz była poważna, opanowana—nie zdradzała żadnego konfliktu, który mógłby się w nim toczyć.

„Przychodzę po błogosławieństwo Bogini Księżyca,” zadeklarował, a jego głęboki głos bez trudu niósł się przez polanę. „Przychodzę, by zawiązać więź, która wzmocni naszą watahę i zapewni jej przyszłość.”

„A kto przychodzi połączyć się z Alfą Blackmaw?” zapytała Kapłanka.

Lady Elene wystąpiła naprzód, olśniewająca w sukni głębokiej czerwieni haftowanej złotem. Jej płomiennorude włosy ozdabiały klejnoty, które migotały przy każdym jej ruchu. Była piękna—pięknością, która przykuwała uwagę i budziła szacunek.

„Ja, Lady Elene z Redfang, przychodzę połączyć się z Alfą Rovanem Darethem,” ogłosiła, jej głos był czysty i pewny. „Przynoszę siłę mojego rodu i sojusz mojej watahy.”

Kapłanka skinęła głową, a w jej starych oczach błyszczało zadowolenie. „Bogini Księżyca słyszy wasze intencje. Niech wszyscy, którzy chcą być świadkami tego związku, staną w świętym kręgu.”

Członkowie watahy ruszyli naprzód, formując tradycyjny pierścień wokół pary i Kapłanki. To był ten moment. Mój sygnał.

„Teraz,” szepnęłam do siebie, wychodząc z cienia.

Szłam powoli, celowo, każdy krok był ciężki od zamierzenia. Czarny płaszcz powiewał za mną, stanowiąc ostry kontrast dla ceremonialnych barw pozostałych. Rozmowy ucichły, gdy podchodziłam. Głowy odwracały się, a przez zgromadzenie przeszedł szmer szoku.

Poczułam spojrzenie Rovana na sobie zanim go zobaczyłam, ciężar jego wzroku był niemal dotykiem. Gdy w końcu spojrzałam mu w oczy, błysk paniki na jego twarzy przeszył mnie dziką satysfakcją. Po raz pierwszy to ja go zaskoczyłam. Po raz pierwszy to ja miałam władzę.

„Luna Slyra,” ktoś wyszeptał, a tytuł poniósł się przez nagłą ciszę.

Nie zareagowałam, nie odrywając wzroku od Rovana, gdy szłam prosto w centrum kręgu. Twarz Lady Elene pociemniała, na jej idealnych rysach walczyły ze sobą dezorientacja i gniew.

„Co oznacza to zakłócenie?” zażądała Lady Vela, ruszając naprzód, lecz została zatrzymana uniesioną dłonią Kapłanki.

Stara kobieta przyglądała mi się uważnie, jej wiekowe oczy nie przeoczyły niczego—ani determinacji w mojej postawie, ani ceremonialnych ziół, które wtarłam w miejsca pulsu. Rozpoznała przygotowania, czym były.

„Przychodzisz, by zaprotestować?” zapytała oficjalnie, choć widziałam, że już zna odpowiedź.

Wokół nas wybuchły szepty. Sprzeciw wymusiłby przerwanie ceremonii i zwołanie rady dla rozstrzygnięcia sporu. To wywołałoby właśnie taki skandal, jakiego Lady Vela i Rovan chcieli uniknąć.

„Nie,” odpowiedziałam, a mój głos poniósł się przez polanę. „Przychodzę dokończyć to, co on zaczął.”

Szepty się nasiliły. Dezorientacja pojawiła się na twarzach. Rovan zrobił pół kroku w moją stronę, po czym się powstrzymał.

Odwróciłam się do niego w pełni, pozwalając, by kaptur zsunął się z mojej głowy, aby mógł zobaczyć moją twarz, zobaczyć absolutną pewność w moich oczach.

„Slyra,” wyszeptał, moje imię ledwo słyszalne—ostrzeżenie czy prośba, nie potrafiłam stwierdzić.

„Rovan Dareth,” powiedziałam wyraźnie, używając jego pełnego imienia, „na oczach Bogini Księżyca, odrzucam więź partnerów utworzoną między nami.”

Przez zgromadzenie przeszedł szmer zaskoczenia. Rytuał odrzucenia był starożytny, rzadko przywoływany—a nigdy bez poważnej przyczyny. Twarz Lady Veli pobladła. Nawet Neressa wyglądała na zszokowaną.

„Slyra, nie—” zaczął Rovan, jego głos był napięty.

Kontynuowałam, wypowiadając słowa rytuału, które ćwiczyłam tak długo, aż płynęły z moich ust jak trucizna. „Zrywam nasze dusze. Wyrzekam się naszego związku. Nie jesteś już mój.”

Moc wezbrała między nami, namacalna, elektryzująca, w miarę jak więź partnerów zaczęła się rozplatać. Poczułam to jak fizyczne rozdarcie w klatce piersiowej, ból tak ostry, że niemal powalił mnie na kolana. Ale pozostałam stojąc, karmiąc się szokiem i przerażeniem na twarzy Rovana.

Teraz już nie był taki opanowany. Upadł na kolana, ściskając pierś, jakby coś w nim pękło—i tak właśnie było. Nasza więź, rozdzierana włókno po włóknie. Jego wilk zawył w jego umyśle—poczułam echo tego przez gwałtownie rozpuszczającą się więź, ostre, powtarzające się brzmienie straty i bólu.

„Sylra, zaczekaj—” wychrypiał, oczy zaszklone od agonii, jedna dłoń wyciągnięta w moją stronę.

Cofnęłam się, poza zasięg jego ręki. „Wybrałeś inną,” powiedziałam, każde słowo precyzyjne i raniące. „Teraz żyj z tym.”

Księżyc rozbłysnął nad nami jaśniej, niemożliwie, wspaniale jasny, jakby sama Bogini potwierdzała mój wybór, akceptując moje odrzucenie więzi, podczas gdy tłum zastygł w bezruchu.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 5

POV SYLRII

Złożyłam ostatnią z moich prostych sukien, dłonie drżały nie ze strachu, ale z pustego bólu tam, gdzie kiedyś była więź z bratnią duszą. To zerwanie zostawiło mnie obnażoną, jak skóra pozbawiona ochronnej warstwy, każda emocja wyolbrzymiona aż do granic bólu.

Kwatera, która należała do mnie przez trzy lata, teraz wydawała się pokojem obcej osoby. Nigdy nie pozwolono mi wiele zmienić, lady Vela dbała o to skrupulatnie, ale były drobne akcenty: polne kwiaty, które co tydzień zbierałam, ręcznie tkany koc z dzieciństwa, małe rzeźby, które tworzyłam podczas długich zimowych nocy, kiedy Rovan był... gdzie indziej.

Wszystkie ślady po mnie – zatarte w kilka chwil.

— Nie zabierasz medalionu Luny — powiedziałam głośno do siebie, spoglądając na srebrny medalion z wilkiem na komodzie. — I tak nigdy naprawdę nie był twój.

Metal błysnął w blasku świecy, gdy się odwróciłam, ostatnie mrugające pożegnanie. Niech Lady Elene go nosi. Niech się przekona, jak ciężki potrafi być.

Zaciągnęłam sznur plecaka z ostatecznością. Ziemie watahy nigdy nie były prawdziwym domem, ale to, co nieznane poza granicami terytorium, wydawało się równie przerażające. Mimo to, wszędzie będzie lepiej niż zostać tutaj, patrząc, jak inna kobieta zajmuje moje miejsce u boku mężczyzny, który tak łatwo mnie odrzucił.

Drzwi rozwarły się gwałtownie, uderzając o ścianę z taką siłą, że świece zamigotały. Neressa stanęła w progu, jej piękna twarz wykrzywiona furią, która nagle upodobniła ją do Lady Veli.

— Ty niewdzięczna, nic nie znacząca istoto — syknęła, wchodząc do pokoju. — Jak śmiesz? Jak śmiesz upokorzyć mojego brata przed całą watahą?

Pakowałam się dalej, odmawiając jej satysfakcji zobaczenia, jak się wzdrygam. — Po prostu dokończyłam to, co on zaczął.

— Odrzuciłaś go publicznie! — Krążyła wokół mnie niczym drapieżnik, jej głos z każdym słowem stawał się głośniejszy. — Ośmieszyłaś nasz najświętszy rytuał!

— Święty? — Zaśmiałam się, dźwięk był kruchy nawet w moich uszach. — Tak nazywasz wzięcie sobie drugiej partnerki bez zadania sobie trudu rozwiązania pierwszej więzi? Gdzie wtedy była twoja troska o święte rytuały?

— On jest Alfą! Może mieć tyle partnerek, ile zapragnie!

— A ja mogę odrzucić więź, która została zdradzona — odparłam, starając się zachować opanowanie. — Bogini Księżyca chyba się ze mną zgodziła, nie sądzisz?

Oczy Neresy zwęziły się do niebezpiecznych szparek. — Nie waż się przywoływać Bogini. Jesteś tylko pospólstwem udającym arystokrację. Spójrz na siebie, żałosna, słaba, bezpłodna, nigdy nie zasługiwałaś na tytuł Luny.

— To czemu jesteś tak wściekła, że z niego zrezygnowałam? — Zarzuciłam plecak na ramię, gotowa odejść. — Powinnaś się cieszyć, prawda?

— Och, będziemy świętować twoje odejście — syknęła, stając między mną a drzwiami. — Ale najpierw chcę mieć pewność, że rozumiesz dokładnie, co zostawiasz za sobą.

— Doskonale rozumiem. Watahę, która nigdy mnie nie zaakceptowała. Partnera, który mnie zdradził. Rodzinę, która nienawidziła mnie od chwili, gdy się tu pojawiłam.

— Biedna mała Slyra — zakpiła, jej głos brzmiał jak okrutna piosenka. — Zawsze ofiara. Czy kiedykolwiek pomyślałaś, że problemem nie jesteśmy my, tylko ty? Może gdybyś nie była tak żałośnie nieudolna, Rovan nie potrzebowałby drugiej partnerki?

Przepchnęłam się obok niej, nie chcąc wdawać się w dalszą dyskusję. — Zejdź mi z drogi, Neresso. Powiedziałyśmy już wszystko.

— Wybrał cię tylko z litości, wiesz o tym. — Podążała za mną na korytarz, jej słowa goniły mnie jak zatrute strzały. — Znalazł cię półżywą w tej żałosnej wiosce i zrobiło mu się ciebie żal. Matka go ostrzegała, ale nie chciał słuchać. Mówił, że wzięcie partnerki z pospólstwa zjedna mu zwykłych członków watahy.

Zatrzymałam się, jej słowa trafiły w czuły punkt, mimo że się na to przygotowałam. — Tak ci powiedział?

— Czy to ważne? Prawda jest zapisana w twojej porażce. — Jej uśmiech był zwycięski i pełen złośliwości. — Trzy lata i ani jednego szczenięcia. Jaki pożytek z Luny, która nie potrafi spełnić nawet swojego podstawowego przeznaczenia?

— Neresso! — Ostry głos Lady Veli przeciął powietrze, gdy zbliżała się od głównego holu, jej elegancka sylwetka rysowała się w świetle pochodni. — Słyszałam twoje wrzaski aż na dole.

Zamiast się zawstydzić, Neressa niemalże się wyprostowała z dumą. — Mamo, tylko żegnałam naszą byłą Lunę. Chciałam, by dobrze zrozumiała, z czego rezygnuje.

Chłodne spojrzenie Lady Veli przesunęło się po mnie, rejestrując plecak na ramieniu i podróżne ubranie. — A więc uciekasz. Jakież to przewidywalnie tchórzliwe.

— Nie uciekam — odparłam, prostując się. — Wybieram inną drogę.

— Nazywaj to jak chcesz. — Zbliżyła się, a jej drogie perfumy dusiły w wąskim korytarzu. — Twój mały występ podczas ceremonii może chwilowo pokrzyżował nasze plany, ale nie łudź się — twoje odejście to błogosławieństwo w przebraniu.

— Wreszcie się w czymś zgadzamy.

Jej perfekcyjnie pomalowane usta wygięły się w okrutnym uśmiechu. — Ciekawe, gdzie pójdziesz. Która wataha przyjmie Lunę, która publicznie odrzuciła swojego Alfę? Który Alfa zechce partnerkę uznaną za bezpłodną i nielojalną?

— Nie potrzebuję kolejnego Alfy — powiedziałam, słowa smakowały wolnością. — A już na pewno nie potrzebuję twojego syna.

— Odważne słowa jak na wilczycę bez watahy — zadrwiła Neressa. — Lasy nie są łaskawe dla samotnych samic, zwłaszcza tak słabych jak ty.

Lady Vela poprawiła nieskazitelną rękaw. — Rovan dochodzi do siebie po chorobie po zerwaniu więzi. Gdybyś została, byłby zobowiązany udzielić ci pewnej ochrony mimo twoich czynów. Ale skoro wybierasz odejście... — Wzruszyła ramionami z elegancją.

— Twoja troska jest wzruszająca — odparłam, z sarkazmem w każdym słowie. — Ale wolę spróbować szczęścia z drapieżnikami lasu. Przynajmniej one są szczere w swoich zamiarach mnie zniszczyć.

Oczy Lady Veli stwardniały. — Wynoś się, zanim każę strażnikom cię wyprowadzić. Zrzekając się więzi, nie masz tu miejsca. Jesteś dla nas nikim — mniej niż nikim.

— Zawsze byłam dla was nikim — powiedziałam cicho. — Różnica jest taka, że teraz wiem, że moja wartość nie zależy od waszej aprobaty.

Przepchnęłam się obok nich obu, głowę uniosłam wysoko mimo burzy emocji rozdzierającej mnie od środka. Ich głosy podążały za mną korytarzem.

— I dobrze! — zawołała za mną Neressa. — Pozbywamy się złej krwi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

PERSPEKTYWA SYLRII

"Pamiętaj, żeby powiedzieć każdemu napotkanemu wyrzutkowi, że byłaś kiedyś Luną Blackmaw," dodała Lady Vela z fałszywą słodyczą. "Jestem pewna, że będą pod wielkim wrażeniem, zanim wyrwą ci gardło."

Nie zaszczyciłam żadnego z tych komentarzy odpowiedzią, utrzymując równy krok, gdy schodziłam głównymi schodami po raz ostatni. Członkowie watahy rozpraszali się na mojej drodze, odwracając wzrok lub otwarcie się gapiąc, zależnie od odwagi. Wieść o moim odrzuceniu więzi rozeszła się po terytorium jak pożar.

Nikt nie pożegnał mnie. Nikt nie podszedł z dobrym słowem czy życzeniem powodzenia. Trzy lata służby dla tej watahy, a odchodziłam tak, jak przyszłam—samotna i niepewna przyszłości.

Nocne powietrze uderzyło mnie w twarz, chłodne i słodkie zapachem sosny oraz wolności. Zachłannie je wciągnęłam, jak więzień smakujący życia poza celą po raz pierwszy.

Za mną kamienna forteca górowała w milczeniu, jej okna migotały światłem pochodni, które już do mnie nie należało.

Moje buty chrzęściły w wilgotnym poszyciu, gdy przekraczałam zewnętrzny próg domeny watahy. Drzewa gęstniały wokół mnie, wznosząc się jak czujni strażnicy, gałęzie wygięte jakby podsłuchiwały. Cienie zbierały się pomiędzy pniami, niespokojne i płynne.

Każdy krok w głąb lasu był krokiem dalej od jedynego życia, jakie znałam—a jednak nie czułam po tym żalu. Tylko pusty ból w piersi, tam gdzie była więź z partnerem, jak rozdarte ciało, które jeszcze nie przestało krwawić.

Moja wilczyca się poruszyła, pierwotna część mnie otarła się o skórę, uszy nastawione.

Była czujna, niespokojna. Zwolniłam, a nagła cisza dźwięczała głośniej niż szelest liści. Las nie był martwy, ale też nie był żywy. Wstrzymywał oddech.

Coś było nie tak.

Włosy na karku stanęły mi dęba, ostrzegawcze mrowienie przebiegło w dół kręgosłupa. Powoli wciągnęłam powietrze, wyczuwając zapachy.

Wtedy ich poczułam.

Nie Blackmaw. Nie Redfang. Były to obce wilki, których nie rozpoznawałam—więcej niż jedna, ich zapachy mieszały się na wietrze jak dym. Nie gonili mnie.

Strach przeszył mnie jak lodowata woda. Samotna wilczyca, odrzucona, wyczerpana i świeżo pozbawiona więzi, była dla głodnej watahy niewiele więcej niż ranna sarna.

Puls dudnił mi w uszach, gdy przyspieszyłam kroku. Poruszałam się szybko, lawirując przez zwężającą się ścieżkę.

Oddech przyspieszył, każdy mięsień napięty do granic. Las wokół zdawał się ciemnieć, zacieśniać. Ich zapach był coraz silniejszy, coraz bliżej.

Wtedy trzasnęła gałązka.

Zbyt blisko, aż serce mi stanęło. Rzuciłam się naprzód bez namysłu, instynkt przejął kontrolę.

Biegłam.

Gałęzie drapały mnie po twarzy, plątały się we włosach. Płuca płonęły, nogi pracowały, gdy przeskakiwałam skręcony korzeń, potem powalone drzewo.

Za mną las eksplodował. Pościg nie był już ukryty—łapy dudniły o ziemię, chrzęst poszycia, bezdechowe warknięcia niosły się z wiatrem. Czuję, że się zbliżają.

Przyspieszyłam, stopy ledwo łapały grunt na nierównym zboczu. Skręciłam gwałtownie w lewo, potem w prawo, serce waliło. Nie wiedziałam, dokąd biegnę.

Nagle przede mną wyłoniła się ciemna sylwetka.

Była ogromna, masywna, całkowicie blokowała ścieżkę.

Zahamowałam gwałtownie, pęd niemal rzucił mnie prosto na pierś stworzenia. Odruchowo cofnęłam się, z oddechem urywanym, gdy oczy przyzwyczajały się do ciemności.

Wilk stał dumnie, był wyższy od każdego wojownika, jakiego widziałam. Jego oczy, świecące na złoto, wbiły się w moje. Nie z głodu. Z zamiarem.

Odwróciłam się, by uciec, ale było za późno. Cztery kolejne sylwetki wyłoniły się z cienia za mną, flankując mnie jak skoordynowani drapieżcy. Byłam otoczona i uwięziona.

Wszyscy byli uzbrojeni. Blask księżyca odbił się od wypolerowanej krawędzi srebrnych ostrzy przy ich bokach—śmiertelnych, ceremonialnych, precyzyjnych. Krew zamarzła mi w żyłach.

Z brakiem wyjścia ostatnie resztki dumy znikły. Padłam na kolana, palce wbiły się w ziemię, głowa opadła. Głos mi zadrżał i ledwie był szeptem.

"Proszę... opuszczam to terytorium. Nie chcę kłopotów. Nie jestem dla nikogo zagrożeniem."

Nie było odpowiedzi ani ruchu. Klata unosiła mi się i opadała od wysiłku powstrzymania szlochu, który chciał wyrwać się z gardła.

A potem... wilki, jedna po drugiej, uklękły.

Każdy z nich klęczy z pochyloną głową.

Patrzyłam oszołomiona, mrugałam z niedowierzaniem. Umysł odmawiał przyjęcia tego widoku. Byłam gotowa na rozszarpanie. Ale cześć? To nie miało sensu. Usta mi się rozwarły, suche jak kość. "Co... co to ma być?"

Największy z nich, ten który zagradzał mi drogę, podniósł głowę. Jego twarz się zmieniła, rysy wyostrzyły w ludzkie—szczęka mocna, starszy ode mnie, ale nie stary, oczy w kolorze bladej szarości burzowych chmur nad kamieniem.

Nosił napierśnik z wygrawerowanym herbem, którego nie rozpoznawałam: ukoronowany wilk wyjąc pod sierpem księżyca.

Jego głos, gdy się odezwał, był niski, ale stanowczy. Obcy, niemal królewski w brzmieniu.

"Czas wracać do domu, Księżniczko."

To słowo zatrzymało świat.

Patrzyłam na niego z otwartymi ustami, powietrze uwięzione w płucach. Co?

"Księżniczko?" powtórzyłam, ledwie oddychając.

Obcy nie drgnął. "Król czeka na ciebie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lycan King’s Secret Daughter

The Lycan King’s Secret Daughter

345 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

345

Treść

Aa