passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lycan King’s Secret Daughter - Rozdział #6 - autor Tessa Kelwyn

The Lycan King’s Secret Daughter

/

Rozdział 6

ROZDZIAŁ 5

POV SYLRII

Złożyłam ostatnią z moich prostych sukien, dłonie drżały nie ze strachu, ale z pustego bólu tam, gdzie kiedyś była więź z bratnią duszą. To zerwanie zostawiło mnie obnażoną, jak skóra pozbawiona ochronnej warstwy, każda emocja wyolbrzymiona aż do granic bólu.

Kwatera, która należała do mnie przez trzy lata, teraz wydawała się pokojem obcej osoby. Nigdy nie pozwolono mi wiele zmienić, lady Vela dbała o to skrupulatnie, ale były drobne akcenty: polne kwiaty, które co tydzień zbierałam, ręcznie tkany koc z dzieciństwa, małe rzeźby, które tworzyłam podczas długich zimowych nocy, kiedy Rovan był... gdzie indziej.

Wszystkie ślady po mnie – zatarte w kilka chwil.

— Nie zabierasz medalionu Luny — powiedziałam głośno do siebie, spoglądając na srebrny medalion z wilkiem na komodzie. — I tak nigdy naprawdę nie był twój.

Metal błysnął w blasku świecy, gdy się odwróciłam, ostatnie mrugające pożegnanie. Niech Lady Elene go nosi. Niech się przekona, jak ciężki potrafi być.

Zaciągnęłam sznur plecaka z ostatecznością. Ziemie watahy nigdy nie były prawdziwym domem, ale to, co nieznane poza granicami terytorium, wydawało się równie przerażające. Mimo to, wszędzie będzie lepiej niż zostać tutaj, patrząc, jak inna kobieta zajmuje moje miejsce u boku mężczyzny, który tak łatwo mnie odrzucił.

Drzwi rozwarły się gwałtownie, uderzając o ścianę z taką siłą, że świece zamigotały. Neressa stanęła w progu, jej piękna twarz wykrzywiona furią, która nagle upodobniła ją do Lady Veli.

— Ty niewdzięczna, nic nie znacząca istoto — syknęła, wchodząc do pokoju. — Jak śmiesz? Jak śmiesz upokorzyć mojego brata przed całą watahą?

Pakowałam się dalej, odmawiając jej satysfakcji zobaczenia, jak się wzdrygam. — Po prostu dokończyłam to, co on zaczął.

— Odrzuciłaś go publicznie! — Krążyła wokół mnie niczym drapieżnik, jej głos z każdym słowem stawał się głośniejszy. — Ośmieszyłaś nasz najświętszy rytuał!

— Święty? — Zaśmiałam się, dźwięk był kruchy nawet w moich uszach. — Tak nazywasz wzięcie sobie drugiej partnerki bez zadania sobie trudu rozwiązania pierwszej więzi? Gdzie wtedy była twoja troska o święte rytuały?

— On jest Alfą! Może mieć tyle partnerek, ile zapragnie!

— A ja mogę odrzucić więź, która została zdradzona — odparłam, starając się zachować opanowanie. — Bogini Księżyca chyba się ze mną zgodziła, nie sądzisz?

Oczy Neresy zwęziły się do niebezpiecznych szparek. — Nie waż się przywoływać Bogini. Jesteś tylko pospólstwem udającym arystokrację. Spójrz na siebie, żałosna, słaba, bezpłodna, nigdy nie zasługiwałaś na tytuł Luny.

— To czemu jesteś tak wściekła, że z niego zrezygnowałam? — Zarzuciłam plecak na ramię, gotowa odejść. — Powinnaś się cieszyć, prawda?

— Och, będziemy świętować twoje odejście — syknęła, stając między mną a drzwiami. — Ale najpierw chcę mieć pewność, że rozumiesz dokładnie, co zostawiasz za sobą.

— Doskonale rozumiem. Watahę, która nigdy mnie nie zaakceptowała. Partnera, który mnie zdradził. Rodzinę, która nienawidziła mnie od chwili, gdy się tu pojawiłam.

— Biedna mała Slyra — zakpiła, jej głos brzmiał jak okrutna piosenka. — Zawsze ofiara. Czy kiedykolwiek pomyślałaś, że problemem nie jesteśmy my, tylko ty? Może gdybyś nie była tak żałośnie nieudolna, Rovan nie potrzebowałby drugiej partnerki?

Przepchnęłam się obok niej, nie chcąc wdawać się w dalszą dyskusję. — Zejdź mi z drogi, Neresso. Powiedziałyśmy już wszystko.

— Wybrał cię tylko z litości, wiesz o tym. — Podążała za mną na korytarz, jej słowa goniły mnie jak zatrute strzały. — Znalazł cię półżywą w tej żałosnej wiosce i zrobiło mu się ciebie żal. Matka go ostrzegała, ale nie chciał słuchać. Mówił, że wzięcie partnerki z pospólstwa zjedna mu zwykłych członków watahy.

Zatrzymałam się, jej słowa trafiły w czuły punkt, mimo że się na to przygotowałam. — Tak ci powiedział?

— Czy to ważne? Prawda jest zapisana w twojej porażce. — Jej uśmiech był zwycięski i pełen złośliwości. — Trzy lata i ani jednego szczenięcia. Jaki pożytek z Luny, która nie potrafi spełnić nawet swojego podstawowego przeznaczenia?

— Neresso! — Ostry głos Lady Veli przeciął powietrze, gdy zbliżała się od głównego holu, jej elegancka sylwetka rysowała się w świetle pochodni. — Słyszałam twoje wrzaski aż na dole.

Zamiast się zawstydzić, Neressa niemalże się wyprostowała z dumą. — Mamo, tylko żegnałam naszą byłą Lunę. Chciałam, by dobrze zrozumiała, z czego rezygnuje.

Chłodne spojrzenie Lady Veli przesunęło się po mnie, rejestrując plecak na ramieniu i podróżne ubranie. — A więc uciekasz. Jakież to przewidywalnie tchórzliwe.

— Nie uciekam — odparłam, prostując się. — Wybieram inną drogę.

— Nazywaj to jak chcesz. — Zbliżyła się, a jej drogie perfumy dusiły w wąskim korytarzu. — Twój mały występ podczas ceremonii może chwilowo pokrzyżował nasze plany, ale nie łudź się — twoje odejście to błogosławieństwo w przebraniu.

— Wreszcie się w czymś zgadzamy.

Jej perfekcyjnie pomalowane usta wygięły się w okrutnym uśmiechu. — Ciekawe, gdzie pójdziesz. Która wataha przyjmie Lunę, która publicznie odrzuciła swojego Alfę? Który Alfa zechce partnerkę uznaną za bezpłodną i nielojalną?

— Nie potrzebuję kolejnego Alfy — powiedziałam, słowa smakowały wolnością. — A już na pewno nie potrzebuję twojego syna.

— Odważne słowa jak na wilczycę bez watahy — zadrwiła Neressa. — Lasy nie są łaskawe dla samotnych samic, zwłaszcza tak słabych jak ty.

Lady Vela poprawiła nieskazitelną rękaw. — Rovan dochodzi do siebie po chorobie po zerwaniu więzi. Gdybyś została, byłby zobowiązany udzielić ci pewnej ochrony mimo twoich czynów. Ale skoro wybierasz odejście... — Wzruszyła ramionami z elegancją.

— Twoja troska jest wzruszająca — odparłam, z sarkazmem w każdym słowie. — Ale wolę spróbować szczęścia z drapieżnikami lasu. Przynajmniej one są szczere w swoich zamiarach mnie zniszczyć.

Oczy Lady Veli stwardniały. — Wynoś się, zanim każę strażnikom cię wyprowadzić. Zrzekając się więzi, nie masz tu miejsca. Jesteś dla nas nikim — mniej niż nikim.

— Zawsze byłam dla was nikim — powiedziałam cicho. — Różnica jest taka, że teraz wiem, że moja wartość nie zależy od waszej aprobaty.

Przepchnęłam się obok nich obu, głowę uniosłam wysoko mimo burzy emocji rozdzierającej mnie od środka. Ich głosy podążały za mną korytarzem.

— I dobrze! — zawołała za mną Neressa. — Pozbywamy się złej krwi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 6

PERSPEKTYWA SYLRII

"Pamiętaj, żeby powiedzieć każdemu napotkanemu wyrzutkowi, że byłaś kiedyś Luną Blackmaw," dodała Lady Vela z fałszywą słodyczą. "Jestem pewna, że będą pod wielkim wrażeniem, zanim wyrwą ci gardło."

Nie zaszczyciłam żadnego z tych komentarzy odpowiedzią, utrzymując równy krok, gdy schodziłam głównymi schodami po raz ostatni. Członkowie watahy rozpraszali się na mojej drodze, odwracając wzrok lub otwarcie się gapiąc, zależnie od odwagi. Wieść o moim odrzuceniu więzi rozeszła się po terytorium jak pożar.

Nikt nie pożegnał mnie. Nikt nie podszedł z dobrym słowem czy życzeniem powodzenia. Trzy lata służby dla tej watahy, a odchodziłam tak, jak przyszłam—samotna i niepewna przyszłości.

Nocne powietrze uderzyło mnie w twarz, chłodne i słodkie zapachem sosny oraz wolności. Zachłannie je wciągnęłam, jak więzień smakujący życia poza celą po raz pierwszy.

Za mną kamienna forteca górowała w milczeniu, jej okna migotały światłem pochodni, które już do mnie nie należało.

Moje buty chrzęściły w wilgotnym poszyciu, gdy przekraczałam zewnętrzny próg domeny watahy. Drzewa gęstniały wokół mnie, wznosząc się jak czujni strażnicy, gałęzie wygięte jakby podsłuchiwały. Cienie zbierały się pomiędzy pniami, niespokojne i płynne.

Każdy krok w głąb lasu był krokiem dalej od jedynego życia, jakie znałam—a jednak nie czułam po tym żalu. Tylko pusty ból w piersi, tam gdzie była więź z partnerem, jak rozdarte ciało, które jeszcze nie przestało krwawić.

Moja wilczyca się poruszyła, pierwotna część mnie otarła się o skórę, uszy nastawione.

Była czujna, niespokojna. Zwolniłam, a nagła cisza dźwięczała głośniej niż szelest liści. Las nie był martwy, ale też nie był żywy. Wstrzymywał oddech.

Coś było nie tak.

Włosy na karku stanęły mi dęba, ostrzegawcze mrowienie przebiegło w dół kręgosłupa. Powoli wciągnęłam powietrze, wyczuwając zapachy.

Wtedy ich poczułam.

Nie Blackmaw. Nie Redfang. Były to obce wilki, których nie rozpoznawałam—więcej niż jedna, ich zapachy mieszały się na wietrze jak dym. Nie gonili mnie.

Strach przeszył mnie jak lodowata woda. Samotna wilczyca, odrzucona, wyczerpana i świeżo pozbawiona więzi, była dla głodnej watahy niewiele więcej niż ranna sarna.

Puls dudnił mi w uszach, gdy przyspieszyłam kroku. Poruszałam się szybko, lawirując przez zwężającą się ścieżkę.

Oddech przyspieszył, każdy mięsień napięty do granic. Las wokół zdawał się ciemnieć, zacieśniać. Ich zapach był coraz silniejszy, coraz bliżej.

Wtedy trzasnęła gałązka.

Zbyt blisko, aż serce mi stanęło. Rzuciłam się naprzód bez namysłu, instynkt przejął kontrolę.

Biegłam.

Gałęzie drapały mnie po twarzy, plątały się we włosach. Płuca płonęły, nogi pracowały, gdy przeskakiwałam skręcony korzeń, potem powalone drzewo.

Za mną las eksplodował. Pościg nie był już ukryty—łapy dudniły o ziemię, chrzęst poszycia, bezdechowe warknięcia niosły się z wiatrem. Czuję, że się zbliżają.

Przyspieszyłam, stopy ledwo łapały grunt na nierównym zboczu. Skręciłam gwałtownie w lewo, potem w prawo, serce waliło. Nie wiedziałam, dokąd biegnę.

Nagle przede mną wyłoniła się ciemna sylwetka.

Była ogromna, masywna, całkowicie blokowała ścieżkę.

Zahamowałam gwałtownie, pęd niemal rzucił mnie prosto na pierś stworzenia. Odruchowo cofnęłam się, z oddechem urywanym, gdy oczy przyzwyczajały się do ciemności.

Wilk stał dumnie, był wyższy od każdego wojownika, jakiego widziałam. Jego oczy, świecące na złoto, wbiły się w moje. Nie z głodu. Z zamiarem.

Odwróciłam się, by uciec, ale było za późno. Cztery kolejne sylwetki wyłoniły się z cienia za mną, flankując mnie jak skoordynowani drapieżcy. Byłam otoczona i uwięziona.

Wszyscy byli uzbrojeni. Blask księżyca odbił się od wypolerowanej krawędzi srebrnych ostrzy przy ich bokach—śmiertelnych, ceremonialnych, precyzyjnych. Krew zamarzła mi w żyłach.

Z brakiem wyjścia ostatnie resztki dumy znikły. Padłam na kolana, palce wbiły się w ziemię, głowa opadła. Głos mi zadrżał i ledwie był szeptem.

"Proszę... opuszczam to terytorium. Nie chcę kłopotów. Nie jestem dla nikogo zagrożeniem."

Nie było odpowiedzi ani ruchu. Klata unosiła mi się i opadała od wysiłku powstrzymania szlochu, który chciał wyrwać się z gardła.

A potem... wilki, jedna po drugiej, uklękły.

Każdy z nich klęczy z pochyloną głową.

Patrzyłam oszołomiona, mrugałam z niedowierzaniem. Umysł odmawiał przyjęcia tego widoku. Byłam gotowa na rozszarpanie. Ale cześć? To nie miało sensu. Usta mi się rozwarły, suche jak kość. "Co... co to ma być?"

Największy z nich, ten który zagradzał mi drogę, podniósł głowę. Jego twarz się zmieniła, rysy wyostrzyły w ludzkie—szczęka mocna, starszy ode mnie, ale nie stary, oczy w kolorze bladej szarości burzowych chmur nad kamieniem.

Nosił napierśnik z wygrawerowanym herbem, którego nie rozpoznawałam: ukoronowany wilk wyjąc pod sierpem księżyca.

Jego głos, gdy się odezwał, był niski, ale stanowczy. Obcy, niemal królewski w brzmieniu.

"Czas wracać do domu, Księżniczko."

To słowo zatrzymało świat.

Patrzyłam na niego z otwartymi ustami, powietrze uwięzione w płucach. Co?

"Księżniczko?" powtórzyłam, ledwie oddychając.

Obcy nie drgnął. "Król czeka na ciebie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

PERSPEKTYWA SYLRII

Drzwi pałacu otworzyły się z niskim jękiem starych zawiasów, odsłaniając długą salę skąpaną w złotym świetle, z szeregami żołnierzy w czarno-srebrnych zbrojach. Wkroczyłam na wypolerowany marmur, lśniący jak lód, a echo moich butów rozbrzmiewało w rozległej ciszy.

Na końcu sali czekał mężczyzna, wysoki, szeroki w barach i królewski. Jego włosy miały barwę ciemnego żelaza, a na głowie spoczywała korona spleciona z metalu i kości.

Jego obecność uderzyła mnie jak piorun i cisza jednocześnie. A kiedy jego oczy spotkały moje—burzliwie szare i niepokojąco znajome—nie mogłam się poruszyć.

Nie ze strachu.

Lecz z rozpoznania.

„Chodź,” powiedział, jego głos był niski, lecz rozkazujący.

Nie pamiętam, żebym zdecydowała się ruszyć. Moje nogi same mnie niosły, przyciągnięte czymś w mojej piersi, czego nie potrafiłam nazwać. Gdy stanęłam przed nim, studiował mnie, nie jak król oceniający nieznajomego, ale jak ojciec starający się zapamiętać twarz córki po latach rozłąki.

„Śniłem o tym dniu,” powiedział, a jego głos był gruby od emocji. „Nawet kiedy mówili mi, że będzie ci lepiej w ukryciu. Nawet kiedy wątpiłem, czy proroctwo warte jest ceny.”

„Czy ty—” Głos mi się załamał. „Czy naprawdę jesteś moim ojcem?”

Wypuścił powietrze, jakby wstrzymywał oddech przez dekady. „Tak, Sylrio. Jestem królem Maelrikiem. A ty jesteś moją córką.”

Nie rozpadłam się. Przynajmniej nie wtedy. Stałam nieruchomo, zamknięta w chwili, która wydawała się nierealna.

„Czemu zostałam odesłana?” zapytałam, mój głos był ledwie szeptem.

„Proroctwo,” odparł, schodząc z podwyższenia. „Kiedy się urodziłaś, jasnowidze zobaczyli przyszłość, która przeraziła Radę. Dziewczyna o królewskiej krwi, która nie tylko zjednoczy rozbite watahy—lecz będzie nimi rządzić. Nie u boku króla, lecz jako królowa.”

„To... dużo,” zdołałam powiedzieć.

Uśmiechnął się blado. „To przeraziło ich na tyle, by sprawić, że twoje życie znikło. Ale nie mogłem zabić tej wizji. Więc cię ukryłem. Przysiągłem, że cię odnajdę, gdy nadejdzie właściwy czas.”

„I teraz już jest?”

Maelrik wyciągnął dłoń powoli, jakby bał się, że się cofnę. Jego ręka objęła moją twarz, ciepła i pewna. „Przetrwałaś zdradę. Odeszłaś od więzi, która nie była ciebie godna. I twoja moc się budzi.”

Nie wiedziałam, co powiedzieć. Więc nie powiedziałam nic. Po prostu pochyliłam się ku dotykowi, za którym, jak się okazało, tęskniłam.

Po chwili odchrząknął. „Dziś wieczorem zacznie się twój powrót. Przedstawię cię dworowi na zgromadzeniu. Goście już przybywają, nowo połączeni partnerzy, przywódcy watah, sojusznicy. Chcę, by cię zobaczyli.”

Mrugnęłam. „Dziś wieczorem?”

„Tu jest twoje miejsce,” powiedział, głosem nieznoszącym sprzeciwu. „Zobaczą to.”

Pokiwałam głową powoli, niepewnie. „Dobrze.”

Odwrócił się do pokojówki czekającej nieopodal. „Zaprowadź księżniczkę do wschodniego skrzydła. Przygotuj ją na dwór. Wykąp ją, ubierz, zadbaj, by była prezentowana w pełnym regalia.”

„Tak, Wasza Wysokość,” powiedziała kobieta z ukłonem. Zwróciła się do mnie z łagodnym uśmiechem. „Tędy, Księżniczko.”

Poszłam za nią, z sercem bijącym jak szalone.

Komnata, do której mnie zaprowadzono, sprawiała, że moje dawne kwatery w Blackmaw wyglądały jak kamienna piwnica.

Pokój był ogromny, ściany z ciemnego kamienia ozdobione eleganckimi płaskorzeźbami, pod stopami miękkie dywany, kominek tak duży, że mogłabym w nim stanąć. Aksamitne zasłony spływały z wysokich, łukowych okien. Kryształowe karafki połyskiwały na rzeźbionym kredensie. Łóżko, z baldachimem i warstwami jedwabi, stało niczym własny tron.

„To jest moje?” wyszeptałam.

„Tak długo, jak pozostaniesz w pałacu,” odpowiedziała pokojówka z uśmiechem.

Dwie inne kobiety podeszły, gotowe do pomocy. Były sprawne, uprzejme i zupełnie nieporuszone moim oniemieniem. Czekała na mnie ciepła kąpiel, para unosiła się z kości słoniowej wanny rzeźbionej w wilcze symbole.

Pozwoliłam im zdjąć moje znoszone podróżne ubrania. Pozwoliłam się poprowadzić do wody.

Na początku czułam się obnażona. Ale potem zaczęłam czuć się czysta.

Zmyły brud lasu, woń odrzucenia, ciężar wygnania. Pracowały w milczeniu, myjąc mi włosy olejkami o zapachu lawendy i sosny.

Jedna z nich zanuciła pieśń—cichą i starą. Kołysankę, której nie znałam, ale którą jakimś cudem rozpoznawały moje kości.

Gdy wyszłam z wody, owinęły mnie w futra i poprowadziły do aksamitnego fotela. Przede mną stało lustro, wysokie, w srebrnej oprawie.

Rozczesały mi włosy, zaplatając drobne pasma z dala od twarzy, resztę zostawiając w miękkich falach. Pomalowały mi usta na odcień leśnych jagód, przyciemniły rzęsy, narysowały symbol na czole—półksiężyc opleciony delikatnymi zdobieniami.

Suknię przyniosły na końcu.

Czarna jak noc, dopasowana w talii, spływająca ku dołowi. Haftowana srebrną nicią w biegnące pod gwiazdami wilki, przylegała do mnie jak wspomnienie.

Gdy poprawiały tkaninę i przypinały ostatnią ozdobę przy kołnierzu, jedna z pokojówek szepnęła: „Zamknij oczy, Księżniczko.”

Posłuchałam, niepewna dlaczego, ale ufając.

„Teraz otwórz,” powiedziała.

Otworzyłam.

I dziewczyna w lustrze nie była już złamaną Luną, która uciekała przez las. Była jakaś wyższa, ostrzejsza. Istota wyrzeźbiona z zimy, blasku ognia i dziedzictwa.

Gardło mi się zacisnęło.

„To ja?” szepnęłam. „Naprawdę ja?”

Najmłodsza pokojówka uśmiechnęła się, cofając z ukłonem. „Tak, Księżniczko. To ty.”

I wtedy to do mnie dotarło.

To nie był sen. To nie była żadna sztuczka. Byłam córką Króla Lykanów.

Łzy napłynęły mi do oczu, zanim zdołałam je powstrzymać, spływające po policzkach cichymi strumieniami—i nie próbowałam ich otrzeć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lycan King’s Secret Daughter

The Lycan King’s Secret Daughter

345 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

345

Treść

Aa