passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lycan King’s Secret Daughter - Rozdział #7 - autor Tessa Kelwyn

The Lycan King’s Secret Daughter

/

Rozdział 7

ROZDZIAŁ 6

PERSPEKTYWA SYLRII

"Pamiętaj, żeby powiedzieć każdemu napotkanemu wyrzutkowi, że byłaś kiedyś Luną Blackmaw," dodała Lady Vela z fałszywą słodyczą. "Jestem pewna, że będą pod wielkim wrażeniem, zanim wyrwą ci gardło."

Nie zaszczyciłam żadnego z tych komentarzy odpowiedzią, utrzymując równy krok, gdy schodziłam głównymi schodami po raz ostatni. Członkowie watahy rozpraszali się na mojej drodze, odwracając wzrok lub otwarcie się gapiąc, zależnie od odwagi. Wieść o moim odrzuceniu więzi rozeszła się po terytorium jak pożar.

Nikt nie pożegnał mnie. Nikt nie podszedł z dobrym słowem czy życzeniem powodzenia. Trzy lata służby dla tej watahy, a odchodziłam tak, jak przyszłam—samotna i niepewna przyszłości.

Nocne powietrze uderzyło mnie w twarz, chłodne i słodkie zapachem sosny oraz wolności. Zachłannie je wciągnęłam, jak więzień smakujący życia poza celą po raz pierwszy.

Za mną kamienna forteca górowała w milczeniu, jej okna migotały światłem pochodni, które już do mnie nie należało.

Moje buty chrzęściły w wilgotnym poszyciu, gdy przekraczałam zewnętrzny próg domeny watahy. Drzewa gęstniały wokół mnie, wznosząc się jak czujni strażnicy, gałęzie wygięte jakby podsłuchiwały. Cienie zbierały się pomiędzy pniami, niespokojne i płynne.

Każdy krok w głąb lasu był krokiem dalej od jedynego życia, jakie znałam—a jednak nie czułam po tym żalu. Tylko pusty ból w piersi, tam gdzie była więź z partnerem, jak rozdarte ciało, które jeszcze nie przestało krwawić.

Moja wilczyca się poruszyła, pierwotna część mnie otarła się o skórę, uszy nastawione.

Była czujna, niespokojna. Zwolniłam, a nagła cisza dźwięczała głośniej niż szelest liści. Las nie był martwy, ale też nie był żywy. Wstrzymywał oddech.

Coś było nie tak.

Włosy na karku stanęły mi dęba, ostrzegawcze mrowienie przebiegło w dół kręgosłupa. Powoli wciągnęłam powietrze, wyczuwając zapachy.

Wtedy ich poczułam.

Nie Blackmaw. Nie Redfang. Były to obce wilki, których nie rozpoznawałam—więcej niż jedna, ich zapachy mieszały się na wietrze jak dym. Nie gonili mnie.

Strach przeszył mnie jak lodowata woda. Samotna wilczyca, odrzucona, wyczerpana i świeżo pozbawiona więzi, była dla głodnej watahy niewiele więcej niż ranna sarna.

Puls dudnił mi w uszach, gdy przyspieszyłam kroku. Poruszałam się szybko, lawirując przez zwężającą się ścieżkę.

Oddech przyspieszył, każdy mięsień napięty do granic. Las wokół zdawał się ciemnieć, zacieśniać. Ich zapach był coraz silniejszy, coraz bliżej.

Wtedy trzasnęła gałązka.

Zbyt blisko, aż serce mi stanęło. Rzuciłam się naprzód bez namysłu, instynkt przejął kontrolę.

Biegłam.

Gałęzie drapały mnie po twarzy, plątały się we włosach. Płuca płonęły, nogi pracowały, gdy przeskakiwałam skręcony korzeń, potem powalone drzewo.

Za mną las eksplodował. Pościg nie był już ukryty—łapy dudniły o ziemię, chrzęst poszycia, bezdechowe warknięcia niosły się z wiatrem. Czuję, że się zbliżają.

Przyspieszyłam, stopy ledwo łapały grunt na nierównym zboczu. Skręciłam gwałtownie w lewo, potem w prawo, serce waliło. Nie wiedziałam, dokąd biegnę.

Nagle przede mną wyłoniła się ciemna sylwetka.

Była ogromna, masywna, całkowicie blokowała ścieżkę.

Zahamowałam gwałtownie, pęd niemal rzucił mnie prosto na pierś stworzenia. Odruchowo cofnęłam się, z oddechem urywanym, gdy oczy przyzwyczajały się do ciemności.

Wilk stał dumnie, był wyższy od każdego wojownika, jakiego widziałam. Jego oczy, świecące na złoto, wbiły się w moje. Nie z głodu. Z zamiarem.

Odwróciłam się, by uciec, ale było za późno. Cztery kolejne sylwetki wyłoniły się z cienia za mną, flankując mnie jak skoordynowani drapieżcy. Byłam otoczona i uwięziona.

Wszyscy byli uzbrojeni. Blask księżyca odbił się od wypolerowanej krawędzi srebrnych ostrzy przy ich bokach—śmiertelnych, ceremonialnych, precyzyjnych. Krew zamarzła mi w żyłach.

Z brakiem wyjścia ostatnie resztki dumy znikły. Padłam na kolana, palce wbiły się w ziemię, głowa opadła. Głos mi zadrżał i ledwie był szeptem.

"Proszę... opuszczam to terytorium. Nie chcę kłopotów. Nie jestem dla nikogo zagrożeniem."

Nie było odpowiedzi ani ruchu. Klata unosiła mi się i opadała od wysiłku powstrzymania szlochu, który chciał wyrwać się z gardła.

A potem... wilki, jedna po drugiej, uklękły.

Każdy z nich klęczy z pochyloną głową.

Patrzyłam oszołomiona, mrugałam z niedowierzaniem. Umysł odmawiał przyjęcia tego widoku. Byłam gotowa na rozszarpanie. Ale cześć? To nie miało sensu. Usta mi się rozwarły, suche jak kość. "Co... co to ma być?"

Największy z nich, ten który zagradzał mi drogę, podniósł głowę. Jego twarz się zmieniła, rysy wyostrzyły w ludzkie—szczęka mocna, starszy ode mnie, ale nie stary, oczy w kolorze bladej szarości burzowych chmur nad kamieniem.

Nosił napierśnik z wygrawerowanym herbem, którego nie rozpoznawałam: ukoronowany wilk wyjąc pod sierpem księżyca.

Jego głos, gdy się odezwał, był niski, ale stanowczy. Obcy, niemal królewski w brzmieniu.

"Czas wracać do domu, Księżniczko."

To słowo zatrzymało świat.

Patrzyłam na niego z otwartymi ustami, powietrze uwięzione w płucach. Co?

"Księżniczko?" powtórzyłam, ledwie oddychając.

Obcy nie drgnął. "Król czeka na ciebie."

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 7

PERSPEKTYWA SYLRII

Drzwi pałacu otworzyły się z niskim jękiem starych zawiasów, odsłaniając długą salę skąpaną w złotym świetle, z szeregami żołnierzy w czarno-srebrnych zbrojach. Wkroczyłam na wypolerowany marmur, lśniący jak lód, a echo moich butów rozbrzmiewało w rozległej ciszy.

Na końcu sali czekał mężczyzna, wysoki, szeroki w barach i królewski. Jego włosy miały barwę ciemnego żelaza, a na głowie spoczywała korona spleciona z metalu i kości.

Jego obecność uderzyła mnie jak piorun i cisza jednocześnie. A kiedy jego oczy spotkały moje—burzliwie szare i niepokojąco znajome—nie mogłam się poruszyć.

Nie ze strachu.

Lecz z rozpoznania.

„Chodź,” powiedział, jego głos był niski, lecz rozkazujący.

Nie pamiętam, żebym zdecydowała się ruszyć. Moje nogi same mnie niosły, przyciągnięte czymś w mojej piersi, czego nie potrafiłam nazwać. Gdy stanęłam przed nim, studiował mnie, nie jak król oceniający nieznajomego, ale jak ojciec starający się zapamiętać twarz córki po latach rozłąki.

„Śniłem o tym dniu,” powiedział, a jego głos był gruby od emocji. „Nawet kiedy mówili mi, że będzie ci lepiej w ukryciu. Nawet kiedy wątpiłem, czy proroctwo warte jest ceny.”

„Czy ty—” Głos mi się załamał. „Czy naprawdę jesteś moim ojcem?”

Wypuścił powietrze, jakby wstrzymywał oddech przez dekady. „Tak, Sylrio. Jestem królem Maelrikiem. A ty jesteś moją córką.”

Nie rozpadłam się. Przynajmniej nie wtedy. Stałam nieruchomo, zamknięta w chwili, która wydawała się nierealna.

„Czemu zostałam odesłana?” zapytałam, mój głos był ledwie szeptem.

„Proroctwo,” odparł, schodząc z podwyższenia. „Kiedy się urodziłaś, jasnowidze zobaczyli przyszłość, która przeraziła Radę. Dziewczyna o królewskiej krwi, która nie tylko zjednoczy rozbite watahy—lecz będzie nimi rządzić. Nie u boku króla, lecz jako królowa.”

„To... dużo,” zdołałam powiedzieć.

Uśmiechnął się blado. „To przeraziło ich na tyle, by sprawić, że twoje życie znikło. Ale nie mogłem zabić tej wizji. Więc cię ukryłem. Przysiągłem, że cię odnajdę, gdy nadejdzie właściwy czas.”

„I teraz już jest?”

Maelrik wyciągnął dłoń powoli, jakby bał się, że się cofnę. Jego ręka objęła moją twarz, ciepła i pewna. „Przetrwałaś zdradę. Odeszłaś od więzi, która nie była ciebie godna. I twoja moc się budzi.”

Nie wiedziałam, co powiedzieć. Więc nie powiedziałam nic. Po prostu pochyliłam się ku dotykowi, za którym, jak się okazało, tęskniłam.

Po chwili odchrząknął. „Dziś wieczorem zacznie się twój powrót. Przedstawię cię dworowi na zgromadzeniu. Goście już przybywają, nowo połączeni partnerzy, przywódcy watah, sojusznicy. Chcę, by cię zobaczyli.”

Mrugnęłam. „Dziś wieczorem?”

„Tu jest twoje miejsce,” powiedział, głosem nieznoszącym sprzeciwu. „Zobaczą to.”

Pokiwałam głową powoli, niepewnie. „Dobrze.”

Odwrócił się do pokojówki czekającej nieopodal. „Zaprowadź księżniczkę do wschodniego skrzydła. Przygotuj ją na dwór. Wykąp ją, ubierz, zadbaj, by była prezentowana w pełnym regalia.”

„Tak, Wasza Wysokość,” powiedziała kobieta z ukłonem. Zwróciła się do mnie z łagodnym uśmiechem. „Tędy, Księżniczko.”

Poszłam za nią, z sercem bijącym jak szalone.

Komnata, do której mnie zaprowadzono, sprawiała, że moje dawne kwatery w Blackmaw wyglądały jak kamienna piwnica.

Pokój był ogromny, ściany z ciemnego kamienia ozdobione eleganckimi płaskorzeźbami, pod stopami miękkie dywany, kominek tak duży, że mogłabym w nim stanąć. Aksamitne zasłony spływały z wysokich, łukowych okien. Kryształowe karafki połyskiwały na rzeźbionym kredensie. Łóżko, z baldachimem i warstwami jedwabi, stało niczym własny tron.

„To jest moje?” wyszeptałam.

„Tak długo, jak pozostaniesz w pałacu,” odpowiedziała pokojówka z uśmiechem.

Dwie inne kobiety podeszły, gotowe do pomocy. Były sprawne, uprzejme i zupełnie nieporuszone moim oniemieniem. Czekała na mnie ciepła kąpiel, para unosiła się z kości słoniowej wanny rzeźbionej w wilcze symbole.

Pozwoliłam im zdjąć moje znoszone podróżne ubrania. Pozwoliłam się poprowadzić do wody.

Na początku czułam się obnażona. Ale potem zaczęłam czuć się czysta.

Zmyły brud lasu, woń odrzucenia, ciężar wygnania. Pracowały w milczeniu, myjąc mi włosy olejkami o zapachu lawendy i sosny.

Jedna z nich zanuciła pieśń—cichą i starą. Kołysankę, której nie znałam, ale którą jakimś cudem rozpoznawały moje kości.

Gdy wyszłam z wody, owinęły mnie w futra i poprowadziły do aksamitnego fotela. Przede mną stało lustro, wysokie, w srebrnej oprawie.

Rozczesały mi włosy, zaplatając drobne pasma z dala od twarzy, resztę zostawiając w miękkich falach. Pomalowały mi usta na odcień leśnych jagód, przyciemniły rzęsy, narysowały symbol na czole—półksiężyc opleciony delikatnymi zdobieniami.

Suknię przyniosły na końcu.

Czarna jak noc, dopasowana w talii, spływająca ku dołowi. Haftowana srebrną nicią w biegnące pod gwiazdami wilki, przylegała do mnie jak wspomnienie.

Gdy poprawiały tkaninę i przypinały ostatnią ozdobę przy kołnierzu, jedna z pokojówek szepnęła: „Zamknij oczy, Księżniczko.”

Posłuchałam, niepewna dlaczego, ale ufając.

„Teraz otwórz,” powiedziała.

Otworzyłam.

I dziewczyna w lustrze nie była już złamaną Luną, która uciekała przez las. Była jakaś wyższa, ostrzejsza. Istota wyrzeźbiona z zimy, blasku ognia i dziedzictwa.

Gardło mi się zacisnęło.

„To ja?” szepnęłam. „Naprawdę ja?”

Najmłodsza pokojówka uśmiechnęła się, cofając z ukłonem. „Tak, Księżniczko. To ty.”

I wtedy to do mnie dotarło.

To nie był sen. To nie była żadna sztuczka. Byłam córką Króla Lykanów.

Łzy napłynęły mi do oczu, zanim zdołałam je powstrzymać, spływające po policzkach cichymi strumieniami—i nie próbowałam ich otrzeć.

Przesuń w górę, aby kontynuować

ROZDZIAŁ 8

PERSPEKTYWA ROVANA

Wielki marmurowy korytarz prowadzący do Dworu Lykanów rozciągał się przed nami. Po obu stronach stali strażnicy, nieruchomi, nie mrugając, spowici w srebrno-obsydianowe barwy Domu Thorne. Pałac Ebonhold był monolitem wykutym w sercu góry, dostojny i starożytny. Wszystko w nim krzyczało o potędze. Dziedzictwie. Sądzie.

Mój wilk nerwowo krążył za moimi żebrami jak zwierzę w klatce.

„Spokojnie,” powiedziała Elene, uśmiechając się bez ciepła. „Wyglądasz, jakbyś miał zostać stracony.”

Spojrzałem na nią. Była olśniewająca w szkarłatnym jedwabiu i wypolerowanej, złotej napierśnicy, która oplatała jej tors niczym deklaracja wojny. Jej blond włosy były wysoko upięte, ozdobione szpilkami z klejnotami ze skarbca Redfangów. Zdecydowanie ubrała się, by zaimponować.

„To nie ja jestem pod lupą,” mruknąłem.

Zaśmiała się cicho. „Nie, to ty składasz trybut.”

Strażnik stuknął końcem włóczni o podłogę, po czym popchnął drzwi, które otwarły się z jęczącym grzmotem, rozchodzącym się po korytarzach jak przepowiednia.

Wkroczyliśmy do sali zbudowanej, by upokarzać bogów.

Sklepione sufity sięgały cieni wysoko ponad nami. Przed nami rozwijał się krwawoczerwony dywan, otoczony szlachcicami i alfami prawie ze wszystkich głównych stad. Ustawili się w ciasnych, milczących szeregach, oczy błyszczały zainteresowaniem i oceną.

Na samym końcu sali stał tron. Wyrzeźbiony z ciemnego kamienia, zwieńczony wilczymi kłami, spowity cieniem.

Król Maelric Thorne, zimny i dostojny, siedział na nim, jakby był jego częścią.

Patrzył na nas bez uśmiechu, nie mrugnął nawet, nie skinął głową, i to potęgowało mój niepokój.

„Elene z Domu Redfang,” powiedziałem wyraźnie, spokojnym głosem, „przechodzi ze mną jako partnerka i sojusz. Ja, Rovan Dareth z Blackmaw, przedstawiam ją do uznania pod Koroną Lykanów.”

Elene opadła w pełen wdzięku ukłon obok mnie, z podniesionym podbródkiem, dłońmi ułożonymi doskonale.

Ukłoniłem się również. Stawy bolały mnie od czegoś więcej niż tylko marmur.

Wciąż żadnej reakcji.

Cisza się wydłużała.

Sekundy. Może dłużej. To było jakby być żywcem pogrzebanym.

Palce Elene drgnęły na jej kolanach. „Czemu tak się gapi?” szepnęła.

Mój wilk odpowiedział, zanim zdążyłem: Bo coś nadchodzi. Coś jest nie tak.

Nagle drzwi komnaty eksplodowały za nami.

Westchnienia przetoczyły się przez tłum jak błyskawica. Pewne i niewzruszone kroki odbijały się echem.

Odwróciłem się, serce waliło mi w uszach, gdy ją zobaczyłem.

Sylra.

Nie ta dziewczyna, która odeszła z plecakiem na ramieniu i piętnem odrzucenia na skórze. Nie.

Ta Sylra kroczyła jak burza na dwóch nogach.

Otoczona przez dwóch królewskich strażników w lśniących zbrojach, a za nimi sama Wielka Wieszczka Korony, twarz zasłonięta jedwabiem i blaskiem księżyca. Głowa Sylry była wysoko uniesiona, nieugięta. Jej włosy były splecione do tyłu, połyskujące złotymi nićmi.

Miała na sobie dopasowaną czarną, skórzaną kurtkę z wysokim, ostrym kołnierzem, haftowaną herbem Domu Thorne. Jej rękawice nosiły królewski znak—głowy wilków koronowane srebrem.

Nie spojrzała na mnie, gdy przechodziła obok, choć każda komórka mojego ciała krzyczała jej imię.

„Co—co to jest?” syknęła Elene, jej głos załamał się na krawędziach.

Nie odpowiedziałem. Nie mogłem.

Sylra minęła nas tak, jakbyśmy w ogóle nie istnieli. Jakby nigdy nie dzieliła ze mną łóżka. Jakbym nie trzymał kiedyś jej serca w dłoni i nie zmiażdżył go.

Zatrzymała się u stóp tronu i skłoniła nisko, wdzięczna jak śnieżny opad.

„Wasza Wysokość,” powiedziała głosem ostrym jak cięcie szkła, „wasza córka powraca, związana krwią i rozpoznana.”

Maelric wstał.

Przypływ cienia i gromu oderwał się od tronu. Jego głos poniósł się jak proroctwo przez uciszony dwór.

„Niech wszyscy obecni słyszą: oto księżniczka Sylra Thorne. Moja dziedziczka.”

Sala wybuchła.

Westchnienia. Okrzyki. Niektórzy padli na jedno kolano odruchowo. Inni tylko patrzyli.

Nie mogłem się ruszyć. Usta miałem suche. Mój wilk walił we wnętrzu moich żeber, wyjący z bólu i czegoś gorszego—tęsknoty. Rozpoznania. Domu.

Elene gwałtownie odwróciła głowę w moją stronę. „S-Sylra? To Sylra?”

Nie odpowiedziałem.

Nawet nie mogłem oddychać.

Sylra odwróciła się wtedy, wreszcie, i spojrzała na nas chłodnymi, urzekającymi oczami.

„Chciałeś partnerki z pozycją, Rovan,” powiedziała równym tonem. „Nie wiedziałeś tylko, że już taką masz.”

Elene cofnęła się jakby dostała policzek. „Ona—ona kłamie. To podstęp.”

Sylra nie mrugnęła. „To wygląda na podstęp?”

Wielka Wieszczka wystąpiła do przodu, unosząc dłoń. „Krew przemówiła. Jej dziedzictwo zostało przypieczętowane przez proroctwo. Jej roszczenie—niewątpliwe.”

Maelric skinął raz głową. „Dwór Półksiężyca uznaje księżniczkę Sylrę za moją dziedziczkę. I nikt nie będzie tego kwestionował.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lycan King’s Secret Daughter

The Lycan King’s Secret Daughter

345 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

345

Treść

Aa