Perspektywa Isadory
„Nie wstyd ci pokazywać się w czymś takim?”
Palce Noaha sięgają do tyłu mojej sukienki i szarpią — popisowy numer mojego przyrodniego brata, gdzieś pomiędzy posiadaniem a upokorzeniem. Robi to za każdym razem — znajduje kawałek materiału, szarpie go i czeka, aż się wzdrygnę.
Jeśli to zrobię, uśmiecha się. Jeśli nie — szarpie mocniej, aż się poddam.
Moje ramiona się spinają i mam ochotę złapać go za nadgarstek i wykręcić mu go do tyłu. Ale on szybko się goi, a Edward, mój ojczym, uderza mocniej.
„Serio.” Noah wygładza materiał sukienki. „To bal Alfy, a nie zbiórka charytatywna dla tragicznie niemodnych dziwek.”
Jego wzrok przesuwa się na coś za moimi plecami, a jego uśmiech się wyostrza. Czuję Edwarda, zanim go zobaczę.
„Starała się,” wtrąca mój ojczym, poprawiając spinki do mankietów. „Niektóre suki po prostu nie mają kości policzkowych do wieczorowych kreacji.”
Kości policzkowe. Oczywiście, że tak.
Wybrałam tę sukienkę, bo ma fiszbiny w gorsecie, które nie pozwalają materiałowi dotykać siniaka, którego zostawił mi na żebrach dwa tygodnie temu. Wciąż ma fioletowy środek, zielone krawędzie, żółte tam, gdzie się goi. Trzy warstwy korektora na częściach, których nie zakrywa dekolt.
W tym roku opanowałam sztukę korygowania kolorów. Podkład na fiolet, brzoskwinia na zieleń, puder by utrwalić kłamstwo.
Przez ramię Noaha widzę, że moja matka przechodzi przez foyer w naszą stronę. Obcasy stukają, podniesiony podbródek, jedwabna sukienka płynie. Martha zatrzymuje się za Noah, jej wzrok obejmuje mnie od stóp do głów. „Korektor, który wybrałaś, nic nie daje na te ślady na szyi.”
Miło cię widzieć, mamo.
Pochyla się i wciska pasmo włosów za moje ucho, tak mocno, że drapie mi skórę głowy.
„Spróbuj nas nie zawstydzić jeszcze bardziej niż już to zrobiłaś samym swoim istnieniem.” Odsuwa się i lekko ściska mi ramię.
Dla każdego obserwatora mogłoby to wyglądać jak czułość.
„Uroczystość zaczyna się za dziesięć minut.” Nie patrzy na nikogo z nas, gdy to mówi. „Na miłość bogini, Isadora, trzymaj się za mną.”
Jej dłoń zaciska się na moim nadgarstku i prowadzi mnie przez hol wejściowy, mijając grupkę mężczyzn wyglądających na stary pieniądz, aż do sali balowej otwierającej się jak katedra z kartą do baru.
Setki wilków w strojach wieczorowych, krążących, nawiązujących kontakty, odgrywających role. Moja matka prowadzi nas przez tłum, gdy słyszę, jak mężczyzna przy lodowej rzeźbie nachyla się do swojej żony.
„Trzysta trzy lata i drań wciąż walczy na Underground Claw co miesiąc. Mój syn był w zeszłym tygodniu — mówił, że Grimclaw złamał szczękę przeciwnikowi w pierwszej rundzie i nawet się nie przemienił.”
Jego żona kręci głową. „Ktoś powinien powiedzieć tym chłopcom, żeby przestali próbować.”
Moja matka puszcza mój nadgarstek, w końcu znalazła kogoś wartego rozmowy, a ja przywieram do najbliższej ściany. Na szczęście Edward i Noah idą za nią. Ale gdy szmer przy wejściu zmienia ton, podnoszę wzrok.
Jared Grimclaw, Alfa naszej watahy, przechodzi przez salę balową.
Srebrne włosy, ramiona z bliznami, krok bez pośpiechu. Jego koszula rozpięta o jeden guzik za dużo i widzę krawędź czegoś — blizny, tatuażu, nie wiem — biegnącego wzdłuż obojczyka.
Żyje od wieków, żyje długo i starzeje się powoli jak wszyscy lykani, ale wygląda… na czterdziestkę. I — dobra, powiem to — jest absurdalnie atrakcyjny. Jego garnitur wygląda, jakby ledwo się na nim trzymał.
Znam go tylko jako dawnego przyjaciela mojego zmarłego ojca i kolegę z klubu bokserskiego, w którym kiedyś pracował. Tata mówił o nim z taką czcią, jakiej nie okazywał nikomu innemu.
Mocniej zaciskam dłoń na szklance, a moja twarz nagle płonie bez powodu. Odwracam wzrok, patrzę znowu, znów odwracam. Klasyka, bardzo subtelnie, Isadora. Nikt nigdy nie był mniej niezręczny przy gapieniu się.
Kiedy Alfa Jared odwraca głowę w stronę kogoś, kto do niego mówi, a światło pada na jego profil, coś w dole mojego brzucha napina się jak lina skręcana przez niewidzialną rękę. Moje ciało eksploduje od środka.
Skóra mnie swędzi. Nogi rozpuszczają się.
Co do… nigdy… To nigdy…
Moja wizja się zamazuje, a reszta pokoju rozmywa. Każda męska głowa w promieniu sześciu metrów obraca się w moją stronę, jakbym uruchomiła jakiś biologiczny dzwonek na obiad.
To spojrzenie w ich oczach... Znam je. Żyję z nim każdego dnia.
Do diabła, nie. Nie nie nie nie nie. To nie może być mój pierwszy ruj. Nie teraz!
Skurcz rozdziera mi brzuch, a uda zaczynają drżeć gwałtownie, kiedy po nich spływa kilka kropel czegoś śliskiego. Pot spływa mi po kręgosłupie, a sukienka przykleja się do skóry, która wydaje się rozpalona od środka.
Muszę wyjść. Teraz. Wczoraj. W zeszłym tygodniu.
Odpycham się od ściany, a tłum zamienia się w tor przeszkód. Obcas się przekręca. Biodrem zahaczam o krawędź stołu. Kobieta cofa swoją torebkę z mojej drogi, jakbym była zaraźliwa.
Zygzakuję w kierunku toalet, wzrok mi się zawęża, pot spływa po karku, a potem tłum rozstępuje się na pół sekundy i wtedy go widzę.
Alfa Jared stoi z dwoma mężczyznami przy dalekiej kolumnie i... patrzy na mnie.
Jego dłoń, oplatająca szklankę, zbielała na kostkach. Nasze spojrzenia się spotykają i przez moje wnętrze przetacza się fala, wilgotna i jeszcze gwałtowniejsza, całkowicie upokarzająca. Nogi niemal się pode mną uginają, kiedy robi krok w moją stronę, ale nie czekam, żeby dowiedzieć się dlaczego.
Drzwi do łazienki pojawiają się po prawej i rzucam się przez nie, zatrzaskuję zamek i osuwam się na nie. Wciskam obcasy w kafelki i opieram kręgosłup o drzwi, podczas gdy świat nie przestaje się trząść.
Kiedy drzwi raz podskakują za moimi plecami, zaciskam zęby i napieram z powrotem. Ale kiedy podskakują znowu, mocniej i bardziej natarczywie, obcasy przesuwają mi się o centymetr po płytkach.
Nie mogę nikogo do siebie dopuścić, nie teraz.
"Czuję cię przez drzwi, siostrzyczko." Głos Noaha jest jak mruczenie. "Jesteś cała mokra, prawda? Nie martw się, pomogę ci to zatrzymać. Sprawię, że będzie ci tak dobrze, że zapomnisz, iż kiedykolwiek mówiłaś nie."
Nie... Proszę, Bogini. Nie on. Każdy, tylko nie on!
Oburącz chwytam klamkę i przez dwie sekundy udaje mi się ją utrzymać. Trzecie uderzenie rozpruwa zamek i zrzuca mnie na podłogę, gdy Noah wchodzi do środka.
Zamykając drzwi kopnięciem, nozdrza ma szeroko rozwarte, źrenice całkowicie czarne, a uśmiech rozciągający się na jego twarzy uruchamia we mnie wszystkie możliwe alarmy.
"A więc tu jesteś..." Wciąga głęboko powietrze i kuca na moim poziomie. "Jak to możliwe, że nie wiedziałem, że masz zapach?"
Bo zadbałam, żebyś nie wiedział, dupku!
Edward zaczął się do mnie przystawiać, kiedy miałam szesnaście lat, więc brałam tabletki z tojadem, żeby dewianci tacy jak on i Noah nigdy nie mogli mnie wyczuć ani sobie rościć.
"Wyjdź." Mój głos brzmi jak cienki papier.
"A co, jeśli nie?" Przechyla głowę. "Będziesz krzyczeć? Śmiało. Myślisz, że ktoś tam wyjdzie po rodzinną hańbę?"
Skóra na głowie piecze, gdy łapie mnie za garść włosów i podnosi. Zaplata ramię pod moje żebra i niesie mnie dalej. Krawędź umywalki wbija mi się w biodra, kiedy mnie nad nią pochyla, jedną dłonią przyciskając płasko między łopatkami.
Wyginam się, kopię wstecz, a kiedy obcas trafia w jego goleń, syczy. Przez chwilę jego uchwyt słabnie i rzucam się do krawędzi blatu, ale wbija mnie z powrotem tak mocno, że kran rozcina mi wargę.
Nie mogę walczyć. Nie mogę uciec. Ledwo łapię oddech.
Kiedy jego druga ręka sięga po dół mojej sukienki, drzwi przestają istnieć.
Przez jedno uderzenie serca Noah jest przy mnie. Przez następne leci w powietrze, uderzając w kafelkową ścianę z trzaskiem, który przesuwa porcelanę. Osuwa się, a gdy podnosi wzrok, każda kropla krwi odpływa mu z twarzy.
Alfa Jared stoi w tym, co kiedyś było framugą. Jego dłonie drżą, jakby powstrzymywał przemianę czystą, przerażającą siłą woli. Wściekłe oczy pulsują między brązem a złotem tak szybko, że nie nadążam za zmianą koloru.
Kiedy Noah ucieka bez słowa, Alfa Jared odwraca się do mnie, a ja mocniej wtulam się w umywalkę.
Jest przerażający i nie jestem gotowa, by ryzykować z nim.
Zostaje w progu i pyta: "Możesz chodzić?"
Próbuję, ale kolana odmawiają posłuszeństwa już przy pierwszym kroku, a jego ramię — jedno ramię, stabilne wokół mojej talii — podtrzymuje mnie. Podnosi mnie, jakbym nic nie ważyła.
"Nikt inny nie wytrzyma teraz twojego zapachu," mówi głosem rozszarpanym przez tłumioną przemianę. "Idziesz ze mną."
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Isadory
W połowie schodów jego klatka piersiowa wibruje przy moim ramieniu, kiedy Alpha Jared się odzywa. „Jak masz na imię?”
„Isadora.” Wychodzi z moich ust ochryple. „Isadora Marrock.”
Nie pyta, czy jestem córką Williama. Widzę, jak za jego oczami pojawia się imię mojego ojca, jak drzwi otwierające się do pokoju, do którego nie wchodził od lat.
Gdy popycha drzwi ramieniem, w środku siedzi chłopiec — może pięcioletni, może starszy — skrzyżowanymi nogami na dywanie, z książką do kolorowania, kredka zatrzymana w połowie ruchu. Patrzy na mnie jak na pizzę, która trafiła pod zły adres.
„Tato, przyniosłeś nam nową mamę?” — pyta chłopiec.
Alpha Jared ostrożnie sadza mnie na brzegu swojego łóżka i odwraca się do dziecka. „Nie, Liam. Isadora jest gościem, potrzebuje pomocy.”
Liam rozważa to całą twarzą, głównie pracują brwi. Jego oczy przeskakują między moim rozdartym rękawem, napół przemienioną szczęką Alpha Jareda i kredką w jego własnej dłoni. Potem wyciąga kredkę w moją stronę — krótką, zieloną, pogryzioną na końcu.
„Możesz wziąć tę. To moja druga ulubiona.”
Biorę ją. Moje palce zaciskają się na mokrej, nadgryzionej kredce. „A która jest twoją ulubioną?”
Słowa wychodzą drżące, przeciskane przez skurcz, który wciąż ściska mój dolny brzuch.
„Niebieska.” Mówi to, jakby to było oczywiste. „Ale niebieska jest do rysunków taty. Dostajesz zieloną, bo zielona jest dla nowych ludzi.” Zatrzymuje się. „I księżniczek.”
Spoglądam na Alpha Jareda. Jego oczy stały się ciepłe, złoto wypływa z brązu, a usta rozchylają się, jakby miał coś powiedzieć. Zamiast tego mruga, a ta miękkość znika za ścianą, za którą ją trzyma. Ale widziałam to.
Potem przysuwa krzesło na bok pokoju i siada, zostawiając trzy stopy dystansu między nami. Jego dłonie spoczywają luźno na kolanach.
Wystarczająco blisko, by pomóc. Wystarczająco daleko, żebym mogła oddychać.
Czy to odległość wybrał celowo?
I tak patrzę na jego dłonie, potem na drzwi, potem z powrotem. Do drzwi sześć kroków. Jego dłonie się nie ruszyły. Skurcz uderza, zagryzam wnętrze policzka, ale drżenie w nogach zwolniło.
Moja skóra wciąż płonie, ale bardziej jak żar, nie wiem, czy to przez pokój, czy dystans od tłumu, czy przez niego. Ale coś w moim ciele zdecydowało, że gdziekolwiek teraz jestem, jest mniej niebezpiecznie niż tam, gdzie byłam.
„Pierwsza ruja?” Alpha Jared pyta po prostu.
Kiwnęłam głową, bo mój głos wciąż leży gdzieś na kafelkach łazienki.
Jego wzrok spotyka mój, nie ma w nim głodu, nie ma też litości. Jest tylko ciche ciepło, które sprawia, że szczypią mnie oczy, więc odwracam wzrok szybko.
„Tak myślałem.” Jego głos przyciąga mój wzrok z powrotem i widzę, jak jego palce drżą, gdy pociera szczękę. „Twoje ciało będzie czuło się jak w gorączce przez kilka następnych godzin. Ale to minie. I jesteś tu bezpieczna, mała gołębico. Obiecuję ci to.”
Mówi to jak fakt. Grawitacja istnieje. Ziemia jest okrągła.
Jesteś tu bezpieczna.
I jakoś mu wierzę, bo moje ramiona opadają. Ostatni raz tak się stało, gdy tata jeszcze żył.
„Muszę obejrzeć tę rękę.” Kiwa głową w stronę mojej lewej strony. Podążam za jego spojrzeniem i… wow. Rękaw podciągnął się powyżej łokcia, a odcisk dłoni Noaha już rozkwita na mojej skórze, purpurowo-czerwony i nabrzmiały. „Wszystko wyjaśnię, zanim coś zrobię. Dobrze?”
Patrzę na niego. Pyta o pozwolenie.
Jego dłonie spoczywają na kolanach, wciąż drżą tym cichym drżeniem, a ciepło pulsuje w moim brzuchu, gdy wyobrażam sobie te dłonie na moim ramieniu.
„Dobrze…” Mój głos brzmi na zmęczony.
Pochyla się do przodu na krześle, sięga przez dystans między nami i zatrzymuje dłoń cal od mojej skóry.
Czeka, aż znów kiwnę głową, i dopiero wtedy jego palce zaciskają się na moim nadgarstku. Jego skóra jest cieplejsza, niż się spodziewałam, a żar w moim brzuchu wzbiera przy tym kontakcie.
Nikt nie sprawił, bym poczuła się tak bezpieczna od bardzo dawna. Nikt nie dotykał mnie tak delikatnie.
Jego dłonie to chaos — blizna na bliźnie, kostki zgrubiałe od wieków ran. Krążą plotki, że był kiedyś śmiercionośnym wojownikiem.
Czy byłoby grzecznie zapytać, co mu się przydarzyło?
"Te siniaki…" Jego kciuk zawisa nad pożółkłym listem miłosnym Edwarda na mojej ręce z zeszłego wtorku. "Nie są z dzisiaj."
"Łatwo robią mi się siniaki."
Kłamstwo wypływa gładko. Powtarzałam je pielęgniarkom szkolnym, farmaceutom i jednej bardzo dociekliwej kasjerce. On nie drąży. Po prostu patrzy na mnie, a w jego oczach nie ma śladu osądu, więc prawda podnosi się w moim gardle.
Edward mnie bije, Noah mnie osacza, mama patrzy.
Muszę przygryźć wnętrze policzka, żeby to wszystko nie wylało się na jego czystą pościel. Kiwa głową i wraca do rany, kiedy przy moim łokciu materializuje się Liam z apteczką prawie tak dużą jak jego tułów.
"Proszę, tato. Ta największa." Odpina zatrzask, kładzie apteczkę na łóżku i wspina się obok mnie, żeby obserwować Alfę Jareda przy pracy, podczas gdy ja nie mogę oderwać od niego wzroku.
Nikt go nie poprosił, nikt mu nie wskazał szafki. Ile razy już to robił?
Alfa Jared przemywa środek odkażający po pękniętej skórze i drżę. Liam natychmiast nachyla się, ogląda ranę i szepcze do mnie bardzo poważnie: "Nic się nie bój. Tata jest w tym świetny."
Jego kolano napiera na moje udo i nie odsuwa się. Dzieci nie zwracają uwagi na takie rzeczy — po prostu siadają tam, gdzie chcą. Ale wybrał mnie, nieznajomą, która jest tu od dziesięciu minut.
To znaczy, że jest albo odważny, albo samotny.
"Robił to już wcześniej?" pytam, obserwując, jak Liam układa rolki gazy według rozmiaru.
"Więcej razy, niż powinien dzieciak w jego wieku." Alfa Jared zakręca środek odkażający. "Dwa lata temu utkwiła mi w kręgosłupie srebrna kula. Przewlekły ból, silne drżenia… Liam nauczył się, gdzie jest apteczka, zanim opanował wiązanie butów."
Owija mój przedramię, pewną ręką mimo drżenia. Jego kostki muskają wnętrze mojego nadgarstka i każdy mój nerw wysyła pilny meldunek do centrali.
Liam ciągnie mnie za drugi rękaw. "Pobawimy się później razem?"
Ma na palcach środek odkażający po tym, jak pomagał trzymać gazę, patrzy na mnie z taką otwartą nadzieją, że aż boli mnie klatka piersiowa. Ten pięciolatek sprawił, że czuję się bardziej chciana niż przez własną rodzinę od lat.
Alfa Jared zabezpiecza plaster i patrzy na syna. "Isadora pewnie ma coś do załatwienia."
Coś do załatwienia.
Chodzi mu o dom, gdzie śpię w dżinsach i tenisówkach, bo jeśli Edward lub Noah wejdą, jedyny plan to ucieczka, chyba że chcę zostać zgwałcona. Więc tak, zdecydowanie nie chcę być ' tam, gdzie powinnam być '.
"Nie przeszkadza mi zostać." Ledwie słyszalny szept. "Nie bardzo chcę wracać do domu…"
Ręce Alfy Jareda nieruchomieją, gdy nasze spojrzenia się spotykają. Czyta przestrzeń między tym, co powiedziałam, a tym, co miałam na myśli, i najstraszniejsze jest to, że nie myli się w tym czytaniu.
Liam szarpie rękaw Alfy Jareda. "Widzisz, tato? Rora jest wolna. Więc możemy się później pobawić."
Rora.
Już dał mi przezwisko.
"Właściwie… szukam niani dla Liama." Jego głos jest ostrożny. "Ewidentnie cię polubił, więc… Może mogłabyś tu zostać? Jeśli chcesz, oczywiście."
"Dobrze." To najbardziej lekkomyślna sylaba, jaką kiedykolwiek wypowiedziałam. Zanim odwaga wyparuje, dodaję: "Jeśli moja rodzina zapyta, gdzie poszłam, możesz powiedzieć, że źle się poczułam i wyszłam? Żeby mnie nie szukali."
Oczy Alfy Jareda wyostrzają się spojrzeniem, które przechodzi przez moje słowa i dostrzega to, czego nie wypowiedziałam: że szukanie mnie przez rodzinę nie jest misją ratunkową. Patrzy mi w oczy o ułamek sekundy dłużej, niż to wygodne, i widzę, jak zapisuje w pamięci wszystkie niedopowiedzenia, nie prosząc o żadne wyjaśnienia.
"Załatwione," mówi, gładko i prosto.
Jakby skierowanie czyjegoś życia z dala od ludzi, którzy ją niszczą, było po prostu kolejnym punktem na liście rzeczy do zrobienia tego wieczoru. Liam zeskakuje z łóżka i oplata moją nogę jak koala, któremu właśnie powiedziano, że będzie miał nowy dom. Jego ramiona ledwo obejmują moje kolano.
"Pokażę ci wszystkie moje rysunki," oznajmia w moim udzie, głos przytłumiony i pełen pewności. "Mam ich czterdzieści siedem."
"Ale najpierw, Liam, daj Isadorze dojść do siebie." Alfa Jared powstrzymuje Liama i zwraca się do mnie. "Isadora, jak poczujesz się lepiej, możesz przebrać się w dowolne ubranie z szafy naprzeciwko i zejść na dół, jak już wszyscy wyjdą."
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Isadory
"Przestań, przestań, przestań…"
Mówię to na głos, bo mój mózg przestał słuchać już godzinę temu, a każdy nerw jest nastawiony na stację, której nie potrafię wyłączyć.
Zapach Alfy Jareda wsiąkł w pościel, ściany, samo powietrze. Gorąco z sali balowej stało się jeszcze gorsze i bardziej ukierunkowane — skurcze przesunęły się niżej, głębiej.
Jego głos dobiega z dołu, żegnając ostatnich gości i za każdym razem, gdy ten niski pomruk dociera do mnie, mięśnie moich ud zaciskają się same z siebie. Składam kolana i modlę się, żeby nie zauważył, gdy wróci na górę.
No dalej, Rora. Dlaczego miałby wracać na górę? Powiedział ci, że poczeka na dole.
Ma trzysta lat. Był przyjacielem taty. Jesteś obrzydliwa!
Moje biodra same wciskają się w łóżko, szukając nacisku, i muszę rozłożyć dłonie na materacu i przycisnąć, żeby je powstrzymać.
Przewracam się na bok i wciskam twarz w poduszkę, wdycham go — czarna herbata, proch strzelniczy, ledwo wyczuwalna gorzka nuta jakiegoś leku na ból. Mój kręgosłup wygina się, a ręka sunie w dół brzucha, zanim zatrzymam ją przy pasku spodni.
Siadam gwałtownie tak, że pokój wiruje.
Nie. Absolutnie nie. Nie tutaj. Nie o nim.
Mija godzina. Może dwie. Palące uczucie odpływa, cofa się jak przypływ, zostawiając mnie wycieńczoną, rozdygotaną i głodną. Mój żołądek burczy tak głośno, że odbija się echem od ścian, bo galowe przekąski były pięć godzin temu.
Potrzebuję czegoś do ubrania, co nie jest podartą sukienką. W jego szafie jest tyle ubrań, że mogłyby ubrać całą wioskę. Chwytam czarny t-shirt — miękki, przetarty. Sięga mi do połowy ud, a dekolt zsuwa się z jednego ramienia.
Na dole Alfa Jared jest w kuchni i podgrzewa resztki — rękawy podwinięte, Liam siedzi na blacie i macha nogami.
Bogini, te przedramiona.
Pocięte bliznami, ścięgna jak liny, żyły biegnące jak drogi pod skórą. Jego dłonie przesuwają się po blacie, a ja śledzę je wzrokiem jak człowiek patrzy na ogień, wiedząc, że zostawi ślady. Moje tętno wybiera stronę.
Te ręce dziś uderzyły Noaha. Owinęły mój nadgarstek.
Gorąco wygasło już godzinami temu, ale wszystko wciąż jest o jeden stopień za ciepłe.
"Rora!" Liam macha udkiem kurczaka jak berłem. "Tata zrobił te dobre. Z chrupiącą częścią."
"Chodzi mu o skórkę," tłumaczy Alfa Jared, stawiając talerz na pustym krześle. "Siadaj, jedz z nami."
Liam uderza nogami o blat, a Alfa Jared opiera się o zlew, ręce skrzyżowane, patrząc jak chłopiec je. Jego twarz się rozluźnia, brwi wygładzają, gdy siadam i przyciągam talerz do siebie.
Dłoń Liama przesuwa się niedbale przez stół w stronę mojego kurczaka. "Liam." Alfa Jared nie musi podnosić głosu. "To talerz Isadory."
Ręka Liama zastyga. Patrzy na ojca. Patrzy na mnie. Patrzy na kurczaka.
"Nic się nie stało," mówię, przesuwając najchrupiątszy kawałek w jego stronę. "Nie przeszkadza mi."
" Jemu przeszkadza," mówi Alfa Jared. "Ma swoje jedzenie. Po prostu cię testuje, bo jesteś nowa."
Liam rzuca mi spojrzenie czystej zdrady, jakby to ja miałam być tą łatwiejszą, a jego ojciec właśnie zepsuł cały plan.
Rumienię się. Właśnie sprzeciwiłam się Alfie.
"Przepraszam," mamroczę w jego stronę, wpatrując się w widelec. "Nie chciałam…"
"W porządku." Mówi to prawie czule. "Próbuje ten numer odkąd sięga do stołu."
Alfa Jared chwyta talerz z blatu i siada naprzeciwko mnie. Liam cichnie, skupiony na rozbieraniu kurczaka obiema rękami. Kuchnię wypełnia cisza, która byłaby komfortowa między ludźmi dobrze się znającymi.
My nie.
Czuję każdy centymetr tej przepaści, a jego głos to jedyne dziś, co sprawiło, że nie mam wrażenia, jakbym zaraz miała wyjść z własnej skóry.
"Czy naprawdę jesteś tym sławnym bokserem, z którym kiedyś przyjaźnił się mój ojciec?" Pytanie wypada zanim je powstrzymam.
Alfa Jared odkłada widelec. "Tak, pracowaliśmy razem. Był menedżerem klubu. William był jednym z najlepszych ludzi, jakich znałem."
Głos mu się łamie przy imieniu mojego ojca, staje się szorstki. Chcę zapytać więcej.
Jak dokładnie umarł? Byłaś tam? Rozmawialiście o mnie?
Ale kostki Alphy Jareda zbielały wokół widelca i zanim zdążę otworzyć usta, Liam ciągnie mnie za rękaw. „Rora, czy gąsienice mają sny?”
Wydobywa się ze mnie zaskoczony śmiech. „Nie wiem, kochanie. Może śnią o tym, że są motylami.”
Jego oczy są wpółprzymknięte, głos staje się gruby. Walczy ze snem i przegrywa. Kostki Alphy Jareda rozluźniają się wokół widelca. Moment prawdy mija, a ja pozwalam mu minąć.
„A myślisz, że one wiedzą, że zostaną motylami, czy to jakby... niespodzianka...” Broda Liama opada na pierś i zasypia na dobre, z tłuszczem z kurczaka na policzku, dłonią wciąż zaciśniętą na moim rękawie.
Alpha Jared odsuwa krzesło i okrąża stół. Delikatnie odplątuje palce Liama z mojego rękawa. „No dobrze, młody człowieku, czas do łóżka.” Podnosi Liama jedną ręką. „Powiedz dobranoc Isadorze.”
Głowa Liama opiera się o jego ramię. „Dobranoc, Rora...”
Dłoń Alphy Jareda rozpościera się na plecach Liama — szeroka, stabilna, palce wygięte, by objąć cały kręgosłup chłopca. Liam wtula się w jego szyję, nie budząc się, a Alpha Jared podnosi go wyżej, opierając brodę na czubku jego głowy. Patrzę, jak znikają na schodach.
Jak by to było, gdyby trzymał mnie w ten sposób? Tylko dlatego, że ja bym tego chciała, a on też by chciał.
Wpycham tę myśl tak szybko, że prawie się nią dławię. Potem idę na górę.
Sypialnia, którą dał mi Alpha Jared, jest na końcu korytarza od jego — czyste prześcieradła, pusta szafa, zamek w drzwiach, który działa. Sprawdziłam dwa razy.
Leżę na pościeli w jego koszulce. To jedyne, co mam — moja sukienka leży podarta i zakrwawiona na podłodze w łazience. Podciągam kolana, a brzeg materiału naciąga się na nie. Tkanina pachnie nim. Czarna herbata i proch strzelniczy. Nienawidzę, że to pomaga. Ale pomaga.
Powiedział, że tu jestem bezpieczna.
Jestem tu bezpieczna. Jestem tu bezpieczna. Jestem tu bezpieczna.
Powtarzam to, aż mój oddech zwalnia. Moje pięści wciąż zaciskają się na prześcieradłach. Moje ciało nie zarejestrowało jeszcze, że to nie jest dom Edwarda.
Do cholery, Isadora. Ogarnij się. Jesteś silniejsza od swoich demonów.
Ale moja skóra nie chce ucichnąć. Miejsce na nadgarstku, gdzie palce Alphy Jareda owinęły bandaż, wciąż drży, a za każdym razem, gdy przesuwam się w łóżku, ciepło powraca, skierowane prosto w pamięć jego przedramion.
Jesteś taka żałosna, Isadora.
Wtedy krzyk rozdziera korytarz i przestaję oddychać. Brzmi tak gardłowo, zwierzęco… należy do Alphy Jareda.
Zeskakuję z łóżka i wbiegam do jego pokoju, zanim kończę myśl.
Alpha Jared jest sam. Szamoce się na łóżku, zlany potem, z kręgosłupem tak wygiętym, że tylko głowa i pięty dotykają materaca.
Jego dłonie szarpią prześcieradła. Szczęki ma zaciśnięte tak mocno, że słyszę, jak jego zęby trzaskają o siebie. Tamten subtelny drżenie z wcześniejszego wieczoru zamieniło się w sejsmiczne trzęsienie ziemi.
Nóż upada na podłogę. „Co mam robić?”
„Środki przeciwbólowe.” Głos jak przeciągany po żwirze. „Skończyły się. Nie mogę...”
Nie kończy. Kolejny spazm szarpie jego ciałem i jego plecy odrywają się od materaca. Dźwięk, który wydobywa się z jego gardła, jest czymś pomiędzy rykiem a szlochem. Ten dźwięk czuje się w zębach, zanim uszy go usłyszą.
Wchodzę na łóżko. Obejmuję go od tyłu ramionami. Przyciskam klatkę piersiową do jego pleców i trzymam mocno.
Nigdy nie byłam tak blisko mężczyzny z własnego wyboru. Za każdym innym razem — za każdym jednym razem — byłam przytrzymywana, osaczana, chwytana.
Radości z bycia częścią mojej rodziny.
To jest inne. Moje ciało przy jego, bo wybieram tu być, a dystans między dotykiem wybranym a skradzionym jest tak ogromny, że aż zamazuje mi się wzrok.
Jego mięśnie napinają się przy mnie — jedna okropna sekunda całkowitego odrzucenia. Potem napięcie powoli ustępuje i jego ciało rozluźnia się przy moim.
Konwulsje słabną w drżenia, drżenia w dreszcze, dreszcze w bezruch. Jego oddech łapie rytm — szarpany, potem głęboki, potem powolny. Moje ramiona zaciskają się wokół niego i nie puszczam.
„Jesteś przeciwbólowym,” szepcze. Jego dłoń odnajduje moją na swojej piersi, obejmuje ją ostrożnie, nawet teraz. Jakby pytał, czy to w porządku. „Proszę, nie odchodź.”
Przesuń w górę, aby kontynuować