passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lycan's Hidden Mate - Rozdział #3 - autor Nina Soelian

The Lycan's Hidden Mate

/

Rozdział 3

Rozdział 2

POV Isadory

W połowie schodów jego klatka piersiowa wibruje przy moim ramieniu, kiedy Alpha Jared się odzywa. „Jak masz na imię?”

„Isadora.” Wychodzi z moich ust ochryple. „Isadora Marrock.”

Nie pyta, czy jestem córką Williama. Widzę, jak za jego oczami pojawia się imię mojego ojca, jak drzwi otwierające się do pokoju, do którego nie wchodził od lat.

Gdy popycha drzwi ramieniem, w środku siedzi chłopiec — może pięcioletni, może starszy — skrzyżowanymi nogami na dywanie, z książką do kolorowania, kredka zatrzymana w połowie ruchu. Patrzy na mnie jak na pizzę, która trafiła pod zły adres.

„Tato, przyniosłeś nam nową mamę?” — pyta chłopiec.

Alpha Jared ostrożnie sadza mnie na brzegu swojego łóżka i odwraca się do dziecka. „Nie, Liam. Isadora jest gościem, potrzebuje pomocy.”

Liam rozważa to całą twarzą, głównie pracują brwi. Jego oczy przeskakują między moim rozdartym rękawem, napół przemienioną szczęką Alpha Jareda i kredką w jego własnej dłoni. Potem wyciąga kredkę w moją stronę — krótką, zieloną, pogryzioną na końcu.

„Możesz wziąć tę. To moja druga ulubiona.”

Biorę ją. Moje palce zaciskają się na mokrej, nadgryzionej kredce. „A która jest twoją ulubioną?”

Słowa wychodzą drżące, przeciskane przez skurcz, który wciąż ściska mój dolny brzuch.

„Niebieska.” Mówi to, jakby to było oczywiste. „Ale niebieska jest do rysunków taty. Dostajesz zieloną, bo zielona jest dla nowych ludzi.” Zatrzymuje się. „I księżniczek.”

Spoglądam na Alpha Jareda. Jego oczy stały się ciepłe, złoto wypływa z brązu, a usta rozchylają się, jakby miał coś powiedzieć. Zamiast tego mruga, a ta miękkość znika za ścianą, za którą ją trzyma. Ale widziałam to.

Potem przysuwa krzesło na bok pokoju i siada, zostawiając trzy stopy dystansu między nami. Jego dłonie spoczywają luźno na kolanach.

Wystarczająco blisko, by pomóc. Wystarczająco daleko, żebym mogła oddychać.

Czy to odległość wybrał celowo?

I tak patrzę na jego dłonie, potem na drzwi, potem z powrotem. Do drzwi sześć kroków. Jego dłonie się nie ruszyły. Skurcz uderza, zagryzam wnętrze policzka, ale drżenie w nogach zwolniło.

Moja skóra wciąż płonie, ale bardziej jak żar, nie wiem, czy to przez pokój, czy dystans od tłumu, czy przez niego. Ale coś w moim ciele zdecydowało, że gdziekolwiek teraz jestem, jest mniej niebezpiecznie niż tam, gdzie byłam.

„Pierwsza ruja?” Alpha Jared pyta po prostu.

Kiwnęłam głową, bo mój głos wciąż leży gdzieś na kafelkach łazienki.

Jego wzrok spotyka mój, nie ma w nim głodu, nie ma też litości. Jest tylko ciche ciepło, które sprawia, że szczypią mnie oczy, więc odwracam wzrok szybko.

„Tak myślałem.” Jego głos przyciąga mój wzrok z powrotem i widzę, jak jego palce drżą, gdy pociera szczękę. „Twoje ciało będzie czuło się jak w gorączce przez kilka następnych godzin. Ale to minie. I jesteś tu bezpieczna, mała gołębico. Obiecuję ci to.”

Mówi to jak fakt. Grawitacja istnieje. Ziemia jest okrągła.

Jesteś tu bezpieczna.

I jakoś mu wierzę, bo moje ramiona opadają. Ostatni raz tak się stało, gdy tata jeszcze żył.

„Muszę obejrzeć tę rękę.” Kiwa głową w stronę mojej lewej strony. Podążam za jego spojrzeniem i… wow. Rękaw podciągnął się powyżej łokcia, a odcisk dłoni Noaha już rozkwita na mojej skórze, purpurowo-czerwony i nabrzmiały. „Wszystko wyjaśnię, zanim coś zrobię. Dobrze?”

Patrzę na niego. Pyta o pozwolenie.

Jego dłonie spoczywają na kolanach, wciąż drżą tym cichym drżeniem, a ciepło pulsuje w moim brzuchu, gdy wyobrażam sobie te dłonie na moim ramieniu.

„Dobrze…” Mój głos brzmi na zmęczony.

Pochyla się do przodu na krześle, sięga przez dystans między nami i zatrzymuje dłoń cal od mojej skóry.

Czeka, aż znów kiwnę głową, i dopiero wtedy jego palce zaciskają się na moim nadgarstku. Jego skóra jest cieplejsza, niż się spodziewałam, a żar w moim brzuchu wzbiera przy tym kontakcie.

Nikt nie sprawił, bym poczuła się tak bezpieczna od bardzo dawna. Nikt nie dotykał mnie tak delikatnie.

Jego dłonie to chaos — blizna na bliźnie, kostki zgrubiałe od wieków ran. Krążą plotki, że był kiedyś śmiercionośnym wojownikiem.

Czy byłoby grzecznie zapytać, co mu się przydarzyło?

"Te siniaki…" Jego kciuk zawisa nad pożółkłym listem miłosnym Edwarda na mojej ręce z zeszłego wtorku. "Nie są z dzisiaj."

"Łatwo robią mi się siniaki."

Kłamstwo wypływa gładko. Powtarzałam je pielęgniarkom szkolnym, farmaceutom i jednej bardzo dociekliwej kasjerce. On nie drąży. Po prostu patrzy na mnie, a w jego oczach nie ma śladu osądu, więc prawda podnosi się w moim gardle.

Edward mnie bije, Noah mnie osacza, mama patrzy.

Muszę przygryźć wnętrze policzka, żeby to wszystko nie wylało się na jego czystą pościel. Kiwa głową i wraca do rany, kiedy przy moim łokciu materializuje się Liam z apteczką prawie tak dużą jak jego tułów.

"Proszę, tato. Ta największa." Odpina zatrzask, kładzie apteczkę na łóżku i wspina się obok mnie, żeby obserwować Alfę Jareda przy pracy, podczas gdy ja nie mogę oderwać od niego wzroku.

Nikt go nie poprosił, nikt mu nie wskazał szafki. Ile razy już to robił?

Alfa Jared przemywa środek odkażający po pękniętej skórze i drżę. Liam natychmiast nachyla się, ogląda ranę i szepcze do mnie bardzo poważnie: "Nic się nie bój. Tata jest w tym świetny."

Jego kolano napiera na moje udo i nie odsuwa się. Dzieci nie zwracają uwagi na takie rzeczy — po prostu siadają tam, gdzie chcą. Ale wybrał mnie, nieznajomą, która jest tu od dziesięciu minut.

To znaczy, że jest albo odważny, albo samotny.

"Robił to już wcześniej?" pytam, obserwując, jak Liam układa rolki gazy według rozmiaru.

"Więcej razy, niż powinien dzieciak w jego wieku." Alfa Jared zakręca środek odkażający. "Dwa lata temu utkwiła mi w kręgosłupie srebrna kula. Przewlekły ból, silne drżenia… Liam nauczył się, gdzie jest apteczka, zanim opanował wiązanie butów."

Owija mój przedramię, pewną ręką mimo drżenia. Jego kostki muskają wnętrze mojego nadgarstka i każdy mój nerw wysyła pilny meldunek do centrali.

Liam ciągnie mnie za drugi rękaw. "Pobawimy się później razem?"

Ma na palcach środek odkażający po tym, jak pomagał trzymać gazę, patrzy na mnie z taką otwartą nadzieją, że aż boli mnie klatka piersiowa. Ten pięciolatek sprawił, że czuję się bardziej chciana niż przez własną rodzinę od lat.

Alfa Jared zabezpiecza plaster i patrzy na syna. "Isadora pewnie ma coś do załatwienia."

Coś do załatwienia.

Chodzi mu o dom, gdzie śpię w dżinsach i tenisówkach, bo jeśli Edward lub Noah wejdą, jedyny plan to ucieczka, chyba że chcę zostać zgwałcona. Więc tak, zdecydowanie nie chcę być ' tam, gdzie powinnam być '.

"Nie przeszkadza mi zostać." Ledwie słyszalny szept. "Nie bardzo chcę wracać do domu…"

Ręce Alfy Jareda nieruchomieją, gdy nasze spojrzenia się spotykają. Czyta przestrzeń między tym, co powiedziałam, a tym, co miałam na myśli, i najstraszniejsze jest to, że nie myli się w tym czytaniu.

Liam szarpie rękaw Alfy Jareda. "Widzisz, tato? Rora jest wolna. Więc możemy się później pobawić."

Rora.

Już dał mi przezwisko.

"Właściwie… szukam niani dla Liama." Jego głos jest ostrożny. "Ewidentnie cię polubił, więc… Może mogłabyś tu zostać? Jeśli chcesz, oczywiście."

"Dobrze." To najbardziej lekkomyślna sylaba, jaką kiedykolwiek wypowiedziałam. Zanim odwaga wyparuje, dodaję: "Jeśli moja rodzina zapyta, gdzie poszłam, możesz powiedzieć, że źle się poczułam i wyszłam? Żeby mnie nie szukali."

Oczy Alfy Jareda wyostrzają się spojrzeniem, które przechodzi przez moje słowa i dostrzega to, czego nie wypowiedziałam: że szukanie mnie przez rodzinę nie jest misją ratunkową. Patrzy mi w oczy o ułamek sekundy dłużej, niż to wygodne, i widzę, jak zapisuje w pamięci wszystkie niedopowiedzenia, nie prosząc o żadne wyjaśnienia.

"Załatwione," mówi, gładko i prosto.

Jakby skierowanie czyjegoś życia z dala od ludzi, którzy ją niszczą, było po prostu kolejnym punktem na liście rzeczy do zrobienia tego wieczoru. Liam zeskakuje z łóżka i oplata moją nogę jak koala, któremu właśnie powiedziano, że będzie miał nowy dom. Jego ramiona ledwo obejmują moje kolano.

"Pokażę ci wszystkie moje rysunki," oznajmia w moim udzie, głos przytłumiony i pełen pewności. "Mam ich czterdzieści siedem."

"Ale najpierw, Liam, daj Isadorze dojść do siebie." Alfa Jared powstrzymuje Liama i zwraca się do mnie. "Isadora, jak poczujesz się lepiej, możesz przebrać się w dowolne ubranie z szafy naprzeciwko i zejść na dół, jak już wszyscy wyjdą."

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 3

POV Isadory

"Przestań, przestań, przestań…"

Mówię to na głos, bo mój mózg przestał słuchać już godzinę temu, a każdy nerw jest nastawiony na stację, której nie potrafię wyłączyć.

Zapach Alfy Jareda wsiąkł w pościel, ściany, samo powietrze. Gorąco z sali balowej stało się jeszcze gorsze i bardziej ukierunkowane — skurcze przesunęły się niżej, głębiej.

Jego głos dobiega z dołu, żegnając ostatnich gości i za każdym razem, gdy ten niski pomruk dociera do mnie, mięśnie moich ud zaciskają się same z siebie. Składam kolana i modlę się, żeby nie zauważył, gdy wróci na górę.

No dalej, Rora. Dlaczego miałby wracać na górę? Powiedział ci, że poczeka na dole.

Ma trzysta lat. Był przyjacielem taty. Jesteś obrzydliwa!

Moje biodra same wciskają się w łóżko, szukając nacisku, i muszę rozłożyć dłonie na materacu i przycisnąć, żeby je powstrzymać.

Przewracam się na bok i wciskam twarz w poduszkę, wdycham go — czarna herbata, proch strzelniczy, ledwo wyczuwalna gorzka nuta jakiegoś leku na ból. Mój kręgosłup wygina się, a ręka sunie w dół brzucha, zanim zatrzymam ją przy pasku spodni.

Siadam gwałtownie tak, że pokój wiruje.

Nie. Absolutnie nie. Nie tutaj. Nie o nim.

Mija godzina. Może dwie. Palące uczucie odpływa, cofa się jak przypływ, zostawiając mnie wycieńczoną, rozdygotaną i głodną. Mój żołądek burczy tak głośno, że odbija się echem od ścian, bo galowe przekąski były pięć godzin temu.

Potrzebuję czegoś do ubrania, co nie jest podartą sukienką. W jego szafie jest tyle ubrań, że mogłyby ubrać całą wioskę. Chwytam czarny t-shirt — miękki, przetarty. Sięga mi do połowy ud, a dekolt zsuwa się z jednego ramienia.

Na dole Alfa Jared jest w kuchni i podgrzewa resztki — rękawy podwinięte, Liam siedzi na blacie i macha nogami.

Bogini, te przedramiona.

Pocięte bliznami, ścięgna jak liny, żyły biegnące jak drogi pod skórą. Jego dłonie przesuwają się po blacie, a ja śledzę je wzrokiem jak człowiek patrzy na ogień, wiedząc, że zostawi ślady. Moje tętno wybiera stronę.

Te ręce dziś uderzyły Noaha. Owinęły mój nadgarstek.

Gorąco wygasło już godzinami temu, ale wszystko wciąż jest o jeden stopień za ciepłe.

"Rora!" Liam macha udkiem kurczaka jak berłem. "Tata zrobił te dobre. Z chrupiącą częścią."

"Chodzi mu o skórkę," tłumaczy Alfa Jared, stawiając talerz na pustym krześle. "Siadaj, jedz z nami."

Liam uderza nogami o blat, a Alfa Jared opiera się o zlew, ręce skrzyżowane, patrząc jak chłopiec je. Jego twarz się rozluźnia, brwi wygładzają, gdy siadam i przyciągam talerz do siebie.

Dłoń Liama przesuwa się niedbale przez stół w stronę mojego kurczaka. "Liam." Alfa Jared nie musi podnosić głosu. "To talerz Isadory."

Ręka Liama zastyga. Patrzy na ojca. Patrzy na mnie. Patrzy na kurczaka.

"Nic się nie stało," mówię, przesuwając najchrupiątszy kawałek w jego stronę. "Nie przeszkadza mi."

" Jemu przeszkadza," mówi Alfa Jared. "Ma swoje jedzenie. Po prostu cię testuje, bo jesteś nowa."

Liam rzuca mi spojrzenie czystej zdrady, jakby to ja miałam być tą łatwiejszą, a jego ojciec właśnie zepsuł cały plan.

Rumienię się. Właśnie sprzeciwiłam się Alfie.

"Przepraszam," mamroczę w jego stronę, wpatrując się w widelec. "Nie chciałam…"

"W porządku." Mówi to prawie czule. "Próbuje ten numer odkąd sięga do stołu."

Alfa Jared chwyta talerz z blatu i siada naprzeciwko mnie. Liam cichnie, skupiony na rozbieraniu kurczaka obiema rękami. Kuchnię wypełnia cisza, która byłaby komfortowa między ludźmi dobrze się znającymi.

My nie.

Czuję każdy centymetr tej przepaści, a jego głos to jedyne dziś, co sprawiło, że nie mam wrażenia, jakbym zaraz miała wyjść z własnej skóry.

"Czy naprawdę jesteś tym sławnym bokserem, z którym kiedyś przyjaźnił się mój ojciec?" Pytanie wypada zanim je powstrzymam.

Alfa Jared odkłada widelec. "Tak, pracowaliśmy razem. Był menedżerem klubu. William był jednym z najlepszych ludzi, jakich znałem."

Głos mu się łamie przy imieniu mojego ojca, staje się szorstki. Chcę zapytać więcej.

Jak dokładnie umarł? Byłaś tam? Rozmawialiście o mnie?

Ale kostki Alphy Jareda zbielały wokół widelca i zanim zdążę otworzyć usta, Liam ciągnie mnie za rękaw. „Rora, czy gąsienice mają sny?”

Wydobywa się ze mnie zaskoczony śmiech. „Nie wiem, kochanie. Może śnią o tym, że są motylami.”

Jego oczy są wpółprzymknięte, głos staje się gruby. Walczy ze snem i przegrywa. Kostki Alphy Jareda rozluźniają się wokół widelca. Moment prawdy mija, a ja pozwalam mu minąć.

„A myślisz, że one wiedzą, że zostaną motylami, czy to jakby... niespodzianka...” Broda Liama opada na pierś i zasypia na dobre, z tłuszczem z kurczaka na policzku, dłonią wciąż zaciśniętą na moim rękawie.

Alpha Jared odsuwa krzesło i okrąża stół. Delikatnie odplątuje palce Liama z mojego rękawa. „No dobrze, młody człowieku, czas do łóżka.” Podnosi Liama jedną ręką. „Powiedz dobranoc Isadorze.”

Głowa Liama opiera się o jego ramię. „Dobranoc, Rora...”

Dłoń Alphy Jareda rozpościera się na plecach Liama — szeroka, stabilna, palce wygięte, by objąć cały kręgosłup chłopca. Liam wtula się w jego szyję, nie budząc się, a Alpha Jared podnosi go wyżej, opierając brodę na czubku jego głowy. Patrzę, jak znikają na schodach.

Jak by to było, gdyby trzymał mnie w ten sposób? Tylko dlatego, że ja bym tego chciała, a on też by chciał.

Wpycham tę myśl tak szybko, że prawie się nią dławię. Potem idę na górę.

Sypialnia, którą dał mi Alpha Jared, jest na końcu korytarza od jego — czyste prześcieradła, pusta szafa, zamek w drzwiach, który działa. Sprawdziłam dwa razy.

Leżę na pościeli w jego koszulce. To jedyne, co mam — moja sukienka leży podarta i zakrwawiona na podłodze w łazience. Podciągam kolana, a brzeg materiału naciąga się na nie. Tkanina pachnie nim. Czarna herbata i proch strzelniczy. Nienawidzę, że to pomaga. Ale pomaga.

Powiedział, że tu jestem bezpieczna.

Jestem tu bezpieczna. Jestem tu bezpieczna. Jestem tu bezpieczna.

Powtarzam to, aż mój oddech zwalnia. Moje pięści wciąż zaciskają się na prześcieradłach. Moje ciało nie zarejestrowało jeszcze, że to nie jest dom Edwarda.

Do cholery, Isadora. Ogarnij się. Jesteś silniejsza od swoich demonów.

Ale moja skóra nie chce ucichnąć. Miejsce na nadgarstku, gdzie palce Alphy Jareda owinęły bandaż, wciąż drży, a za każdym razem, gdy przesuwam się w łóżku, ciepło powraca, skierowane prosto w pamięć jego przedramion.

Jesteś taka żałosna, Isadora.

Wtedy krzyk rozdziera korytarz i przestaję oddychać. Brzmi tak gardłowo, zwierzęco… należy do Alphy Jareda.

Zeskakuję z łóżka i wbiegam do jego pokoju, zanim kończę myśl.

Alpha Jared jest sam. Szamoce się na łóżku, zlany potem, z kręgosłupem tak wygiętym, że tylko głowa i pięty dotykają materaca.

Jego dłonie szarpią prześcieradła. Szczęki ma zaciśnięte tak mocno, że słyszę, jak jego zęby trzaskają o siebie. Tamten subtelny drżenie z wcześniejszego wieczoru zamieniło się w sejsmiczne trzęsienie ziemi.

Nóż upada na podłogę. „Co mam robić?”

„Środki przeciwbólowe.” Głos jak przeciągany po żwirze. „Skończyły się. Nie mogę...”

Nie kończy. Kolejny spazm szarpie jego ciałem i jego plecy odrywają się od materaca. Dźwięk, który wydobywa się z jego gardła, jest czymś pomiędzy rykiem a szlochem. Ten dźwięk czuje się w zębach, zanim uszy go usłyszą.

Wchodzę na łóżko. Obejmuję go od tyłu ramionami. Przyciskam klatkę piersiową do jego pleców i trzymam mocno.

Nigdy nie byłam tak blisko mężczyzny z własnego wyboru. Za każdym innym razem — za każdym jednym razem — byłam przytrzymywana, osaczana, chwytana.

Radości z bycia częścią mojej rodziny.

To jest inne. Moje ciało przy jego, bo wybieram tu być, a dystans między dotykiem wybranym a skradzionym jest tak ogromny, że aż zamazuje mi się wzrok.

Jego mięśnie napinają się przy mnie — jedna okropna sekunda całkowitego odrzucenia. Potem napięcie powoli ustępuje i jego ciało rozluźnia się przy moim.

Konwulsje słabną w drżenia, drżenia w dreszcze, dreszcze w bezruch. Jego oddech łapie rytm — szarpany, potem głęboki, potem powolny. Moje ramiona zaciskają się wokół niego i nie puszczam.

„Jesteś przeciwbólowym,” szepcze. Jego dłoń odnajduje moją na swojej piersi, obejmuje ją ostrożnie, nawet teraz. Jakby pytał, czy to w porządku. „Proszę, nie odchodź.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 4

POV Isadory

Gdzie, do cholery, jestem?

To pierwsza myśl, która pojawia się w mojej głowie, zanim reszta zdąży się uruchomić. Szare światło, obcy sufit i... o.

Moje czoło jest wciśnięte między łopatki Alfy Jareda. Jedno kolano zarzucone na jego biodro. Dłoń spoczywa płasko na jego klatce piersiowej, a jego oddech unosi ją i opada.

Czekaj... Zasnęliśmy. Razem. W JEGO łóżku.

Nie ruszam się. Jego plecy są ciepłe i solidne przy mojej piersi, czuję pod dłonią bicie jego serca, powolne i miarowe. Żadnych drżeń.

Cokolwiek zrobiłam zeszłej nocy, zadziałało.

Koszulka podwinęła mi się podczas snu. Gołe kolano dotyka jego biodra i ten kontakt skóra do skóry wysyła leniwe fale ciepła przez mój brzuch.

Proszę, proszę, proszę, nie budź się. Daj mi jeszcze pięć minut tego.

Nie mam zaciśniętej szczęki. To się nigdy nie zdarza. Moje ramiona są rozluźnione, dłonie otwarte, a ja czuję się jak normalna osoba, budząca się w normalny poranek. To coś nowego.

Daję sobie jeszcze trzydzieści sekund. Wiem, że to nie potrwa długo.

"WIEDZIAŁEM!" – Liam ląduje na łóżku na kolanach. Musiał być już jakiś czas obudzony i teraz wciska się między nas jak mały, zdeterminowany klin. "Wiedziałem, że ona jest naszą nową mamą! WIEDZIAŁEM! Tato, mówiłem ci!"

Śmiech wyrywa mi się, zanim zdążę go powstrzymać. Kiedy Liam uśmiecha się do mnie, zastanawiam się, czy słyszał krzyki.

Alpha Jared się porusza. Jego oddech się zmienia i czuję dokładnie ten moment, kiedy się budzi i zdaje sobie sprawę, że wciąż jestem przyciśnięta do jego pleców. Ale nic nie mówi.

"Cześć, mały robaczku" – mówię do Liama. – "Zawsze budzisz ludzi w taki sposób?"

"Tylko kiedy to ważne" – odpowiada. – "W ogrodzie jest żaba i jest tam tylko rano, musisz ją zobaczyć, zanim odejdzie."

Alpha Jared przewraca się na plecy, mruga do sufitu, potem patrzy w bok na pięciolatka, który teraz leży rozciągnięty na jego piersi. Nie patrzy na mnie.

Czy zrobiłam coś nie tak?

Zdejmuje Liama z klatki piersiowej i sadza go na materacu, po czym zsuwa nogi z łóżka. Staje plecami do mnie. Rozciąga szyję, prostuje kręgosłup.

"Nie możemy przegapić żaby. Ale najpierw potrzebujemy pozwolenia twojego taty." Mówię to do Liama, ale wzrokiem szukam oczu Alfy Jareda.

Proszę, spójrz na mnie.

"Liam, idź umyć zęby" – mówi Alpha Jared. Nie odwraca się.

"Ale tato..." – Liam patrzy na mnie szeroko otwartymi oczami, jakby liczył, że mogę to przeforsować.

Przepraszam, mały, nie mam tu takiej mocy. Właściwie – nigdzie jej nie mam.

"Teraz, Liam." Głos Alfy Jareda nabiera ostrości.

Przeczesuję ręką włosy Liama i skinieniem głowy wskazuję drzwi. Zsuwa się z łóżka i wychodzi. Drzwi zamykają się za nim, a moje ciało napina się w gotowości. Coś jest nie tak, a ja nie znam tu zasad na tyle, by wiedzieć co.

"Możesz zabierać Liama gdziekolwiek na terenie posiadłości" – mówi Alpha Jared. Jego głos jest jak lista zakupów. – "Wszędzie, poza trzecim piętrem tego domu."

Czy kiedykolwiek jeszcze na mnie spojrzysz?

"Ma jakiś harmonogram?" Jeśli chce mnie traktować jak personel, mogę się tak zachowywać. "Posiłki, drzemki, coś, co powinnam wiedzieć?"

Wreszcie się odwraca. Ale moja mała wygrana zamiera mi w gardle, bo... wow, ta klatka piersiowa.

Blizny biegną przez nią jak mapa każdej bitwy, którą przeżył. Jedna długa zakrzywia się od obojczyka do żeber. Jego brzuch jest płaski, twardy, absurdalny jak na mężczyznę w jego wieku, w każdym wieku. Srebrna blizna na kręgosłupie oplata jego lewy bok, znikając za biodrem.

Patrzę na jego twarz. Patrzy na mnie. Modlę się, żeby nie zauważył zboczenia mojego wzroku.

"Je kiedy jest głodny. Drzemie, kiedy padnie ze zmęczenia." Kieruje się do łazienki, zdejmuje ręcznik z haczyka na drzwiach. "Dziś mam spotkania. Liam nie musi wtedy być w pobliżu. Chwyta różne rzeczy i się zamartwia."

Stoi tam z ręcznikiem na ramieniu i poranne światło mu nie sprzyja. Cienie pod oczami, głębsze zmarszczki niż wczoraj, lewa dłoń drży mu przy udzie.

Chciałabym przejść przez pokój i znów go objąć. Zamiast tego powoli wypuszczam powietrze przez nos. "Wszędzie, tylko nie trzecie piętro. Zrozumiałam."

Wstaję, zanim moja twarz zdradzi, jak żałosna jestem, i idę do drzwi.

***

"Tam! Tam! Nie ruszaj się!" Liam pada na kolana przy brzegu stawu i wskazuje całą ręką. Gruba zielona żaba siedzi na kamieniu, gardło jej pulsuje. "Jest tu każdego ranka. Nazywa się Kapitan."

"Nazwales go Kapitan?" pytam z uśmiechem.

"Wygląda jak Kapitan," wzrusza ramionami Liam.

Kucam obok niego. Żaba mruga raz. Za nami rozciąga się posiadłość — falująca zieleń, stare dęby, ścieżki ogrodowe ginące w żywopłotach. "Rora, myślisz, że Kapitan ma rodzinę?"

Liam ma błoto na obu kolanach i jednym łokciu, ale cała jego twarz jest skierowana na tę żabę.

Bogini, to dziecko.

Zastanawiam się, gdzie jest jego matka. Czy odeszła, czy umarła, czy wie, co traci. "Pewnie. Gdzieś w tym stawie."

Myśli nad tym. Poważnie kiwa głową. Wtedy jego wyraz twarzy się zmienia, oczy szeroko się otwierają, usta opadają. "Rora. Zapomniałem o Wolfim!"

"Kto to Wolfie?"

Liam mruga na mnie. "Mój szary wilk. Zostawiłem go na łóżku. Nie mogę wyjść bez Wolfiego."

"Byłeś w porządku przez..."

Krzyżuje ramiona na piersi, a jego podbródek opada.

"NIE MOGĘ WYJŚĆ BEZ WOLFIEGO." Dolna warga wysuwa się, drży. "Proszę? Wrócimy super szybko."

Część mnie wie, że to gra. Poradziłby sobie bez Wolfiego.

Ale teraz ściska moje palce obiema rękami, a moje ramiona opadają. "Dobrze. Szybko wchodzimy, szybko wychodzimy. Bierzemy Wolfiego i wychodzimy."

Już ciągnie mnie z powrotem tą samą ścieżką. Alfa Jared powiedział, że jego goście będą dopiero za godzinę. Wejdziemy i wyjdziemy. Dwie minuty. Nawet nie zauważy.

Drzwi wejściowe otwierają się szeroko. Wprowadzam Liama do środka, zamykam za nami drzwi i podnoszę wzrok.

KURWA.

Noah stoi w holu. Obok niego Edward, ręce za plecami. Obaj w garniturach. Obaj patrzą na mnie.

Dlaczego tu są? Czy Alfa Jared ich wezwał? Co zamierzają mi zrobić?

Moja ręka szuka framugi, bo nogi już odmówiły posłuszeństwa.

"A więc tam się podziałaś." Noah odzyskuje rezolutność pierwszy. Jego włosy są gładko zaczesane do tyłu. Wygląda bardzo… formalnie.

Czy ONI są gośćmi Alfy Jareda?

Nie. Nie, nie, nie… Nie zaprosiłby ich tutaj. Wie, że Noah chce jego tytułu, prawda?

"Co wy tu robicie?" Wychodzi cicho. Oczy omiatają korytarz za nimi. Alfy Jareda nigdzie nie widać.

Usłyszy mnie, jeśli krzyknę?

"Rora, kim oni są?" Dłoń Liama zaciska się na mojej. Patrzy na Noaha z prawdziwym niepokojem w oczach.

"Idź na górę, maluchu." Ściskam jego dłoń i puszczam. "Idź po Wolfiego."

Biegnie po schodach. Jego kroki znikają w korytarzu i zostaję sama z rodziną.

"Mała dziwka wkradająca się do łóżka Alfy…" Edward podchodzi bliżej. Jego dłoń chwyta mój podbródek. "Nie doceniłem cię."

Jego perfumy uderzają w mój nos — ostre, drogie, przykryte szkocką, którą pije każdego ranka.

"Nie waż się mnie dotykać." Wychodzi szeptem, kiedy powinnam krzyczeć.

Próbuję wyrwać podbródek, ale jego uścisk się wzmacnia. Jego wzrok zjeżdża na koszulkę Alfy Jareda, dekolt zsunięty z jednego ramienia. Pochyla się i wdycha powietrze wzdłuż mojej szyi.

"Pachniesz nim." Jego kciuk wciska się w moją szczękę. "Podobało ci się? Rozłożyłaś nogi i płakałaś za tatusiem?"

Ściskam zęby tak mocno, że aż bolą mnie trzonowce. Chwytam jego nadgarstek obiema rękami i wbijam paznokcie w skórę po wewnętrznej stronie jego przedramienia. Jego oczy się rozszerzają.

"Zabierz od niej ręce!"

Za Edwardem, na górze schodów, Alfa Jared schodzi na dół. Liam siedzi na jego biodrze, ramiona oplatają Wolfiego.

Pewnie pobiegł prosto do Alfy Jareda, gdy tylko kazałam mu iść na górę.

Dłoń Edwarda opada z mojej szczęki. Odsuwa się, ale jego oczy jeszcze na sekundę trzymają moje. 'To jeszcze nie koniec, suko.'

Potem jego twarz przybiera dyplomatyczną maskę, dokładnie w momencie, gdy Alfa Jared dociera na dół schodów. Oddaje mi Liama do ramion i staje przed nami.

Teraz stoi między mną a Edwardem. Jego ramiona są szersze od obu ich razem. Jest o głowę wyższy od Noaha, który nawet nie drgnął, ale przestał się uśmiechać.

"Przybyliście wcześniej," mówi Alfa Jared.

Cholera, rzeczywiście są jego gośćmi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lycan's Hidden Mate

The Lycan's Hidden Mate

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa