passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lycan's Hidden Mate - Rozdział #5 - autor Nina Soelian

The Lycan's Hidden Mate

/

Rozdział 5

Rozdział 4

POV Isadory

Gdzie, do cholery, jestem?

To pierwsza myśl, która pojawia się w mojej głowie, zanim reszta zdąży się uruchomić. Szare światło, obcy sufit i... o.

Moje czoło jest wciśnięte między łopatki Alfy Jareda. Jedno kolano zarzucone na jego biodro. Dłoń spoczywa płasko na jego klatce piersiowej, a jego oddech unosi ją i opada.

Czekaj... Zasnęliśmy. Razem. W JEGO łóżku.

Nie ruszam się. Jego plecy są ciepłe i solidne przy mojej piersi, czuję pod dłonią bicie jego serca, powolne i miarowe. Żadnych drżeń.

Cokolwiek zrobiłam zeszłej nocy, zadziałało.

Koszulka podwinęła mi się podczas snu. Gołe kolano dotyka jego biodra i ten kontakt skóra do skóry wysyła leniwe fale ciepła przez mój brzuch.

Proszę, proszę, proszę, nie budź się. Daj mi jeszcze pięć minut tego.

Nie mam zaciśniętej szczęki. To się nigdy nie zdarza. Moje ramiona są rozluźnione, dłonie otwarte, a ja czuję się jak normalna osoba, budząca się w normalny poranek. To coś nowego.

Daję sobie jeszcze trzydzieści sekund. Wiem, że to nie potrwa długo.

"WIEDZIAŁEM!" – Liam ląduje na łóżku na kolanach. Musiał być już jakiś czas obudzony i teraz wciska się między nas jak mały, zdeterminowany klin. "Wiedziałem, że ona jest naszą nową mamą! WIEDZIAŁEM! Tato, mówiłem ci!"

Śmiech wyrywa mi się, zanim zdążę go powstrzymać. Kiedy Liam uśmiecha się do mnie, zastanawiam się, czy słyszał krzyki.

Alpha Jared się porusza. Jego oddech się zmienia i czuję dokładnie ten moment, kiedy się budzi i zdaje sobie sprawę, że wciąż jestem przyciśnięta do jego pleców. Ale nic nie mówi.

"Cześć, mały robaczku" – mówię do Liama. – "Zawsze budzisz ludzi w taki sposób?"

"Tylko kiedy to ważne" – odpowiada. – "W ogrodzie jest żaba i jest tam tylko rano, musisz ją zobaczyć, zanim odejdzie."

Alpha Jared przewraca się na plecy, mruga do sufitu, potem patrzy w bok na pięciolatka, który teraz leży rozciągnięty na jego piersi. Nie patrzy na mnie.

Czy zrobiłam coś nie tak?

Zdejmuje Liama z klatki piersiowej i sadza go na materacu, po czym zsuwa nogi z łóżka. Staje plecami do mnie. Rozciąga szyję, prostuje kręgosłup.

"Nie możemy przegapić żaby. Ale najpierw potrzebujemy pozwolenia twojego taty." Mówię to do Liama, ale wzrokiem szukam oczu Alfy Jareda.

Proszę, spójrz na mnie.

"Liam, idź umyć zęby" – mówi Alpha Jared. Nie odwraca się.

"Ale tato..." – Liam patrzy na mnie szeroko otwartymi oczami, jakby liczył, że mogę to przeforsować.

Przepraszam, mały, nie mam tu takiej mocy. Właściwie – nigdzie jej nie mam.

"Teraz, Liam." Głos Alfy Jareda nabiera ostrości.

Przeczesuję ręką włosy Liama i skinieniem głowy wskazuję drzwi. Zsuwa się z łóżka i wychodzi. Drzwi zamykają się za nim, a moje ciało napina się w gotowości. Coś jest nie tak, a ja nie znam tu zasad na tyle, by wiedzieć co.

"Możesz zabierać Liama gdziekolwiek na terenie posiadłości" – mówi Alpha Jared. Jego głos jest jak lista zakupów. – "Wszędzie, poza trzecim piętrem tego domu."

Czy kiedykolwiek jeszcze na mnie spojrzysz?

"Ma jakiś harmonogram?" Jeśli chce mnie traktować jak personel, mogę się tak zachowywać. "Posiłki, drzemki, coś, co powinnam wiedzieć?"

Wreszcie się odwraca. Ale moja mała wygrana zamiera mi w gardle, bo... wow, ta klatka piersiowa.

Blizny biegną przez nią jak mapa każdej bitwy, którą przeżył. Jedna długa zakrzywia się od obojczyka do żeber. Jego brzuch jest płaski, twardy, absurdalny jak na mężczyznę w jego wieku, w każdym wieku. Srebrna blizna na kręgosłupie oplata jego lewy bok, znikając za biodrem.

Patrzę na jego twarz. Patrzy na mnie. Modlę się, żeby nie zauważył zboczenia mojego wzroku.

"Je kiedy jest głodny. Drzemie, kiedy padnie ze zmęczenia." Kieruje się do łazienki, zdejmuje ręcznik z haczyka na drzwiach. "Dziś mam spotkania. Liam nie musi wtedy być w pobliżu. Chwyta różne rzeczy i się zamartwia."

Stoi tam z ręcznikiem na ramieniu i poranne światło mu nie sprzyja. Cienie pod oczami, głębsze zmarszczki niż wczoraj, lewa dłoń drży mu przy udzie.

Chciałabym przejść przez pokój i znów go objąć. Zamiast tego powoli wypuszczam powietrze przez nos. "Wszędzie, tylko nie trzecie piętro. Zrozumiałam."

Wstaję, zanim moja twarz zdradzi, jak żałosna jestem, i idę do drzwi.

***

"Tam! Tam! Nie ruszaj się!" Liam pada na kolana przy brzegu stawu i wskazuje całą ręką. Gruba zielona żaba siedzi na kamieniu, gardło jej pulsuje. "Jest tu każdego ranka. Nazywa się Kapitan."

"Nazwales go Kapitan?" pytam z uśmiechem.

"Wygląda jak Kapitan," wzrusza ramionami Liam.

Kucam obok niego. Żaba mruga raz. Za nami rozciąga się posiadłość — falująca zieleń, stare dęby, ścieżki ogrodowe ginące w żywopłotach. "Rora, myślisz, że Kapitan ma rodzinę?"

Liam ma błoto na obu kolanach i jednym łokciu, ale cała jego twarz jest skierowana na tę żabę.

Bogini, to dziecko.

Zastanawiam się, gdzie jest jego matka. Czy odeszła, czy umarła, czy wie, co traci. "Pewnie. Gdzieś w tym stawie."

Myśli nad tym. Poważnie kiwa głową. Wtedy jego wyraz twarzy się zmienia, oczy szeroko się otwierają, usta opadają. "Rora. Zapomniałem o Wolfim!"

"Kto to Wolfie?"

Liam mruga na mnie. "Mój szary wilk. Zostawiłem go na łóżku. Nie mogę wyjść bez Wolfiego."

"Byłeś w porządku przez..."

Krzyżuje ramiona na piersi, a jego podbródek opada.

"NIE MOGĘ WYJŚĆ BEZ WOLFIEGO." Dolna warga wysuwa się, drży. "Proszę? Wrócimy super szybko."

Część mnie wie, że to gra. Poradziłby sobie bez Wolfiego.

Ale teraz ściska moje palce obiema rękami, a moje ramiona opadają. "Dobrze. Szybko wchodzimy, szybko wychodzimy. Bierzemy Wolfiego i wychodzimy."

Już ciągnie mnie z powrotem tą samą ścieżką. Alfa Jared powiedział, że jego goście będą dopiero za godzinę. Wejdziemy i wyjdziemy. Dwie minuty. Nawet nie zauważy.

Drzwi wejściowe otwierają się szeroko. Wprowadzam Liama do środka, zamykam za nami drzwi i podnoszę wzrok.

KURWA.

Noah stoi w holu. Obok niego Edward, ręce za plecami. Obaj w garniturach. Obaj patrzą na mnie.

Dlaczego tu są? Czy Alfa Jared ich wezwał? Co zamierzają mi zrobić?

Moja ręka szuka framugi, bo nogi już odmówiły posłuszeństwa.

"A więc tam się podziałaś." Noah odzyskuje rezolutność pierwszy. Jego włosy są gładko zaczesane do tyłu. Wygląda bardzo… formalnie.

Czy ONI są gośćmi Alfy Jareda?

Nie. Nie, nie, nie… Nie zaprosiłby ich tutaj. Wie, że Noah chce jego tytułu, prawda?

"Co wy tu robicie?" Wychodzi cicho. Oczy omiatają korytarz za nimi. Alfy Jareda nigdzie nie widać.

Usłyszy mnie, jeśli krzyknę?

"Rora, kim oni są?" Dłoń Liama zaciska się na mojej. Patrzy na Noaha z prawdziwym niepokojem w oczach.

"Idź na górę, maluchu." Ściskam jego dłoń i puszczam. "Idź po Wolfiego."

Biegnie po schodach. Jego kroki znikają w korytarzu i zostaję sama z rodziną.

"Mała dziwka wkradająca się do łóżka Alfy…" Edward podchodzi bliżej. Jego dłoń chwyta mój podbródek. "Nie doceniłem cię."

Jego perfumy uderzają w mój nos — ostre, drogie, przykryte szkocką, którą pije każdego ranka.

"Nie waż się mnie dotykać." Wychodzi szeptem, kiedy powinnam krzyczeć.

Próbuję wyrwać podbródek, ale jego uścisk się wzmacnia. Jego wzrok zjeżdża na koszulkę Alfy Jareda, dekolt zsunięty z jednego ramienia. Pochyla się i wdycha powietrze wzdłuż mojej szyi.

"Pachniesz nim." Jego kciuk wciska się w moją szczękę. "Podobało ci się? Rozłożyłaś nogi i płakałaś za tatusiem?"

Ściskam zęby tak mocno, że aż bolą mnie trzonowce. Chwytam jego nadgarstek obiema rękami i wbijam paznokcie w skórę po wewnętrznej stronie jego przedramienia. Jego oczy się rozszerzają.

"Zabierz od niej ręce!"

Za Edwardem, na górze schodów, Alfa Jared schodzi na dół. Liam siedzi na jego biodrze, ramiona oplatają Wolfiego.

Pewnie pobiegł prosto do Alfy Jareda, gdy tylko kazałam mu iść na górę.

Dłoń Edwarda opada z mojej szczęki. Odsuwa się, ale jego oczy jeszcze na sekundę trzymają moje. 'To jeszcze nie koniec, suko.'

Potem jego twarz przybiera dyplomatyczną maskę, dokładnie w momencie, gdy Alfa Jared dociera na dół schodów. Oddaje mi Liama do ramion i staje przed nami.

Teraz stoi między mną a Edwardem. Jego ramiona są szersze od obu ich razem. Jest o głowę wyższy od Noaha, który nawet nie drgnął, ale przestał się uśmiechać.

"Przybyliście wcześniej," mówi Alfa Jared.

Cholera, rzeczywiście są jego gośćmi.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 5

Perspektywa Jareda

Ci skurwiele przyszli do mojego domu i nazwali dziewczynę, którą chronię, dziwką.

Pozwoliłem im żyć tylko dlatego, że ona patrzy.

Isadora stoi przy drzwiach wejściowych z Liamem na biodrze. Jest blada. Jej oczy są zbyt szeroko otwarte, a oddech zbyt szybki. Przyciska Liama do swojej piersi.

Chciałbym wynieść ją z tego domu i zabrać daleko od każdego mężczyzny, który kiedykolwiek sprawił, że drżała w ten sposób. Wliczając mnie, bo wpuściłem ich przez drzwi.

Tak mi przykro, Williamie. Że nie dotrzymałem swojej części umowy.

Zawiodłem mojego najlepszego przyjaciela po raz kolejny. Ojciec Isadory umarł na moich kolanach, a ostatnią rzeczą, o którą mnie poprosił, było chronić jego córkę. Ale po jego śmierci nie mogłem spojrzeć jego żonie w oczy. Nie mogłem odwiedzić. Nie mogłem stawić czoła Isadorze.

Więc trzymałem się z daleka, a Edward zamienił jej życie w piekło, którego powinienem był jej oszczędzić.

Edward odchrząkuje. "Doceniamy, że nas wezwałeś, Alfo. Naprawdę. Bardzo się martwiliśmy o naszą dziewczynę."

Naszą dziewczynę.

Górna warga Isadory unosi się w grymasie. Jej oczy zwężają się, a podbródek cofa, jakby właśnie poczuła coś zgniłego na języku.

Ona nie jest waszą dziewczyną. Nigdy nie była waszą dziewczyną.

"Nie dlatego tu jesteście," mówię.

Edward mruga. Jego lewe oko drga. Usta układają się ponownie w uśmiech troskliwego ojca. "To dlaczego tu jesteśmy, Alfo?"

Ignoruję go, odwracam się do Isadory. Jej oczy szukają czegoś na mojej twarzy — mam nadzieję, że to znajduje. "Liam ma teraz Wolfiego. Zanieś go do ogrodu."

Kiwnęła głową, przesuwa Liama wyżej na biodrze i wychodzi za drzwi, nie patrząc na Edwarda ani Noaha. Drzwi zamykają się za nią z cichym kliknięciem. Jej kroki przechodzą przez patio. Potem milkną.

Wskazuję na krzesła po drugiej stronie stołu i pierwszy siadam. Potem uśmiecham się do nich. "Proszę, usiądźcie."

Edward siada i zakłada nogę na nogę. Próbuję wyglądać na wyluzowanego. Niemal mu się udaje, ale palce stukają o podłokietnik raz, zanim się opanuje i przestaje. Pachnie szkocką i starym potem.

Noah rzuca się na krzesło obok niego, szczęka zaciśnięta, podbródek uniesiony. To jego imitacja autorytetu. Ale wybiera krzesło najdalej ode mnie, a jego oczy mierzą odległość do drzwi.

Obserwowałem tego chłopaka przez lata. Chce mojego tytułu, ale nie ma, kurwa, pojęcia, co z nim zrobić.

Mógłbym go zjeść na śniadanie.

"Chciałem z góry powiedzieć, że doceniamy, iż nas przyjąłeś, Alfo." Palce Edwarda znajdują jego mankiety. Pociąga lewy, potem prawy, potem spogląda ukradkiem na Noaha, który patrzy prosto przed siebie. Edward przełyka ślinę i odwraca się znów do mnie.

Dalej, Eddie. Chcę zobaczyć, jak daleko zajdziesz z tym gównem.

"Martwiliśmy się o Isadorę." Edward rozkłada dłonie. "To trudna dziewczyna. Skłonna do kłamstw."

"Bardzo skłonna," dodaje Noah. Jego palce zaciskają się na kolanie.

"Niektóre dzieci po prostu odmawiają przyjęcia pomocy." Edward kręci głową.

"Uciekła dwa razy jeszcze przed tym," Noah spogląda na ojca szukając potwierdzenia. Edward kiwa głową. Żaden nie patrzy na mnie dłużej niż dwie sekundy.

Wiem, co jej zrobiliście, wy bezużyteczne gówna. Widziałem siniaki.

Moja lewa dłoń zaciska się w pięść. Srebro przesyła impuls od kręgosłupa przez ramię, łokieć, nadgarstek — każdy staw płonie jak lont prowadzący do moich palców.

Mój wzrok zwęża się do jednego punktu. Rozkładam dłoń na stole i trzymam ją tam, tłumiąc drżenie w dębie, bo alternatywą jest twarz Edwarda. Edward patrzy, jak moja ręka drży na drewnie. Oczy mrużą się nieznacznie. Lewa brew unosi.

Kurwa, właśnie dałem mu słabość.

Potrzebuję Isadory TERAZ!

"Zawsze była dramatyczna," Noah odchyla się na krześle, zakładając kostkę na kolano. "Na gali przyszła do łazienki i praktycznie rzuciła mi się w ramiona. Próbowałem..."

"Dość." Moja pięść uderza w stół. Dąb pęka na środku. Drzazgi wbijają mi się w skórę. "Otworzysz jeszcze raz usta na temat córki Williama, a zamknę je na zawsze."

Usta Noaha zatrzaskują się tak gwałtownie, że słyszę klik zębów. Jego oczy przeskakują na pęknięty stół, na moją pięść, na ojca. Edward kładzie dłoń na ramieniu Noaha, uspokajając go. Potem odwraca się do mnie, pochyla.

„Jesteśmy jej rodziną, Alfo. Mamy obowiązek troski. I muszę być z tobą szczery — ten obraz mnie niepokoi.” Składa dłonie na stole.

Grożą mi, kurwa?

„Młoda dziewczyna. Sama przez noc w domu niepołączonego partnerstwem lykana Alfy, starszego od niej o wieki. W jego ubraniach… Pewnie nawet śpiąca w jego łóżku.”

Srebro znów uderza. Moje lewe ramię sztywnieje. Ból pełznie w dół ręki i pozwalam mu, bo teraz to jedyne, co mnie trzyma na tym krześle, zamiast po drugiej stronie stołu z rękami zaciskającymi się na jego gardle.

„Nie chciałbym, żeby rozeszły się plotki. Ze względu na Isadorę, oczywiście. Jej reputacja jest krucha.”

Mógłbym was obu zabić, zanim wasze serca zdążą ponownie uderzyć.

„Poza tym, wygląda zupełnie jak kobieta z portretu na trzecim piętrze, prawda?” Edward prostuje się. Unosi podbródek. „Musi być trudno, mieć przy sobie kogoś z twarzą twojej zmarłej żony.”

Tym razem stół pęka. Jestem po drugiej stronie roztrzaskanych desek, zanim dwie połowy dotkną podłogi. Moja dłoń zaciska się na gardle Edwarda i podnoszę go z krzesła. Jego stopy odrywają się od ziemi. Palce szarpią mój nadgarstek.

Noah rzuca się do przodu. Łapię go wolną ręką — płasko na klatkę piersiową — i wbijam z powrotem w krzesło tak mocno, że drewno pęka pod nim. Zostaje na miejscu. Przysuwam twarz Edwarda do swojej. Jego oddech jest kwaśny. Puls wali pod moją dłonią.

„Jeśli jeszcze raz wspomnisz o mojej żonie…” Srebro wrzeszczy w moim kręgosłupie, ale nie dbam o nic oprócz dźwięku tchawicy tego skurwiela pod moimi palcami. „Zakopię cię pod ogrodem, przez który Isadora będzie codziennie przechodzić.”

Ściskam na tyle mocno, że jego ręce przestają drapać, a zaczynają pukać. Robią to, czego jego duma nie pozwala powiedzieć ustami.

„Zrozumiano?” pytam.

Oczy Edwarda wytrzeszczają się. Szczęka pracuje pod moim chwytem. Nie kiwa głową ani nie odzywa się.

Uparty, głupi skurwysyn.

„Zrozumiano, Alfo.” Głos Noaha dochodzi zza moich pleców, napięty i opanowany. Najmądrzej, jak kiedykolwiek go słyszałem. „Nie chcemy konfliktu. Będziemy trzymać się z daleka od Isadory. Masz nasze słowo.”

Trzymam Edwarda jeszcze pięć sekund. Potem otwieram dłoń. Opada. Upada na kolana, dysząc, jedną ręką opiera się o ścianę.

Odwracam się do Noaha.

„Widzisz, chłopcze”, poprawiam koszulę, prostuję kołnierz, „nie ufam twojemu słowu.”

Przechodzę przez szczątki stołu. Drzazga chrzęści pod moim butem.

„I nie ufam jego.” Skinieniem wskazuję Edwarda. Klęczy, drugą ręką trzyma się za gardło, dysząc krótkimi, mokrymi oddechami.

„Ale ufam temu.”

Opadam na krzesło. Odsuwam się, zakładam nogę na nogę.

„Jeśli którykolwiek z was zbliży się do niej ponownie, jeśli ją zobaczycie i nie odwrócicie się, jeśli usłyszycie jej imię i nie stracicie pamięci…” Utrzymuję spojrzenie. Jego szczęka jest tak zaciśnięta, że widzę drgający pod skórą mięsień. „Wyrzucę was z tej watahy.”

Noah zaczyna podrygiwać kolanami.

„I wiedzcie, mam trzy wieki przysług do odebrania. Każdy Alfa, który mi coś zawdzięcza, a to większość z nich, nigdy was nie przyjmie. Jasne?”

Przełyk Noaha porusza się raz. Drugi. Oczy ma szkliste, nozdrza rozszerzają się przy każdym oddechu, ale kiwa głową.

Potem idzie do ojca. Wsuwając rękę pod ramię Edwarda, stawia go na nogi. Edward kołysze się, palce wciąż przy siniejącym gardle. Noah stabilizuje go ramieniem i prowadzi do drzwi.

„Edward”, mówię, a oni się zatrzymują. Plecy Edwarda sztywnieją. „Jeśli dowiem się, że wszedłeś gdziekolwiek w moim domu, gdzie goście nie mają wstępu, zakopię twojego syna tuż obok ciebie w tym ogrodzie.”

Edward się nie odwraca. Przepycha się przez drzwi, Noah zamyka je za nimi.

Moja dłoń nie przestaje się trząść. Opieram obie ręce na oparciu krzesła i oddycham przez to. Wdech. Wydech. Wdech. Wydech. Nie pomaga.

Nic nie pomogło od chwili, gdy Isadora opuściła pokój.

Przez okno słyszę głos Liama niosący się przez ogród. Potem śmiech Isadory, cichy i zaskoczony. I wtedy srebro w moim kręgosłupie cichnie, jakby nawet kula wiedziała, że ona jest blisko.

Twoja córka nigdy już nie zazna cierpienia, Williamie. Przysięgam to na grób Eleny.

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 6

POV Isadory

Czy ten mężczyzna zamierza wykarmić całą cholerną armię?

Alfa Jared rozładowuje wózek na ladę — steki, chleb, mleko, jajka, cztery rodzaje sera, makaron, ryż, kurczak, więcej steków i coś w słoiku, co wygląda, jakby zostało ukiszone w epoce renesansu.

Liam siedzi na moim biodrze, machając nogami o mój bok i komentując każdy produkt, który przechodzi obok. „To jest ten dobry ser, Rora. Tata je go dużym nożem.”

Patrzę na ręce Alfy Jareda. Wózek był pełny w piętnaście minut. Bez listy. To zdecydowanie mężczyzna, który dokładnie wie, czego chce i ile tego potrzeba.

Jeśli jest taki nienasycony w kwestii zakupów, to zastanawiam się, jaki jest w…

„Och, jaka piękna rodzina.”

Kasjerka promienieje do nas zza kasy. Jej wzrok wędruje od Alfy Jareda do mnie, potem do Liama. Dżinsy i bluzka, które Alfa Jared zostawił dziś rano pod moimi drzwiami, pasują idealnie. Staram się nie myśleć, do kogo należały przede mną.

„Pańska córka jest urocza, proszę pana” — dodaje. „A ten maluch — te oczy! Ma je po mamie, prawda?”

Krew napływa mi do twarzy tak szybko, że dziwię się, iż nie słychać żadnego dźwięku. Przed chwilą myślałam o tym mężczyźnie w łóżku, a teraz obca kobieta nazywa mnie jego córką. Chcę, by podłoga się otworzyła i wciągnęła mnie do samego środka ziemi.

„To nie jest moja córka.” Alfa Jared mówi to, nie podnosząc wzroku. Podaje kartę.

Uśmiech kasjerki gaśnie. „Och, przepraszam, po prostu założyłam…”

Alfa Jared wbija PIN. Nic nie mówi.

To opiekunka mojego syna. To następna kwestia. Cztery słowa. Bardzo proste. Dlaczego ich nie mówisz? Dlaczego jestem taka rozgrzana?

Alfa Jared bierze torby. Kieruje się do wyjścia. Rozmowa zakończona.

„Dziękuję”, mówię do kasjerki, bo ktoś tu powinien mieć maniery.

Uśmiecham się. Ale cokolwiek teraz mam na twarzy, nie jest to uśmiech profesjonalnej opiekunki, bo kasjerka patrzy na mnie, potem na plecy Alfy Jareda, a jej wyraz twarzy mięknie w coś absolutnie żenującego.

Układa usta na bezgłośne ‘Powodzenia, kochanie’ i ja chcę umrzeć.

Alfa Jared wychodzi z czterema torbami w jednej ręce, a ja podążam za nim z Liamem na biodrze.

„Rora, widziałaś homara? Dlaczego miał gumki? Czy jest niebezpieczny?” Wypowiada to prosto do mojego ucha. „Możemy jednego wziąć? Nie do jedzenia, tylko żeby był.”

„Homary to nie zwierzątka domowe, kochanie.” Podnoszę go wyżej.

„Kapitan też nie jest zwierzątkiem, a mieszka z nami.” Przechyla głowę, unosząc brwi.

„To co innego. Kapitan to żaba, która mieszka w stawie.”

„Jak?”

Alfa Jared zatrzymuje się przed witryną sklepu i wpadam prosto na jego plecy. Nos uderza w jego łopatkę. Liam podskakuje na moim biodrze i chichocze. Alfa Jared nie drgnie. Jakbym uderzyła w ścianę.

„Przepraszam, ja…”

Kiwnął głową w stronę drzwi. To butik z jedynym manekinem w oknie, ubranym w jedwabną halkę w kolorze szampańskiego złota, bez metki z ceną.

„Zadzwoniłem wcześniej. Mamy go na godzinę.” Mówi to tak, jakby robił tu zakupy w każdy wtorek. „Weź, czego potrzebujesz. My z Liamem usiądziemy na ławce na zewnątrz.”

Patrzę przez szybę. Wieszaki są rzadko ustawione, bo każda rzecz ma własne światło, własny wieszak, własne metry przestrzeni do oddychania.

Ostatni raz, kiedy mężczyzna kazał mi wybrać ubrania, był to Edward, stojący za mną, gdy przymierzałam sukienki do jego akceptacji. Tę, którą wybrał, poparł spojrzeniem, które mówiło: ‘Chcę cię w tym dziś wieczorem.’

Oczywiście jej nie założyłam.

Moje ręce zwisają po bokach. „Alfa Jared, to miejsce jest…”

„Twoje na godzinę” — powtarza. Potem siada na ławce, sadza Liama na kolanie i patrzy na mnie bez żadnych oczekiwań. „Nie spiesz się.”

„W środku też jest ławka.” Kiwnęłam głową w stronę okna. Butik jest pusty — żadnej obsługi za ladą, nikogo przy kasie. „Jeśli coś ma zamek, mogłabym potrzebować…”

Nie kończę zdania, bo znowu się rumienię.

„Tato, chodźmy do środka.” Liam zsuwa się z kolana Alfy Jareda i łapie go za rękę. „Chcę usiąść na tej eleganckiej ławce.”

Alfa Jared patrzy na mnie. Patrzy na Liama. Wstaje. „Prowadź.”

***

Od sześciu minut walczę z tym zamkiem błyskawicznym.

Dżinsy leżą złożone na ławce — dwie pary, ciemny denim, mój rozmiar po raz pierwszy od dwóch lat. Obok nich trzy bluzki. Wszystko w porządku. Wszystko zapięte, z guziczkami, ułożone.

Potem zobaczyłam tę ciemnoniebieską sukienkę. Pasuje wszędzie poza plecami, gdzie zamek zatrzymał się między moimi łopatkami, a moja ręka nie wygina się na tyle, żeby go dosięgnąć. Pamiątka od Noaha skutecznie mi to uniemożliwia.

Po prostu go poproś. Jest pięć metrów dalej. To tylko cholerny zamek.

Ale nie mogę. Lustro pokazuje mi dokładnie to, co on by zobaczył, gdyby wszedł — nagie plecy, sukienka rozchylona, skóra zarumieniona od wysiłku.

Wyobrażam sobie jego pokryte bliznami palce odnajdujące zamek. Ciepło jego dłoni między moimi łopatkami. Drżenie przeszywające kręgosłup. Jego oddech na mojej szyi. Uda same zaciskają mi się razem i chwytam ścianę.

"Wszystko w porządku?" Jego głos dobiega z drugiej strony zasłony, niski i cierpliwy. Godzina musi już dobiegać końca.

Zamykam oczy. Wypuszczam powietrze.

"Zamek się zaciął." Ledwo to wydobywam. "Nie mogę go dosięgnąć."

Pauza. Potem słyszę jego kroki na drewnianej podłodze.

"Zostań tu z Wolfim, stary. Zaraz wrócę."

"Mogę iść?" Słyszę, jak Liam zsuwa się z ławki.

"Nie," mówi Alpha Jared.

"Ale—"

"Liam."

Ławka skrzypi, gdy Liam z powrotem siada. Potem kroki zbliżają się. Kółka zasłony szeleszczą na karniszu. Wchodzi i powietrze się zmienia.

Jest tuż za mną. Tak blisko, że czuję jego klatkę piersiową niemal dotykającą moich nagich pleców, gdzie sukienka jest rozpięta.

"Nie ruszaj się." Jego głos pada na tył mojej szyi, a moje kolana miękną.

Jego palce odnajdują zapięcie na środku kręgosłupa. Pierwszy dotyk to kostki muskające nagą skórę i każdy mój nerw się budzi.

Podciąga zamek o jeden centymetr. Materiał napina się na moich żebrach, a jego oddech jest ciepły i równy na moim ramieniu. Patrzę w lustro, obserwując jego dłonie przesuwające się po moim kręgosłupie i chcę, żeby przestały iść do góry. Chcę, żeby zaczęły iść w dół.

Rozepnij go. Rozepnij go całkowicie.

"Drżysz," mówię, bo jeśli nic nie powiem, oprę się o niego.

"Srebro tak robi." Jego palce przesuwają się o kolejny centymetr.

"Boli teraz?"

"Mniej niż zwykle." Kolejny centymetr. Jego kciuk sunie po skórze obok ścieżki zamka i nie ma szans, że to przypadek. "Ty to wyciszasz. Nie wiem dlaczego."

Moje odbicie jest zarumienione. Usta mam rozchylone. W lustrze łapię jego wzrok — ciemny, skupiony, utkwiony w miejscu, gdzie jego palce stykają się z moją skórą.

"Może to wilcza rzecz," mówię. "Niektóre wilki potrafią wchłaniać ból przez kontakt. Mój tata mawiał, że niektórzy ludzie po prostu — są stworzeni, by się nawzajem uspokajać."

Jego dłoń przestała się poruszać. Zamek jest zapięty, ale jego palce wciąż leżą na moich plecach, opierając się o materiał między łopatkami. Kciuk przesuwa się — ledwie, o kilka milimetrów — i muska górę mojego kręgosłupa.

Jego odbicie przełyka ciężko ślinę. Nozdrza mu się rozszerzają. Jego wzrok wędruje od ręki do nagiej skóry mojej szyi, do mojej twarzy w lustrze i to, co tam widzę, to… pożądanie. Ledwo poskromione.

"Alpha Jared, ja…" Nie kończę. Nie wiem, co powiedzieć.

Moje ramiona cofają się o pół centymetra w jego stronę. Przestaje oddychać. Wtedy jego dłoń odrywa się od moich pleców i zimne powietrze wypełnia miejsce, gdzie przed chwilą był jego dotyk.

"Powinniśmy już kończyć." Mówi to już w połowie przez zasłonę, głosem zredukowanym do porannego tonu listy zakupów. Jego buty stukają szybko o drewno.

Po kilku minutach wychodzę z przymierzalni. Miejsce między moimi łopatkami, gdzie leżała jego dłoń, wciąż jest ciepłe. Albo sobie to wyobrażam.

Albo chcę sobie to wyobrażać. Już sama nie wiem.

Odbiera ode mnie sukienkę bez kontaktu wzrokowego. Składa ją do torby razem z resztą i idzie do samoobsługowej kasy. Przytulam Liama i próbuję przestać odtwarzać ostatnie pięć minut w kółko.

Nie udaje mi się zupełnie.

Na zewnątrz popołudniowe słońce zalewa parking białymi taflami. Alpha Jared ładuje torby do bagażnika jedną ręką. Potem zatrzymuje się w pół kroku. "Wsiadaj do samochodu. NATYCHMIAST!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lycan's Hidden Mate

The Lycan's Hidden Mate

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa