Perspektywa Jareda
Ci skurwiele przyszli do mojego domu i nazwali dziewczynę, którą chronię, dziwką.
Pozwoliłem im żyć tylko dlatego, że ona patrzy.
Isadora stoi przy drzwiach wejściowych z Liamem na biodrze. Jest blada. Jej oczy są zbyt szeroko otwarte, a oddech zbyt szybki. Przyciska Liama do swojej piersi.
Chciałbym wynieść ją z tego domu i zabrać daleko od każdego mężczyzny, który kiedykolwiek sprawił, że drżała w ten sposób. Wliczając mnie, bo wpuściłem ich przez drzwi.
Tak mi przykro, Williamie. Że nie dotrzymałem swojej części umowy.
Zawiodłem mojego najlepszego przyjaciela po raz kolejny. Ojciec Isadory umarł na moich kolanach, a ostatnią rzeczą, o którą mnie poprosił, było chronić jego córkę. Ale po jego śmierci nie mogłem spojrzeć jego żonie w oczy. Nie mogłem odwiedzić. Nie mogłem stawić czoła Isadorze.
Więc trzymałem się z daleka, a Edward zamienił jej życie w piekło, którego powinienem był jej oszczędzić.
Edward odchrząkuje. "Doceniamy, że nas wezwałeś, Alfo. Naprawdę. Bardzo się martwiliśmy o naszą dziewczynę."
Naszą dziewczynę.
Górna warga Isadory unosi się w grymasie. Jej oczy zwężają się, a podbródek cofa, jakby właśnie poczuła coś zgniłego na języku.
Ona nie jest waszą dziewczyną. Nigdy nie była waszą dziewczyną.
"Nie dlatego tu jesteście," mówię.
Edward mruga. Jego lewe oko drga. Usta układają się ponownie w uśmiech troskliwego ojca. "To dlaczego tu jesteśmy, Alfo?"
Ignoruję go, odwracam się do Isadory. Jej oczy szukają czegoś na mojej twarzy — mam nadzieję, że to znajduje. "Liam ma teraz Wolfiego. Zanieś go do ogrodu."
Kiwnęła głową, przesuwa Liama wyżej na biodrze i wychodzi za drzwi, nie patrząc na Edwarda ani Noaha. Drzwi zamykają się za nią z cichym kliknięciem. Jej kroki przechodzą przez patio. Potem milkną.
Wskazuję na krzesła po drugiej stronie stołu i pierwszy siadam. Potem uśmiecham się do nich. "Proszę, usiądźcie."
Edward siada i zakłada nogę na nogę. Próbuję wyglądać na wyluzowanego. Niemal mu się udaje, ale palce stukają o podłokietnik raz, zanim się opanuje i przestaje. Pachnie szkocką i starym potem.
Noah rzuca się na krzesło obok niego, szczęka zaciśnięta, podbródek uniesiony. To jego imitacja autorytetu. Ale wybiera krzesło najdalej ode mnie, a jego oczy mierzą odległość do drzwi.
Obserwowałem tego chłopaka przez lata. Chce mojego tytułu, ale nie ma, kurwa, pojęcia, co z nim zrobić.
Mógłbym go zjeść na śniadanie.
"Chciałem z góry powiedzieć, że doceniamy, iż nas przyjąłeś, Alfo." Palce Edwarda znajdują jego mankiety. Pociąga lewy, potem prawy, potem spogląda ukradkiem na Noaha, który patrzy prosto przed siebie. Edward przełyka ślinę i odwraca się znów do mnie.
Dalej, Eddie. Chcę zobaczyć, jak daleko zajdziesz z tym gównem.
"Martwiliśmy się o Isadorę." Edward rozkłada dłonie. "To trudna dziewczyna. Skłonna do kłamstw."
"Bardzo skłonna," dodaje Noah. Jego palce zaciskają się na kolanie.
"Niektóre dzieci po prostu odmawiają przyjęcia pomocy." Edward kręci głową.
"Uciekła dwa razy jeszcze przed tym," Noah spogląda na ojca szukając potwierdzenia. Edward kiwa głową. Żaden nie patrzy na mnie dłużej niż dwie sekundy.
Wiem, co jej zrobiliście, wy bezużyteczne gówna. Widziałem siniaki.
Moja lewa dłoń zaciska się w pięść. Srebro przesyła impuls od kręgosłupa przez ramię, łokieć, nadgarstek — każdy staw płonie jak lont prowadzący do moich palców.
Mój wzrok zwęża się do jednego punktu. Rozkładam dłoń na stole i trzymam ją tam, tłumiąc drżenie w dębie, bo alternatywą jest twarz Edwarda. Edward patrzy, jak moja ręka drży na drewnie. Oczy mrużą się nieznacznie. Lewa brew unosi.
Kurwa, właśnie dałem mu słabość.
Potrzebuję Isadory TERAZ!
"Zawsze była dramatyczna," Noah odchyla się na krześle, zakładając kostkę na kolano. "Na gali przyszła do łazienki i praktycznie rzuciła mi się w ramiona. Próbowałem..."
"Dość." Moja pięść uderza w stół. Dąb pęka na środku. Drzazgi wbijają mi się w skórę. "Otworzysz jeszcze raz usta na temat córki Williama, a zamknę je na zawsze."
Usta Noaha zatrzaskują się tak gwałtownie, że słyszę klik zębów. Jego oczy przeskakują na pęknięty stół, na moją pięść, na ojca. Edward kładzie dłoń na ramieniu Noaha, uspokajając go. Potem odwraca się do mnie, pochyla.
„Jesteśmy jej rodziną, Alfo. Mamy obowiązek troski. I muszę być z tobą szczery — ten obraz mnie niepokoi.” Składa dłonie na stole.
Grożą mi, kurwa?
„Młoda dziewczyna. Sama przez noc w domu niepołączonego partnerstwem lykana Alfy, starszego od niej o wieki. W jego ubraniach… Pewnie nawet śpiąca w jego łóżku.”
Srebro znów uderza. Moje lewe ramię sztywnieje. Ból pełznie w dół ręki i pozwalam mu, bo teraz to jedyne, co mnie trzyma na tym krześle, zamiast po drugiej stronie stołu z rękami zaciskającymi się na jego gardle.
„Nie chciałbym, żeby rozeszły się plotki. Ze względu na Isadorę, oczywiście. Jej reputacja jest krucha.”
Mógłbym was obu zabić, zanim wasze serca zdążą ponownie uderzyć.
„Poza tym, wygląda zupełnie jak kobieta z portretu na trzecim piętrze, prawda?” Edward prostuje się. Unosi podbródek. „Musi być trudno, mieć przy sobie kogoś z twarzą twojej zmarłej żony.”
Tym razem stół pęka. Jestem po drugiej stronie roztrzaskanych desek, zanim dwie połowy dotkną podłogi. Moja dłoń zaciska się na gardle Edwarda i podnoszę go z krzesła. Jego stopy odrywają się od ziemi. Palce szarpią mój nadgarstek.
Noah rzuca się do przodu. Łapię go wolną ręką — płasko na klatkę piersiową — i wbijam z powrotem w krzesło tak mocno, że drewno pęka pod nim. Zostaje na miejscu. Przysuwam twarz Edwarda do swojej. Jego oddech jest kwaśny. Puls wali pod moją dłonią.
„Jeśli jeszcze raz wspomnisz o mojej żonie…” Srebro wrzeszczy w moim kręgosłupie, ale nie dbam o nic oprócz dźwięku tchawicy tego skurwiela pod moimi palcami. „Zakopię cię pod ogrodem, przez który Isadora będzie codziennie przechodzić.”
Ściskam na tyle mocno, że jego ręce przestają drapać, a zaczynają pukać. Robią to, czego jego duma nie pozwala powiedzieć ustami.
„Zrozumiano?” pytam.
Oczy Edwarda wytrzeszczają się. Szczęka pracuje pod moim chwytem. Nie kiwa głową ani nie odzywa się.
Uparty, głupi skurwysyn.
„Zrozumiano, Alfo.” Głos Noaha dochodzi zza moich pleców, napięty i opanowany. Najmądrzej, jak kiedykolwiek go słyszałem. „Nie chcemy konfliktu. Będziemy trzymać się z daleka od Isadory. Masz nasze słowo.”
Trzymam Edwarda jeszcze pięć sekund. Potem otwieram dłoń. Opada. Upada na kolana, dysząc, jedną ręką opiera się o ścianę.
Odwracam się do Noaha.
„Widzisz, chłopcze”, poprawiam koszulę, prostuję kołnierz, „nie ufam twojemu słowu.”
Przechodzę przez szczątki stołu. Drzazga chrzęści pod moim butem.
„I nie ufam jego.” Skinieniem wskazuję Edwarda. Klęczy, drugą ręką trzyma się za gardło, dysząc krótkimi, mokrymi oddechami.
„Ale ufam temu.”
Opadam na krzesło. Odsuwam się, zakładam nogę na nogę.
„Jeśli którykolwiek z was zbliży się do niej ponownie, jeśli ją zobaczycie i nie odwrócicie się, jeśli usłyszycie jej imię i nie stracicie pamięci…” Utrzymuję spojrzenie. Jego szczęka jest tak zaciśnięta, że widzę drgający pod skórą mięsień. „Wyrzucę was z tej watahy.”
Noah zaczyna podrygiwać kolanami.
„I wiedzcie, mam trzy wieki przysług do odebrania. Każdy Alfa, który mi coś zawdzięcza, a to większość z nich, nigdy was nie przyjmie. Jasne?”
Przełyk Noaha porusza się raz. Drugi. Oczy ma szkliste, nozdrza rozszerzają się przy każdym oddechu, ale kiwa głową.
Potem idzie do ojca. Wsuwając rękę pod ramię Edwarda, stawia go na nogi. Edward kołysze się, palce wciąż przy siniejącym gardle. Noah stabilizuje go ramieniem i prowadzi do drzwi.
„Edward”, mówię, a oni się zatrzymują. Plecy Edwarda sztywnieją. „Jeśli dowiem się, że wszedłeś gdziekolwiek w moim domu, gdzie goście nie mają wstępu, zakopię twojego syna tuż obok ciebie w tym ogrodzie.”
Edward się nie odwraca. Przepycha się przez drzwi, Noah zamyka je za nimi.
Moja dłoń nie przestaje się trząść. Opieram obie ręce na oparciu krzesła i oddycham przez to. Wdech. Wydech. Wdech. Wydech. Nie pomaga.
Nic nie pomogło od chwili, gdy Isadora opuściła pokój.
Przez okno słyszę głos Liama niosący się przez ogród. Potem śmiech Isadory, cichy i zaskoczony. I wtedy srebro w moim kręgosłupie cichnie, jakby nawet kula wiedziała, że ona jest blisko.
Twoja córka nigdy już nie zazna cierpienia, Williamie. Przysięgam to na grób Eleny.
Przesuń w górę, aby kontynuować
POV Isadory
Czy ten mężczyzna zamierza wykarmić całą cholerną armię?
Alfa Jared rozładowuje wózek na ladę — steki, chleb, mleko, jajka, cztery rodzaje sera, makaron, ryż, kurczak, więcej steków i coś w słoiku, co wygląda, jakby zostało ukiszone w epoce renesansu.
Liam siedzi na moim biodrze, machając nogami o mój bok i komentując każdy produkt, który przechodzi obok. „To jest ten dobry ser, Rora. Tata je go dużym nożem.”
Patrzę na ręce Alfy Jareda. Wózek był pełny w piętnaście minut. Bez listy. To zdecydowanie mężczyzna, który dokładnie wie, czego chce i ile tego potrzeba.
Jeśli jest taki nienasycony w kwestii zakupów, to zastanawiam się, jaki jest w…
„Och, jaka piękna rodzina.”
Kasjerka promienieje do nas zza kasy. Jej wzrok wędruje od Alfy Jareda do mnie, potem do Liama. Dżinsy i bluzka, które Alfa Jared zostawił dziś rano pod moimi drzwiami, pasują idealnie. Staram się nie myśleć, do kogo należały przede mną.
„Pańska córka jest urocza, proszę pana” — dodaje. „A ten maluch — te oczy! Ma je po mamie, prawda?”
Krew napływa mi do twarzy tak szybko, że dziwię się, iż nie słychać żadnego dźwięku. Przed chwilą myślałam o tym mężczyźnie w łóżku, a teraz obca kobieta nazywa mnie jego córką. Chcę, by podłoga się otworzyła i wciągnęła mnie do samego środka ziemi.
„To nie jest moja córka.” Alfa Jared mówi to, nie podnosząc wzroku. Podaje kartę.
Uśmiech kasjerki gaśnie. „Och, przepraszam, po prostu założyłam…”
Alfa Jared wbija PIN. Nic nie mówi.
To opiekunka mojego syna. To następna kwestia. Cztery słowa. Bardzo proste. Dlaczego ich nie mówisz? Dlaczego jestem taka rozgrzana?
Alfa Jared bierze torby. Kieruje się do wyjścia. Rozmowa zakończona.
„Dziękuję”, mówię do kasjerki, bo ktoś tu powinien mieć maniery.
Uśmiecham się. Ale cokolwiek teraz mam na twarzy, nie jest to uśmiech profesjonalnej opiekunki, bo kasjerka patrzy na mnie, potem na plecy Alfy Jareda, a jej wyraz twarzy mięknie w coś absolutnie żenującego.
Układa usta na bezgłośne ‘Powodzenia, kochanie’ i ja chcę umrzeć.
Alfa Jared wychodzi z czterema torbami w jednej ręce, a ja podążam za nim z Liamem na biodrze.
„Rora, widziałaś homara? Dlaczego miał gumki? Czy jest niebezpieczny?” Wypowiada to prosto do mojego ucha. „Możemy jednego wziąć? Nie do jedzenia, tylko żeby był.”
„Homary to nie zwierzątka domowe, kochanie.” Podnoszę go wyżej.
„Kapitan też nie jest zwierzątkiem, a mieszka z nami.” Przechyla głowę, unosząc brwi.
„To co innego. Kapitan to żaba, która mieszka w stawie.”
„Jak?”
Alfa Jared zatrzymuje się przed witryną sklepu i wpadam prosto na jego plecy. Nos uderza w jego łopatkę. Liam podskakuje na moim biodrze i chichocze. Alfa Jared nie drgnie. Jakbym uderzyła w ścianę.
„Przepraszam, ja…”
Kiwnął głową w stronę drzwi. To butik z jedynym manekinem w oknie, ubranym w jedwabną halkę w kolorze szampańskiego złota, bez metki z ceną.
„Zadzwoniłem wcześniej. Mamy go na godzinę.” Mówi to tak, jakby robił tu zakupy w każdy wtorek. „Weź, czego potrzebujesz. My z Liamem usiądziemy na ławce na zewnątrz.”
Patrzę przez szybę. Wieszaki są rzadko ustawione, bo każda rzecz ma własne światło, własny wieszak, własne metry przestrzeni do oddychania.
Ostatni raz, kiedy mężczyzna kazał mi wybrać ubrania, był to Edward, stojący za mną, gdy przymierzałam sukienki do jego akceptacji. Tę, którą wybrał, poparł spojrzeniem, które mówiło: ‘Chcę cię w tym dziś wieczorem.’
Oczywiście jej nie założyłam.
Moje ręce zwisają po bokach. „Alfa Jared, to miejsce jest…”
„Twoje na godzinę” — powtarza. Potem siada na ławce, sadza Liama na kolanie i patrzy na mnie bez żadnych oczekiwań. „Nie spiesz się.”
„W środku też jest ławka.” Kiwnęłam głową w stronę okna. Butik jest pusty — żadnej obsługi za ladą, nikogo przy kasie. „Jeśli coś ma zamek, mogłabym potrzebować…”
Nie kończę zdania, bo znowu się rumienię.
„Tato, chodźmy do środka.” Liam zsuwa się z kolana Alfy Jareda i łapie go za rękę. „Chcę usiąść na tej eleganckiej ławce.”
Alfa Jared patrzy na mnie. Patrzy na Liama. Wstaje. „Prowadź.”
***
Od sześciu minut walczę z tym zamkiem błyskawicznym.
Dżinsy leżą złożone na ławce — dwie pary, ciemny denim, mój rozmiar po raz pierwszy od dwóch lat. Obok nich trzy bluzki. Wszystko w porządku. Wszystko zapięte, z guziczkami, ułożone.
Potem zobaczyłam tę ciemnoniebieską sukienkę. Pasuje wszędzie poza plecami, gdzie zamek zatrzymał się między moimi łopatkami, a moja ręka nie wygina się na tyle, żeby go dosięgnąć. Pamiątka od Noaha skutecznie mi to uniemożliwia.
Po prostu go poproś. Jest pięć metrów dalej. To tylko cholerny zamek.
Ale nie mogę. Lustro pokazuje mi dokładnie to, co on by zobaczył, gdyby wszedł — nagie plecy, sukienka rozchylona, skóra zarumieniona od wysiłku.
Wyobrażam sobie jego pokryte bliznami palce odnajdujące zamek. Ciepło jego dłoni między moimi łopatkami. Drżenie przeszywające kręgosłup. Jego oddech na mojej szyi. Uda same zaciskają mi się razem i chwytam ścianę.
"Wszystko w porządku?" Jego głos dobiega z drugiej strony zasłony, niski i cierpliwy. Godzina musi już dobiegać końca.
Zamykam oczy. Wypuszczam powietrze.
"Zamek się zaciął." Ledwo to wydobywam. "Nie mogę go dosięgnąć."
Pauza. Potem słyszę jego kroki na drewnianej podłodze.
"Zostań tu z Wolfim, stary. Zaraz wrócę."
"Mogę iść?" Słyszę, jak Liam zsuwa się z ławki.
"Nie," mówi Alpha Jared.
"Ale—"
"Liam."
Ławka skrzypi, gdy Liam z powrotem siada. Potem kroki zbliżają się. Kółka zasłony szeleszczą na karniszu. Wchodzi i powietrze się zmienia.
Jest tuż za mną. Tak blisko, że czuję jego klatkę piersiową niemal dotykającą moich nagich pleców, gdzie sukienka jest rozpięta.
"Nie ruszaj się." Jego głos pada na tył mojej szyi, a moje kolana miękną.
Jego palce odnajdują zapięcie na środku kręgosłupa. Pierwszy dotyk to kostki muskające nagą skórę i każdy mój nerw się budzi.
Podciąga zamek o jeden centymetr. Materiał napina się na moich żebrach, a jego oddech jest ciepły i równy na moim ramieniu. Patrzę w lustro, obserwując jego dłonie przesuwające się po moim kręgosłupie i chcę, żeby przestały iść do góry. Chcę, żeby zaczęły iść w dół.
Rozepnij go. Rozepnij go całkowicie.
"Drżysz," mówię, bo jeśli nic nie powiem, oprę się o niego.
"Srebro tak robi." Jego palce przesuwają się o kolejny centymetr.
"Boli teraz?"
"Mniej niż zwykle." Kolejny centymetr. Jego kciuk sunie po skórze obok ścieżki zamka i nie ma szans, że to przypadek. "Ty to wyciszasz. Nie wiem dlaczego."
Moje odbicie jest zarumienione. Usta mam rozchylone. W lustrze łapię jego wzrok — ciemny, skupiony, utkwiony w miejscu, gdzie jego palce stykają się z moją skórą.
"Może to wilcza rzecz," mówię. "Niektóre wilki potrafią wchłaniać ból przez kontakt. Mój tata mawiał, że niektórzy ludzie po prostu — są stworzeni, by się nawzajem uspokajać."
Jego dłoń przestała się poruszać. Zamek jest zapięty, ale jego palce wciąż leżą na moich plecach, opierając się o materiał między łopatkami. Kciuk przesuwa się — ledwie, o kilka milimetrów — i muska górę mojego kręgosłupa.
Jego odbicie przełyka ciężko ślinę. Nozdrza mu się rozszerzają. Jego wzrok wędruje od ręki do nagiej skóry mojej szyi, do mojej twarzy w lustrze i to, co tam widzę, to… pożądanie. Ledwo poskromione.
"Alpha Jared, ja…" Nie kończę. Nie wiem, co powiedzieć.
Moje ramiona cofają się o pół centymetra w jego stronę. Przestaje oddychać. Wtedy jego dłoń odrywa się od moich pleców i zimne powietrze wypełnia miejsce, gdzie przed chwilą był jego dotyk.
"Powinniśmy już kończyć." Mówi to już w połowie przez zasłonę, głosem zredukowanym do porannego tonu listy zakupów. Jego buty stukają szybko o drewno.
Po kilku minutach wychodzę z przymierzalni. Miejsce między moimi łopatkami, gdzie leżała jego dłoń, wciąż jest ciepłe. Albo sobie to wyobrażam.
Albo chcę sobie to wyobrażać. Już sama nie wiem.
Odbiera ode mnie sukienkę bez kontaktu wzrokowego. Składa ją do torby razem z resztą i idzie do samoobsługowej kasy. Przytulam Liama i próbuję przestać odtwarzać ostatnie pięć minut w kółko.
Nie udaje mi się zupełnie.
Na zewnątrz popołudniowe słońce zalewa parking białymi taflami. Alpha Jared ładuje torby do bagażnika jedną ręką. Potem zatrzymuje się w pół kroku. "Wsiadaj do samochodu. NATYCHMIAST!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Isadory
Nie docieramy do samochodu.
Między dwoma SUV-ami wyłania się mężczyzna. Brudna blond czupryna, garnitur szyty na miarę, uśmiech już gotowy na ustach. On nie pojawił się tu przypadkiem.
To Henry, najlepszy przyjaciel Noaha. Nieoficjalny chłopiec na posyłki Edwarda. Ten, który trzyma kurtkę Noaha w Underground Claw i najgłośniej śmieje się z jego żartów.
Jeśli Noah jest ostrzem, Henry jest rękojeścią.
Alfa Jared rusza. Jeden krok i cała jego sylwetka wypełnia mi pole widzenia. Jego ramię zasłania Henry'emu widok na mnie i Liama.
Cokolwiek powiedział wczoraj rano Edwardowi i Noahowi, nie zadziałało. Wysłali tu Henry'ego, na publiczny parking, w środku dnia, kiedy Liam jest z nami. Ich przekaz jest jasny: 'nie obchodzi nas twoje zasady.'
"Alfa." Głos Henry'ego dobiega zza ciała Alfy Jareda, swobodny i rozbawiony. Widzę jego twarz zza ramienia Alfy — broda uniesiona, oczy rozświetlone. "Ślicznie wyglądasz, bawiąc się w dom z dziwką."
"Masz matkę, Henry?" Alfa Jared nie czeka na odpowiedź. "Nazwij tak kobietę przy mnie jeszcze raz, a wyślę jej twoje zęby w kopercie."
Uśmiech Henry'ego trwa, ale jego ciężar przenosi się na tylną stopę. Jego oczy odnajdują szczelinę między ramieniem Alfy Jareda a jego żebrami. Znajdują mnie. Wzrok sunie po moim ciele tak wolno, że czuję się, jakby to były palce.
Liam wtula twarz w mój kark i nieruchomieje. Nie rozumie słów, ale wyczuwa ten dorosły ton, który zawsze zwiastuje kłopoty.
"Cała wataha gada o tym, jak przyjąłeś tę sukę podczas jej rui." Henry zakłada ręce. "Ludzie mają swoje zdanie, Alfo. Pomyślałem, że będziesz chciał wiedzieć."
Drżenie Alfy Jareda osiąga apogeum.
"Kto cię przysłał?" Głos Alfy Jareda jest płaski. "Noah nie ma odwagi przyjść sam, więc kto teraz trzyma cię na smyczy, Henry?"
Jego palce same się zaciskają i rozluźniają. Srebro musi wrzeszczeć. Przesuwam Liama na drugie biodro i przyciskam wolną dłoń do dolnej części pleców Alfy Jareda. Prosto tam, gdzie tkwi kula.
Drżenie zwalnia. Oddech przechodzi z płytkiego w głęboki. Mięśnie pod moją dłonią rozluźniają się o jeden stopień.
"Wszystko się zmienia, Alfo." Uśmiech Henry'ego się poszerza. "Nie sądzisz, że czas oddać swój tron komuś młodszemu?" Rozkłada ręce. "Bez urazy. Dobrze ci szło. Ale wataha potrzebuje świeżej energii. Kogoś, komu ręce nie," jego wzrok spada na drżenie Alfy Jareda, "nie robią tego."
I właśnie wtedy drżenie ustaje.
Jakby ciało Alfy Jareda usłyszało zniewagę i postanowiło zrobić z niego kłamcę. Jego dłonie nieruchomieją przy bokach. Czuję, jak pod moją dłonią plecy zmieniają się w kamień.
"Przekazałeś wiadomość." Głos Alfy Jareda brzmi staro. "A teraz odejdź, zanim cię tu zabiję. I powiedz temu, kto cię przysłał, że niedługo go odwiedzę."
Uśmiech Henry’ego drga. Tylko raz. Na ułamek sekundy. Potem odchodzi.
Alfa Jared wiezie nas do domu w ciszy. Jego kostki są białe na kierownicy. Na posiadłości zamyka wszystkie drzwi. Obserwuję, jak się porusza, a moje dłonie nie przestają się trząść.
Wataha gada. Narracja Noaha się nakręca. Alfa Jared mnie przygarnął i teraz na jego plecach jest namalowany cel w moim kształcie, a za chwilę zda sobie sprawę, że jestem większym ciężarem, niż jestem warta.
Odwraca się do mnie. Jego dłonie odnajdują moje ramiona — pewne, ciepłe, uziemiające — i trzymają mnie, dopóki moje oczy nie spotkają jego. Ramiona opadają mi pod jego dłońmi. Nawet nie zauważyłam, że były uniesione aż pod uszy.
"Nic nie zrobią. Nie bój się." Patrzy długo i spokojnie.
Potem coś się zmienia. Spokój pęka, a pod spodem jest energia — celowa, niemal figlarna, jakby uznał, że najlepsze, co może mi teraz dać, to ruch.
"Teraz zapominamy o wszystkim i robimy kolację."
Opuszcza moje ramiona, gwałtownie zasuwa zasłony, chwyta głośnik z półki. Muzyka wypełnia kuchnię. Buduje mur z hałasu i jedzenia, i rozumiem — tak właśnie walczy z gównem.
"Liam, przynieś mięso," mówi.
"MIĘSO!" Liam pędzi do lodówki, jakby właśnie go włączono.
Liam krząta się po kuchni, miesza rzeczy, które nie potrzebują mieszania, informując mnie, że sekret tkwi w tym, że „trzeba rozmawiać z jedzeniem”.
Alpha Jared grilluje steki i między jednym przewróceniem a drugim naprawia uchwyt szafki śrubokrętem wyjętym z kuchennej szuflady, jakby to było coś najnaturalniejszego na świecie — gotowanie i równoczesna naprawa domu, żadnemu z tych zadań nie poświęcając mniej niż pełnej uwagi.
Patrzę na jego przedramiona, gdy pracuje — ścięgna przesuwające się pod skórą, blizny krzyżujące się ze sobą. Przyłapuje mnie na patrzeniu i zbyt szybko odwracam wzrok. Nie mówi ani słowa, ale kącik jego ust lekko drga.
„Rora, spróbuj tego.” Liam podnosi truskawkę zanurzoną w Nutelli. „Wynalazłem to.”
Jem. Wbrew wszelkim oczekiwaniom — pyszne. „To naprawdę niesamowite, przyjacielu.”
Promienieje i zsuwa się z krzesła. „Zrobię jedną dla Wolfiego.” Zabiera słoik Nutelli i pudełko truskawek na drugi koniec blatu, całkowicie pochłonięty swoją misją.
Patrzę, jak odchodzi. Potem, zanim zdążę się rozmyślić: „Czy on ma mamę?”
Alpha Jared odkłada łopatkę. Spogląda na Liama — dziesięć stóp dalej, odwróconego plecami, tłumaczącego Wolfiemu, że musi otworzyć buzię.
„Nie.” Mówi to cicho. „Został porzucony. Stado na północy wyrzuciło go, bo był…” Zatrzymuje się. Dobiera słowo. „Inny. Znalazłem go w obozie.”
„Inny w jaki sposób?”
„Kiedyś opowiem ci tę historię.” Znowu bierze łopatkę do ręki. „To nie jest opowieść, którą powinienem pospieszać.”
Kiwnęłam głową. Ale coś w sposobie, w jaki powiedział 'znalazłem go', sprawia, że boli mnie w piersi. „Ma szczęście, że cię ma.”
Alpha Jared patrzy, jak Liam smaruje Nutellą nos Wolfiego. „To ja mam szczęście,” mówi.
Potem jemy. Jest głośno i bałaganiarsko, Liam ma ryż we włosach i jakoś także na ramieniu Alpha Jareda. Śmieję się dwa razy — prawdziwym śmiechem, używając mięśni, o których istnieniu zapomniałam.
Po kolacji zmywam naczynia, bo wtedy moje ręce mają co robić, a kiedy Alpha Jared wraca na dół po położeniu Liama spać, idzie prosto do tylnych drzwi, otwiera je i stoi tam z dwoma szklankami — whisky i sokiem. Wysuwa w moją stronę sok.
Przechodzę przez kuchnię. Jego palce muskają moje, kiedy biorę szklankę. Żadne z nas nie odsuwa się wystarczająco szybko, by uznać to za przypadek. Pachnie dymem ze steków i czymś jeszcze, przez co moje płuca zachowują się głupio.
„Noc jeszcze młoda,” mówi. „Dołączysz do mnie na tarasie?”
Idę za nim. Trzyma drzwi otwarte tak szeroko, że muszę przejść bardzo blisko. Moje ramię niemal ociera się o jego klatkę piersiową. On siada na krześle, a ja zajmuję to obok.
Jego dłoń spoczywa na podłokietniku między nami, a drżenie sprawia, że jego kostki lekko stukają o drewno. Sięgam i przykrywam jego dłoń swoją. Stukanie ustaje.
„Próbowałeś to usunąć?” pytam.
Odwraca głowę. Patrzy na mnie, potem na moją dłoń na swojej. Pije łyk whisky.
„Byłem u każdego chirurga na tym kontynencie. U trzech w Europie. U jednego w Tokio.” Obraca szklankę w dłoni. „Wszyscy mówią, że kula jest zrośnięta z kręgiem. Gdyby ją usunąć, nigdy więcej bym nie chodził. Nigdy nie mógłbym się przemienić.”
„Więc po prostu z tym żyjesz.”
„Żyję z tym.”
Chcę to naprawić. Chcę wspiąć się za nim, tak jak tamtej nocy, objąć go ramionami i zostać tam, dopóki jego ciało nie przestanie go karać za to, że przeżył.
Mój kciuk powoli przesuwa się po jego kostkach. W tę i z powrotem. Czuję, jak jego dłoń nieruchomieje pod moją. Potem jego palce rozchylają się i moje wsuwają się między nie.
„Moje ciało cały czas walczy ze srebrem,” mówi po chwili. „Czasami ledwo mogę stać. Połowa stada myśli, że jestem skończony.”
„A jesteś?”
Patrzy na mnie. „Wyglądam na skończonego?”
Nie. Wygląda na przeciwieństwo skończonego.
„Wyglądasz, jakbyś potrzebował lepszych środków przeciwbólowych.”
Kącik jego ust drga. „Miałem jeden. Wlazła mi do łóżka i działała lepiej niż morfina.”
Moja twarz robi się gorąca tak szybko, że dziwię się, iż nocne powietrze nie paruje. On znów patrzy na podwórko, szklanka w dłoni, jakby właśnie mnie nie rozbroił. Jego palce mocniej ściskają moje.
Biorę oddech. „Mówiłeś, że znałeś mojego ojca.” Słowa wychodzą cicho. Nosiłam je w sobie całą noc. „Byłeś tam, kiedy umarł?”
Przesuń w górę, aby kontynuować