Perspektywa Isadory
Nie docieramy do samochodu.
Między dwoma SUV-ami wyłania się mężczyzna. Brudna blond czupryna, garnitur szyty na miarę, uśmiech już gotowy na ustach. On nie pojawił się tu przypadkiem.
To Henry, najlepszy przyjaciel Noaha. Nieoficjalny chłopiec na posyłki Edwarda. Ten, który trzyma kurtkę Noaha w Underground Claw i najgłośniej śmieje się z jego żartów.
Jeśli Noah jest ostrzem, Henry jest rękojeścią.
Alfa Jared rusza. Jeden krok i cała jego sylwetka wypełnia mi pole widzenia. Jego ramię zasłania Henry'emu widok na mnie i Liama.
Cokolwiek powiedział wczoraj rano Edwardowi i Noahowi, nie zadziałało. Wysłali tu Henry'ego, na publiczny parking, w środku dnia, kiedy Liam jest z nami. Ich przekaz jest jasny: 'nie obchodzi nas twoje zasady.'
"Alfa." Głos Henry'ego dobiega zza ciała Alfy Jareda, swobodny i rozbawiony. Widzę jego twarz zza ramienia Alfy — broda uniesiona, oczy rozświetlone. "Ślicznie wyglądasz, bawiąc się w dom z dziwką."
"Masz matkę, Henry?" Alfa Jared nie czeka na odpowiedź. "Nazwij tak kobietę przy mnie jeszcze raz, a wyślę jej twoje zęby w kopercie."
Uśmiech Henry'ego trwa, ale jego ciężar przenosi się na tylną stopę. Jego oczy odnajdują szczelinę między ramieniem Alfy Jareda a jego żebrami. Znajdują mnie. Wzrok sunie po moim ciele tak wolno, że czuję się, jakby to były palce.
Liam wtula twarz w mój kark i nieruchomieje. Nie rozumie słów, ale wyczuwa ten dorosły ton, który zawsze zwiastuje kłopoty.
"Cała wataha gada o tym, jak przyjąłeś tę sukę podczas jej rui." Henry zakłada ręce. "Ludzie mają swoje zdanie, Alfo. Pomyślałem, że będziesz chciał wiedzieć."
Drżenie Alfy Jareda osiąga apogeum.
"Kto cię przysłał?" Głos Alfy Jareda jest płaski. "Noah nie ma odwagi przyjść sam, więc kto teraz trzyma cię na smyczy, Henry?"
Jego palce same się zaciskają i rozluźniają. Srebro musi wrzeszczeć. Przesuwam Liama na drugie biodro i przyciskam wolną dłoń do dolnej części pleców Alfy Jareda. Prosto tam, gdzie tkwi kula.
Drżenie zwalnia. Oddech przechodzi z płytkiego w głęboki. Mięśnie pod moją dłonią rozluźniają się o jeden stopień.
"Wszystko się zmienia, Alfo." Uśmiech Henry'ego się poszerza. "Nie sądzisz, że czas oddać swój tron komuś młodszemu?" Rozkłada ręce. "Bez urazy. Dobrze ci szło. Ale wataha potrzebuje świeżej energii. Kogoś, komu ręce nie," jego wzrok spada na drżenie Alfy Jareda, "nie robią tego."
I właśnie wtedy drżenie ustaje.
Jakby ciało Alfy Jareda usłyszało zniewagę i postanowiło zrobić z niego kłamcę. Jego dłonie nieruchomieją przy bokach. Czuję, jak pod moją dłonią plecy zmieniają się w kamień.
"Przekazałeś wiadomość." Głos Alfy Jareda brzmi staro. "A teraz odejdź, zanim cię tu zabiję. I powiedz temu, kto cię przysłał, że niedługo go odwiedzę."
Uśmiech Henry’ego drga. Tylko raz. Na ułamek sekundy. Potem odchodzi.
Alfa Jared wiezie nas do domu w ciszy. Jego kostki są białe na kierownicy. Na posiadłości zamyka wszystkie drzwi. Obserwuję, jak się porusza, a moje dłonie nie przestają się trząść.
Wataha gada. Narracja Noaha się nakręca. Alfa Jared mnie przygarnął i teraz na jego plecach jest namalowany cel w moim kształcie, a za chwilę zda sobie sprawę, że jestem większym ciężarem, niż jestem warta.
Odwraca się do mnie. Jego dłonie odnajdują moje ramiona — pewne, ciepłe, uziemiające — i trzymają mnie, dopóki moje oczy nie spotkają jego. Ramiona opadają mi pod jego dłońmi. Nawet nie zauważyłam, że były uniesione aż pod uszy.
"Nic nie zrobią. Nie bój się." Patrzy długo i spokojnie.
Potem coś się zmienia. Spokój pęka, a pod spodem jest energia — celowa, niemal figlarna, jakby uznał, że najlepsze, co może mi teraz dać, to ruch.
"Teraz zapominamy o wszystkim i robimy kolację."
Opuszcza moje ramiona, gwałtownie zasuwa zasłony, chwyta głośnik z półki. Muzyka wypełnia kuchnię. Buduje mur z hałasu i jedzenia, i rozumiem — tak właśnie walczy z gównem.
"Liam, przynieś mięso," mówi.
"MIĘSO!" Liam pędzi do lodówki, jakby właśnie go włączono.
Liam krząta się po kuchni, miesza rzeczy, które nie potrzebują mieszania, informując mnie, że sekret tkwi w tym, że „trzeba rozmawiać z jedzeniem”.
Alpha Jared grilluje steki i między jednym przewróceniem a drugim naprawia uchwyt szafki śrubokrętem wyjętym z kuchennej szuflady, jakby to było coś najnaturalniejszego na świecie — gotowanie i równoczesna naprawa domu, żadnemu z tych zadań nie poświęcając mniej niż pełnej uwagi.
Patrzę na jego przedramiona, gdy pracuje — ścięgna przesuwające się pod skórą, blizny krzyżujące się ze sobą. Przyłapuje mnie na patrzeniu i zbyt szybko odwracam wzrok. Nie mówi ani słowa, ale kącik jego ust lekko drga.
„Rora, spróbuj tego.” Liam podnosi truskawkę zanurzoną w Nutelli. „Wynalazłem to.”
Jem. Wbrew wszelkim oczekiwaniom — pyszne. „To naprawdę niesamowite, przyjacielu.”
Promienieje i zsuwa się z krzesła. „Zrobię jedną dla Wolfiego.” Zabiera słoik Nutelli i pudełko truskawek na drugi koniec blatu, całkowicie pochłonięty swoją misją.
Patrzę, jak odchodzi. Potem, zanim zdążę się rozmyślić: „Czy on ma mamę?”
Alpha Jared odkłada łopatkę. Spogląda na Liama — dziesięć stóp dalej, odwróconego plecami, tłumaczącego Wolfiemu, że musi otworzyć buzię.
„Nie.” Mówi to cicho. „Został porzucony. Stado na północy wyrzuciło go, bo był…” Zatrzymuje się. Dobiera słowo. „Inny. Znalazłem go w obozie.”
„Inny w jaki sposób?”
„Kiedyś opowiem ci tę historię.” Znowu bierze łopatkę do ręki. „To nie jest opowieść, którą powinienem pospieszać.”
Kiwnęłam głową. Ale coś w sposobie, w jaki powiedział 'znalazłem go', sprawia, że boli mnie w piersi. „Ma szczęście, że cię ma.”
Alpha Jared patrzy, jak Liam smaruje Nutellą nos Wolfiego. „To ja mam szczęście,” mówi.
Potem jemy. Jest głośno i bałaganiarsko, Liam ma ryż we włosach i jakoś także na ramieniu Alpha Jareda. Śmieję się dwa razy — prawdziwym śmiechem, używając mięśni, o których istnieniu zapomniałam.
Po kolacji zmywam naczynia, bo wtedy moje ręce mają co robić, a kiedy Alpha Jared wraca na dół po położeniu Liama spać, idzie prosto do tylnych drzwi, otwiera je i stoi tam z dwoma szklankami — whisky i sokiem. Wysuwa w moją stronę sok.
Przechodzę przez kuchnię. Jego palce muskają moje, kiedy biorę szklankę. Żadne z nas nie odsuwa się wystarczająco szybko, by uznać to za przypadek. Pachnie dymem ze steków i czymś jeszcze, przez co moje płuca zachowują się głupio.
„Noc jeszcze młoda,” mówi. „Dołączysz do mnie na tarasie?”
Idę za nim. Trzyma drzwi otwarte tak szeroko, że muszę przejść bardzo blisko. Moje ramię niemal ociera się o jego klatkę piersiową. On siada na krześle, a ja zajmuję to obok.
Jego dłoń spoczywa na podłokietniku między nami, a drżenie sprawia, że jego kostki lekko stukają o drewno. Sięgam i przykrywam jego dłoń swoją. Stukanie ustaje.
„Próbowałeś to usunąć?” pytam.
Odwraca głowę. Patrzy na mnie, potem na moją dłoń na swojej. Pije łyk whisky.
„Byłem u każdego chirurga na tym kontynencie. U trzech w Europie. U jednego w Tokio.” Obraca szklankę w dłoni. „Wszyscy mówią, że kula jest zrośnięta z kręgiem. Gdyby ją usunąć, nigdy więcej bym nie chodził. Nigdy nie mógłbym się przemienić.”
„Więc po prostu z tym żyjesz.”
„Żyję z tym.”
Chcę to naprawić. Chcę wspiąć się za nim, tak jak tamtej nocy, objąć go ramionami i zostać tam, dopóki jego ciało nie przestanie go karać za to, że przeżył.
Mój kciuk powoli przesuwa się po jego kostkach. W tę i z powrotem. Czuję, jak jego dłoń nieruchomieje pod moją. Potem jego palce rozchylają się i moje wsuwają się między nie.
„Moje ciało cały czas walczy ze srebrem,” mówi po chwili. „Czasami ledwo mogę stać. Połowa stada myśli, że jestem skończony.”
„A jesteś?”
Patrzy na mnie. „Wyglądam na skończonego?”
Nie. Wygląda na przeciwieństwo skończonego.
„Wyglądasz, jakbyś potrzebował lepszych środków przeciwbólowych.”
Kącik jego ust drga. „Miałem jeden. Wlazła mi do łóżka i działała lepiej niż morfina.”
Moja twarz robi się gorąca tak szybko, że dziwię się, iż nocne powietrze nie paruje. On znów patrzy na podwórko, szklanka w dłoni, jakby właśnie mnie nie rozbroił. Jego palce mocniej ściskają moje.
Biorę oddech. „Mówiłeś, że znałeś mojego ojca.” Słowa wychodzą cicho. Nosiłam je w sobie całą noc. „Byłeś tam, kiedy umarł?”
Przesuń w górę, aby kontynuować
Perspektywa Jareda
„Proszę, opiekuj się Marthą”, mówi William. Jego głos jest mokry, bulgoczący. „I Isadorą. Jared, obiecaj mi.”
„Obiecuję. Obiecuję, Will. Zostań ze mną.” Dociskam mocniej ranę. Krew wciąż płynie.
„Ona ma tylko szesnaście lat.” Jego dłoń chwyta moją koszulę. Uścisk jest słabszy niż u Liama. „Nie ufaj —”
Jego palce wiotczeją. Oczy pozostają otwarte. Usta nadal ułożone wokół niedokończonego słowa.
Jestem w alejce za klubem bokserskim. Listopad. Latarnia nad nami miga, a beton jest mokry od deszczu i krwi, a powietrze pachnie jak srebro palące się przez ciało.
William leży na moich udach. Jego krew przesiąka przez moje dżinsy, najpierw ciepła, potem stygnąca, zbyt szybko. W jego klatce piersiowej jest dziura, której nie potrafię zakryć dłońmi. Jego oczy są otwarte, wpatrzone w moje z tą koncentracją, która przychodzi tylko wtedy, gdy człowiek wie, że umiera.
„Nie. Nie, nie, nie. Will, zostań ze mną. Musisz dokończyć to cholerne zdanie. Komu nie ufać?” Trzęsę nim. Jego głowa opada na moje ramię. Jego oczy patrzą na migoczącą latarnię i nie widzą nic.
Zajęło mi chwilę, by zrozumieć, że próbował powiedzieć Edwarda.
Drugi strzał trafia mnie od tyłu. Kula wchodzi pod moją lewą łopatką, przebija mięśnie i zatrzymuje się w kręgu z dźwiękiem, który słyszę przez własny szkielet — głuchy, mokry trzask.
Taras wraca do ostrości. Mój kręgosłup eksploduje. Srebro przesuwa się po nerwach.
„Alfa Jared!” Głos Isadory dobiega z mojej prawej. Jej szklanka uderza o kamień. Słyszę, jak się tłucze.
Moje dłonie zesztywniały. Plecy wyginają się tak mocno, że krzesło się przewraca i upadam na kolana na kamienne płyty tarasu. Szklanka po whiskey tłucze się gdzieś po lewej. Nie widzę jej. Nie widzę nic poza bielą.
Szczęka mi pęka i wydłuża się. Wilk napiera na moją skórę, próbując się przebić, a srebro stawia opór. Zęby wydłużają się, po czym pękają i skracają. Kręgosłup wygina się i blokuje.
„Jestem tu!” Isadora klęczy przede mną. Jej dłonie chwytają moją twarz. Jej palce są zimne na mojej szczęce, która teraz nie ma ludzkiego kształtu. „Popatrz na mnie. Popatrz na mnie.”
Nie mogę. Moje oczy migoczą. Czuję, jak mrugają między brązem i złotem, czuję też kły napierające na dolną wargę i jeśli się nie odsunie, zrobię jej krzywdę.
„Odsuń się ode mnie.” Słowa wychodzą pół-warcząc przez usta, które nie mogą utrzymać własnego kształtu. „Jestem teraz niebezpieczny. Idź!”
„Nie zostawię cię w takim stanie.” Jej głos drży, ale dłonie nie schodzą z mojej twarzy. Kciuki wciskają się w moje kości policzkowe. „Nigdzie się nie wybieram.”
Pochyla się bliżej. Jej szyja jest kilka centymetrów od mojej twarzy, a jej zapach zalewa mi płuca.
Jakbym czuł ją po raz pierwszy. Ciepła skóra i miód, a pod spodem coś jak deszcz na rozgrzanym kamieniu, zgniecione igły sosnowe i ostry, czysty chłód zimowego powietrza.
Co to do cholery jest? Gdzie ten zapach się ukrywał? Maskowała go? Jak? Ukrywała się przed czymś? Przed kimś?
Edward. Noah. Ukrywała się przed nimi.
Ta myśl uderza w tym samym momencie, co wilk. Moja dłoń wystrzeliwuje i chwyta jej nadgarstek. Palce już się zmieniły — grubsze, zniekształcone, paznokcie zakrzywione w coś, co tnie. Czuję, jak pod moim uściskiem jej skóra się rozcina. Czuję ciepło jej krwi na opuszkach palców.
Wzdycha. Jej oczy robią się wielkie. Krew wypływa spomiędzy moich palców i jej nadgarstka.
„Zadajesz mi ból!” Jej głos się łamie i odsuwa się. Moja dłoń otwiera się i puszcza ją, a ja patrzę, jak trzy czerwone linie rozkwitają na wewnętrznej stronie jej nadgarstka. To moje pazury to zrobiły.
„Idź do środka, Isadora.” Mój głos jest ledwo ludzki. „Zamknij drzwi. Teraz. Proszę.”
Cofa się. Krok. Drugi. Trzeci. Krwawiący nadgarstek przyciska do piersi. Jej oddech jest krótki, rwany.
Dobrze. Uciekaj. To rozsądne.
Już przez to przechodziłem. Elena umarła i zostałem sam. William umarł i zostałem sam. Ból przychodzi, a ja radzę sobie sam. Zawsze tak było. Trzysta lat samotnego przetrwania. Wiem, jak to zrobić.
Drzwi na taras otwierają się. Zamykają.
Odeszła. Oczywiście, że odeszła. Przestraszyłem ją. Skrzywdziłem ją. Ja —
Drzwi znów się otwierają i słyszę jej bose stopy na zimnym kamieniu. Isadora klęka obok mnie, a jej nadgarstek owinięty jest kuchennym ręcznikiem, niezdarnie, już przesiąkniętym krwią. Owinęła go, by móc wrócić.
Wróciła.
To ją zabije.
Jej dłonie odnajdują mój grzbiet i zaczyna masować powolne kręgi między moimi łopatkami. Stały nacisk tuż nad miejscem, gdzie tkwi kula.
„Jestem tutaj.” Jej głos się trzęsie, ale dłonie nie. „Nie będziesz przez to przechodził sam.”
Ciepło zaczyna się tam, gdzie jej dłoń dotyka mojego kręgosłupa, i rozlewa po żebrach jak ogień w domu, który był zimny przez pięćdziesiąt lat. Znam to uczucie. Czułem je przy Elenie. Nie spodziewałem się, że poczuję je ponownie.
„Oddychaj”, mówi. „Po prostu oddychaj. Trzymam cię.”
Jej dłoń przesuwa się powoli. W dół kręgosłupa. Z powrotem w górę. Znów w dół. Wilk cichnie pod jej dotykiem jak pies słyszący głos właściciela podczas burzy. Srebro przestaje mieć znaczenie, bo jej dłonie są ciepłe, a głos stabilny.
Oczy mnie pieką. Zamykam je. Pięści rozluźniają się na kamieniu.
KURWA.
Kości się uspokajają. Szczęka wraca na miejsce. Półprzemiana znika i znów jestem człowiekiem, dyszącym na kamieniach tarasu.
Jej dłonie wciąż są na moich plecach. Przesuwa się bliżej. Czuję jej klatkę piersiową przy mojej łopatce. Jej oddech na karku. Jej bicie serca tak blisko, że słyszę, jak synchronizuje się z moim.
Odwracam głowę. Jest tuż obok, kilka centymetrów dalej. Jej oczy są ogromne i mokre. Dolna warga drży. Ręcznik na jej nadgarstku znów przesiąka świeżą krwią, a ona zdaje się tego nie zauważać ani nie dbać o to.
Wyciąga do mnie rękę. Jej dłoń dotyka mojej szczęki. Opuszki palców na zaroście, lekkie i drżące. Założę się, że nigdy nie wyciągnęła ręki do mężczyzny pierwsza i że się boi, ale ma odwagę spróbować.
Wiem, że powinienem się odsunąć. Ale jej palce są ciepłe i drżące na mojej szczęce. Przysuwam się do jej dłoni, zanim mózg zdąży mnie powstrzymać.
Wilk cichnie. Srebro cichnie. Wszystko cichnie poza dźwiękiem jej oddechu i dotykiem jej palców na mojej skórze i przerażającą pewnością, że zapamiętam ten dotyk na łożu śmierci.
Odwróć wzrok. Spójrz na podwórko. Spójrz gdziekolwiek indziej.
Moja dłoń obejmuje jej twarz. Kciuk sunie po kości policzkowej. Przyciągam ją bliżej i moje usta znajdują jej usta. Jej wargi są zimne od nocnego powietrza i miękkie, rozchylają się pod moimi na oddechu brzmiącym jak poddanie. Jedna sekunda. Dwie.
Smakuje jak sok i truskawki i sól od łez. Jej palce wsuwają się w moje włosy, paznokcie muskają skórę głowy i czuję to aż po kręgosłup. To nie może trwać.
Przepraszam, Isadora. Obiecałem twojemu ojcu, że już nigdy nie będziesz cierpieć.
Moja dłoń opada. Mówię na jej ustach: „Jesteś zwolniona.”
Bo jesteś moją partnerką.
„Co? Co masz na myśli?” Odsuwa się. Jej oczy skanują moją twarz — usta, szczękę, oczy — szuka mężczyzny, który trzy sekundy temu ją pocałował.
Nie może go znaleźć. Dolna warga drży raz, zanim przygryzie ją zębami. Ręcznik na jej nadgarstku coraz bardziej przemaka.
Jak mam jej to powiedzieć do cholery? Jak spojrzeć na tę wystraszoną, drżącą dziewczynę z zakrwawionym ręcznikiem na nadgarstku i powiedzieć: jesteś moją partnerką. Wszechświat wybrał cię dla mnie. Należysz do mnie, a ja do ciebie, i żadne z nas nie ma nic do powiedzenia.
Ona nie czuje więzi. Jestem tego pewien. Cokolwiek brała, by stłumić swój zapach, blokowało więź z jej strony. Nie czuje mnie tak, jak ja ją. I nigdy jej o tym nie powiem.
Isadora Marrock całe życie była trzymana w ryzach przez mężczyzn, którzy odbierali jej wybory. Nie dodam swojego nazwiska do tej listy. Nawet jeśli mnie to zabije.
Mój wilk wyje w mojej piersi, za żebrami, dźwiękiem tak pierwotnym i udręczonym, że moje ludzkie gardło niemal go powtarza. „Proszę, idź. Jutro odwiozę cię w bezpieczne miejsce.”
Przesuń w górę, aby kontynuować
