passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Lycan's Hidden Mate - Rozdział #7 - autor Nina Soelian

The Lycan's Hidden Mate

/

Rozdział 7

Rozdział 6

POV Isadory

Czy ten mężczyzna zamierza wykarmić całą cholerną armię?

Alfa Jared rozładowuje wózek na ladę — steki, chleb, mleko, jajka, cztery rodzaje sera, makaron, ryż, kurczak, więcej steków i coś w słoiku, co wygląda, jakby zostało ukiszone w epoce renesansu.

Liam siedzi na moim biodrze, machając nogami o mój bok i komentując każdy produkt, który przechodzi obok. „To jest ten dobry ser, Rora. Tata je go dużym nożem.”

Patrzę na ręce Alfy Jareda. Wózek był pełny w piętnaście minut. Bez listy. To zdecydowanie mężczyzna, który dokładnie wie, czego chce i ile tego potrzeba.

Jeśli jest taki nienasycony w kwestii zakupów, to zastanawiam się, jaki jest w…

„Och, jaka piękna rodzina.”

Kasjerka promienieje do nas zza kasy. Jej wzrok wędruje od Alfy Jareda do mnie, potem do Liama. Dżinsy i bluzka, które Alfa Jared zostawił dziś rano pod moimi drzwiami, pasują idealnie. Staram się nie myśleć, do kogo należały przede mną.

„Pańska córka jest urocza, proszę pana” — dodaje. „A ten maluch — te oczy! Ma je po mamie, prawda?”

Krew napływa mi do twarzy tak szybko, że dziwię się, iż nie słychać żadnego dźwięku. Przed chwilą myślałam o tym mężczyźnie w łóżku, a teraz obca kobieta nazywa mnie jego córką. Chcę, by podłoga się otworzyła i wciągnęła mnie do samego środka ziemi.

„To nie jest moja córka.” Alfa Jared mówi to, nie podnosząc wzroku. Podaje kartę.

Uśmiech kasjerki gaśnie. „Och, przepraszam, po prostu założyłam…”

Alfa Jared wbija PIN. Nic nie mówi.

To opiekunka mojego syna. To następna kwestia. Cztery słowa. Bardzo proste. Dlaczego ich nie mówisz? Dlaczego jestem taka rozgrzana?

Alfa Jared bierze torby. Kieruje się do wyjścia. Rozmowa zakończona.

„Dziękuję”, mówię do kasjerki, bo ktoś tu powinien mieć maniery.

Uśmiecham się. Ale cokolwiek teraz mam na twarzy, nie jest to uśmiech profesjonalnej opiekunki, bo kasjerka patrzy na mnie, potem na plecy Alfy Jareda, a jej wyraz twarzy mięknie w coś absolutnie żenującego.

Układa usta na bezgłośne ‘Powodzenia, kochanie’ i ja chcę umrzeć.

Alfa Jared wychodzi z czterema torbami w jednej ręce, a ja podążam za nim z Liamem na biodrze.

„Rora, widziałaś homara? Dlaczego miał gumki? Czy jest niebezpieczny?” Wypowiada to prosto do mojego ucha. „Możemy jednego wziąć? Nie do jedzenia, tylko żeby był.”

„Homary to nie zwierzątka domowe, kochanie.” Podnoszę go wyżej.

„Kapitan też nie jest zwierzątkiem, a mieszka z nami.” Przechyla głowę, unosząc brwi.

„To co innego. Kapitan to żaba, która mieszka w stawie.”

„Jak?”

Alfa Jared zatrzymuje się przed witryną sklepu i wpadam prosto na jego plecy. Nos uderza w jego łopatkę. Liam podskakuje na moim biodrze i chichocze. Alfa Jared nie drgnie. Jakbym uderzyła w ścianę.

„Przepraszam, ja…”

Kiwnął głową w stronę drzwi. To butik z jedynym manekinem w oknie, ubranym w jedwabną halkę w kolorze szampańskiego złota, bez metki z ceną.

„Zadzwoniłem wcześniej. Mamy go na godzinę.” Mówi to tak, jakby robił tu zakupy w każdy wtorek. „Weź, czego potrzebujesz. My z Liamem usiądziemy na ławce na zewnątrz.”

Patrzę przez szybę. Wieszaki są rzadko ustawione, bo każda rzecz ma własne światło, własny wieszak, własne metry przestrzeni do oddychania.

Ostatni raz, kiedy mężczyzna kazał mi wybrać ubrania, był to Edward, stojący za mną, gdy przymierzałam sukienki do jego akceptacji. Tę, którą wybrał, poparł spojrzeniem, które mówiło: ‘Chcę cię w tym dziś wieczorem.’

Oczywiście jej nie założyłam.

Moje ręce zwisają po bokach. „Alfa Jared, to miejsce jest…”

„Twoje na godzinę” — powtarza. Potem siada na ławce, sadza Liama na kolanie i patrzy na mnie bez żadnych oczekiwań. „Nie spiesz się.”

„W środku też jest ławka.” Kiwnęłam głową w stronę okna. Butik jest pusty — żadnej obsługi za ladą, nikogo przy kasie. „Jeśli coś ma zamek, mogłabym potrzebować…”

Nie kończę zdania, bo znowu się rumienię.

„Tato, chodźmy do środka.” Liam zsuwa się z kolana Alfy Jareda i łapie go za rękę. „Chcę usiąść na tej eleganckiej ławce.”

Alfa Jared patrzy na mnie. Patrzy na Liama. Wstaje. „Prowadź.”

***

Od sześciu minut walczę z tym zamkiem błyskawicznym.

Dżinsy leżą złożone na ławce — dwie pary, ciemny denim, mój rozmiar po raz pierwszy od dwóch lat. Obok nich trzy bluzki. Wszystko w porządku. Wszystko zapięte, z guziczkami, ułożone.

Potem zobaczyłam tę ciemnoniebieską sukienkę. Pasuje wszędzie poza plecami, gdzie zamek zatrzymał się między moimi łopatkami, a moja ręka nie wygina się na tyle, żeby go dosięgnąć. Pamiątka od Noaha skutecznie mi to uniemożliwia.

Po prostu go poproś. Jest pięć metrów dalej. To tylko cholerny zamek.

Ale nie mogę. Lustro pokazuje mi dokładnie to, co on by zobaczył, gdyby wszedł — nagie plecy, sukienka rozchylona, skóra zarumieniona od wysiłku.

Wyobrażam sobie jego pokryte bliznami palce odnajdujące zamek. Ciepło jego dłoni między moimi łopatkami. Drżenie przeszywające kręgosłup. Jego oddech na mojej szyi. Uda same zaciskają mi się razem i chwytam ścianę.

"Wszystko w porządku?" Jego głos dobiega z drugiej strony zasłony, niski i cierpliwy. Godzina musi już dobiegać końca.

Zamykam oczy. Wypuszczam powietrze.

"Zamek się zaciął." Ledwo to wydobywam. "Nie mogę go dosięgnąć."

Pauza. Potem słyszę jego kroki na drewnianej podłodze.

"Zostań tu z Wolfim, stary. Zaraz wrócę."

"Mogę iść?" Słyszę, jak Liam zsuwa się z ławki.

"Nie," mówi Alpha Jared.

"Ale—"

"Liam."

Ławka skrzypi, gdy Liam z powrotem siada. Potem kroki zbliżają się. Kółka zasłony szeleszczą na karniszu. Wchodzi i powietrze się zmienia.

Jest tuż za mną. Tak blisko, że czuję jego klatkę piersiową niemal dotykającą moich nagich pleców, gdzie sukienka jest rozpięta.

"Nie ruszaj się." Jego głos pada na tył mojej szyi, a moje kolana miękną.

Jego palce odnajdują zapięcie na środku kręgosłupa. Pierwszy dotyk to kostki muskające nagą skórę i każdy mój nerw się budzi.

Podciąga zamek o jeden centymetr. Materiał napina się na moich żebrach, a jego oddech jest ciepły i równy na moim ramieniu. Patrzę w lustro, obserwując jego dłonie przesuwające się po moim kręgosłupie i chcę, żeby przestały iść do góry. Chcę, żeby zaczęły iść w dół.

Rozepnij go. Rozepnij go całkowicie.

"Drżysz," mówię, bo jeśli nic nie powiem, oprę się o niego.

"Srebro tak robi." Jego palce przesuwają się o kolejny centymetr.

"Boli teraz?"

"Mniej niż zwykle." Kolejny centymetr. Jego kciuk sunie po skórze obok ścieżki zamka i nie ma szans, że to przypadek. "Ty to wyciszasz. Nie wiem dlaczego."

Moje odbicie jest zarumienione. Usta mam rozchylone. W lustrze łapię jego wzrok — ciemny, skupiony, utkwiony w miejscu, gdzie jego palce stykają się z moją skórą.

"Może to wilcza rzecz," mówię. "Niektóre wilki potrafią wchłaniać ból przez kontakt. Mój tata mawiał, że niektórzy ludzie po prostu — są stworzeni, by się nawzajem uspokajać."

Jego dłoń przestała się poruszać. Zamek jest zapięty, ale jego palce wciąż leżą na moich plecach, opierając się o materiał między łopatkami. Kciuk przesuwa się — ledwie, o kilka milimetrów — i muska górę mojego kręgosłupa.

Jego odbicie przełyka ciężko ślinę. Nozdrza mu się rozszerzają. Jego wzrok wędruje od ręki do nagiej skóry mojej szyi, do mojej twarzy w lustrze i to, co tam widzę, to… pożądanie. Ledwo poskromione.

"Alpha Jared, ja…" Nie kończę. Nie wiem, co powiedzieć.

Moje ramiona cofają się o pół centymetra w jego stronę. Przestaje oddychać. Wtedy jego dłoń odrywa się od moich pleców i zimne powietrze wypełnia miejsce, gdzie przed chwilą był jego dotyk.

"Powinniśmy już kończyć." Mówi to już w połowie przez zasłonę, głosem zredukowanym do porannego tonu listy zakupów. Jego buty stukają szybko o drewno.

Po kilku minutach wychodzę z przymierzalni. Miejsce między moimi łopatkami, gdzie leżała jego dłoń, wciąż jest ciepłe. Albo sobie to wyobrażam.

Albo chcę sobie to wyobrażać. Już sama nie wiem.

Odbiera ode mnie sukienkę bez kontaktu wzrokowego. Składa ją do torby razem z resztą i idzie do samoobsługowej kasy. Przytulam Liama i próbuję przestać odtwarzać ostatnie pięć minut w kółko.

Nie udaje mi się zupełnie.

Na zewnątrz popołudniowe słońce zalewa parking białymi taflami. Alpha Jared ładuje torby do bagażnika jedną ręką. Potem zatrzymuje się w pół kroku. "Wsiadaj do samochodu. NATYCHMIAST!"

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 7

Perspektywa Isadory

Nie docieramy do samochodu.

Między dwoma SUV-ami wyłania się mężczyzna. Brudna blond czupryna, garnitur szyty na miarę, uśmiech już gotowy na ustach. On nie pojawił się tu przypadkiem.

To Henry, najlepszy przyjaciel Noaha. Nieoficjalny chłopiec na posyłki Edwarda. Ten, który trzyma kurtkę Noaha w Underground Claw i najgłośniej śmieje się z jego żartów.

Jeśli Noah jest ostrzem, Henry jest rękojeścią.

Alfa Jared rusza. Jeden krok i cała jego sylwetka wypełnia mi pole widzenia. Jego ramię zasłania Henry'emu widok na mnie i Liama.

Cokolwiek powiedział wczoraj rano Edwardowi i Noahowi, nie zadziałało. Wysłali tu Henry'ego, na publiczny parking, w środku dnia, kiedy Liam jest z nami. Ich przekaz jest jasny: 'nie obchodzi nas twoje zasady.'

"Alfa." Głos Henry'ego dobiega zza ciała Alfy Jareda, swobodny i rozbawiony. Widzę jego twarz zza ramienia Alfy — broda uniesiona, oczy rozświetlone. "Ślicznie wyglądasz, bawiąc się w dom z dziwką."

"Masz matkę, Henry?" Alfa Jared nie czeka na odpowiedź. "Nazwij tak kobietę przy mnie jeszcze raz, a wyślę jej twoje zęby w kopercie."

Uśmiech Henry'ego trwa, ale jego ciężar przenosi się na tylną stopę. Jego oczy odnajdują szczelinę między ramieniem Alfy Jareda a jego żebrami. Znajdują mnie. Wzrok sunie po moim ciele tak wolno, że czuję się, jakby to były palce.

Liam wtula twarz w mój kark i nieruchomieje. Nie rozumie słów, ale wyczuwa ten dorosły ton, który zawsze zwiastuje kłopoty.

"Cała wataha gada o tym, jak przyjąłeś tę sukę podczas jej rui." Henry zakłada ręce. "Ludzie mają swoje zdanie, Alfo. Pomyślałem, że będziesz chciał wiedzieć."

Drżenie Alfy Jareda osiąga apogeum.

"Kto cię przysłał?" Głos Alfy Jareda jest płaski. "Noah nie ma odwagi przyjść sam, więc kto teraz trzyma cię na smyczy, Henry?"

Jego palce same się zaciskają i rozluźniają. Srebro musi wrzeszczeć. Przesuwam Liama na drugie biodro i przyciskam wolną dłoń do dolnej części pleców Alfy Jareda. Prosto tam, gdzie tkwi kula.

Drżenie zwalnia. Oddech przechodzi z płytkiego w głęboki. Mięśnie pod moją dłonią rozluźniają się o jeden stopień.

"Wszystko się zmienia, Alfo." Uśmiech Henry'ego się poszerza. "Nie sądzisz, że czas oddać swój tron komuś młodszemu?" Rozkłada ręce. "Bez urazy. Dobrze ci szło. Ale wataha potrzebuje świeżej energii. Kogoś, komu ręce nie," jego wzrok spada na drżenie Alfy Jareda, "nie robią tego."

I właśnie wtedy drżenie ustaje.

Jakby ciało Alfy Jareda usłyszało zniewagę i postanowiło zrobić z niego kłamcę. Jego dłonie nieruchomieją przy bokach. Czuję, jak pod moją dłonią plecy zmieniają się w kamień.

"Przekazałeś wiadomość." Głos Alfy Jareda brzmi staro. "A teraz odejdź, zanim cię tu zabiję. I powiedz temu, kto cię przysłał, że niedługo go odwiedzę."

Uśmiech Henry’ego drga. Tylko raz. Na ułamek sekundy. Potem odchodzi.

Alfa Jared wiezie nas do domu w ciszy. Jego kostki są białe na kierownicy. Na posiadłości zamyka wszystkie drzwi. Obserwuję, jak się porusza, a moje dłonie nie przestają się trząść.

Wataha gada. Narracja Noaha się nakręca. Alfa Jared mnie przygarnął i teraz na jego plecach jest namalowany cel w moim kształcie, a za chwilę zda sobie sprawę, że jestem większym ciężarem, niż jestem warta.

Odwraca się do mnie. Jego dłonie odnajdują moje ramiona — pewne, ciepłe, uziemiające — i trzymają mnie, dopóki moje oczy nie spotkają jego. Ramiona opadają mi pod jego dłońmi. Nawet nie zauważyłam, że były uniesione aż pod uszy.

"Nic nie zrobią. Nie bój się." Patrzy długo i spokojnie.

Potem coś się zmienia. Spokój pęka, a pod spodem jest energia — celowa, niemal figlarna, jakby uznał, że najlepsze, co może mi teraz dać, to ruch.

"Teraz zapominamy o wszystkim i robimy kolację."

Opuszcza moje ramiona, gwałtownie zasuwa zasłony, chwyta głośnik z półki. Muzyka wypełnia kuchnię. Buduje mur z hałasu i jedzenia, i rozumiem — tak właśnie walczy z gównem.

"Liam, przynieś mięso," mówi.

"MIĘSO!" Liam pędzi do lodówki, jakby właśnie go włączono.

Liam krząta się po kuchni, miesza rzeczy, które nie potrzebują mieszania, informując mnie, że sekret tkwi w tym, że „trzeba rozmawiać z jedzeniem”.

Alpha Jared grilluje steki i między jednym przewróceniem a drugim naprawia uchwyt szafki śrubokrętem wyjętym z kuchennej szuflady, jakby to było coś najnaturalniejszego na świecie — gotowanie i równoczesna naprawa domu, żadnemu z tych zadań nie poświęcając mniej niż pełnej uwagi.

Patrzę na jego przedramiona, gdy pracuje — ścięgna przesuwające się pod skórą, blizny krzyżujące się ze sobą. Przyłapuje mnie na patrzeniu i zbyt szybko odwracam wzrok. Nie mówi ani słowa, ale kącik jego ust lekko drga.

„Rora, spróbuj tego.” Liam podnosi truskawkę zanurzoną w Nutelli. „Wynalazłem to.”

Jem. Wbrew wszelkim oczekiwaniom — pyszne. „To naprawdę niesamowite, przyjacielu.”

Promienieje i zsuwa się z krzesła. „Zrobię jedną dla Wolfiego.” Zabiera słoik Nutelli i pudełko truskawek na drugi koniec blatu, całkowicie pochłonięty swoją misją.

Patrzę, jak odchodzi. Potem, zanim zdążę się rozmyślić: „Czy on ma mamę?”

Alpha Jared odkłada łopatkę. Spogląda na Liama — dziesięć stóp dalej, odwróconego plecami, tłumaczącego Wolfiemu, że musi otworzyć buzię.

„Nie.” Mówi to cicho. „Został porzucony. Stado na północy wyrzuciło go, bo był…” Zatrzymuje się. Dobiera słowo. „Inny. Znalazłem go w obozie.”

„Inny w jaki sposób?”

„Kiedyś opowiem ci tę historię.” Znowu bierze łopatkę do ręki. „To nie jest opowieść, którą powinienem pospieszać.”

Kiwnęłam głową. Ale coś w sposobie, w jaki powiedział 'znalazłem go', sprawia, że boli mnie w piersi. „Ma szczęście, że cię ma.”

Alpha Jared patrzy, jak Liam smaruje Nutellą nos Wolfiego. „To ja mam szczęście,” mówi.

Potem jemy. Jest głośno i bałaganiarsko, Liam ma ryż we włosach i jakoś także na ramieniu Alpha Jareda. Śmieję się dwa razy — prawdziwym śmiechem, używając mięśni, o których istnieniu zapomniałam.

Po kolacji zmywam naczynia, bo wtedy moje ręce mają co robić, a kiedy Alpha Jared wraca na dół po położeniu Liama spać, idzie prosto do tylnych drzwi, otwiera je i stoi tam z dwoma szklankami — whisky i sokiem. Wysuwa w moją stronę sok.

Przechodzę przez kuchnię. Jego palce muskają moje, kiedy biorę szklankę. Żadne z nas nie odsuwa się wystarczająco szybko, by uznać to za przypadek. Pachnie dymem ze steków i czymś jeszcze, przez co moje płuca zachowują się głupio.

„Noc jeszcze młoda,” mówi. „Dołączysz do mnie na tarasie?”

Idę za nim. Trzyma drzwi otwarte tak szeroko, że muszę przejść bardzo blisko. Moje ramię niemal ociera się o jego klatkę piersiową. On siada na krześle, a ja zajmuję to obok.

Jego dłoń spoczywa na podłokietniku między nami, a drżenie sprawia, że jego kostki lekko stukają o drewno. Sięgam i przykrywam jego dłoń swoją. Stukanie ustaje.

„Próbowałeś to usunąć?” pytam.

Odwraca głowę. Patrzy na mnie, potem na moją dłoń na swojej. Pije łyk whisky.

„Byłem u każdego chirurga na tym kontynencie. U trzech w Europie. U jednego w Tokio.” Obraca szklankę w dłoni. „Wszyscy mówią, że kula jest zrośnięta z kręgiem. Gdyby ją usunąć, nigdy więcej bym nie chodził. Nigdy nie mógłbym się przemienić.”

„Więc po prostu z tym żyjesz.”

„Żyję z tym.”

Chcę to naprawić. Chcę wspiąć się za nim, tak jak tamtej nocy, objąć go ramionami i zostać tam, dopóki jego ciało nie przestanie go karać za to, że przeżył.

Mój kciuk powoli przesuwa się po jego kostkach. W tę i z powrotem. Czuję, jak jego dłoń nieruchomieje pod moją. Potem jego palce rozchylają się i moje wsuwają się między nie.

„Moje ciało cały czas walczy ze srebrem,” mówi po chwili. „Czasami ledwo mogę stać. Połowa stada myśli, że jestem skończony.”

„A jesteś?”

Patrzy na mnie. „Wyglądam na skończonego?”

Nie. Wygląda na przeciwieństwo skończonego.

„Wyglądasz, jakbyś potrzebował lepszych środków przeciwbólowych.”

Kącik jego ust drga. „Miałem jeden. Wlazła mi do łóżka i działała lepiej niż morfina.”

Moja twarz robi się gorąca tak szybko, że dziwię się, iż nocne powietrze nie paruje. On znów patrzy na podwórko, szklanka w dłoni, jakby właśnie mnie nie rozbroił. Jego palce mocniej ściskają moje.

Biorę oddech. „Mówiłeś, że znałeś mojego ojca.” Słowa wychodzą cicho. Nosiłam je w sobie całą noc. „Byłeś tam, kiedy umarł?”

Przesuń w górę, aby kontynuować

Rozdział 8

Perspektywa Jareda

„Proszę, opiekuj się Marthą”, mówi William. Jego głos jest mokry, bulgoczący. „I Isadorą. Jared, obiecaj mi.”

„Obiecuję. Obiecuję, Will. Zostań ze mną.” Dociskam mocniej ranę. Krew wciąż płynie.

„Ona ma tylko szesnaście lat.” Jego dłoń chwyta moją koszulę. Uścisk jest słabszy niż u Liama. „Nie ufaj —”

Jego palce wiotczeją. Oczy pozostają otwarte. Usta nadal ułożone wokół niedokończonego słowa.

Jestem w alejce za klubem bokserskim. Listopad. Latarnia nad nami miga, a beton jest mokry od deszczu i krwi, a powietrze pachnie jak srebro palące się przez ciało.

William leży na moich udach. Jego krew przesiąka przez moje dżinsy, najpierw ciepła, potem stygnąca, zbyt szybko. W jego klatce piersiowej jest dziura, której nie potrafię zakryć dłońmi. Jego oczy są otwarte, wpatrzone w moje z tą koncentracją, która przychodzi tylko wtedy, gdy człowiek wie, że umiera.

„Nie. Nie, nie, nie. Will, zostań ze mną. Musisz dokończyć to cholerne zdanie. Komu nie ufać?” Trzęsę nim. Jego głowa opada na moje ramię. Jego oczy patrzą na migoczącą latarnię i nie widzą nic.

Zajęło mi chwilę, by zrozumieć, że próbował powiedzieć Edwarda.

Drugi strzał trafia mnie od tyłu. Kula wchodzi pod moją lewą łopatką, przebija mięśnie i zatrzymuje się w kręgu z dźwiękiem, który słyszę przez własny szkielet — głuchy, mokry trzask.

Taras wraca do ostrości. Mój kręgosłup eksploduje. Srebro przesuwa się po nerwach.

„Alfa Jared!” Głos Isadory dobiega z mojej prawej. Jej szklanka uderza o kamień. Słyszę, jak się tłucze.

Moje dłonie zesztywniały. Plecy wyginają się tak mocno, że krzesło się przewraca i upadam na kolana na kamienne płyty tarasu. Szklanka po whiskey tłucze się gdzieś po lewej. Nie widzę jej. Nie widzę nic poza bielą.

Szczęka mi pęka i wydłuża się. Wilk napiera na moją skórę, próbując się przebić, a srebro stawia opór. Zęby wydłużają się, po czym pękają i skracają. Kręgosłup wygina się i blokuje.

„Jestem tu!” Isadora klęczy przede mną. Jej dłonie chwytają moją twarz. Jej palce są zimne na mojej szczęce, która teraz nie ma ludzkiego kształtu. „Popatrz na mnie. Popatrz na mnie.”

Nie mogę. Moje oczy migoczą. Czuję, jak mrugają między brązem i złotem, czuję też kły napierające na dolną wargę i jeśli się nie odsunie, zrobię jej krzywdę.

„Odsuń się ode mnie.” Słowa wychodzą pół-warcząc przez usta, które nie mogą utrzymać własnego kształtu. „Jestem teraz niebezpieczny. Idź!”

„Nie zostawię cię w takim stanie.” Jej głos drży, ale dłonie nie schodzą z mojej twarzy. Kciuki wciskają się w moje kości policzkowe. „Nigdzie się nie wybieram.”

Pochyla się bliżej. Jej szyja jest kilka centymetrów od mojej twarzy, a jej zapach zalewa mi płuca.

Jakbym czuł ją po raz pierwszy. Ciepła skóra i miód, a pod spodem coś jak deszcz na rozgrzanym kamieniu, zgniecione igły sosnowe i ostry, czysty chłód zimowego powietrza.

Co to do cholery jest? Gdzie ten zapach się ukrywał? Maskowała go? Jak? Ukrywała się przed czymś? Przed kimś?

Edward. Noah. Ukrywała się przed nimi.

Ta myśl uderza w tym samym momencie, co wilk. Moja dłoń wystrzeliwuje i chwyta jej nadgarstek. Palce już się zmieniły — grubsze, zniekształcone, paznokcie zakrzywione w coś, co tnie. Czuję, jak pod moim uściskiem jej skóra się rozcina. Czuję ciepło jej krwi na opuszkach palców.

Wzdycha. Jej oczy robią się wielkie. Krew wypływa spomiędzy moich palców i jej nadgarstka.

„Zadajesz mi ból!” Jej głos się łamie i odsuwa się. Moja dłoń otwiera się i puszcza ją, a ja patrzę, jak trzy czerwone linie rozkwitają na wewnętrznej stronie jej nadgarstka. To moje pazury to zrobiły.

„Idź do środka, Isadora.” Mój głos jest ledwo ludzki. „Zamknij drzwi. Teraz. Proszę.”

Cofa się. Krok. Drugi. Trzeci. Krwawiący nadgarstek przyciska do piersi. Jej oddech jest krótki, rwany.

Dobrze. Uciekaj. To rozsądne.

Już przez to przechodziłem. Elena umarła i zostałem sam. William umarł i zostałem sam. Ból przychodzi, a ja radzę sobie sam. Zawsze tak było. Trzysta lat samotnego przetrwania. Wiem, jak to zrobić.

Drzwi na taras otwierają się. Zamykają.

Odeszła. Oczywiście, że odeszła. Przestraszyłem ją. Skrzywdziłem ją. Ja —

Drzwi znów się otwierają i słyszę jej bose stopy na zimnym kamieniu. Isadora klęka obok mnie, a jej nadgarstek owinięty jest kuchennym ręcznikiem, niezdarnie, już przesiąkniętym krwią. Owinęła go, by móc wrócić.

Wróciła.

To ją zabije.

Jej dłonie odnajdują mój grzbiet i zaczyna masować powolne kręgi między moimi łopatkami. Stały nacisk tuż nad miejscem, gdzie tkwi kula.

„Jestem tutaj.” Jej głos się trzęsie, ale dłonie nie. „Nie będziesz przez to przechodził sam.”

Ciepło zaczyna się tam, gdzie jej dłoń dotyka mojego kręgosłupa, i rozlewa po żebrach jak ogień w domu, który był zimny przez pięćdziesiąt lat. Znam to uczucie. Czułem je przy Elenie. Nie spodziewałem się, że poczuję je ponownie.

„Oddychaj”, mówi. „Po prostu oddychaj. Trzymam cię.”

Jej dłoń przesuwa się powoli. W dół kręgosłupa. Z powrotem w górę. Znów w dół. Wilk cichnie pod jej dotykiem jak pies słyszący głos właściciela podczas burzy. Srebro przestaje mieć znaczenie, bo jej dłonie są ciepłe, a głos stabilny.

Oczy mnie pieką. Zamykam je. Pięści rozluźniają się na kamieniu.

KURWA.

Kości się uspokajają. Szczęka wraca na miejsce. Półprzemiana znika i znów jestem człowiekiem, dyszącym na kamieniach tarasu.

Jej dłonie wciąż są na moich plecach. Przesuwa się bliżej. Czuję jej klatkę piersiową przy mojej łopatce. Jej oddech na karku. Jej bicie serca tak blisko, że słyszę, jak synchronizuje się z moim.

Odwracam głowę. Jest tuż obok, kilka centymetrów dalej. Jej oczy są ogromne i mokre. Dolna warga drży. Ręcznik na jej nadgarstku znów przesiąka świeżą krwią, a ona zdaje się tego nie zauważać ani nie dbać o to.

Wyciąga do mnie rękę. Jej dłoń dotyka mojej szczęki. Opuszki palców na zaroście, lekkie i drżące. Założę się, że nigdy nie wyciągnęła ręki do mężczyzny pierwsza i że się boi, ale ma odwagę spróbować.

Wiem, że powinienem się odsunąć. Ale jej palce są ciepłe i drżące na mojej szczęce. Przysuwam się do jej dłoni, zanim mózg zdąży mnie powstrzymać.

Wilk cichnie. Srebro cichnie. Wszystko cichnie poza dźwiękiem jej oddechu i dotykiem jej palców na mojej skórze i przerażającą pewnością, że zapamiętam ten dotyk na łożu śmierci.

Odwróć wzrok. Spójrz na podwórko. Spójrz gdziekolwiek indziej.

Moja dłoń obejmuje jej twarz. Kciuk sunie po kości policzkowej. Przyciągam ją bliżej i moje usta znajdują jej usta. Jej wargi są zimne od nocnego powietrza i miękkie, rozchylają się pod moimi na oddechu brzmiącym jak poddanie. Jedna sekunda. Dwie.

Smakuje jak sok i truskawki i sól od łez. Jej palce wsuwają się w moje włosy, paznokcie muskają skórę głowy i czuję to aż po kręgosłup. To nie może trwać.

Przepraszam, Isadora. Obiecałem twojemu ojcu, że już nigdy nie będziesz cierpieć.

Moja dłoń opada. Mówię na jej ustach: „Jesteś zwolniona.”

Bo jesteś moją partnerką.

„Co? Co masz na myśli?” Odsuwa się. Jej oczy skanują moją twarz — usta, szczękę, oczy — szuka mężczyzny, który trzy sekundy temu ją pocałował.

Nie może go znaleźć. Dolna warga drży raz, zanim przygryzie ją zębami. Ręcznik na jej nadgarstku coraz bardziej przemaka.

Jak mam jej to powiedzieć do cholery? Jak spojrzeć na tę wystraszoną, drżącą dziewczynę z zakrwawionym ręcznikiem na nadgarstku i powiedzieć: jesteś moją partnerką. Wszechświat wybrał cię dla mnie. Należysz do mnie, a ja do ciebie, i żadne z nas nie ma nic do powiedzenia.

Ona nie czuje więzi. Jestem tego pewien. Cokolwiek brała, by stłumić swój zapach, blokowało więź z jej strony. Nie czuje mnie tak, jak ja ją. I nigdy jej o tym nie powiem.

Isadora Marrock całe życie była trzymana w ryzach przez mężczyzn, którzy odbierali jej wybory. Nie dodam swojego nazwiska do tej listy. Nawet jeśli mnie to zabije.

Mój wilk wyje w mojej piersi, za żebrami, dźwiękiem tak pierwotnym i udręczonym, że moje ludzkie gardło niemal go powtarza. „Proszę, idź. Jutro odwiozę cię w bezpieczne miejsce.”

Przesuń w górę, aby kontynuować

The Lycan's Hidden Mate

The Lycan's Hidden Mate

30 Rozdziały

close

Ustawienia

close

A-
A+

Merriweather

Arial

Cabin

T

T

T

pl

Polski

pl
book

30

Treść

Aa