~ Violet ~"Dzień dobry, piękna dziewczyno!" Violet Carvey usłyszała radosny głos swojej mamy, gdy tylko weszła do kuchni. Jej mama, Barbara, stała nad zatłoczonym kuchennym blatem w ich małym mieszkaniu, przygotowując kanapkę z tuńczykiem i wkładając ją do brązowej torebki. "Dzień dobry, mamo. Co robisz?" odpowiedziała Violet. "Pakuję ci lunch do szkoły." "Mamo, już nie chodzę do szkoły. Skończyłam w zeszłym miesiącu." "Och," Barbara natychmiast przerwała to, co robiła. Nie pamiętała, że jej piękna córka ma już 18 lat i jest absolwentką szkoły średniej. "W porządku, wezmę go mimo to," powiedziała Violet słodko. Czuła się z tym źle i chwyciła brązową papierową torebkę, wkładając ją do plecaka. "Dzięki, mamo." "Nie ma za co," Barbara uśmiechnęła się. "A co Dylan robi w domu? Nie powinien być teraz w Nowym Jorku?" "Mamo, Dylan rzucił studia," wyjaśniła Violet cierpliwie. "Naprawdę?" Barbara westchnęła zszokowana, jakby słyszała to po raz pierwszy. "Dlaczego?" Violet westchnęła. To nie był pierwszy raz, kiedy musiała tłumaczyć mamie, co dzieje się w domu. Odkąd u Barbary zdiagnozowano Alzheimera w zeszłym roku, jej pamięć i zdrowie pogarszały się. Barbara całkowicie przestała pracować, a starszy brat Violet, Dylan, nawet rzucił studia i wrócił do domu, aby im pomóc. "Bez powodu, po prostu uważa, że szkoła nie jest dla niego," Violet skłamała. Wiedziała, że mama poczułaby się źle, gdyby powiedziała jej prawdziwy powód. Rodzina Carveyów zmagała się z problemami finansowymi od kilku lat, zwłaszcza odkąd zmarł ojciec Violet. Życie nie zawsze było tak trudne, zwłaszcza gdy Violet była młoda. Urodziła się w rodzinie średnio-wyższej klasy. James Carvey był odnoszącym sukcesy biznesmenem w małym miasteczku w New Jersey. Violet i Dylan cieszyli się cudownym stylem życia podczas dorastania, ale wszystko zmieniło się, gdy Violet miała trzynaście lat. Jej ojciec chciał rozszerzyć swój biznes i zawarł złą umowę z potężnymi ludźmi we Włoszech. Ci ludzie doprowadzili do bankructwa jego firmę. Było tak źle, że ojciec musiał pożyczać pieniądze od wielu osób, aby rodzina mogła się utrzymać. W końcu ojciec Violet musiał sprzedać ich trzypiętrowy dom, wszystkie samochody i aktywa, i przeprowadzili się do małego mieszkania na wynajem w Newark. Nie pomagało, że James zachorował i nie mógł pracować, by utrzymać rodzinę. Barbara musiała wziąć na siebie pracę w fabrykach. I w końcu, James Carvey nie mógł tego dłużej znieść. Pewnego dnia powiedział, że idzie do sklepu, ale skończył, rozbijając samochód na klifie przy autostradzie. Zginął, zostawiając rodzinę z górą długów i trochę pieniędzy z ubezpieczenia. Gdy tylko Violet skończyła czternaście lat, zaczęła pracować w lodziarniach lub kawiarniach, aby pomóc rodzinie. Dylan, który był dwa lata starszy, zaczął pracować w lokalnym barze należącym do starego przyjaciela ich ojca, The Union. Gdy Dylan skończył 18 lat, dostał stypendium na studia w Fordham. Barbara była tak szczęśliwa z jego powodu i obiecał, że zdobędzie dobre wykształcenie, aby ich rodzina mogła wrócić do tego, jak było wcześniej. Niestety, zaledwie dwa lata później zdrowie Barbary zaczęło się pogarszać z powodu Alzheimera. Violet była jeszcze uczennicą ostatniej klasy szkoły średniej. Dylan wiedział, że jako najstarszy syn ma obowiązek wrócić i pomóc rodzinie, więc zrezygnował z Fordham i wrócił do Newark. Odzyskał starą pracę w The Union, ale także podejmował wiele innych zajęć dodatkowych, o których Violet nigdy nie wspominałaby mamie. "Och, więc to dlatego Dylan ostatnio jest w domu," Barbara skinęła głową. "Tak, rzucił szkołę w zeszłym roku, mamo. Od tamtej pory jest z nami." "Och... rozumiem..." powiedziała Barbara. Violet uśmiechnęła się słodko, ale wiedziała, że będzie musiała to wyjaśnić ponownie jutro rano. "W każdym razie, muszę iść do pracy. Zadzwoń do mnie, jeśli czegoś potrzebujesz, albo sprawdź karteczki, jeśli coś zapomnisz," powiedziała Violet, zabierając swoje rzeczy z kuchennego blatu. "Dobrze, kochanie. Miłej pracy." "Kocham cię, mamo." "Kocham cię, słodka dziewczyno." Barbara pocałowała córkę w policzek, a Violet ruszyła w stronę drzwi. Spojrzała na swoje odbicie w lustrze przez dwie sekundy, zanim wyszła. Jej ciemnobrązowe włosy były długie, a twarz blada, ale jej fioletowo-niebieskie oczy błyszczały jasno. Gdyby miała więcej czasu rano, nałożyłaby trochę makijażu, ale nie było czasu na przyjemności. Jej zmiana w lokalnej kawiarni zaczyna się za piętnaście minut i powinna już być poza domem. Więc bez namysłu, Violet wzruszyła ramionami i wyszła z domu.* * * Wychodząc z domu, Violet szybko pobiegła na przystanek autobusowy i udało jej się złapać nadjeżdżający autobus jadący do centrum. Po dziesięciu minutach jazdy dotarła na przystanek i udała się do kawiarni. W ciągu kilku minut Violet już nałożyła fartuch i obsługiwała kasę w kawiarni. "Witamy w City Coffee, co mogę dla ciebie zrobić dziś?" Violet powitała swojego pierwszego klienta dnia. To było zdanie, które wypowiadała tak wiele razy w swoim życiu, że wychodziło z niej jak odruch. Nie musiała nawet patrzeć na kasę, po prostu słyszała ich zamówienie, wprowadzała je i szybko przygotowywała napój. "Violet? Violet Carvey?" dziewczyna stojąca przed nią powiedziała. Violet spojrzała z kasy i zobaczyła znajomą twarz. Była to dziewczyna w jej wieku i może widziała ją wcześniej w szkole. "O, cześć. Jesteś... Nicole, prawda?" "Tak, chodziłyśmy razem na AP Calc!" "Tak, jak się masz?" Violet uśmiechnęła się. "Dobrze. Jestem z Hansonem i Ashley. Pamiętasz ich?" Nicole odwróciła się do szklanych okien i pomachała do swoich przyjaciół stojących na zewnątrz. "Słuchajcie, to Violet! Nasza Valedictorian!" "O, tak," Violet zaśmiała się nerwowo i pomachała do ludzi na zewnątrz. Oni machali do niej i mówili 'cześć'. "Chodzę tutaj cały czas, nie wiedziałam, że tu pracujesz," powiedziała Nicole. "Prawie codziennie," Violet skierowała oczy z powrotem na kasę. "Co mogę dla ciebie zrobić?" "Poproszę mrożoną latte." "Już się robi." Violet wprowadziła zamówienie i skierowała się do stacji z kawą. Jej ręce sprawnie pracowały przy ekspresie do kawy. Uwielbiała zapach świeżo zmielonej kawy i uważała parzenie kawy za czynność terapeutyczną. Wolała, żeby ludzie nie rozmawiali z nią, gdy ją przygotowywała, ale Nicole o tym nie wiedziała. Była zbyt podekscytowana spotkaniem przyjaciółki ze szkoły średniej, więc nie przestawała gadać.
"Nie mogę uwierzyć, że liceum już się skończyło. A ty?" powiedziała.
"Czas szybko leci," odpowiedziała krótko Violet.
"Wiem, ale nie mogę się doczekać studiów. Idę na Georgetown."
"Georgetown to świetna uczelnia, gratulacje."
"Dzięki. A słyszałam, że dostałaś pełne stypendium na Harvard. To prawda?"
"Tak."
"To super! Kiedy wyjeżdżasz?"
"Nie jadę na Harvard."
"Co?" Nicole pisnęła tak głośno, że ludzie w pobliżu odwrócili głowy w jej stronę.
"Musiałam odmówić," Violet wzruszyła ramionami.
"Odmówiłaś pełnego stypendium na Harvard?!"
"Tak. Chciałabym pojechać, ale nie mogę być teraz zbyt daleko od New Jersey. Moja mama mnie potrzebuje," posłała Nicole słaby uśmiech i wróciła do robienia kawy.
"Och, jesteś taką dobrą osobą, Vi," Nicole wydęła wargi i westchnęła. "Nie wiem, czy mogłabym tak postąpić na twoim miejscu."
"Proszę, twoje ice latte. To będzie 3.75," Violet postawiła napój na ladzie.
"Proszę, resztę zatrzymaj," Nicole wręczyła jej pięciodolarowy banknot.
"Dziękuję."
Nicole wzięła napój i uśmiechnęła się. Violet odwzajemniła uprzejmy uśmiech i zwróciła uwagę na kolejnego klienta. Nicole zrozumiała aluzję i ruszyła w kierunku wyjścia.
"Cześć, witamy w City Coffee, co podać?"
***
Zmiana Violet w kawiarni kończyła się około 17:00. Była zmęczona całodniowym staniem, ale dzień jeszcze się nie skończył. Zrobiła sobie krótką przerwę na kolację, zanim wsiadła do kolejnego autobusu, tym razem jadącego do The Union w Jersey City.
Od kiedy skończyła liceum i zrezygnowała ze studiów, Violet starała się wypełnić swój czas jak największą ilością pracy. Nie tylko dlatego, że jej matka potrzebowała pieniędzy na leczenie, ale rodzina Carvey nadal była winna pieniądze wielu ludziom. Musiała zrobić wszystko, co w jej mocy, aby pomóc Chipowi.
Violet dotarła do The Union tuż przed 19:00. The Union był eleganckim barem w stylu zachodniego saloonu, który istniał w okolicy od lat 80. Właściciel, Danny, był dobrym przyjacielem ojca Violet, ponieważ razem dorastali w liceum. Danny współczuł tego, co spotkało Jamesa, więc gdy jego syn i córka poprosili o pracę w jego barze, pozwolił im pracować i czasami płacił im trochę więcej.
Violet zaczęła pracować tam jako kelnerka kilka miesięcy temu. Danny od razu zauważył, że jest bystrą dziewczyną. Była też wykwalifikowaną baristką, a gdy zaczęła obserwować barmanów mieszających drinki, szybko opanowała i tę umiejętność. Violet wolała pracować jako barmanka niż jako kelnerka. Czasami pijani faceci w barze stawali się nachalni i kładli ręce na jej minispódniczce. To nigdy nie kończyło się dobrze, szczególnie gdy Dylan był w pobliżu - zawsze wszczynał wtedy bójkę. Ale jako barmanka Violet czuła się znacznie bezpieczniej, bo zawsze była za barem. Nikt nie mógł jej tam dotknąć. Zarabiała mniej napiwków, ale spokój ducha był bezcenny.
Dylan często przebywał w barze, odkąd Danny awansował go na menedżera. Praca dla Danny'ego była świetna, ale Dylan zawsze szukał sposobów na zarobienie większych pieniędzy. Violet zauważyła, że Dylan czasami prowadził podejrzane interesy w strefie VIP. Znajdował dziewczyny lub narkotyki dla klientów VIP. Raz nawet załatwił komuś broń. Dylan nigdy nie chciał rozmawiać z Violet o swoich zakulisowych działaniach, więc gdy o to pytała, zawsze zbywał ją i mówił, że lepiej żeby nie wiedziała.
"Czemu jesteś dziś tak wystrojony? Jakbyś szedł na rozmowę do banku," skomentowała Violet, widząc Dylana wychodzącego z biura menedżera w garniturze i krawacie. Normalnie jej brat nosił tylko dżinsy i czarny T-shirt. Jego długie ciemne włosy zawsze były rozczochrane i zaniedbane, ale dziś postarał się je uczesać.
"Nie słyszałaś? Dziś przychodzą specjalni goście," Dylan poruszył znacząco brwiami i oparł się o bar.
"Uważaj, właśnie wyczyściłam bar," Violet odepchnęła go.
"Przepraszam," mruknął i wyjął papierosa z kieszeni.
"A jacy specjalni goście? Ci koszykarze? Albo raper Ice-T?" zapytała Violet, ponownie wycierając bar.
"Nie, nie sportowcy ani raperzy."
"To kto?"
"Mafia."
Violet instynktownie uniosła wzrok. Myślała, że Dylan żartuje, ale jego wyraz twarzy był śmiertelnie poważny. Zaciągnął się długo papierosem, zanim wydmuchnął dym w kierunku przeciwnym do Violet.
"Jaka mafia?" zapytała.
"Rodzina Van Zandt," Dylan wyszeptał tak cicho, że tylko ona mogła go usłyszeć. "Przychodzą dziś wieczorem i zarezerwowali całą strefę VIP."
Jak większość osób, które dorastały w New Jersey, Violet słyszała o klanie Van Zandt jak o folklorze. Byli największą grupą gangsterską w New Jersey od czasów rodziny Luciano. Przywódca, Damon Van Zandt, przejął władzę po śmierci Joe Luciano pięć lat temu.
Violet słyszała wiele historii, większość z nich nie była dobra, ale nigdy nie widziała tych ludzi na własne oczy. Nigdy nie miała powodu. Jej życie było głównie spokojne i sielankowe. Spędzała dni w szkole, pracując w kawiarni, a w niedziele chodziła do kościoła. Dopiero niedawno zaczęła pracować w The Union, a jak dotąd jedynymi znanymi osobami, które tu przychodziły, byli raperzy lub sportowcy.
Nagle, jakby na zawołanie, frontowe drzwi otworzyły się i pojawiła się grupa mężczyzn w czarnych garniturach. Violet natychmiast odwróciła głowę. Zauważyła, jak atmosfera w pomieszczeniu zmienia się, gdy ta grupa facetów weszła do środka. Dylan szybko zgasił papierosa i ruszył do drzwi, aby przywitać mężczyzn.
Jeden z mężczyzn wyróżniał się spośród reszty. Stał dokładnie w środku. Był wysoki, opalony, ciemnowłosy, a tatuaże wyglądały spod jego drogiego trzyczęściowego garnituru. Violet przyłapała się na wpatrywaniu w tę tajemniczą postać. Jego oczy były ciemne i nieodgadnione, ale spojrzenie ostre, ostrzejsze niż ta zabójcza linia szczęki.
I to był pierwszy raz, kiedy Violet zobaczyła go osobiście, diabła we własnej osobie, Damona Van Zandta.
Przesuń w górę, aby kontynuować
~ Damon ~"Dzień dobry, panie Van Zandt," Damon spojrzał w górę, aby zobaczyć swojego konsiliera witającego go przy drzwiach jego gabinetu. Consigliere to inne słowo na doradcę, najbardziej znane jako doradca bossa przestępczego takiego jak sam Damon. Jego konsilier nazywał się Adrian Luciano. Był siostrzeńcem słynnego króla mafii, Joe "Joseph" Luciano, który był głową podziemia w New Jersey od lat 80. aż do teraz, gdy Damon przejął kontrolę. Adrian, będąc samym Luciano, miał większe prawo do tronu niż Damon, który był tylko sierotą, gdy Joe Luciano go przyjął. Ale Adrian nigdy nie chciał tronu. Adrian wolał spokojniejszy styl życia ze swoją żoną Talią. Dlatego gdy Damon był gotów przejąć tron, Adrian był więcej niż szczęśliwy, aby mu pomóc. Oboje dorastali razem, a Adrian wiedział, że nie ma nikogo bardziej odpowiedniego na króla niż Damon Van Zandt.
Damon nie urodził się w rodzinie Luciano, w rzeczywistości nigdy nawet nie spotkał swojej prawdziwej rodziny. Kiedy był jeszcze niemowlęciem, jego matka zostawiła go przy drzwiach kościoła katolickiego tylko z kocem i jego imieniem. Był wychowywany jako sierota przy kościele, zanim został umieszczony w rodzinie zastępczej jako mały chłopiec. Przechodził z domu do domu, zanim w końcu, w wieku czternastu lat, Damon poznał Joseph Luciano, który wkrótce stał się dla niego ojcem.
Damon był początkowo wychowywany na wyszkolonego zabójcę. Był zwinny, szybki i przebiegły. Zabił swojego pierwszego człowieka w wieku piętnastu lat, a mężczyzna był dwa razy starszy i większy od niego. Damon szybko stał się ulubioną maszyną zabójczą Josepha. Wykonywał wszystko, co Joseph mu rozkazał, bez zadawania pytań. Jednak po pewnym czasie zabijanie stało się nudnym obowiązkiem dla bystrego Damona. Joseph to również zauważył. Damon miał potencjał do przywództwa i polityki, więc Joseph zaczął go przygotowywać na swojego następca. To bardzo dobrze się sprawdziło, ponieważ Joseph nigdy nie miał własnego syna. Miał jednak jedną córkę, piękną dziewczynę o imieniu Isabella.
Isabella była pierwszą dziewczyną, którą Damon naprawdę kochał. Miała długie, ciemne włosy i fioletowo-niebieskie oczy. Damon kochał w niej wszystko – sposób, w jaki mówiła, jak tańczyła, a najbardziej kochał jej serce. W świecie tak okrutnym i ciemnym jak mafijne podziemie, Isabella była dla niego promieniem światła i nadziei.
Po latach pościgu za Isabellą, w wieku dziewiętnastu lat, Isabella w końcu zgodziła się wyjść za mąż za Damona. Dzień jego ślubu był najszczęśliwszym dniem jego życia. Joseph zorganizował nawet największą imprezę weselną, jaką kiedykolwiek znało New Jersey. Ale w dniu ślubu, gdy wszyscy byli pijani i pełni miłości, znikąd pojawiła się rywalizująca grupa, rodzina Maranzano, i zaczęła strzelać. Joseph został zabity na miejscu, podobnie jak piękna narzeczona Damona.
To był najbardziej okropny widok, jaki Damon kiedykolwiek widział. Najszczęśliwszy dzień jego życia przemienił się w najgorszy. Udało im się zabić prawie wszystkich członków rodziny Maranzano, którzy zniszczyli wesele, ale to nic w porównaniu do ich strat. Stracili swojego króla, Josepha, oraz swoją księżniczkę, Isabellę. A co do Damona, stracił wszystko, co kiedykolwiek cenił.
Od tego dnia Damon objął stanowisko króla i przysiągł pomścić śmierć Josepha i Isabelli. Złożył również inną przysięgę – nigdy więcej się nie zakocha. Miłość była słabością, a w świecie takim jak jego nie było miejsca na słabość.
"Jeśli skończyłeś już z papierkową robotą, twoja obecność jest wymagana na dole, Wasza Wysokość," powiedział ponownie Adrian.
"Próbujesz być zabawny, prawda?" zadrwił Damon i zamknął stos akt na swoim biurku.
"Nazywanie cię 'szefem' to banał, nie sądzisz? Próbuję być bardziej kreatywny," odpowiedział Adrian.
"Spadaj, Adrian,"
"Zrobię to, tylko miałem cię poinformować, że wszystko jest gotowe. Czekają na ciebie,"
Damon dokładnie wiedział, co to oznacza. Zapinał swój garnitur i podniósł się z krzesła. Z groźnym uśmiechem na twarzy, Damon wyszedł z gabinetu i udał się do piwnicy. Adrian podążał blisko za nim, ale nie wszedł do piwnicy. Damon szedł na bitwę, a doradca nie był potrzebny na polu walki. Adrian został na zewnątrz i nerwowo włóczył się.
Damon pchnął metalowe drzwi za drewniane drzwi do pokoju w piwnicy. Był to specjalny pokój zbudowany pod posiadłością, który przypominał bunkier wojskowy. To był pokój przeznaczony do ochrony, ale odkąd przejął kontrolę, Damon przekształcił ten pokój w komnatę tortur dla swoich wrogów. A dziś pokój mieścił dwóch chłopaków z rodziny Maranzano, którzy zostali schwytani przez Damona zeszłej nocy.
"Szefie," przywitał go Liam, prawy ręka Damona numer jeden.
Damon skinął do Liama, a Liam zdjął czarny materiał zakrywający głowy dwóch chłopaków z rodziny Maranzano. Oboje byli przywiązani do krzesła, ich twarze były poobijane i spuchnięte, podobnie jak ich rzepki.
"...P-proszę, Damon, proszę..." powiedział facet po lewej. "To był pomysł mojego kuzyna. Nie mieliśmy z tym nic wspólnego,"
"Damon, to było pięć lat temu. Wiele się zmieniło od tego czasu. Nawet oddaliśmy ci dużo naszego terytorium w Nowym Jorku," powiedział facet po prawej.
"Nie oddałeś tego, ja je wziąłem," powiedział Damon krótko. Zaczął włóczyć się wokół obu facetów, a ten po lewej zamknął oczy ze strachu. Nawet śmierdział moczem, ponieważ prawdopodobnie nasikał się wczoraj w nocy.
"I masz rację, pięć lat to dużo czasu. Prawdopodobnie powinienem to zostawić," powiedział Damon do faceta po prawej. Zacisnął zęby i czekał, aż Damon kontynuuje. "Niestety, pięć lat to nie wystarczająco dużo czasu na vendettę,"
Oboje facetów zbladło ze strachu, gdy Damon wyciągnął pistolet ze swojej pochwy. Damon wyłączył bezpiecznik i skierował lufę między dwoma mężczyznami.
"D--Damon, proszę," błagał ten po lewej.
"Jedynie wydłużasz tę wojnę," powiedział ten po prawej. "Już krwawi wystarczająco niewinnych ludzi,"
Damon zignorował ich błagania i zwrócił się zamiast do Liama.
"Ile głów potrzebuję, aby wysłać wiadomość?" zapytał.
"Jeden wystarczy," odpowiedział Liam.
"Tak myślałem,"
* STRZAŁ! *
Nie tracąc kolejnej sekundy, Damon nacisnął spust. Nie musiał nawet patrzeć, i zastrzelił swojego cel prosto w głowę. Facet po prawej zbankrutował, a na jego czole było wyraźne dziura po kulce.
"Możesz wysłać wiadomość," powiedział Damon do faceta po lewej, który drżał cały czas. "Damon Van Zandt nie zapomina."
* * *
Damon próbował zetrzeć krew z mankietów, ale to było bezcelowe. Było zbyt dużo zachlapania i teraz jego garnitur był zniszczony. . Wspiął się po schodach zirytowany i zobaczył Adriana czekającego na niego przy drzwiach. "Zrobione," oznajmił Damon. "To szybko," odparł Adrian, podążając za Damonem, który szedł dalej. "Nie ma jeszcze południa, a już zrujnowałem swój garnitur," westchnął Damon. "Jak na kogoś, kto nie jest Włochem, mówisz jak prawdziwy Włoch," Adrian zaśmiał się. "Właśnie zabił człowieka, a martwi się o garnitur," "Co mogę powiedzieć? Śmierć to po prostu naturalny proces ludzki. Prawda, Adrianie?" Damon rzucił Adrianowi znaczące spojrzenie. "Prawda," uśmiech Adriana stał się płaski. Damon zatrzymał się przy drzwiach do swojego gabinetu, a Adrian również się zatrzymał. Adrian otworzył usta i wyglądało na to, że zamierza coś powiedzieć, ale nie był wystarczająco szybki. "Zrobię sobie krótką przerwę. Poślij mojego numer jeden," powiedział Damon szybko. Nie czekał na odpowiedź Adriana i po prostu odszedł, znikając z powrotem w swoim gabinecie. Gdy tylko znalazł się w środku, Damon wydał długie westchnienie i zdjął zakrwawiony garnitur i koszulę. Jego wysportowane ciało było pełne mięśni, a na nim widniały ślady i cięcia. To były blizny bitewne, które nagromadził przez te wszystkie lata. Damon podszedł do biurka i spojrzał na stos plików przed sobą. Był obsesyjnie nastawiony na eliminację rodziny Maranzano, która była największą rodziną mafijną w Nowym Jorku i odwiecznym wrogiem rodziny Luciano. Pliki przed nim zawierały dane dotyczące przedsiębiorstw Maranzano, a także ich kluczowych graczy. Dwaj faceci na dole byli tylko pionkami w jego grze w szachy. Damon potrzebował ich tylko po to, by wysłać wiadomość ich królowi, Victorowi Maranzano, że dni chwały jego rodziny dobiegają końca.
*Pukanie* Dźwięk pukania wyrwał Damona z zamyślenia i spojrzał na drzwi. Drzwi skrzypnęły i kobieta weszła do środka. To była Sabrina, numer jeden towarzyszka Damona w tym tygodniu. Odkąd Isabella, Damon nigdy nie dał swojego serca nikomu innemu, a dziewczyny były tylko środkiem do celu. Sabrina była młoda i chętna do zadowolenia. Miała na sobie seksowny lateksowy uniform, który niewiele pozostawiał wyobraźni. Na jej twarzy rozciągał się figlarny uśmiech, gdy podchodziła do biurka Damona. "Czekałam na twój telefon cały dzień," szepnęła uwodzicielsko. "Miałem trochę spraw do załatwienia rano," powiedział Damon, wstając. "Słyszałam," Sabrina stanęła tuż przed nim i położyła ręce na jego szerokiej piersi. "Pracujesz tak ciężko, mistrzu. Pozwól, że tym razem to ja się tobą zajmę," Sabrina pchnęła Damona, aż usiadł z powrotem na krześle. Uśmiech na jej twarzy rósł, gdy wspinała się na niego. Jej usta zmierzały do jego szyi, a ręka Damona powoli sięgnęła do jej szyi. "Ty," Damon syknął, gdy jego ręka zacisnęła dziewczynie na szyi. Zaszokowana zaniemówiła, gdy nie mogła oddychać. "Nie mów mi, co mam robić," rozkazał, a ona skinęła głową. Damon puścił rękę, a Sabrina zatoczyła się do tyłu. Jej ręce powędrowały do szyi, która teraz była posiniaczona i niebieska.
"Padnij na kolana," Damon wstał i rozpiął pasek. Przełykając ślinę, Sabrina szybko posłuchała swojego mistrza. To był jej pierwszy tydzień jako numer jeden Damona, ponieważ znudził się poprzednią numer jeden. Damon zwykle nie spędzał więcej niż kilka tygodni z tą samą dziewczyną, ale Sabrina była zdeterminowana, by coś zmienić. Pochodziła z trudniejszej części miasta, a bycie numer jeden dziewczyną króla mafii było najlepszym, na co mogła liczyć.
KLAP! Dźwięk skórzanego pasa Damona łączącego się z jej skórą przeszył ją dreszczem. "Ah!" krzyknęła z bólu, ale to tylko sprawiło, że stał się brutalniejszy i uderzył ją mocniej. KLAP! KLAP! KLAP!
***
Gdy popołudnie dobiegło końca i słońce zaszło nad miastem, Damon wiedział, że nadszedł czas na kolejną noc pracy. Tej nocy, on i jego chłopcy mieli odwiedzić lokalny bar w Jersey City zwany The Union, aby zawrzeć umowy z innymi rodzinami z okolicy. Damon musiał upewnić się, że jest w stanie utrzymać pokój na swoim terenie, jeśli miałby toczyć wojnę z pobliską rodziną Maranzano. Noc zaczęła się jak każda inna. Po pozostawieniu porwanej Sabriny na podłodze swojego gabinetu, Damon założył nowy garnitur i wyszedł za drzwi. Przed posiadłością już zaparkowane i czekały trzy czarne SUV-y. Liam i jego chłopcy byli w pierwszym samochodzie, ostatni samochód był pełen ochroniarzy, a drugi był dla niego i Adriana. Adrian pocałował swoją żonę, Talię, na pożegnanie, zanim podążył za Damonem do samochodu. Talia pomachała ręką i uśmiechnęła się, zarówno do Damona, jak i swojego męża. Damon odpowiedział krótkim machnięciem, gdy samochody wyjechały przez bramy.
Po około dwudziestu minutach jazdy, samochody zatrzymały się przed The Union. Po upewnieniu się, że miejsce jest w porządku, Damon wysiadł z samochodu i wszedł do budynku. Liam i jego inni ochroniarze byli już przed nim. Liam szepnął coś do ucha menedżera baru i w ciągu następnych pięciu minut wszyscy, którzy nie byli niezbędni, opuszczali lokal, w tym kelnerki i barmani. Damon usiadł w sekcji VIP ze swoimi chłopcami, czekając na przybycie innych rodzin. Bar był teraz prawie pusty, z wyjątkiem menedżera, a przy barze pozostała jedna barmanka. "Co się stało? Dokąd wszyscy idą?" zapytała dziewczyna. "Potrzebujemy wszystkich na zewnątrz. To oficjalne interesy Van Zandt. Ty też, Vi, musisz iść," powiedział menedżer. "Co? Myślałam, że pojadę z tobą do domu," "Nie dzisiaj, tutaj możesz wziąć mój samochód, znajdę sposób, żeby wrócić," menedżer dał jej kluczyk do samochodu, a ona niechętnie go wzięła. "Dylan?" zapytała. "Nie martw się, po prostu idź," rozkazał. Damon pochylił się i szepnął coś do ucha Liama. Liam wtedy wstał i podszedł bliżej baru. "Dylan!" krzyknął. "Tak?" menedżer odwrócił się. "Szef chce twojej najlepszej szkockiej," powiedział Liam. "Dobrze, zaraz przyniosę," "Nie, potrzebujemy cię tutaj. Niech dziewczyna to przyniesie," Liam nie czekał na odpowiedź Dylana i już wrócił do sekcji VIP. Dziewczyna i menedżer wymienili zaniepokojone spojrzenia. "Po prostu przynieś napój, daj mu go i idź prosto do domu. Rozumiesz?" syknął menedżer. Dziewczyna szybko skinęła głową. Dylan dołączył teraz do armii Van Zandt w sekcji VIP. Liam mówił mu, co robić i czego się spodziewać, gdy wszystkie rodziny się zgromadzą. Tymczasem oczy Damona znów powędrowały do baru i zobaczył, jak dziewczyna się przybliża. Miała długie brązowe włosy i oczy jak ocean z odrobiną fioletu. Jej skóra była gładka jak porcelana, a policzki lekko się zaróżowiły, gdy tylko zobaczyła, że ją obserwuje. I to był pierwszy raz, kiedy Damon zobaczył ją na żywo, anioła w ciele, Violet Rose Carvey.
Przesuń w górę, aby kontynuować
~ Violet ~
Violet chwyciła najdroższą butelkę whiskey, jaką mogła znaleźć - 30-letnią Macallan o cenie detalicznej około 1600 dolarów. Przyniosła butelkę do ich stolika i postawiła ją dokładnie na środku. Myślała, że będą pod wrażeniem, gdy zobaczą butelkę - tak zazwyczaj reagowali ludzie - ale faceci spojrzeli na nią tylko znudzonym wzrokiem.
"Tak, będziemy potrzebować więcej niż jednej butelki, kochanie" - zaśmiał się facet siedzący obok Damona.
"J-już podaję" - powiedziała Violet i odwróciła się na pięcie.
Nie wiedziała, dlaczego się jąka. Całe życie serwowała drinki klientom, nie musiała się tak zacinać. Violet pomyślała, że może to przez nerwowość, bo król mafii obserwował ją jak jastrząb. Nie wiedziała, co zrobiła źle, ale Damon Van Zandt wpatrywał się w nią intensywnie, odkąd tu wszedł.
Violet była zajęta wyciąganiem kolejnych butelek The Macallan zza baru, gdy usłyszała, jak inny facet mówi do Dylana: "Więc słyszałem, że macie tu ładne dziewczyny?"
"Tak, gdzie są dziewczyny?" - zaśmiał się kolejny.
"Chcecie je teraz?" - zapytał Dylan.
"Czemu nie teraz?"
"No dobra" - Dylan wstał i ruszył do swojego biura.
Violet przewróciła oczami, bo wiedziała, co nastąpi. To nie był pierwszy raz, kiedy Dylan organizował 'prywatną' imprezę dla specjalnych gości. Danny, właściciel baru, nigdy nie był zadowolony z takich rzeczy, więc Dylan musiał to robić po cichu. To był ryzykowny biznes, ale Dylan zawsze był sowicie wynagradzany, więc ryzyko było tego warte.
"Witajcie, chłopcy"
Grupa striptizerek wyszła z biura Dylana. Wszystkie były ubrane w odkrywającą koronkową bieliznę. A właściwie nazwijmy rzeczy po imieniu - były w bieliźnie.
Faceci wiwatowali i uśmiechali się, gdy grupa dziewczyn do nich dołączyła. Dylan się postarał. Wybrał tylko najlepsze i najładniejsze dziewczyny na to wydarzenie. Violet przyniosła pięć kolejnych butelek The Macallan i postawiła je na stole. Musiała manewrować między tańczącymi dziewczynami, ale udało jej się bez problemu.
Gdy postawiła drinki, Violet poczekała chwilę, by sprawdzić, czy czegoś jeszcze potrzebują, ale faceci byli zbyt zajęci otrzymywaniem prywatnych tańców od dziewczyn. Wzruszając ramionami, Violet wróciła do baru, by zamknąć kasę. Co jakiś czas zerkała znad kasy i obserwowała, jak Dylan rozdaje facetom paczuszki białego proszku. Pokręciła głową i kontynuowała liczenie. Potem znów spojrzała w górę i tym razem jej oczy spotkały się ze spojrzeniem Damona.
Oczy Damona były ciemne i tajemnicze. Violet nie potrafiła odczytać, o czym myśli. Wszyscy inni zdawali się świetnie bawić, ale Damon wyglądał na prawie znudzonego.
"Mówiłem ci, żebyś stąd wyszła, Vi" - głos Dylana przerwał jej myśli. Violet odwróciła głowę i zobaczyła Dylana opierającego się o bar.
"Muszę najpierw zamknąć kasę, głuptasie" - odpowiedziała.
"Ja mogę to zrobić" - syknął.
"Tak jak ostatnim razem, gdy miałeś prywatną imprezę?"
Za każdym razem, gdy Dylan organizował prywatną imprezę, zawsze tracił przytomność. Zapominał zamknąć kasę i następnego dnia miał kłopoty z Dannym. Violet tylko się o niego troszczyła.
"Masz rację" - westchnął Dylan. "Ale zabieraj stąd swój tyłek, jak tylko skończysz" - pogroził jej palcem. Dylan wiedział, jak dzikie mogły być te imprezy, a tym razem mieli do czynienia z mafią. Nie chciał, żeby jego młodsza siostra przebywała wśród tych ludzi.
"Nie martw się, nie mam zamiaru zostać ani sekundy dłużej" - odpowiedziała Violet i wróciła do liczenia.
"Ej, Dylan!" - krzyknął kolejny z facetów.
"Tak? Co mogę dla was zrobić, chłopcy?" - Dylan wrócił do stolika z fałszywym uśmiechem na twarzy.
"Nasi goście przybywają, będziemy potrzebować więcej butelek"
"Dobra, załatwione" - skinął Dylan.
Jakby na zawołanie, frontowe drzwi otworzyły się i weszła grupa starszych facetów. Oni również byli elegancko ubrani w czarne garnitury. Gdyby nie wiedziała lepiej, Violet pomyślałaby, że właśnie weszli na pogrzeb.
Grupy się spotkały, a Damon wstał, by uścisnąć dłoń jednemu ze starszych facetów. Tymczasem na drugim końcu stołu Violet zobaczyła jedną ze striptizerek robiącą loda jednemu z facetów.
Co za widok.
Violet zarumieniła się, zaskoczona. Nie była nawet typem osoby, która ogląda porno, a tu działo się to przed jej oczami. Prawie się pomyliła w liczeniu, ale na szczęście kalkulator pokazywał właściwe cyfry.
Po zamknięciu kasy Violet rzuciła ostatnie spojrzenie na Dylana. Faceci dzielili się z nim białym proszkiem i był już kompletnie naćpany. Violet westchnęła i odwróciła wzrok. To był kolejny widok, którego nie chciała oglądać.
Pomiędzy hałaśliwymi facetami i tańczącymi dziewczynami, Violet udało się cicho wymknąć z pomieszczenia. Zabrała swoje rzeczy z pokoju dla personelu przed wyjściem na parking. Ale zanim dotarła do tylnych drzwi, skręciła za róg i znalazła kogoś stojącego przed nią. Ściany były ciasne, a wysoki mężczyzna całkowicie blokował jej drogę.
"Przepraszam" - powiedziała ze zniecierpliwieniem, ale mężczyzna nie drgnął.
"Wychodzisz tak szybko?" - powiedział niskim, zachrypniętym głosem. Mężczyzna podniósł twarz i Violet zobaczyła, kim był. To był Damon. Jego ciemnobrązowe oczy przeszywały jej własne i Violet poczuła, jak ciężko przełyka ślinę.
"Nudzimy cię?" - powiedział znowu. Jedną ręką opierał się o ścianę przed sobą, podczas gdy sam się odchylał. Violet nie miała drogi ucieczki.
"N-nie, moja zmiana się skończyła" - wyjąkała.
Usta Damona wygięły się w uśmiechu. Potem przechylił głowę na bok i przyglądał się jej, jakby była czymś godnym podziwu.
"Jak masz na imię?" - zapytał.
"Violet"
"Miło cię poznać, Violet"
Damon wyciągnął rękę, a Violet przez chwilę się zastanawiała, zanim grzecznie ją uścisnęła. Violet chciała już cofnąć dłoń, ale Damon przytrzymał ją chwilę dłużej. Violet instynktownie spojrzała w górę i nagle Damon stał tak blisko przed nią. Prawie sapnęła z zaskoczenia, ale Damon tylko się uśmiechnął. I nie tylko to, w jego oczach pojawił się błysk. Violet nie wiedziała, czy powinna uciekać czy krzyczeć, ale szybko się opanowała i cofnęła rękę. Gdy jego ręka zniknęła ze ściany, Violet dostrzegła przestrzeń, by się wymknąć. Ale zanim zdążyła się wyślizgnąć, powiedział: "Co taka dziewczyna jak ty robi w miejscu jak to?"
Violet instynktownie odwróciła się. "Dziewczyna jak ja?" zapytała.
"Piękna, inteligentna i..." zrobił pauzę, zanim dodał: "Wyraźnie niedoświadczona."
Zdanie zaczęło się świetnie, ale jego końcówka obraziła Violet. Była dumna ze swojej pracy. Nienawidziła, gdy ludzie patrzyli na nią z góry tylko dlatego, że była młoda lub nie wyglądała odpowiednio.
"Dla twojej informacji, jestem w pełni wykwalifikowana do tej pracy," oznajmiła Violet rzeczowo. "Pracuję tutaj od-"
"Nie mówiłem o pracy," przerwał jej Damon.
Violet zamilkła. Jeśli nie mówił o pracy, to o czym?
Damon ponownie pokazał ten diabelski uśmieszek i cicho zachichotał. Pomachał lekko, zanim się odwrócił, mrucząc: "Miłej nocy, Violet."
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Trzydzieści minut później Violet siedziała w samochodzie Dylana na parkingu, nie wiedząc, co robić. Gdyby to była kolejna głupia prywatna impreza Dylana, Violet nie zastanawiałaby się dwa razy przed wyjściem. Ale to było coś innego. Coś jej nie pasowało. Organizowanie imprezy dla mafii mogło oznaczać kłopoty. Słyszała historie i oglądała wiele filmów o tych ludziach.
A co, jeśli zaczną zabijać ludzi?
Poza mamą, Dylan był jedyną rodziną, jaka jej została. Violet nie wiedziałaby, co ze sobą zrobić, gdyby stało mu się coś złego. Spojrzała znowu na zegar, była już pierwsza w nocy. Taka impreza prawdopodobnie skończy się za kilka godzin. Violet pomyślała, że może powinna poczekać i zabrać Dylana do domu.
Nagle jednak kątem oka zauważyła w lusterku wstecznym przejeżdżający czarny samochód. Widziała ten sam samochód przejeżdżający przez ostatnie piętnaście minut. Coś było wyraźnie nie tak.
Czarny samochód zatrzymał się przed wejściem do baru. Violet czuła rosnące napięcie w powietrzu. Zsunęła się na siedzeniu i dalej obserwowała przez lusterko. Zauważyła dwóch facetów w tym samochodzie. Nie byli ubrani w czarne garnitury. Jeden z nich podniósł coś, co wyglądało jak krótkofalówka i zaczął mówić. Niedługo potem Violet zobaczyła kolejny czarny samochód podjeżdżający za pierwszym. Tym razem samochód miał na dachu policyjną syrenę.
To radiowóz!
Violet natychmiast zrozumiała, co się dzieje. Policja prawdopodobnie dostała cynk o tym spotkaniu i zamierzała wkroczyć. To byłoby bardzo złe, szczególnie dla Dylana, który organizował i prowadził tę imprezę. Były tam dziewczyny i narkotyki, a Dylan trafiłby do więzienia.
Nie, nie, nie!
Bez chwili zastanowienia Violet po cichu wymknęła się z samochodu i ruszyła z powrotem do środka. Musiała ostrzec Dylana i upewnić się, że wydostanie się stamtąd, zanim wejdzie policja.
"Dylan! Dylan!"
Violet biegła przez tylny korytarz i wołała Dylana, ale gdy dotarła do głównej sali, zobaczyła, że jest pusta, nie licząc striptizerki. Dziewczyny wpychały pliki pieniędzy do bielizny, a niektóre już przebierały się w normalne ubrania.
"Co? Gdzie wszyscy poszli?" zażądała odpowiedzi Violet.
Jedna ze striptizerek wskazała na drzwi pokoju dla personelu. Violet szybko się tam udała. Pchnęła drzwi i znalazła grupę facetów, wszystkich dwudziestu, przeszukujących pokój personelu.
"Co wy tu robicie?" zapytała stanowczo. "To tylko dla personelu-"
"Jedyny członek personelu jest nieprzytomny," jeden z facetów wskazał na leżącego na podłodze Dylana.
"Dylan!" Violet szybko przy nim uklękła. Wciąż oddychał. Po prostu spał.
"Nadchodzą," powiedział jeden z facetów, wyglądając przez okno. "Mamy towarzystwo."
Wszyscy pozostali faceci nagle wyciągnęli broń i wycelowali w drzwi. Szczęka Violet opadła z szoku. Nigdy nie widziała tylu broni naraz.
"Chłopaki, to gliny," powiedział inny facet, próbując rozładować sytuację. Był jednym z młodych facetów, którzy siedzieli obok Damona przez cały wieczór.
"Consigliere ma rację, nie możecie po prostu strzelać do gliniarzy," powiedział starszy mężczyzna.
"To co proponujesz? Żebyśmy się po prostu poddali?" odezwał się inny facet. Był największy ze wszystkich i wyglądał na najbardziej wściekłego.
"Liam, uspokój się," Violet usłyszała głos Damona. On też tu był. "Gdzieś tu jest wyjście, musimy je tylko znaleźć."
Faceci zaczęli rozglądać się po pokoju, przesuwając meble i opukując ściany.
"To jest popierdolone. Jedyny koleś, który wie, gdzie jest wyjście, jest nieprzytomny!" ryknął znowu Liam.
Violet zdała sobie sprawę, że Dylan musiał im powiedzieć o tajnym wyjściu z pokoju personelu, ale zemdlał, zanim zdążył powiedzieć gdzie.
"Hej," odezwała się Violet. "Jeśli szukacie wyjścia, szukacie w złym miejscu."
Wszyscy przestali się ruszać i odwrócili się do Violet. Wstała i podeszła do dużego obrazu wiszącego na jednej ze ścian. Zdjęła obraz i odsłoniła ukryte za nim drzwi. Były małe, prawie jak okno, i prowadziły prosto na tył parkingu. To było coś, co Danny zainstalował lata temu, gdy wierzył w te wszystkie bzdury o apokalipsie.
Nie tracąc ani minuty, faceci otworzyli drzwi i jeden po drugim się przez nie przecisnęli. Violet stała z boku i obserwowała, jak wszyscy opuszczają pokój. Damon był jednym z ostatnich wychodzących i zatrzymał się, by z nią porozmawiać, jakby wcale się nie spieszył.
"Na pewno się odwdzięczę," powiedział.
"Nie przejmuj się tym, po prostu idź," odpowiedziała.
"Oh, nie. Damon Van Zandt nigdy nie zapomina."
Damon posłał jej ostatni uśmieszek i skinął głową, zanim w końcu wyszedł. Gdy drzwi się za nim zamknęły, Violet powiesiła obraz z powrotem, upewniając się, że wyjście jest całkowicie zakryte.
* TRZASK! *
Nagle drzwi do pokoju personelu zostały wyważone. Pół tuzina umundurowanych policjantów wycelowało broń w Violet, a ona sapnęła przerażona.
"Policja! Ręce do góry!"
Przesuń w górę, aby kontynuować