~ Damon ~"Dzień dobry, panie Van Zandt," Damon spojrzał w górę, aby zobaczyć swojego konsiliera witającego go przy drzwiach jego gabinetu. Consigliere to inne słowo na doradcę, najbardziej znane jako doradca bossa przestępczego takiego jak sam Damon. Jego konsilier nazywał się Adrian Luciano. Był siostrzeńcem słynnego króla mafii, Joe "Joseph" Luciano, który był głową podziemia w New Jersey od lat 80. aż do teraz, gdy Damon przejął kontrolę. Adrian, będąc samym Luciano, miał większe prawo do tronu niż Damon, który był tylko sierotą, gdy Joe Luciano go przyjął. Ale Adrian nigdy nie chciał tronu. Adrian wolał spokojniejszy styl życia ze swoją żoną Talią. Dlatego gdy Damon był gotów przejąć tron, Adrian był więcej niż szczęśliwy, aby mu pomóc. Oboje dorastali razem, a Adrian wiedział, że nie ma nikogo bardziej odpowiedniego na króla niż Damon Van Zandt.
Damon nie urodził się w rodzinie Luciano, w rzeczywistości nigdy nawet nie spotkał swojej prawdziwej rodziny. Kiedy był jeszcze niemowlęciem, jego matka zostawiła go przy drzwiach kościoła katolickiego tylko z kocem i jego imieniem. Był wychowywany jako sierota przy kościele, zanim został umieszczony w rodzinie zastępczej jako mały chłopiec. Przechodził z domu do domu, zanim w końcu, w wieku czternastu lat, Damon poznał Joseph Luciano, który wkrótce stał się dla niego ojcem.
Damon był początkowo wychowywany na wyszkolonego zabójcę. Był zwinny, szybki i przebiegły. Zabił swojego pierwszego człowieka w wieku piętnastu lat, a mężczyzna był dwa razy starszy i większy od niego. Damon szybko stał się ulubioną maszyną zabójczą Josepha. Wykonywał wszystko, co Joseph mu rozkazał, bez zadawania pytań. Jednak po pewnym czasie zabijanie stało się nudnym obowiązkiem dla bystrego Damona. Joseph to również zauważył. Damon miał potencjał do przywództwa i polityki, więc Joseph zaczął go przygotowywać na swojego następca. To bardzo dobrze się sprawdziło, ponieważ Joseph nigdy nie miał własnego syna. Miał jednak jedną córkę, piękną dziewczynę o imieniu Isabella.
Isabella była pierwszą dziewczyną, którą Damon naprawdę kochał. Miała długie, ciemne włosy i fioletowo-niebieskie oczy. Damon kochał w niej wszystko – sposób, w jaki mówiła, jak tańczyła, a najbardziej kochał jej serce. W świecie tak okrutnym i ciemnym jak mafijne podziemie, Isabella była dla niego promieniem światła i nadziei.
Po latach pościgu za Isabellą, w wieku dziewiętnastu lat, Isabella w końcu zgodziła się wyjść za mąż za Damona. Dzień jego ślubu był najszczęśliwszym dniem jego życia. Joseph zorganizował nawet największą imprezę weselną, jaką kiedykolwiek znało New Jersey. Ale w dniu ślubu, gdy wszyscy byli pijani i pełni miłości, znikąd pojawiła się rywalizująca grupa, rodzina Maranzano, i zaczęła strzelać. Joseph został zabity na miejscu, podobnie jak piękna narzeczona Damona.
To był najbardziej okropny widok, jaki Damon kiedykolwiek widział. Najszczęśliwszy dzień jego życia przemienił się w najgorszy. Udało im się zabić prawie wszystkich członków rodziny Maranzano, którzy zniszczyli wesele, ale to nic w porównaniu do ich strat. Stracili swojego króla, Josepha, oraz swoją księżniczkę, Isabellę. A co do Damona, stracił wszystko, co kiedykolwiek cenił.
Od tego dnia Damon objął stanowisko króla i przysiągł pomścić śmierć Josepha i Isabelli. Złożył również inną przysięgę – nigdy więcej się nie zakocha. Miłość była słabością, a w świecie takim jak jego nie było miejsca na słabość.
"Jeśli skończyłeś już z papierkową robotą, twoja obecność jest wymagana na dole, Wasza Wysokość," powiedział ponownie Adrian.
"Próbujesz być zabawny, prawda?" zadrwił Damon i zamknął stos akt na swoim biurku.
"Nazywanie cię 'szefem' to banał, nie sądzisz? Próbuję być bardziej kreatywny," odpowiedział Adrian.
"Spadaj, Adrian,"
"Zrobię to, tylko miałem cię poinformować, że wszystko jest gotowe. Czekają na ciebie,"
Damon dokładnie wiedział, co to oznacza. Zapinał swój garnitur i podniósł się z krzesła. Z groźnym uśmiechem na twarzy, Damon wyszedł z gabinetu i udał się do piwnicy. Adrian podążał blisko za nim, ale nie wszedł do piwnicy. Damon szedł na bitwę, a doradca nie był potrzebny na polu walki. Adrian został na zewnątrz i nerwowo włóczył się.
Damon pchnął metalowe drzwi za drewniane drzwi do pokoju w piwnicy. Był to specjalny pokój zbudowany pod posiadłością, który przypominał bunkier wojskowy. To był pokój przeznaczony do ochrony, ale odkąd przejął kontrolę, Damon przekształcił ten pokój w komnatę tortur dla swoich wrogów. A dziś pokój mieścił dwóch chłopaków z rodziny Maranzano, którzy zostali schwytani przez Damona zeszłej nocy.
"Szefie," przywitał go Liam, prawy ręka Damona numer jeden.
Damon skinął do Liama, a Liam zdjął czarny materiał zakrywający głowy dwóch chłopaków z rodziny Maranzano. Oboje byli przywiązani do krzesła, ich twarze były poobijane i spuchnięte, podobnie jak ich rzepki.
"...P-proszę, Damon, proszę..." powiedział facet po lewej. "To był pomysł mojego kuzyna. Nie mieliśmy z tym nic wspólnego,"
"Damon, to było pięć lat temu. Wiele się zmieniło od tego czasu. Nawet oddaliśmy ci dużo naszego terytorium w Nowym Jorku," powiedział facet po prawej.
"Nie oddałeś tego, ja je wziąłem," powiedział Damon krótko. Zaczął włóczyć się wokół obu facetów, a ten po lewej zamknął oczy ze strachu. Nawet śmierdział moczem, ponieważ prawdopodobnie nasikał się wczoraj w nocy.
"I masz rację, pięć lat to dużo czasu. Prawdopodobnie powinienem to zostawić," powiedział Damon do faceta po prawej. Zacisnął zęby i czekał, aż Damon kontynuuje. "Niestety, pięć lat to nie wystarczająco dużo czasu na vendettę,"
Oboje facetów zbladło ze strachu, gdy Damon wyciągnął pistolet ze swojej pochwy. Damon wyłączył bezpiecznik i skierował lufę między dwoma mężczyznami.
"D--Damon, proszę," błagał ten po lewej.
"Jedynie wydłużasz tę wojnę," powiedział ten po prawej. "Już krwawi wystarczająco niewinnych ludzi,"
Damon zignorował ich błagania i zwrócił się zamiast do Liama.
"Ile głów potrzebuję, aby wysłać wiadomość?" zapytał.
"Jeden wystarczy," odpowiedział Liam.
"Tak myślałem,"
* STRZAŁ! *
Nie tracąc kolejnej sekundy, Damon nacisnął spust. Nie musiał nawet patrzeć, i zastrzelił swojego cel prosto w głowę. Facet po prawej zbankrutował, a na jego czole było wyraźne dziura po kulce.
"Możesz wysłać wiadomość," powiedział Damon do faceta po lewej, który drżał cały czas. "Damon Van Zandt nie zapomina."
* * *
Damon próbował zetrzeć krew z mankietów, ale to było bezcelowe. Było zbyt dużo zachlapania i teraz jego garnitur był zniszczony. . Wspiął się po schodach zirytowany i zobaczył Adriana czekającego na niego przy drzwiach. "Zrobione," oznajmił Damon. "To szybko," odparł Adrian, podążając za Damonem, który szedł dalej. "Nie ma jeszcze południa, a już zrujnowałem swój garnitur," westchnął Damon. "Jak na kogoś, kto nie jest Włochem, mówisz jak prawdziwy Włoch," Adrian zaśmiał się. "Właśnie zabił człowieka, a martwi się o garnitur," "Co mogę powiedzieć? Śmierć to po prostu naturalny proces ludzki. Prawda, Adrianie?" Damon rzucił Adrianowi znaczące spojrzenie. "Prawda," uśmiech Adriana stał się płaski. Damon zatrzymał się przy drzwiach do swojego gabinetu, a Adrian również się zatrzymał. Adrian otworzył usta i wyglądało na to, że zamierza coś powiedzieć, ale nie był wystarczająco szybki. "Zrobię sobie krótką przerwę. Poślij mojego numer jeden," powiedział Damon szybko. Nie czekał na odpowiedź Adriana i po prostu odszedł, znikając z powrotem w swoim gabinecie. Gdy tylko znalazł się w środku, Damon wydał długie westchnienie i zdjął zakrwawiony garnitur i koszulę. Jego wysportowane ciało było pełne mięśni, a na nim widniały ślady i cięcia. To były blizny bitewne, które nagromadził przez te wszystkie lata. Damon podszedł do biurka i spojrzał na stos plików przed sobą. Był obsesyjnie nastawiony na eliminację rodziny Maranzano, która była największą rodziną mafijną w Nowym Jorku i odwiecznym wrogiem rodziny Luciano. Pliki przed nim zawierały dane dotyczące przedsiębiorstw Maranzano, a także ich kluczowych graczy. Dwaj faceci na dole byli tylko pionkami w jego grze w szachy. Damon potrzebował ich tylko po to, by wysłać wiadomość ich królowi, Victorowi Maranzano, że dni chwały jego rodziny dobiegają końca.
*Pukanie* Dźwięk pukania wyrwał Damona z zamyślenia i spojrzał na drzwi. Drzwi skrzypnęły i kobieta weszła do środka. To była Sabrina, numer jeden towarzyszka Damona w tym tygodniu. Odkąd Isabella, Damon nigdy nie dał swojego serca nikomu innemu, a dziewczyny były tylko środkiem do celu. Sabrina była młoda i chętna do zadowolenia. Miała na sobie seksowny lateksowy uniform, który niewiele pozostawiał wyobraźni. Na jej twarzy rozciągał się figlarny uśmiech, gdy podchodziła do biurka Damona. "Czekałam na twój telefon cały dzień," szepnęła uwodzicielsko. "Miałem trochę spraw do załatwienia rano," powiedział Damon, wstając. "Słyszałam," Sabrina stanęła tuż przed nim i położyła ręce na jego szerokiej piersi. "Pracujesz tak ciężko, mistrzu. Pozwól, że tym razem to ja się tobą zajmę," Sabrina pchnęła Damona, aż usiadł z powrotem na krześle. Uśmiech na jej twarzy rósł, gdy wspinała się na niego. Jej usta zmierzały do jego szyi, a ręka Damona powoli sięgnęła do jej szyi. "Ty," Damon syknął, gdy jego ręka zacisnęła dziewczynie na szyi. Zaszokowana zaniemówiła, gdy nie mogła oddychać. "Nie mów mi, co mam robić," rozkazał, a ona skinęła głową. Damon puścił rękę, a Sabrina zatoczyła się do tyłu. Jej ręce powędrowały do szyi, która teraz była posiniaczona i niebieska.
"Padnij na kolana," Damon wstał i rozpiął pasek. Przełykając ślinę, Sabrina szybko posłuchała swojego mistrza. To był jej pierwszy tydzień jako numer jeden Damona, ponieważ znudził się poprzednią numer jeden. Damon zwykle nie spędzał więcej niż kilka tygodni z tą samą dziewczyną, ale Sabrina była zdeterminowana, by coś zmienić. Pochodziła z trudniejszej części miasta, a bycie numer jeden dziewczyną króla mafii było najlepszym, na co mogła liczyć.
KLAP! Dźwięk skórzanego pasa Damona łączącego się z jej skórą przeszył ją dreszczem. "Ah!" krzyknęła z bólu, ale to tylko sprawiło, że stał się brutalniejszy i uderzył ją mocniej. KLAP! KLAP! KLAP!
***
Gdy popołudnie dobiegło końca i słońce zaszło nad miastem, Damon wiedział, że nadszedł czas na kolejną noc pracy. Tej nocy, on i jego chłopcy mieli odwiedzić lokalny bar w Jersey City zwany The Union, aby zawrzeć umowy z innymi rodzinami z okolicy. Damon musiał upewnić się, że jest w stanie utrzymać pokój na swoim terenie, jeśli miałby toczyć wojnę z pobliską rodziną Maranzano. Noc zaczęła się jak każda inna. Po pozostawieniu porwanej Sabriny na podłodze swojego gabinetu, Damon założył nowy garnitur i wyszedł za drzwi. Przed posiadłością już zaparkowane i czekały trzy czarne SUV-y. Liam i jego chłopcy byli w pierwszym samochodzie, ostatni samochód był pełen ochroniarzy, a drugi był dla niego i Adriana. Adrian pocałował swoją żonę, Talię, na pożegnanie, zanim podążył za Damonem do samochodu. Talia pomachała ręką i uśmiechnęła się, zarówno do Damona, jak i swojego męża. Damon odpowiedział krótkim machnięciem, gdy samochody wyjechały przez bramy.
Po około dwudziestu minutach jazdy, samochody zatrzymały się przed The Union. Po upewnieniu się, że miejsce jest w porządku, Damon wysiadł z samochodu i wszedł do budynku. Liam i jego inni ochroniarze byli już przed nim. Liam szepnął coś do ucha menedżera baru i w ciągu następnych pięciu minut wszyscy, którzy nie byli niezbędni, opuszczali lokal, w tym kelnerki i barmani. Damon usiadł w sekcji VIP ze swoimi chłopcami, czekając na przybycie innych rodzin. Bar był teraz prawie pusty, z wyjątkiem menedżera, a przy barze pozostała jedna barmanka. "Co się stało? Dokąd wszyscy idą?" zapytała dziewczyna. "Potrzebujemy wszystkich na zewnątrz. To oficjalne interesy Van Zandt. Ty też, Vi, musisz iść," powiedział menedżer. "Co? Myślałam, że pojadę z tobą do domu," "Nie dzisiaj, tutaj możesz wziąć mój samochód, znajdę sposób, żeby wrócić," menedżer dał jej kluczyk do samochodu, a ona niechętnie go wzięła. "Dylan?" zapytała. "Nie martw się, po prostu idź," rozkazał. Damon pochylił się i szepnął coś do ucha Liama. Liam wtedy wstał i podszedł bliżej baru. "Dylan!" krzyknął. "Tak?" menedżer odwrócił się. "Szef chce twojej najlepszej szkockiej," powiedział Liam. "Dobrze, zaraz przyniosę," "Nie, potrzebujemy cię tutaj. Niech dziewczyna to przyniesie," Liam nie czekał na odpowiedź Dylana i już wrócił do sekcji VIP. Dziewczyna i menedżer wymienili zaniepokojone spojrzenia. "Po prostu przynieś napój, daj mu go i idź prosto do domu. Rozumiesz?" syknął menedżer. Dziewczyna szybko skinęła głową. Dylan dołączył teraz do armii Van Zandt w sekcji VIP. Liam mówił mu, co robić i czego się spodziewać, gdy wszystkie rodziny się zgromadzą. Tymczasem oczy Damona znów powędrowały do baru i zobaczył, jak dziewczyna się przybliża. Miała długie brązowe włosy i oczy jak ocean z odrobiną fioletu. Jej skóra była gładka jak porcelana, a policzki lekko się zaróżowiły, gdy tylko zobaczyła, że ją obserwuje. I to był pierwszy raz, kiedy Damon zobaczył ją na żywo, anioła w ciele, Violet Rose Carvey.
Przesuń w górę, aby kontynuować
~ Violet ~
Violet chwyciła najdroższą butelkę whiskey, jaką mogła znaleźć - 30-letnią Macallan o cenie detalicznej około 1600 dolarów. Przyniosła butelkę do ich stolika i postawiła ją dokładnie na środku. Myślała, że będą pod wrażeniem, gdy zobaczą butelkę - tak zazwyczaj reagowali ludzie - ale faceci spojrzeli na nią tylko znudzonym wzrokiem.
"Tak, będziemy potrzebować więcej niż jednej butelki, kochanie" - zaśmiał się facet siedzący obok Damona.
"J-już podaję" - powiedziała Violet i odwróciła się na pięcie.
Nie wiedziała, dlaczego się jąka. Całe życie serwowała drinki klientom, nie musiała się tak zacinać. Violet pomyślała, że może to przez nerwowość, bo król mafii obserwował ją jak jastrząb. Nie wiedziała, co zrobiła źle, ale Damon Van Zandt wpatrywał się w nią intensywnie, odkąd tu wszedł.
Violet była zajęta wyciąganiem kolejnych butelek The Macallan zza baru, gdy usłyszała, jak inny facet mówi do Dylana: "Więc słyszałem, że macie tu ładne dziewczyny?"
"Tak, gdzie są dziewczyny?" - zaśmiał się kolejny.
"Chcecie je teraz?" - zapytał Dylan.
"Czemu nie teraz?"
"No dobra" - Dylan wstał i ruszył do swojego biura.
Violet przewróciła oczami, bo wiedziała, co nastąpi. To nie był pierwszy raz, kiedy Dylan organizował 'prywatną' imprezę dla specjalnych gości. Danny, właściciel baru, nigdy nie był zadowolony z takich rzeczy, więc Dylan musiał to robić po cichu. To był ryzykowny biznes, ale Dylan zawsze był sowicie wynagradzany, więc ryzyko było tego warte.
"Witajcie, chłopcy"
Grupa striptizerek wyszła z biura Dylana. Wszystkie były ubrane w odkrywającą koronkową bieliznę. A właściwie nazwijmy rzeczy po imieniu - były w bieliźnie.
Faceci wiwatowali i uśmiechali się, gdy grupa dziewczyn do nich dołączyła. Dylan się postarał. Wybrał tylko najlepsze i najładniejsze dziewczyny na to wydarzenie. Violet przyniosła pięć kolejnych butelek The Macallan i postawiła je na stole. Musiała manewrować między tańczącymi dziewczynami, ale udało jej się bez problemu.
Gdy postawiła drinki, Violet poczekała chwilę, by sprawdzić, czy czegoś jeszcze potrzebują, ale faceci byli zbyt zajęci otrzymywaniem prywatnych tańców od dziewczyn. Wzruszając ramionami, Violet wróciła do baru, by zamknąć kasę. Co jakiś czas zerkała znad kasy i obserwowała, jak Dylan rozdaje facetom paczuszki białego proszku. Pokręciła głową i kontynuowała liczenie. Potem znów spojrzała w górę i tym razem jej oczy spotkały się ze spojrzeniem Damona.
Oczy Damona były ciemne i tajemnicze. Violet nie potrafiła odczytać, o czym myśli. Wszyscy inni zdawali się świetnie bawić, ale Damon wyglądał na prawie znudzonego.
"Mówiłem ci, żebyś stąd wyszła, Vi" - głos Dylana przerwał jej myśli. Violet odwróciła głowę i zobaczyła Dylana opierającego się o bar.
"Muszę najpierw zamknąć kasę, głuptasie" - odpowiedziała.
"Ja mogę to zrobić" - syknął.
"Tak jak ostatnim razem, gdy miałeś prywatną imprezę?"
Za każdym razem, gdy Dylan organizował prywatną imprezę, zawsze tracił przytomność. Zapominał zamknąć kasę i następnego dnia miał kłopoty z Dannym. Violet tylko się o niego troszczyła.
"Masz rację" - westchnął Dylan. "Ale zabieraj stąd swój tyłek, jak tylko skończysz" - pogroził jej palcem. Dylan wiedział, jak dzikie mogły być te imprezy, a tym razem mieli do czynienia z mafią. Nie chciał, żeby jego młodsza siostra przebywała wśród tych ludzi.
"Nie martw się, nie mam zamiaru zostać ani sekundy dłużej" - odpowiedziała Violet i wróciła do liczenia.
"Ej, Dylan!" - krzyknął kolejny z facetów.
"Tak? Co mogę dla was zrobić, chłopcy?" - Dylan wrócił do stolika z fałszywym uśmiechem na twarzy.
"Nasi goście przybywają, będziemy potrzebować więcej butelek"
"Dobra, załatwione" - skinął Dylan.
Jakby na zawołanie, frontowe drzwi otworzyły się i weszła grupa starszych facetów. Oni również byli elegancko ubrani w czarne garnitury. Gdyby nie wiedziała lepiej, Violet pomyślałaby, że właśnie weszli na pogrzeb.
Grupy się spotkały, a Damon wstał, by uścisnąć dłoń jednemu ze starszych facetów. Tymczasem na drugim końcu stołu Violet zobaczyła jedną ze striptizerek robiącą loda jednemu z facetów.
Co za widok.
Violet zarumieniła się, zaskoczona. Nie była nawet typem osoby, która ogląda porno, a tu działo się to przed jej oczami. Prawie się pomyliła w liczeniu, ale na szczęście kalkulator pokazywał właściwe cyfry.
Po zamknięciu kasy Violet rzuciła ostatnie spojrzenie na Dylana. Faceci dzielili się z nim białym proszkiem i był już kompletnie naćpany. Violet westchnęła i odwróciła wzrok. To był kolejny widok, którego nie chciała oglądać.
Pomiędzy hałaśliwymi facetami i tańczącymi dziewczynami, Violet udało się cicho wymknąć z pomieszczenia. Zabrała swoje rzeczy z pokoju dla personelu przed wyjściem na parking. Ale zanim dotarła do tylnych drzwi, skręciła za róg i znalazła kogoś stojącego przed nią. Ściany były ciasne, a wysoki mężczyzna całkowicie blokował jej drogę.
"Przepraszam" - powiedziała ze zniecierpliwieniem, ale mężczyzna nie drgnął.
"Wychodzisz tak szybko?" - powiedział niskim, zachrypniętym głosem. Mężczyzna podniósł twarz i Violet zobaczyła, kim był. To był Damon. Jego ciemnobrązowe oczy przeszywały jej własne i Violet poczuła, jak ciężko przełyka ślinę.
"Nudzimy cię?" - powiedział znowu. Jedną ręką opierał się o ścianę przed sobą, podczas gdy sam się odchylał. Violet nie miała drogi ucieczki.
"N-nie, moja zmiana się skończyła" - wyjąkała.
Usta Damona wygięły się w uśmiechu. Potem przechylił głowę na bok i przyglądał się jej, jakby była czymś godnym podziwu.
"Jak masz na imię?" - zapytał.
"Violet"
"Miło cię poznać, Violet"
Damon wyciągnął rękę, a Violet przez chwilę się zastanawiała, zanim grzecznie ją uścisnęła. Violet chciała już cofnąć dłoń, ale Damon przytrzymał ją chwilę dłużej. Violet instynktownie spojrzała w górę i nagle Damon stał tak blisko przed nią. Prawie sapnęła z zaskoczenia, ale Damon tylko się uśmiechnął. I nie tylko to, w jego oczach pojawił się błysk. Violet nie wiedziała, czy powinna uciekać czy krzyczeć, ale szybko się opanowała i cofnęła rękę. Gdy jego ręka zniknęła ze ściany, Violet dostrzegła przestrzeń, by się wymknąć. Ale zanim zdążyła się wyślizgnąć, powiedział: "Co taka dziewczyna jak ty robi w miejscu jak to?"
Violet instynktownie odwróciła się. "Dziewczyna jak ja?" zapytała.
"Piękna, inteligentna i..." zrobił pauzę, zanim dodał: "Wyraźnie niedoświadczona."
Zdanie zaczęło się świetnie, ale jego końcówka obraziła Violet. Była dumna ze swojej pracy. Nienawidziła, gdy ludzie patrzyli na nią z góry tylko dlatego, że była młoda lub nie wyglądała odpowiednio.
"Dla twojej informacji, jestem w pełni wykwalifikowana do tej pracy," oznajmiła Violet rzeczowo. "Pracuję tutaj od-"
"Nie mówiłem o pracy," przerwał jej Damon.
Violet zamilkła. Jeśli nie mówił o pracy, to o czym?
Damon ponownie pokazał ten diabelski uśmieszek i cicho zachichotał. Pomachał lekko, zanim się odwrócił, mrucząc: "Miłej nocy, Violet."
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Trzydzieści minut później Violet siedziała w samochodzie Dylana na parkingu, nie wiedząc, co robić. Gdyby to była kolejna głupia prywatna impreza Dylana, Violet nie zastanawiałaby się dwa razy przed wyjściem. Ale to było coś innego. Coś jej nie pasowało. Organizowanie imprezy dla mafii mogło oznaczać kłopoty. Słyszała historie i oglądała wiele filmów o tych ludziach.
A co, jeśli zaczną zabijać ludzi?
Poza mamą, Dylan był jedyną rodziną, jaka jej została. Violet nie wiedziałaby, co ze sobą zrobić, gdyby stało mu się coś złego. Spojrzała znowu na zegar, była już pierwsza w nocy. Taka impreza prawdopodobnie skończy się za kilka godzin. Violet pomyślała, że może powinna poczekać i zabrać Dylana do domu.
Nagle jednak kątem oka zauważyła w lusterku wstecznym przejeżdżający czarny samochód. Widziała ten sam samochód przejeżdżający przez ostatnie piętnaście minut. Coś było wyraźnie nie tak.
Czarny samochód zatrzymał się przed wejściem do baru. Violet czuła rosnące napięcie w powietrzu. Zsunęła się na siedzeniu i dalej obserwowała przez lusterko. Zauważyła dwóch facetów w tym samochodzie. Nie byli ubrani w czarne garnitury. Jeden z nich podniósł coś, co wyglądało jak krótkofalówka i zaczął mówić. Niedługo potem Violet zobaczyła kolejny czarny samochód podjeżdżający za pierwszym. Tym razem samochód miał na dachu policyjną syrenę.
To radiowóz!
Violet natychmiast zrozumiała, co się dzieje. Policja prawdopodobnie dostała cynk o tym spotkaniu i zamierzała wkroczyć. To byłoby bardzo złe, szczególnie dla Dylana, który organizował i prowadził tę imprezę. Były tam dziewczyny i narkotyki, a Dylan trafiłby do więzienia.
Nie, nie, nie!
Bez chwili zastanowienia Violet po cichu wymknęła się z samochodu i ruszyła z powrotem do środka. Musiała ostrzec Dylana i upewnić się, że wydostanie się stamtąd, zanim wejdzie policja.
"Dylan! Dylan!"
Violet biegła przez tylny korytarz i wołała Dylana, ale gdy dotarła do głównej sali, zobaczyła, że jest pusta, nie licząc striptizerki. Dziewczyny wpychały pliki pieniędzy do bielizny, a niektóre już przebierały się w normalne ubrania.
"Co? Gdzie wszyscy poszli?" zażądała odpowiedzi Violet.
Jedna ze striptizerek wskazała na drzwi pokoju dla personelu. Violet szybko się tam udała. Pchnęła drzwi i znalazła grupę facetów, wszystkich dwudziestu, przeszukujących pokój personelu.
"Co wy tu robicie?" zapytała stanowczo. "To tylko dla personelu-"
"Jedyny członek personelu jest nieprzytomny," jeden z facetów wskazał na leżącego na podłodze Dylana.
"Dylan!" Violet szybko przy nim uklękła. Wciąż oddychał. Po prostu spał.
"Nadchodzą," powiedział jeden z facetów, wyglądając przez okno. "Mamy towarzystwo."
Wszyscy pozostali faceci nagle wyciągnęli broń i wycelowali w drzwi. Szczęka Violet opadła z szoku. Nigdy nie widziała tylu broni naraz.
"Chłopaki, to gliny," powiedział inny facet, próbując rozładować sytuację. Był jednym z młodych facetów, którzy siedzieli obok Damona przez cały wieczór.
"Consigliere ma rację, nie możecie po prostu strzelać do gliniarzy," powiedział starszy mężczyzna.
"To co proponujesz? Żebyśmy się po prostu poddali?" odezwał się inny facet. Był największy ze wszystkich i wyglądał na najbardziej wściekłego.
"Liam, uspokój się," Violet usłyszała głos Damona. On też tu był. "Gdzieś tu jest wyjście, musimy je tylko znaleźć."
Faceci zaczęli rozglądać się po pokoju, przesuwając meble i opukując ściany.
"To jest popierdolone. Jedyny koleś, który wie, gdzie jest wyjście, jest nieprzytomny!" ryknął znowu Liam.
Violet zdała sobie sprawę, że Dylan musiał im powiedzieć o tajnym wyjściu z pokoju personelu, ale zemdlał, zanim zdążył powiedzieć gdzie.
"Hej," odezwała się Violet. "Jeśli szukacie wyjścia, szukacie w złym miejscu."
Wszyscy przestali się ruszać i odwrócili się do Violet. Wstała i podeszła do dużego obrazu wiszącego na jednej ze ścian. Zdjęła obraz i odsłoniła ukryte za nim drzwi. Były małe, prawie jak okno, i prowadziły prosto na tył parkingu. To było coś, co Danny zainstalował lata temu, gdy wierzył w te wszystkie bzdury o apokalipsie.
Nie tracąc ani minuty, faceci otworzyli drzwi i jeden po drugim się przez nie przecisnęli. Violet stała z boku i obserwowała, jak wszyscy opuszczają pokój. Damon był jednym z ostatnich wychodzących i zatrzymał się, by z nią porozmawiać, jakby wcale się nie spieszył.
"Na pewno się odwdzięczę," powiedział.
"Nie przejmuj się tym, po prostu idź," odpowiedziała.
"Oh, nie. Damon Van Zandt nigdy nie zapomina."
Damon posłał jej ostatni uśmieszek i skinął głową, zanim w końcu wyszedł. Gdy drzwi się za nim zamknęły, Violet powiesiła obraz z powrotem, upewniając się, że wyjście jest całkowicie zakryte.
* TRZASK! *
Nagle drzwi do pokoju personelu zostały wyważone. Pół tuzina umundurowanych policjantów wycelowało broń w Violet, a ona sapnęła przerażona.
"Policja! Ręce do góry!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
~ Violet ~
"Funkcjonariuszu, to tylko nieporozumienie!"
Violet powtarzała te same słowa w kółko podczas przesłuchania na komisariacie. Kiedy policja przeprowadziła nalot na The Union, znaleźli tylko puste butelki whiskey, nieprzytomnego Dylana i Violet stojącą w pomieszczeniu dla personelu. Nawet wszystkie striptizerki zniknęły bez śladu. Violet musiała przyznać, były bardzo dobrze wyszkolone.
"Dostaliśmy informację, że członkowie gangu spotykali się w barze. Nie widziałaś żadnego z nich?" policjant zapytał ją ponownie.
"Nie, po raz ostatni powtarzam, zamykałam bar, a mój brat był nieprzytomny, bo wypił za dużo. Byliśmy tam sami," powiedziała Violet przekonująco. "Jeśli mi nie wierzycie, sprawdźcie kasę. Zamknęłam księgi i szykowałam się do wyjścia, a jakieś pół godziny później weszliście."
Policjant westchnął i opadł na krzesło. Obserwował wyraz twarzy Violet jak jastrząb, ale nic z niej nie mógł wyczytać. Owszem, spędzanie sobotniego poranka w pokoju przesłuchań nie było czymś, na co miała ochotę, ale w tej sytuacji musiała to przejść.
"Szefie, z całym szacunkiem, myślę że dziewczyna mówi prawdę," nagle odezwał się inny policjant. Był młodszy i prawdopodobnie niższy rangą. Stał z tyłu pokoju i miał na głowie czapkę. Violet zaczęła mu się przyglądać i jego twarz wydała jej się znajoma.
"Co mówisz, Miller?" zapytał starszy policjant.
"Znam ją. I znam jej brata. To dobra dziewczyna, nie jest z tych, co kłamią."
Violet wtedy zdała sobie sprawę, że to Jesse Miller. Był kilka lat starszy od Dylana i mieszkał kiedyś przy jej ulicy. Jesse był typowym amerykańskim chłopakiem - wysoki, blondyn, przystojny. Nie byli blisko, ale chodzili do tego samego liceum.
"Poręczysz za nią?" starszy policjant zapytał ponownie.
"Tak jest," Jesse odpowiedział stanowczo.
"No dobrze," starszy policjant westchnął po raz ostatni. "Nie mamy żadnych dowodów. Niewinny, dopóki nie udowodni się winy, prawda?"
"Czy to znaczy, że mogę iść?" Violet zapytała z nadzieją.
"Tak," odpowiedział Jesse.
"A mój brat?"
"On też."
Violet westchnęła z największą ulgą, gdy pozostali policjanci zaczęli opuszczać pokój. Jesse został sam z Violet i posłał jej pokrzepiający uśmiech.
"Dzięki, Jesse," Violet szepnęła.
"Pozwól, że was odwiozę," skinął głową.
* * *
Kiedy Violet wreszcie wyszła z komisariatu, było już jasno. Była około dziesiąta rano, a Dylan wciąż spał w tyle samochodu. Jesse prowadził, a Violet siedziała z przodu.
Jesse i Violet prowadzili przyjemną rozmowę w drodze do domu. Violet opowiedziała mu o sytuacji z mamą, a Jesse mówił o tym, co robił po liceum i o wstąpieniu do akademii policyjnej. Violet naprawdę podobała się ta rozmowa. Jesse był zabawny i łatwo się z nim rozmawiało, jakby nadrabiali zaległości ze starym przyjacielem. Gdyby spotkali się w lepszych okolicznościach, Violet mogłaby cieszyć się tym jeszcze bardziej.
I tak, oczywiście, Violet zauważyła, jak przystojny był Jesse. Był dobrze zbudowany, miał piękne niebieskie oczy i uroczy uśmiech. Czasami łapała go nawet na tym, że patrzył w jej stronę, ale Violet nie chciała być zarozumiała. Zakładała po prostu, że próbował spojrzeć w lusterko boczne.
Po około pół godzinie jazdy samochód zatrzymał się przed budynkiem mieszkalnym Violet. Violet odpięła pas i spojrzała na śpiącego Dylana.
"Mogę pomóc go wnieść?" Jesse powiedział, jakby czytał w jej myślach.
"Och nie, zrobiłeś już dla nas tak wiele," Violet odpowiedziała uprzejmie. "Robiłam to już wiele razy, dam radę."
"Och, okej," Jesse skinął głową.
Violet wysiadła z samochodu i wyciągnęła Dylana za ramiona. Był gdzieś pomiędzy jawą a snem. Violet zarzuciła jego ręce na siebie i zaciągnęła go na chodnik.
"Dziękuję za podwiezienie," Violet powiedziała, gdy Jesse opuścił szybę. "I jeszcze raz dzięki za to, co zrobiłeś."
"Nie ma sprawy, wiem, że jesteście niewinni," Jesse powiedział, robiąc pauzę przed dodaniem, "Cóż, przynajmniej ty."
Violet uśmiechnęła się. Odwróciła się już na pięcie i miała zamiar wejść po schodach, gdy Jesse zawołał ją ponownie.
"Hej, Violet."
"Tak?"
Violet odwróciła głowę i patrzyła, jak Jesse niekomfortowo porusza się na swoim siedzeniu.
"Wiem, że to może zabrzmieć dziwnie czy coś, ale może chciałabyś kiedyś ze mną zjeść kolację?" powiedział.
Violet zupełnie się tego nie spodziewała. Dorastając, Jesse był od niej starszy o jakieś pięć czy sześć lat. Nigdy nie myślała, że będzie ją postrzegał jako kogoś więcej niż małą dziewczynkę z sąsiedztwa.
Czy on zaprasza mnie na randkę?
Violet myślała o zadaniu tego pytania, ale jakoś czuła się tym zawstydzona. To mogła być po prostu normalna kolacja. Może chciał nadrobić więcej zaległości i kontynuować rozmowy, które prowadzili w samochodzie.
"Um, tak, jasne," Violet odpowiedziała. "Kolacja brzmi dobrze."
"Świetnie. Zadzwonię do ciebie?" powiedział.
"Okej."
Jesse nie kłopotał się o wzięcie jej numeru. Prawdopodobnie miał go ze stacji, bo wcześniej Violet musiała wypełnić mnóstwo papierów. Posłał jej ostatni uśmiech przed odjazdem. Violet patrzyła za nim jeszcze przez chwilę, zanim odwróciła się na pięcie i ruszyła do budynku.
"Wiesz, że on miał na myśli randkę, prawda?"
Violet nagle usłyszała trzeźwy głos Dylana. Ciągnęła go po schodach, a okazało się, że był przytomny przez cały ten czas. Violet natychmiast puściła jego ręce i Dylan upadł na ziemię z głośnym hukiem.
"Au!" zaprotestował.
"Zamknij się, Dylan. On właśnie uratował nasze tyłki," Violet syknęła i kontynuowała wspinaczkę po schodach.
"To ty właściwie to zrobiłaś. Uratowałaś wszystkie nasze tyłki," Dylan zachichotał i poszedł za nią. "Wielkie dzięki, Vi."
Violet głęboko westchnęła. Nie obchodziła jej mafia, zależało jej tylko na Dylanie. Gdyby ich wydała, Dylan zostałby w to wciągnięty. To był jedyny powód, dla którego skłamała policji.
I to było o jeden raz za dużo.
Dylan i Violet mieli już dotrzeć do drzwi, ale Violet powstrzymała brata przed wejściem. Miała jeszcze jedną rzecz do powiedzenia i nie chciała, żeby ich matka to usłyszała.
"Dylan, musisz przestać to robić," Violet powiedziała dość surowo.
"Co robić?" udawał głupiego.
"Te prywatne imprezy. Możemy sobie poradzić bez nich. Zwłaszcza jeśli są powiązane z... cholerną mafią!" Violet wysyczała ostatnią część tak, żeby tylko Dylan mógł ją usłyszeć.
"Oh, naprawdę?" Dylan prychnął. Następnie wyciągnął telefon i pokazał Violet ekran. "Spójrz, ile napiwków dostałem tylko z wczorajszego wieczoru."
"To tylko napiwki?" Violet wpatrywała się w ekran. Patrzyła na zera dołączone do ostatniej płatności, którą Dylan otrzymał na swoim koncie Venmo.
"10 000 dolarów za noc, kochanie" wykrzyknął Dylan i schował telefon. Minął zszokowaną Violet i otworzył drzwi do ich mieszkania.
10 000 dolarów tylko napiwków? Za jedną osobę? Za jedną noc?
"Mamo, jesteśmy!" Dylan dumnie oznajmił wchodząc do środka. Violet szła za nim.
"Violet, Dylan, gdzie wy byliście?" ich matka wyszła z zatroskaniem na twarzy.
"Mieliśmy trochę pracy w The Union," powiedział prosto. "Przeciągnęło się, więc zostaliśmy tam na noc."
"Och, dobrze. Chcecie śniadanie?" ich mama nie czekała na odpowiedź i już zdecydowała: "Zrobię wam śniadanie."
"Nie, mamo, jest okej. Jestem zmęczona, po prostu pójdę spać," powiedziała Violet.
"Nonsens, musisz coś zjeść. Spójrz na siebie, jesteś taka chuda," jej mama nie przyjmowała odmowy. "Zjedz trochę i możesz iść spać potem."
Barbara Carvey weszła do kuchni, a jej syn i córka podążyli za nią. Dziś był dobry dzień dla mamy Violet. Wydawało się, że pamiętała prawie wszystko. W takie dni Violet uważała to za błogosławieństwo. Więc mimo że nie spała całą noc i marzyła o gorącym prysznicu, posłuchała życzeń mamy i zjadła śniadanie z rodziną.
Violet, Dylan i Barbara siedzieli przy małym stole i jedli jajka z bekonem, które przygotowała Barbara. Dylan i Barbara rozmawiali o programie telewizyjnym, który Barbara oglądała poprzedniej nocy, a Violet odpłynęła myślami.
Szczerze mówiąc, Violet wciąż myślała o 10 000 dolarów napiwków, które dostał Dylan. Szybko policzyła, że gdyby Dylan mógł to robić raz w tygodniu, byliby bogatsi o 40 000 dolarów miesięcznie. Takie pieniądze mogłyby wiele zmienić, zwłaszcza że wciąż musieli spłacać kredyt hipoteczny i długi ojca. Nie wspominając o tym, że Barbara mogłaby otrzymać lepsze leczenie na chorobę Alzheimera.
"Więc, zamierzasz z nim wyjść?" głos Dylana nagle przerwał marzenia Violet.
"Co?" spojrzała w górę instynktownie. Jej mama i brat patrzyli prosto na nią.
"Wyjść?" Barbara powtórzyła słowa Dylana. "Violet ma randkę?"
"Tak, z policjantem," Dylan zachichotał.
"To nie randka. To tylko kolacja," Violet spojrzała na niego gniewnie.
"Z policjantem?" Barbara była teraz bardzo zainteresowana. "Jak się poznaliście?"
"W pokoju przesłuchań na posterunku-" Dylan żartobliwie odpowiadał, ale Violet szybko nadepnęła mu na stopę, żeby przestał mówić.
"Nie, nie słuchaj go," Violet szybko powiedziała. "To Jesse Miller, mamo. Kiedyś mieszkał przy naszej ulicy."
"Och, Jesse Miller," Barbara spojrzała w górę, jakby intensywnie o czymś myślała. "Pamiętam go. To przystojny chłopak."
"I zaprosił Violet na randkę," Dylan znów wtrącił.
"To tylko kolacja," Violet przewróciła dramatycznie oczami. "Poza tym, facet taki jak on nigdy nie zainteresuje się dziewczyną taką jak ja."
"Co masz na myśli?" zapytała jej matka.
"On jest, no, piękny. A ja jestem taka... zwyczajna," westchnęła, wskazując na swoją twarz i ciało.
Violet nigdy nie miała szczęścia do facetów w swoim życiu. Zawsze była zbyt książkowa i poważna. Kiedy wszystkie dziewczyny w jej liceum robiły tutoriale makijażowe na Youtube lub nagrywały filmiki na TikToka, Violet siedziała w bibliotece, żeby się uczyć, albo w kawiarni, żeby pracować. Faceci jak Jesse Miller nigdy nie zwróciliby uwagi na kogoś takiego jak ona. Jedynym powodem, dla którego był dla niej tak miły, było to, że kiedyś byli sąsiadami i było mu żal, że jej niewinna dusza została zaciągnięta na posterunek policji.
"To bzdury, Vi. Jesteś piękna. I wielu facetów cię uwielbia," jej matka zaprotestowała.
Oczywiście, musisz tak mówić, Mamo. Jesteś moją mamą.
"Pfff, tak, niby którzy faceci?" prychnęła.
"Ten, który przysłał ci prezent."
"Jaki prezent?"
"Przyszła do ciebie paczka. Dotarła dziś rano."
"Do mnie?"
"Przyniósł ją bardzo miły pan w garniturze. Położyłam ją w twoim pokoju."
Violet zmrużyła oczy patrząc na mamę, ale Barbara tylko wzruszyła ramionami. Violet nie miała nawet żadnych kolegów, a co dopiero dżentelmenów składających wizyty.
"I nie pamiętam, żebym coś zamawiała z Amazona..." zastanawiała się.
Poza tym, kurierzy z Amazona nie noszą garniturów.
Violet nie mogła dłużej czekać. Natychmiast wstała i pobiegła do swojej sypialni. To było małe mieszkanie, więc nie zajęło jej dużo czasu, żeby tam dotrzeć. Violet otworzyła drzwi i zobaczyła duże białe pudełko leżące na jej łóżku. Podeszła do pudełka i jej palec przesunął się po pokrywie. Violet mogła wyczuć twardy materiał pudełka i wiedziała, że musi to być drogie opakowanie.
Definitywnie nie Amazon.
Powoli i delikatnie Violet otworzyła wieko i westchnęła na widok przed sobą. W środku pudełka znajdowała się przepiękna kompozycja fioletowych kwiatów. Dokładniej róż. Violet nigdy nie widziała tak pięknych kwiatów w swoim życiu.
"Wow, wyglądają na cholernie drogie?"
Violet odwróciła głowę i zobaczyła Dylana stojącego w drzwiach. Trzymał talerz i jadł, wchodząc do jej pokoju.
"Nawet nie wiedziałam, że robią fioletowe róże," Violet zachichotała do siebie. Widziała wcześniej mnóstwo czerwonych, różowych czy białych róż. Ale nigdy nie widziała ich w tym kolorze.
A Violet Rose to moje imię.
"Od kogo to?" zapytał Dylan.
Violet próbowała sięgnąć dookoła pudełka, żeby sprawdzić, czy jest jakaś kartka i znalazła coś przypominającego kopertę na dnie pudełka, pod wszystkimi różami. Wyciągnęła ją i była to duża biała koperta, zbyt gruba jak na kartkę.
Violet i Dylan wymienili ciekawskie spojrzenia, gdy Violet trzymała ciężką kopertę w dłoni. Następnie zajrzeli do środka i ich szczęki opadły na podłogę.
"O mój Boże, Dylan!" Violet westchnęła. Jej ręce się trzęsły.
"Cholera!" mruknął Dylan. "To trzydzieści tysięcy dolarów!"
W białej kopercie znajdowały się trzy pliki banknotów po 10 000 dolarów. Jedyny inny raz, kiedy Violet trzymała w ręku tyle gotówki, był podczas liczenia kasy w pracy.
W kopercie znajdowała się również mała czarna kartka. Dylan patrzył ze zdumieniem, jak Violet wyciągnęła czarną kartkę.
"Co tam jest napisane?" zapytał.
Violet przełknęła ciężko, czytając jedną linijkę napisaną złotym atramentem. Nie mogła nawet otworzyć ust, żeby mówić. Po prostu pokazała kartkę Dylanowi i pozwoliła mu przeczytać samemu.
"Teraz jesteśmy kwita. - D V Z."
Przesuń w górę, aby kontynuować