~ Violet ~
Violet chwyciła najdroższą butelkę whiskey, jaką mogła znaleźć - 30-letnią Macallan o cenie detalicznej około 1600 dolarów. Przyniosła butelkę do ich stolika i postawiła ją dokładnie na środku. Myślała, że będą pod wrażeniem, gdy zobaczą butelkę - tak zazwyczaj reagowali ludzie - ale faceci spojrzeli na nią tylko znudzonym wzrokiem.
"Tak, będziemy potrzebować więcej niż jednej butelki, kochanie" - zaśmiał się facet siedzący obok Damona.
"J-już podaję" - powiedziała Violet i odwróciła się na pięcie.
Nie wiedziała, dlaczego się jąka. Całe życie serwowała drinki klientom, nie musiała się tak zacinać. Violet pomyślała, że może to przez nerwowość, bo król mafii obserwował ją jak jastrząb. Nie wiedziała, co zrobiła źle, ale Damon Van Zandt wpatrywał się w nią intensywnie, odkąd tu wszedł.
Violet była zajęta wyciąganiem kolejnych butelek The Macallan zza baru, gdy usłyszała, jak inny facet mówi do Dylana: "Więc słyszałem, że macie tu ładne dziewczyny?"
"Tak, gdzie są dziewczyny?" - zaśmiał się kolejny.
"Chcecie je teraz?" - zapytał Dylan.
"Czemu nie teraz?"
"No dobra" - Dylan wstał i ruszył do swojego biura.
Violet przewróciła oczami, bo wiedziała, co nastąpi. To nie był pierwszy raz, kiedy Dylan organizował 'prywatną' imprezę dla specjalnych gości. Danny, właściciel baru, nigdy nie był zadowolony z takich rzeczy, więc Dylan musiał to robić po cichu. To był ryzykowny biznes, ale Dylan zawsze był sowicie wynagradzany, więc ryzyko było tego warte.
"Witajcie, chłopcy"
Grupa striptizerek wyszła z biura Dylana. Wszystkie były ubrane w odkrywającą koronkową bieliznę. A właściwie nazwijmy rzeczy po imieniu - były w bieliźnie.
Faceci wiwatowali i uśmiechali się, gdy grupa dziewczyn do nich dołączyła. Dylan się postarał. Wybrał tylko najlepsze i najładniejsze dziewczyny na to wydarzenie. Violet przyniosła pięć kolejnych butelek The Macallan i postawiła je na stole. Musiała manewrować między tańczącymi dziewczynami, ale udało jej się bez problemu.
Gdy postawiła drinki, Violet poczekała chwilę, by sprawdzić, czy czegoś jeszcze potrzebują, ale faceci byli zbyt zajęci otrzymywaniem prywatnych tańców od dziewczyn. Wzruszając ramionami, Violet wróciła do baru, by zamknąć kasę. Co jakiś czas zerkała znad kasy i obserwowała, jak Dylan rozdaje facetom paczuszki białego proszku. Pokręciła głową i kontynuowała liczenie. Potem znów spojrzała w górę i tym razem jej oczy spotkały się ze spojrzeniem Damona.
Oczy Damona były ciemne i tajemnicze. Violet nie potrafiła odczytać, o czym myśli. Wszyscy inni zdawali się świetnie bawić, ale Damon wyglądał na prawie znudzonego.
"Mówiłem ci, żebyś stąd wyszła, Vi" - głos Dylana przerwał jej myśli. Violet odwróciła głowę i zobaczyła Dylana opierającego się o bar.
"Muszę najpierw zamknąć kasę, głuptasie" - odpowiedziała.
"Ja mogę to zrobić" - syknął.
"Tak jak ostatnim razem, gdy miałeś prywatną imprezę?"
Za każdym razem, gdy Dylan organizował prywatną imprezę, zawsze tracił przytomność. Zapominał zamknąć kasę i następnego dnia miał kłopoty z Dannym. Violet tylko się o niego troszczyła.
"Masz rację" - westchnął Dylan. "Ale zabieraj stąd swój tyłek, jak tylko skończysz" - pogroził jej palcem. Dylan wiedział, jak dzikie mogły być te imprezy, a tym razem mieli do czynienia z mafią. Nie chciał, żeby jego młodsza siostra przebywała wśród tych ludzi.
"Nie martw się, nie mam zamiaru zostać ani sekundy dłużej" - odpowiedziała Violet i wróciła do liczenia.
"Ej, Dylan!" - krzyknął kolejny z facetów.
"Tak? Co mogę dla was zrobić, chłopcy?" - Dylan wrócił do stolika z fałszywym uśmiechem na twarzy.
"Nasi goście przybywają, będziemy potrzebować więcej butelek"
"Dobra, załatwione" - skinął Dylan.
Jakby na zawołanie, frontowe drzwi otworzyły się i weszła grupa starszych facetów. Oni również byli elegancko ubrani w czarne garnitury. Gdyby nie wiedziała lepiej, Violet pomyślałaby, że właśnie weszli na pogrzeb.
Grupy się spotkały, a Damon wstał, by uścisnąć dłoń jednemu ze starszych facetów. Tymczasem na drugim końcu stołu Violet zobaczyła jedną ze striptizerek robiącą loda jednemu z facetów.
Co za widok.
Violet zarumieniła się, zaskoczona. Nie była nawet typem osoby, która ogląda porno, a tu działo się to przed jej oczami. Prawie się pomyliła w liczeniu, ale na szczęście kalkulator pokazywał właściwe cyfry.
Po zamknięciu kasy Violet rzuciła ostatnie spojrzenie na Dylana. Faceci dzielili się z nim białym proszkiem i był już kompletnie naćpany. Violet westchnęła i odwróciła wzrok. To był kolejny widok, którego nie chciała oglądać.
Pomiędzy hałaśliwymi facetami i tańczącymi dziewczynami, Violet udało się cicho wymknąć z pomieszczenia. Zabrała swoje rzeczy z pokoju dla personelu przed wyjściem na parking. Ale zanim dotarła do tylnych drzwi, skręciła za róg i znalazła kogoś stojącego przed nią. Ściany były ciasne, a wysoki mężczyzna całkowicie blokował jej drogę.
"Przepraszam" - powiedziała ze zniecierpliwieniem, ale mężczyzna nie drgnął.
"Wychodzisz tak szybko?" - powiedział niskim, zachrypniętym głosem. Mężczyzna podniósł twarz i Violet zobaczyła, kim był. To był Damon. Jego ciemnobrązowe oczy przeszywały jej własne i Violet poczuła, jak ciężko przełyka ślinę.
"Nudzimy cię?" - powiedział znowu. Jedną ręką opierał się o ścianę przed sobą, podczas gdy sam się odchylał. Violet nie miała drogi ucieczki.
"N-nie, moja zmiana się skończyła" - wyjąkała.
Usta Damona wygięły się w uśmiechu. Potem przechylił głowę na bok i przyglądał się jej, jakby była czymś godnym podziwu.
"Jak masz na imię?" - zapytał.
"Violet"
"Miło cię poznać, Violet"
Damon wyciągnął rękę, a Violet przez chwilę się zastanawiała, zanim grzecznie ją uścisnęła. Violet chciała już cofnąć dłoń, ale Damon przytrzymał ją chwilę dłużej. Violet instynktownie spojrzała w górę i nagle Damon stał tak blisko przed nią. Prawie sapnęła z zaskoczenia, ale Damon tylko się uśmiechnął. I nie tylko to, w jego oczach pojawił się błysk. Violet nie wiedziała, czy powinna uciekać czy krzyczeć, ale szybko się opanowała i cofnęła rękę. Gdy jego ręka zniknęła ze ściany, Violet dostrzegła przestrzeń, by się wymknąć. Ale zanim zdążyła się wyślizgnąć, powiedział: "Co taka dziewczyna jak ty robi w miejscu jak to?"
Violet instynktownie odwróciła się. "Dziewczyna jak ja?" zapytała.
"Piękna, inteligentna i..." zrobił pauzę, zanim dodał: "Wyraźnie niedoświadczona."
Zdanie zaczęło się świetnie, ale jego końcówka obraziła Violet. Była dumna ze swojej pracy. Nienawidziła, gdy ludzie patrzyli na nią z góry tylko dlatego, że była młoda lub nie wyglądała odpowiednio.
"Dla twojej informacji, jestem w pełni wykwalifikowana do tej pracy," oznajmiła Violet rzeczowo. "Pracuję tutaj od-"
"Nie mówiłem o pracy," przerwał jej Damon.
Violet zamilkła. Jeśli nie mówił o pracy, to o czym?
Damon ponownie pokazał ten diabelski uśmieszek i cicho zachichotał. Pomachał lekko, zanim się odwrócił, mrucząc: "Miłej nocy, Violet."
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Trzydzieści minut później Violet siedziała w samochodzie Dylana na parkingu, nie wiedząc, co robić. Gdyby to była kolejna głupia prywatna impreza Dylana, Violet nie zastanawiałaby się dwa razy przed wyjściem. Ale to było coś innego. Coś jej nie pasowało. Organizowanie imprezy dla mafii mogło oznaczać kłopoty. Słyszała historie i oglądała wiele filmów o tych ludziach.
A co, jeśli zaczną zabijać ludzi?
Poza mamą, Dylan był jedyną rodziną, jaka jej została. Violet nie wiedziałaby, co ze sobą zrobić, gdyby stało mu się coś złego. Spojrzała znowu na zegar, była już pierwsza w nocy. Taka impreza prawdopodobnie skończy się za kilka godzin. Violet pomyślała, że może powinna poczekać i zabrać Dylana do domu.
Nagle jednak kątem oka zauważyła w lusterku wstecznym przejeżdżający czarny samochód. Widziała ten sam samochód przejeżdżający przez ostatnie piętnaście minut. Coś było wyraźnie nie tak.
Czarny samochód zatrzymał się przed wejściem do baru. Violet czuła rosnące napięcie w powietrzu. Zsunęła się na siedzeniu i dalej obserwowała przez lusterko. Zauważyła dwóch facetów w tym samochodzie. Nie byli ubrani w czarne garnitury. Jeden z nich podniósł coś, co wyglądało jak krótkofalówka i zaczął mówić. Niedługo potem Violet zobaczyła kolejny czarny samochód podjeżdżający za pierwszym. Tym razem samochód miał na dachu policyjną syrenę.
To radiowóz!
Violet natychmiast zrozumiała, co się dzieje. Policja prawdopodobnie dostała cynk o tym spotkaniu i zamierzała wkroczyć. To byłoby bardzo złe, szczególnie dla Dylana, który organizował i prowadził tę imprezę. Były tam dziewczyny i narkotyki, a Dylan trafiłby do więzienia.
Nie, nie, nie!
Bez chwili zastanowienia Violet po cichu wymknęła się z samochodu i ruszyła z powrotem do środka. Musiała ostrzec Dylana i upewnić się, że wydostanie się stamtąd, zanim wejdzie policja.
"Dylan! Dylan!"
Violet biegła przez tylny korytarz i wołała Dylana, ale gdy dotarła do głównej sali, zobaczyła, że jest pusta, nie licząc striptizerki. Dziewczyny wpychały pliki pieniędzy do bielizny, a niektóre już przebierały się w normalne ubrania.
"Co? Gdzie wszyscy poszli?" zażądała odpowiedzi Violet.
Jedna ze striptizerek wskazała na drzwi pokoju dla personelu. Violet szybko się tam udała. Pchnęła drzwi i znalazła grupę facetów, wszystkich dwudziestu, przeszukujących pokój personelu.
"Co wy tu robicie?" zapytała stanowczo. "To tylko dla personelu-"
"Jedyny członek personelu jest nieprzytomny," jeden z facetów wskazał na leżącego na podłodze Dylana.
"Dylan!" Violet szybko przy nim uklękła. Wciąż oddychał. Po prostu spał.
"Nadchodzą," powiedział jeden z facetów, wyglądając przez okno. "Mamy towarzystwo."
Wszyscy pozostali faceci nagle wyciągnęli broń i wycelowali w drzwi. Szczęka Violet opadła z szoku. Nigdy nie widziała tylu broni naraz.
"Chłopaki, to gliny," powiedział inny facet, próbując rozładować sytuację. Był jednym z młodych facetów, którzy siedzieli obok Damona przez cały wieczór.
"Consigliere ma rację, nie możecie po prostu strzelać do gliniarzy," powiedział starszy mężczyzna.
"To co proponujesz? Żebyśmy się po prostu poddali?" odezwał się inny facet. Był największy ze wszystkich i wyglądał na najbardziej wściekłego.
"Liam, uspokój się," Violet usłyszała głos Damona. On też tu był. "Gdzieś tu jest wyjście, musimy je tylko znaleźć."
Faceci zaczęli rozglądać się po pokoju, przesuwając meble i opukując ściany.
"To jest popierdolone. Jedyny koleś, który wie, gdzie jest wyjście, jest nieprzytomny!" ryknął znowu Liam.
Violet zdała sobie sprawę, że Dylan musiał im powiedzieć o tajnym wyjściu z pokoju personelu, ale zemdlał, zanim zdążył powiedzieć gdzie.
"Hej," odezwała się Violet. "Jeśli szukacie wyjścia, szukacie w złym miejscu."
Wszyscy przestali się ruszać i odwrócili się do Violet. Wstała i podeszła do dużego obrazu wiszącego na jednej ze ścian. Zdjęła obraz i odsłoniła ukryte za nim drzwi. Były małe, prawie jak okno, i prowadziły prosto na tył parkingu. To było coś, co Danny zainstalował lata temu, gdy wierzył w te wszystkie bzdury o apokalipsie.
Nie tracąc ani minuty, faceci otworzyli drzwi i jeden po drugim się przez nie przecisnęli. Violet stała z boku i obserwowała, jak wszyscy opuszczają pokój. Damon był jednym z ostatnich wychodzących i zatrzymał się, by z nią porozmawiać, jakby wcale się nie spieszył.
"Na pewno się odwdzięczę," powiedział.
"Nie przejmuj się tym, po prostu idź," odpowiedziała.
"Oh, nie. Damon Van Zandt nigdy nie zapomina."
Damon posłał jej ostatni uśmieszek i skinął głową, zanim w końcu wyszedł. Gdy drzwi się za nim zamknęły, Violet powiesiła obraz z powrotem, upewniając się, że wyjście jest całkowicie zakryte.
* TRZASK! *
Nagle drzwi do pokoju personelu zostały wyważone. Pół tuzina umundurowanych policjantów wycelowało broń w Violet, a ona sapnęła przerażona.
"Policja! Ręce do góry!"
Przesuń w górę, aby kontynuować
~ Violet ~
"Funkcjonariuszu, to tylko nieporozumienie!"
Violet powtarzała te same słowa w kółko podczas przesłuchania na komisariacie. Kiedy policja przeprowadziła nalot na The Union, znaleźli tylko puste butelki whiskey, nieprzytomnego Dylana i Violet stojącą w pomieszczeniu dla personelu. Nawet wszystkie striptizerki zniknęły bez śladu. Violet musiała przyznać, były bardzo dobrze wyszkolone.
"Dostaliśmy informację, że członkowie gangu spotykali się w barze. Nie widziałaś żadnego z nich?" policjant zapytał ją ponownie.
"Nie, po raz ostatni powtarzam, zamykałam bar, a mój brat był nieprzytomny, bo wypił za dużo. Byliśmy tam sami," powiedziała Violet przekonująco. "Jeśli mi nie wierzycie, sprawdźcie kasę. Zamknęłam księgi i szykowałam się do wyjścia, a jakieś pół godziny później weszliście."
Policjant westchnął i opadł na krzesło. Obserwował wyraz twarzy Violet jak jastrząb, ale nic z niej nie mógł wyczytać. Owszem, spędzanie sobotniego poranka w pokoju przesłuchań nie było czymś, na co miała ochotę, ale w tej sytuacji musiała to przejść.
"Szefie, z całym szacunkiem, myślę że dziewczyna mówi prawdę," nagle odezwał się inny policjant. Był młodszy i prawdopodobnie niższy rangą. Stał z tyłu pokoju i miał na głowie czapkę. Violet zaczęła mu się przyglądać i jego twarz wydała jej się znajoma.
"Co mówisz, Miller?" zapytał starszy policjant.
"Znam ją. I znam jej brata. To dobra dziewczyna, nie jest z tych, co kłamią."
Violet wtedy zdała sobie sprawę, że to Jesse Miller. Był kilka lat starszy od Dylana i mieszkał kiedyś przy jej ulicy. Jesse był typowym amerykańskim chłopakiem - wysoki, blondyn, przystojny. Nie byli blisko, ale chodzili do tego samego liceum.
"Poręczysz za nią?" starszy policjant zapytał ponownie.
"Tak jest," Jesse odpowiedział stanowczo.
"No dobrze," starszy policjant westchnął po raz ostatni. "Nie mamy żadnych dowodów. Niewinny, dopóki nie udowodni się winy, prawda?"
"Czy to znaczy, że mogę iść?" Violet zapytała z nadzieją.
"Tak," odpowiedział Jesse.
"A mój brat?"
"On też."
Violet westchnęła z największą ulgą, gdy pozostali policjanci zaczęli opuszczać pokój. Jesse został sam z Violet i posłał jej pokrzepiający uśmiech.
"Dzięki, Jesse," Violet szepnęła.
"Pozwól, że was odwiozę," skinął głową.
* * *
Kiedy Violet wreszcie wyszła z komisariatu, było już jasno. Była około dziesiąta rano, a Dylan wciąż spał w tyle samochodu. Jesse prowadził, a Violet siedziała z przodu.
Jesse i Violet prowadzili przyjemną rozmowę w drodze do domu. Violet opowiedziała mu o sytuacji z mamą, a Jesse mówił o tym, co robił po liceum i o wstąpieniu do akademii policyjnej. Violet naprawdę podobała się ta rozmowa. Jesse był zabawny i łatwo się z nim rozmawiało, jakby nadrabiali zaległości ze starym przyjacielem. Gdyby spotkali się w lepszych okolicznościach, Violet mogłaby cieszyć się tym jeszcze bardziej.
I tak, oczywiście, Violet zauważyła, jak przystojny był Jesse. Był dobrze zbudowany, miał piękne niebieskie oczy i uroczy uśmiech. Czasami łapała go nawet na tym, że patrzył w jej stronę, ale Violet nie chciała być zarozumiała. Zakładała po prostu, że próbował spojrzeć w lusterko boczne.
Po około pół godzinie jazdy samochód zatrzymał się przed budynkiem mieszkalnym Violet. Violet odpięła pas i spojrzała na śpiącego Dylana.
"Mogę pomóc go wnieść?" Jesse powiedział, jakby czytał w jej myślach.
"Och nie, zrobiłeś już dla nas tak wiele," Violet odpowiedziała uprzejmie. "Robiłam to już wiele razy, dam radę."
"Och, okej," Jesse skinął głową.
Violet wysiadła z samochodu i wyciągnęła Dylana za ramiona. Był gdzieś pomiędzy jawą a snem. Violet zarzuciła jego ręce na siebie i zaciągnęła go na chodnik.
"Dziękuję za podwiezienie," Violet powiedziała, gdy Jesse opuścił szybę. "I jeszcze raz dzięki za to, co zrobiłeś."
"Nie ma sprawy, wiem, że jesteście niewinni," Jesse powiedział, robiąc pauzę przed dodaniem, "Cóż, przynajmniej ty."
Violet uśmiechnęła się. Odwróciła się już na pięcie i miała zamiar wejść po schodach, gdy Jesse zawołał ją ponownie.
"Hej, Violet."
"Tak?"
Violet odwróciła głowę i patrzyła, jak Jesse niekomfortowo porusza się na swoim siedzeniu.
"Wiem, że to może zabrzmieć dziwnie czy coś, ale może chciałabyś kiedyś ze mną zjeść kolację?" powiedział.
Violet zupełnie się tego nie spodziewała. Dorastając, Jesse był od niej starszy o jakieś pięć czy sześć lat. Nigdy nie myślała, że będzie ją postrzegał jako kogoś więcej niż małą dziewczynkę z sąsiedztwa.
Czy on zaprasza mnie na randkę?
Violet myślała o zadaniu tego pytania, ale jakoś czuła się tym zawstydzona. To mogła być po prostu normalna kolacja. Może chciał nadrobić więcej zaległości i kontynuować rozmowy, które prowadzili w samochodzie.
"Um, tak, jasne," Violet odpowiedziała. "Kolacja brzmi dobrze."
"Świetnie. Zadzwonię do ciebie?" powiedział.
"Okej."
Jesse nie kłopotał się o wzięcie jej numeru. Prawdopodobnie miał go ze stacji, bo wcześniej Violet musiała wypełnić mnóstwo papierów. Posłał jej ostatni uśmiech przed odjazdem. Violet patrzyła za nim jeszcze przez chwilę, zanim odwróciła się na pięcie i ruszyła do budynku.
"Wiesz, że on miał na myśli randkę, prawda?"
Violet nagle usłyszała trzeźwy głos Dylana. Ciągnęła go po schodach, a okazało się, że był przytomny przez cały ten czas. Violet natychmiast puściła jego ręce i Dylan upadł na ziemię z głośnym hukiem.
"Au!" zaprotestował.
"Zamknij się, Dylan. On właśnie uratował nasze tyłki," Violet syknęła i kontynuowała wspinaczkę po schodach.
"To ty właściwie to zrobiłaś. Uratowałaś wszystkie nasze tyłki," Dylan zachichotał i poszedł za nią. "Wielkie dzięki, Vi."
Violet głęboko westchnęła. Nie obchodziła jej mafia, zależało jej tylko na Dylanie. Gdyby ich wydała, Dylan zostałby w to wciągnięty. To był jedyny powód, dla którego skłamała policji.
I to było o jeden raz za dużo.
Dylan i Violet mieli już dotrzeć do drzwi, ale Violet powstrzymała brata przed wejściem. Miała jeszcze jedną rzecz do powiedzenia i nie chciała, żeby ich matka to usłyszała.
"Dylan, musisz przestać to robić," Violet powiedziała dość surowo.
"Co robić?" udawał głupiego.
"Te prywatne imprezy. Możemy sobie poradzić bez nich. Zwłaszcza jeśli są powiązane z... cholerną mafią!" Violet wysyczała ostatnią część tak, żeby tylko Dylan mógł ją usłyszeć.
"Oh, naprawdę?" Dylan prychnął. Następnie wyciągnął telefon i pokazał Violet ekran. "Spójrz, ile napiwków dostałem tylko z wczorajszego wieczoru."
"To tylko napiwki?" Violet wpatrywała się w ekran. Patrzyła na zera dołączone do ostatniej płatności, którą Dylan otrzymał na swoim koncie Venmo.
"10 000 dolarów za noc, kochanie" wykrzyknął Dylan i schował telefon. Minął zszokowaną Violet i otworzył drzwi do ich mieszkania.
10 000 dolarów tylko napiwków? Za jedną osobę? Za jedną noc?
"Mamo, jesteśmy!" Dylan dumnie oznajmił wchodząc do środka. Violet szła za nim.
"Violet, Dylan, gdzie wy byliście?" ich matka wyszła z zatroskaniem na twarzy.
"Mieliśmy trochę pracy w The Union," powiedział prosto. "Przeciągnęło się, więc zostaliśmy tam na noc."
"Och, dobrze. Chcecie śniadanie?" ich mama nie czekała na odpowiedź i już zdecydowała: "Zrobię wam śniadanie."
"Nie, mamo, jest okej. Jestem zmęczona, po prostu pójdę spać," powiedziała Violet.
"Nonsens, musisz coś zjeść. Spójrz na siebie, jesteś taka chuda," jej mama nie przyjmowała odmowy. "Zjedz trochę i możesz iść spać potem."
Barbara Carvey weszła do kuchni, a jej syn i córka podążyli za nią. Dziś był dobry dzień dla mamy Violet. Wydawało się, że pamiętała prawie wszystko. W takie dni Violet uważała to za błogosławieństwo. Więc mimo że nie spała całą noc i marzyła o gorącym prysznicu, posłuchała życzeń mamy i zjadła śniadanie z rodziną.
Violet, Dylan i Barbara siedzieli przy małym stole i jedli jajka z bekonem, które przygotowała Barbara. Dylan i Barbara rozmawiali o programie telewizyjnym, który Barbara oglądała poprzedniej nocy, a Violet odpłynęła myślami.
Szczerze mówiąc, Violet wciąż myślała o 10 000 dolarów napiwków, które dostał Dylan. Szybko policzyła, że gdyby Dylan mógł to robić raz w tygodniu, byliby bogatsi o 40 000 dolarów miesięcznie. Takie pieniądze mogłyby wiele zmienić, zwłaszcza że wciąż musieli spłacać kredyt hipoteczny i długi ojca. Nie wspominając o tym, że Barbara mogłaby otrzymać lepsze leczenie na chorobę Alzheimera.
"Więc, zamierzasz z nim wyjść?" głos Dylana nagle przerwał marzenia Violet.
"Co?" spojrzała w górę instynktownie. Jej mama i brat patrzyli prosto na nią.
"Wyjść?" Barbara powtórzyła słowa Dylana. "Violet ma randkę?"
"Tak, z policjantem," Dylan zachichotał.
"To nie randka. To tylko kolacja," Violet spojrzała na niego gniewnie.
"Z policjantem?" Barbara była teraz bardzo zainteresowana. "Jak się poznaliście?"
"W pokoju przesłuchań na posterunku-" Dylan żartobliwie odpowiadał, ale Violet szybko nadepnęła mu na stopę, żeby przestał mówić.
"Nie, nie słuchaj go," Violet szybko powiedziała. "To Jesse Miller, mamo. Kiedyś mieszkał przy naszej ulicy."
"Och, Jesse Miller," Barbara spojrzała w górę, jakby intensywnie o czymś myślała. "Pamiętam go. To przystojny chłopak."
"I zaprosił Violet na randkę," Dylan znów wtrącił.
"To tylko kolacja," Violet przewróciła dramatycznie oczami. "Poza tym, facet taki jak on nigdy nie zainteresuje się dziewczyną taką jak ja."
"Co masz na myśli?" zapytała jej matka.
"On jest, no, piękny. A ja jestem taka... zwyczajna," westchnęła, wskazując na swoją twarz i ciało.
Violet nigdy nie miała szczęścia do facetów w swoim życiu. Zawsze była zbyt książkowa i poważna. Kiedy wszystkie dziewczyny w jej liceum robiły tutoriale makijażowe na Youtube lub nagrywały filmiki na TikToka, Violet siedziała w bibliotece, żeby się uczyć, albo w kawiarni, żeby pracować. Faceci jak Jesse Miller nigdy nie zwróciliby uwagi na kogoś takiego jak ona. Jedynym powodem, dla którego był dla niej tak miły, było to, że kiedyś byli sąsiadami i było mu żal, że jej niewinna dusza została zaciągnięta na posterunek policji.
"To bzdury, Vi. Jesteś piękna. I wielu facetów cię uwielbia," jej matka zaprotestowała.
Oczywiście, musisz tak mówić, Mamo. Jesteś moją mamą.
"Pfff, tak, niby którzy faceci?" prychnęła.
"Ten, który przysłał ci prezent."
"Jaki prezent?"
"Przyszła do ciebie paczka. Dotarła dziś rano."
"Do mnie?"
"Przyniósł ją bardzo miły pan w garniturze. Położyłam ją w twoim pokoju."
Violet zmrużyła oczy patrząc na mamę, ale Barbara tylko wzruszyła ramionami. Violet nie miała nawet żadnych kolegów, a co dopiero dżentelmenów składających wizyty.
"I nie pamiętam, żebym coś zamawiała z Amazona..." zastanawiała się.
Poza tym, kurierzy z Amazona nie noszą garniturów.
Violet nie mogła dłużej czekać. Natychmiast wstała i pobiegła do swojej sypialni. To było małe mieszkanie, więc nie zajęło jej dużo czasu, żeby tam dotrzeć. Violet otworzyła drzwi i zobaczyła duże białe pudełko leżące na jej łóżku. Podeszła do pudełka i jej palec przesunął się po pokrywie. Violet mogła wyczuć twardy materiał pudełka i wiedziała, że musi to być drogie opakowanie.
Definitywnie nie Amazon.
Powoli i delikatnie Violet otworzyła wieko i westchnęła na widok przed sobą. W środku pudełka znajdowała się przepiękna kompozycja fioletowych kwiatów. Dokładniej róż. Violet nigdy nie widziała tak pięknych kwiatów w swoim życiu.
"Wow, wyglądają na cholernie drogie?"
Violet odwróciła głowę i zobaczyła Dylana stojącego w drzwiach. Trzymał talerz i jadł, wchodząc do jej pokoju.
"Nawet nie wiedziałam, że robią fioletowe róże," Violet zachichotała do siebie. Widziała wcześniej mnóstwo czerwonych, różowych czy białych róż. Ale nigdy nie widziała ich w tym kolorze.
A Violet Rose to moje imię.
"Od kogo to?" zapytał Dylan.
Violet próbowała sięgnąć dookoła pudełka, żeby sprawdzić, czy jest jakaś kartka i znalazła coś przypominającego kopertę na dnie pudełka, pod wszystkimi różami. Wyciągnęła ją i była to duża biała koperta, zbyt gruba jak na kartkę.
Violet i Dylan wymienili ciekawskie spojrzenia, gdy Violet trzymała ciężką kopertę w dłoni. Następnie zajrzeli do środka i ich szczęki opadły na podłogę.
"O mój Boże, Dylan!" Violet westchnęła. Jej ręce się trzęsły.
"Cholera!" mruknął Dylan. "To trzydzieści tysięcy dolarów!"
W białej kopercie znajdowały się trzy pliki banknotów po 10 000 dolarów. Jedyny inny raz, kiedy Violet trzymała w ręku tyle gotówki, był podczas liczenia kasy w pracy.
W kopercie znajdowała się również mała czarna kartka. Dylan patrzył ze zdumieniem, jak Violet wyciągnęła czarną kartkę.
"Co tam jest napisane?" zapytał.
Violet przełknęła ciężko, czytając jedną linijkę napisaną złotym atramentem. Nie mogła nawet otworzyć ust, żeby mówić. Po prostu pokazała kartkę Dylanowi i pozwoliła mu przeczytać samemu.
"Teraz jesteśmy kwita. - D V Z."
Przesuń w górę, aby kontynuować
~ Damon ~"Na pewno się odwdzięczę," powiedział Damon na chwilę, zanim opuścił miejsce zdarzenia. Słyszał w tle policyjne syreny, ale mimo to znalazł czas, by porozmawiać z dziewczyną."Nie martw się o to, po prostu idź," powiedziała. Wyglądała na jeszcze bardziej zmartwioną niż on."Och, nie. Damon Van Zandt nigdy nie zapomina," powiedział w końcu.Damon rzucił jedno spojrzenie na dziewczynę, zanim zniknął w nocy. Jej oczy były najbardziej fascynującą rzeczą, jaką kiedykolwiek widział. Były niebieskie z odcieniami fioletu. Nigdy nie widział takich tajemniczych, wspaniałych oczu.Kiedy Damon powiedział jej, że nie zapomni, mówił o tym, że jest jej dłużny, ponieważ pomogła im uciec. Tej samej nocy, gdy tylko klan Van Zandt wrócił do posiadłości, Damon wyznaczył dwa zadania. Pierwszym było znalezienie kreta, który zdradził ich policji. Drugim zadaniem było ustalenie tożsamości tej dziewczyny i Damon wysłał jej mały prezent w zamian. Nie zajęło to długo, zanim jego ludzie zakończyli te dwa zadania. Następnego ranka, nie minęło nawet osiem godzin, oba te zadania były już wykonane."Szefie," przywitał się Liam z Damonem w jego biurze. Damon pił poranną kawę z Adrianem i przeglądali wiadomości. Nie było nic o policji, która naloty na Union, co oznaczało, że ich ślady były dobrze przykryte."Znalazłeś kreta?" zapytał Damon, nie odrywając wzroku od gazet."Tak, szefie,""Co z nim zrobiliście?""Nie ma go już, szefie," Liam skinął głową uspokajająco. "Usunęliśmy go. Bez śladu,""Dobrze," powiedział Damon po prostu."Dla kogo pracował?" zapytał Adrian."To tylko drobny przestępca z Jersey City, który chciał zarobić," odpowiedział Liam. "Nie jest powiązany z żadnymi innymi rodzinami,""Jesteś tego pewien?" zapytał Damon."Tak, sprawdziliśmy. Bardzo dokładnie,""A myślałem, że zrobiliście to przed rozpoczęciem spotkania?" Damon spojrzał na Liama, a ten przełknął ślinę instynktownie."Bardzo przepraszam, szefie. To się nigdy więcej nie powtórzy. Podwoję zabezpieczenia," powiedział Liam."Cholera, coś takiego nigdy nie może się powtórzyć," Adrian prychnął. "Gdyby nie ta kelnerka, prawie zostalibyśmy złapani przez policję. Wiesz, jak żenujące by to było?""Tak, doskonale to rozumiem," Liam mógł tylko spuścić głowę, wiedząc doskonale, że nawalił."To jest pieprzona amatorszczyzna," mruknął Damon. "Zaczynam się zastanawiać, czy w ogóle potrafisz wykonywać swoją pracę, Liam,""To się nigdy więcej nie powtórzy, obiecuję ci, szefie," oczy Liama natychmiast wróciły na miejsce. "Na moje życie, obiecuję,"Damon potrzebował tylko jednego spojrzenia w oczy Liama i wiedział, że ten nie żartuje. Umarłby, zanim dopuściłby do tego ponownie."Dobrze, możesz iść," powiedział Damon.Liam skinął głową i odwrócił się. Ale zanim zdążył dojść do drzwi, Damon zawołał ponownie."Zrobiłeś drugą rzecz, o którą cię prosiłem?"Liam szybko się odwrócił. "Tak. Wysłaliśmy jej pieniądze, kwiaty i wiadomość. Tak jak prosiłeś, szefie,""Dobrze," powiedział Damon. "Idź już,"Liam opuścił pokój, a Damon został z swoim zaufanym consigliere. Damon wrócił do czytania gazet, ale czuł, jak wzrok Adriana przeszywa jego przestrzeń."Dałeś jej kwiaty?" zapytał Adrian. "Nigdy nie brałem cię za romantyka,""Uratowała nam tyłki, pomyślałem, że będę trochę przyzwoity," Damon zaśmiał się i zamknął gazetę."Przyzwoity, co?" Adrian zadrwił kpiąco. "Tak, to cały ty,"Damon nie był nawet obrażony tą uszczypliwością. Sądząc po tym, jak traktował dziewczyny wokół siebie, nigdy nie był znany jako 'przyzwoity' typ. Ba, nigdy nawet nie nazywał tych dziewczyn po imieniu. Po prostu przydzielał im numery i zmieniał dziewczyny, jak zmieniał krawaty."Mam trochę czasu przed następnym spotkaniem. Przyślij mi numer jeden i numer dwa, dobrze?" powiedział Damon do Adriana, dokładnie udowadniając swoją tezę."Jeszcze nie ma nawet południa, a ty już masz apetyt," zażartował Adrian, kierując się w stronę drzwi. Damon tylko rzucił mu znudzone spojrzenie. "Zaraz tu będą, szefie,"* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *Tydzień Damona i jego biznes przebiegał bez zakłóceń. Mały incydent w The Union nawet nie trafił do gazet, więc ich reputacja wciąż była złota. Damon kontynuował swoje dni, jak zwykle, zajmował się biznesem, planował rozszerzenie i cieszył się czasem wolnym z starannie wybraną grupą damskich towarzyszek.Ale od tego incydentu, Damonowi trudno było żyć jak dawniej. Dni były w porządku, ale noce były dziwne. Zauważył, że śni o niej i jej oczach, a budził się niespokojny i zirytowany. Sny zawsze zaczynały się tak samo. Szło się długim korytarzem, a Violet szła w jego kierunku. Czuł potrzebę porozmawiania z nią, więc podniósł rękę i zablokował jej drogę."To co, dziewczyna taka jak ty robi w takim miejscu jak to?""Dziewczyna taka jak ja?" zapytała."Piękna, mądra i... wyraźnie niedoświadczona,"Zmrużyła oczy i spojrzała na niego, jakby była obrażona."Dla twojej wiadomości, jestem dobrze wykwalifikowana do tej pracy," stwierdziła rzeczowo. . "Pracuję tu od-" "Nie mówiłem o pracy," Damon jej przerwał. "O czym więc mówisz?" "Widziałem, jak na mnie patrzysz i odwracasz wzrok," jego oczy skierowały się na jej usta, a potem z powrotem na oczy. "Dlaczego? Nie możesz znieść odrobiny ciepła?" Wydała z siebie cichy jęk, nie wiedząc, co powiedzieć. Damon tylko się uśmiechnął i pochylił się bliżej. Obie jego ręce były uniesione na ścianach, unieruchamiając dziewczynę na miejscu. Spojrzała na niego, a Damon dostrzegł strach w jej oczach. Kręciła się, co sprawiało, że krew Damona wrzała. Naprawdę mu się to podobało. Damon oblizał usta, a jego oczy stały się przymrużone i mroczne. Przełknęła ciężko i odwróciła twarz, gdy jego usta dotknęły skóry jej szyi. Wdychał jej zapach i pachniała tak bosko, że prawie się zatracił. "D-Damon..." wydała z siebie. "Krzycz, jeśli musisz," szepnął jej na skórę. "A jeśli chcesz, żebym przestał, po prostu powiedz słowo." Nie marnując ani sekundy, usta Damona połączyły się ze słodkim miejscem na jej szyi. Całował i ssał mocno jej skórę, jakby miał ją zaraz pożreć. Jej dłonie uniosły się, by go odepchnąć, ale Damon je złapał i przycisnął nad jej głową. Damon zbliżył się do niej, a ona wierciła się przeciwko niemu. Szarpała się i rzucała, wyraźnie niedoświadczona w zakresie panowania nad swoim ciałem. Damon obsypywał jej szyję i szczękę pocałunkami, zatrzymując się tuż przed ich ustami. "Powiedz mi, czego chcesz?" szepnął bez tchu. "Nie chcę, żebyś... przestawał," Dokładnie to chciał usłyszeć. Uśmiechnął się i rzucił ją na łóżko. Rozerwał jej ubrania, aż leżała naga przed nim, bezsilna i spragniona. Zanim zanurzył się, by pochwycić jej usta, dostrzegł błysk w jej pięknych oczach, niebieski i fioletowy połysk. Sprawiło to, że się uśmiechnął. I uśmiechał się, kiedy zawłaszczył jej ciało dla własnej przyjemności. Obsypywał pocałunkami od ust do szyi i klatki piersiowej. Przeciągnął językiem po jej sutkach i ssał każdy z nich, aż stwardniały. Kontynuował aż do jej wejścia. Była surowo różowa i mokra, całkowicie nietknięta. Ciało Damona płonęło z pożądania. Był tak twardy na tę dziewczynę, że było to bolesne, żeby to powstrzymać. Damon ustawił się przy jej wejściu i jego czubek dotknął jej ciepłej wilgoci. Czuł się tak dobrze, że Damon poczuł potrzebę zatrzymania się i rozkoszowania chwilą. Przeciągnął się wzdłuż jej fałd, po prostu ją drażniąc. "Damon, proszę..." Damon tylko się uśmiechnął, gdy błagała go bezwstydnie. Próbowała zbliżyć się, ale trzymał ją mocno na miejscu. Jego ręce były na jej udach i rozłożył ją przed sobą. Drżała przed nim i on uwielbiał to widzieć. Zatrzymał się jeszcze chwilę, by na nią popatrzeć, zanim zanurzył się w niej głęboko i mocno. I wtedy właśnie sen się kończył. Zawsze kończył się, zanim dotarł do dobrej części, i doprowadzało go to do szaleństwa. Damon był sfrustrowany i niezależnie od tego, ile innych kobiet zapraszał do swojego pokoju, nigdy nie mógł osiągnąć tego, czego chciał. Co jest do cholery ze mną nie tak? pomyślał sobie. To już trzeci raz, kiedy ten sen się wydarzył. Damon spłacił swój dług wobec Violet. Nie było powodu, dla którego nadal powinna być w jego myślach, ale była. Kiedy powiedział słowa: "Damon Van Zandt nigdy nie zapomina," nie miał tego na myśli. Nie chciał myśleć o jakiejś dziewczynie i budzić się w środku nocy, ale Violet i jej piękne oczy go nawiedzały. I niezależnie od tego, co zrobił, po prostu nie mógł jej zapomnieć. To jest totalna bzdura. Damon obudził się o czwartej rano i nie mógł ponownie zasnąć. Westchnął głęboko i zamiast tego poszedł do swojego biura. Wiedział, że musi coś zrobić, żeby pozbyć się tej dziewczyny z myśli. Zdecydował się na szklankę szkockiej i papierosa, ale nawet to nie wystarczyło. Damon zastanawiał się przez chwilę, zanim nacisnął przycisk na swoim biurku. Po około pięciu minutach Adrian pojawił się w drzwiach. Był jeszcze w ubraniach do spania, dysząc i zaniepokojony. "Wezwałeś mnie?" zapytał. "Tak, usiądź," powiedział Damon. "Jest czwarta nad ranem, zakładam więc, że to poważne," powiedział Adrian, siadając. "Co się dzieje?" "Co wiesz o tym managerze baru w Union?" "Dylan Carvey?" Adrian zmrużył oczy. "To po prostu młody facet zarządzający barem. Ma kontakty z dziewczynami i drobnymi dilerami narkotyków. Jest całkiem w porządku, dlaczego pytasz?" "A kelnerka to jego siostra?" "To prawda," "Czy to znaczy, że jest poza zasięgiem?" Adrian patrzył z niedowierzaniem na Damona, ale Damon stał przy swoim pytaniu. "Dylan nie sprzedaje swojej siostry, jeśli to sugerujesz," powiedział Adrian rzeczowo. "Może załatwić ci inne dziewczyny. Jakiekolwiek inne dziewczyny? Jest znany z tego typu rzeczy," "Jest alfons z kodeksem moralnym, to co mówisz?" Damon prychnął. "Damon, dlaczego pytasz mnie o jakiegoś managera baru? Czego chcesz?" Adrian wyglądał teraz na zirytowanego. "Chcę, żebyś umówił mnie z nim na spotkanie. Chcę porozmawiać z tym facetem," "Spotkanie? Po co?" "Och, nie wiem, dla przyjemności? Nigdy nie zaszkodzi mieć przyjaciół i sojuszników, nie sądzisz?" Adrian przewrócił oczami z dramatyzmem i potrząsnął głową. "Damon, znam cię. Nie jesteś typem faceta, który robi coś bez powodu. Co planujesz zrobić?" "To naprawdę proste," powiedział Damon, wstając na nogi. Wziął szklankę szkockiej ze sobą i wrócił do swojego pokoju. "Złożę mu ofertę, której nie będzie mógł odrzucić,"
Przesuń w górę, aby kontynuować