~ Damon ~
Dawno, dawno temu żył potężny król, który władał krainą. Rządził żelazną ręką. Był zimny i bezwzględny. Nikt nie śmiał stanąć mu na drodze. Aż pewnego dnia pojawiła się dziewczyna.
Dziewczyna była czarująca. Miała ciemnobrązowe włosy i jasne, niebiesko-fioletowe oczy. Zakochał się w niej od pierwszego wejrzenia. Używając całej swojej siły, zdołał ją schwytać. Siłą wdarł się do jej serca, aż stała się jego.
Ale król nie zdawał sobie sprawy, jak silna naprawdę była ta dziewczyna. Jednym dotknięciem palca mogła rzucić go na kolana. Myślał, że ma nad nią kontrolę, ale to ona kontrolowała go przez cały ten czas. Pewnego dnia, gdy jej serce się odmieniło, zadała ostateczny cios. Wraz z delikatnym pocałunkiem, posłała kulę w jego serce i jego życie już nigdy nie było takie samo.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Kroki Damona były powolne, ale pewne, gdy schodził w dół do ciemnej piwnicy. Jego pięści były mocno zaciśnięte, a na twarzy pojawił się lekki uśmieszek. Słyszał szczęk łańcuchów, który sprawiał, że jego serce biło z podekscytowania.
Docierając do najgłębszej części piwnicy, w ostrym świetle jarzeniówki zwisającej z sufitu, Damon dostrzegł sylwetkę dziewczyny przykutej do ściany. Jej długa biała sukienka była podarta i brudna. Jej długie ciemne włosy były w nieładzie i opadały na twarz.
Stojąc na wyciągnięcie ręki, Damon chwycił jej podbródek i uniósł jej twarz. Włosy zakrywające jej twarz opadły, a ona spojrzała na niego swoimi jasnymi fioletowymi oczami.
"Dzień dobry, słodka dziewczyno," głos Damona był niski i złowieszczy. Dziewczyna zadrżała pod jego dotykiem, a jej oczy zdradzały strach. Wydała z siebie cichy jęk i cofnęła się, ale łańcuchy krępujące jej ręce nad głową nie pozwoliły jej uciec daleko.
"Damon..." głos Violet był słaby, prawie jak szept. Damon uśmiechnął się szyderczo, zaciskając uchwyt na jej podbródku. Pochylił się coraz bliżej, aż jego oddech muskał jej szyję. Violet przełknęła ciężko, gdy Damon wpatrywał się w nią jak lew czyhający na ofiarę. Wiedziała, że to nie skończy się dla niej dobrze. Postrzeliła króla mafii w pierś i zostawiła go krwawiącego na śmierć. Na szczęście jego ludzie przybyli szybko po usłyszeniu strzału. Zajęli się jego raną i złapali dziewczynę, zanim zdołała uciec.
"Zaskoczona, że mnie widzisz?" ton Damona był drwiący.
Violet nie odpowiedziała i spuściła wzrok na podłogę. Nie mogła znieść patrzenia mu w oczy.
"Operacja się udała, gdybyś się zastanawiała," powiedział znowu. "Wyjęli kulę. Zachowuję ją jako pamiątkę,"
Violet instynktownie podniosła wzrok, a on posłał jej kolejny uśmieszek. Choć zachowywał się chłodno i nonszalancko, Damon faktycznie doznał poważnej rany. Kula utkwiła w jego piersi, prawie przebijając serce, ale zatrzymała ją klatka piersiowa. Gdyby weszła choć o milimetr głębiej, mógłby dziś tu nie stać.
Potrzebował prawie tygodnia, by dojść do siebie po operacji. Gdy tylko się obudził, pierwsze o co zapytał, to o Violet. Gdy tylko mógł wstać i chodzić, przyszedł prosto do niej. Nie wiedział dokładnie, co z nią zrobi. Ale teraz, gdy stał przed nią, chciał po prostu stać i na nią patrzeć. Nigdzie mu się nie spieszyło. Wiedział, że ma ją tam, gdzie chciał, więc całkowicie panował nad swoimi emocjami.
"Dobrze cię tu traktują?" zapytał, lustrując jej ciało od góry do dołu.
Violet niechętnie odpowiedziała, ale lekko skinęła głową. To zdecydowanie nie było królewskie traktowanie, ale miała szczęście, że Liam nie zastrzelił jej na miejscu, gdy ją złapali. Zamiast tego była przetrzymywana w najgłębszej części podziemnej piwnicy posiadłości. Było to miejsce przeznaczone do torturowania i więzienia jego wrogów.
"Gdzie jestem?" zapytała.
"Jesteś w niebie albo w piekle," odpowiedział. "To zależy, gdzie chcesz być,"
Oczy Violet były pełne strachu, a on celowo nadal ją dręczył. Bawiło go igranie z jej emocjami w ten sposób. Uśmiechając się złowrogo, podszedł bliżej i przycisnął swoje ciało do jej.
"Damon..." próbowała zaprotestować, ale nie miała gdzie uciec.
"Mówiłem ci, że nigdy cię nie puszczę," powiedział jej do ucha. "Nigdy nie uciekniesz ode mnie, moja słodka żono,"
Damon wyciągnął skórzany bat zza pleców, a Violet spojrzała na niego przerażona. Zrobił krok i rozwinął bat, aż jego koniec uderzył o podłogę.
"Byłaś bardzo, bardzo niegrzeczną dziewczynką, Violet," powiedział, przechylając głowę na bok. "Wiesz, że muszę to zrobić,"
"Damon, proszę...!"
* TRZASK! * TRZASK! * TRZASK! *
Ignorując jej krzyki, Damon smagał batem jej ciało, rozdzierając sukienkę jeszcze bardziej. Wydała z siebie przeszywający krzyk, co tylko bardziej go napędzało. Chłostał ją, aż jej ciało pokryły siniaki i rany.
"Proszę... przepraszam... nie chciałam..." błagała.
"Słowa są tanie, kochanie," powiedział, rzucając bat na podłogę. Patrzył na jej poranione ciało przed sobą i był absolutnie usatysfakcjonowany. "Musisz mi pokazać, jak bardzo żałujesz,"
"Ja... zrobię wszystko..." błagała. "Proszę,"
"Wszystko?" zapytał, unosząc brew.
Violet nie odpowiedziała, ale nie potrzebował odpowiedzi Kiedy znowu stanął przed nią, odpiął jej kajdany, aż jej ciało opadło na podłogę. Jednym szybkim ruchem podniósł ją w ramiona i wyniósł. "C-co robisz?" wykrztusiła, przerażona o swoje życie. Damon stłumił śmiech, niosąc ją po schodach do jasnego światła. "Przenoszę moją pannę młodą przez próg," powiedział po prostu. Violet nie wiedziała, jak zareagować, więc pozostała cicho. Damon zaniósł ją aż do ich sypialni, mijając rząd swoich ludzi, którzy musieli spuścić wzrok, ponieważ nie mogli znieść widoku żony szefa w takim stanie. Gdy byli już w środku, zamknął drzwi i położył ją na łóżku. "Nie ruszaj się," rozkazał. Violet leżała bezradnie, kiedy ból przeszywał jej skórę. Zamknęła oczy i oczekiwała na swoją zgubę. Tymczasem Damon poszedł do łazienki i wyszedł chwilę później z ciepłym ręcznikiem. Usiadł obok niej i zaczął ją rozbierać, zdzierając rozdarte ubranie, aż spadło na ziemię. Violet była tak przerażona, że cały czas trzymała oczy zamknięte, myśląc, że zamierza ją jeszcze bardziej skrzywdzić. Ale kiedy ciepły ręcznik dotknął jej skóry, a Damon delikatnie oczyścił jej rany, jej oczy otworzyły się w szoku. Violet patrzyła ze zdumieniem, jak czyścił jej rany. Był tak delikatny, zupełne przeciwieństwo faceta, który jeszcze kilka minut temu ją bił. Po skończeniu oczyszczania jej ciała mokrym ręcznikiem, wyjął maść i wsmarował ją w jej skórę. Mimo że Damon był delikatny, nadal ją bolało i skrzywiła się z bólu. "Powiedz mi. Muszę tylko wiedzieć jedną rzecz," powiedział nagle, odwracając jej uwagę od bólu. "Dlaczego to zrobiłaś?" Violet zamilkła i przygryzła wargę. Nie wiedziała, co mu powiedzieć, ale jej oczy zaszkliły się i były pełne żalu. "Czy ktoś kazał ci to zrobić?" naciskał. "Kto dał ci pistolet?" Violet znowu mu nie odpowiedziała. Zamiast tego, jedna łza spłynęła po jej policzku i zaczęła płakać. "Damon..." jej cichy głos zachrypł. Jedno spojrzenie w jej zapłakane oczy i cała złość wewnątrz niego nagle zniknęła. Wydając westchnienie, położył dłoń na jej twarzy i starł jej łzy. "Naprawdę mi przykro..." powiedziała. "Co? Za to, że strzeliłaś mi w serce?" zaśmiał się. "Za to, że ci nie zaufałam," powiedziała, kręcąc głową. "To był błąd." Łzy nadal spływały po jej twarzy, a jego oczy złagodniały. Wiedział, że bardzo żałowała. To było szczere przeprosiny, jeśli kiedykolwiek takie były. "...Czy to boli?" zapytała nagle, jej ręka powędrowała do jego klatki piersiowej. Damon poczuł, jak jego serce podwaja się, kiedy jej palec dotknął bandaża na jego klatce piersiowej. Zadziwiło go, jak dużo siły miała nad jego ciałem. Mogła strzelić mu w serce, a on i tak by ją wielbił. Kręcąc głową, powiedział jej: "Jesteś warta bólu." Damon zablokował swój wzrok na niej, a ona patrzyła prosto na niego. Mogli siedzieć i rozmawiać całą noc, ale to nie miało znaczenia. Ich oczy już wszystko powiedziały. Ona jest przepraszająca, a ja jej wybaczam. Nadal ją kocham i myślę, że ona mnie też. Powoli i ostrożnie, Damon pochylił się, aż jego ciało zawisło nad nią. Jego usta zanurzyły się, a ona spotkała go swoim pocałunkiem. Posmakował jej słodkie usta i złożył pocałunki wzdłuż jej szyi i szczęki. Wydała jęk, kiedy jej dłoń powędrowała na tył jego szyi. "Czy to boli?" zapytał, zauważając, że często się krzywiła. Kręcąc głową i uśmiechając się, powiedziała: "Jesteś warta bólu." Uśmiech wykrzywił jego usta, a on kontynuował całowanie jej ciała. Jego ręce wędrowały po jej nogach i udach, a ona je rozchyliła. Damon przejechał dłonią w górę i w dół jej uda, zanim sięgnął do jej wrażliwego miejsca. Wydała jęk, kiedy ją znalazł, a on jęknął, kiedy poczuł, jak mokra była. Cholera. Nie mogę już dłużej czekać. Nie tracąc ani chwili, Damon ściągnął swoje spodnie, a jego wzwód wyskoczył. Pocierał swoje długość wzdłuż jej rozcięcia, zbierając na sobie jej słodkie soki. I jednym ostrym pchnięciem wszedł w jej wnętrze, czując, jak jej ściany ściśle go otaczają. Hmm. Tak bardzo mi tego brakowało. Violet wydała jęki i jęki, kiedy przyśpieszył tempo swoich pchnięć. Jej nogi były szeroko rozchylone, a on wiercił w niej, jakby miał ją rozbić na dwie. Jego ręce powędrowały na jej szyję i mocnym uściskiem odciął jej dopływ powietrza. Oczy Violet przewróciły się do tyłu, gdy zbliżała się do szczytu, łapiąc oddech na wyzwolenie. "Damon... Damon...!" jęknęła bez tchu. "Och, zaraz...!" "To wszystko, słodka dziewczyno," jęknął. "Krzycz moje imię. Krzycz je głośno!" Damon zacisnął uścisk wokół jej szyi i pchnął głębiej i mocniej. W ciągu kilku sekund jej ściany zacisnęły się, a jej ciało wstrząsnęło się z szoku. Damon zamknął oczy i poczuł ciepło jej ścian otaczających go, to było uczucie jak żadne inne. "DAMON!" Damon widział czerwono. Słyszał jej krzyk i kontynuował. Chciał usłyszeć więcej tego. Chciał pieprzyć ją bez zmysłów, aż jego imię będzie jedynym, co będzie pamiętać. "Damon?! Damon!" "Szef?!" Nagle jej krzyki przekształciły się w głosy innych ludzi. Damon przestał się ruszać i otworzył oczy, ale wszystko, co widział, było ciemnością. Ale powoli ciemność zniknęła i zobaczył sufit starego kościoła. Kilku jego ludzi otaczało go, w tym Adrian i Talia. Wszystkie ich twarze były przerażone. "On żyje!" krzyknęli. "Sprowadźcie lekarza!" ***- - - - - Ciąg dalszy nastąpi - - - - -
Przesuń w górę, aby kontynuować
~ Damon ~
- - - - - TYDZIEŃ PÓŹNIEJ - - - - -
Damon leżał na łóżku, wpatrując się w sufit. Jego twarz była pozbawiona wyrazu, a oczy puste. Była ósma rano, ale w pokoju panował mrok. Damon nie zadał sobie trudu, by wstać i odsłonić zasłony. Wszystko było czarne i puste, zupełnie jak jego serce. Jedynym dźwiękiem wypełniającym pokój był odgłos jego cichego oddechu. I ledwo słyszalnie, bardzo ledwo, mógł prawie usłyszeć bicie swojego serca. Niemal zadziwiało go, że ta rzecz wciąż działa po tym wszystkim, co przeszła.
Kiedyś miałem wszystko... Cały świat u stóp i moją dziewczynę u boku.
Myśli Damona powędrowały do dni przed ślubem i wszystkich wydarzeń, które doprowadziły do tego feralnego poranka. Wszystko było magiczne. Miał wszystko. Miał pokonać swoich wrogów i poślubić miłość swojego życia. Mieli żyć długo i szczęśliwie... Aż do momentu, gdy przestali.
Damon nie był typem człowieka, który daje się zaskoczyć. Od czasu ataku na jego ślub sześć lat temu, przysiągł sobie, że nigdy więcej nie da się zaskoczyć swoim wrogom. Był ostrożny, wyrachowany i przebiegły. Widział wszystkie możliwości. Wygrywał. Ale nie zdawał sobie sprawy, że jego upadek nie nadszedł z zewnątrz. Przyszedł od kogoś znacznie bliższego.
Dlaczego to zrobiłaś...? Dlaczego wzięłaś moje serce tylko po to, by je roztrzaskać?
Damon nie potrafił dokładnie określić, co poszło nie tak. Owszem, Violet była zestresowana i zadawała pytania, ale myślał, że to normalne. Miała wejść do jednej z największych rodzin przestępczych w kraju, oczywiście miała swoje obawy. Ale przez pewien czas wydawało się, że wszystko jest pod kontrolą. Powiedziała, że mu zaufa. Nie sądził, że kiedykolwiek doprowadzi to do tego.
Powinienem był dostrzec znaki. Nie powinienem był opuszczać gardy...
* PUKANIE * PUKANIE *
Odgłos pukania do drzwi przerwał tok myśli Damona. Nie odpowiedział, ale drzwi i tak skrzypnęły, otwierając się.
"Hej," pojawiła się Talia, niosąc tacę z jedzeniem. Weszła do pokoju, a Damon tylko odwrócił twarz w bok, tym razem w stronę okna.
"Przyniosłam ci śniadanie," powiedziała znowu, ale nadal nie reagował. "Postawię je tutaj, dobrze?"
Talia postawiła tacę na stole i podeszła do okna. Odsłoniła zasłony i światło zalało pokój. Damon zmarszczył brwi na oślepiające światło i odwrócił twarz w drugą stronę.
Talia obserwowała tył głowy Damona w milczeniu przez chwilę, zanim westchnęła. "Damon, posłuchaj, to co się stało tam-"
"Wyjdź," uciął ostro. "Proszę,"
"Ale-"
"Teraz,"
Talia ani nikt inny w posiadłości też nie wiedział dokładnie, co się wydarzyło. Wiedzieli tylko, że przygotowywali się do ślubu, gdy usłyszeli strzał. Znaleźli Damona wykrwawiającego się na śmierć na podłodze opuszczonego kościoła, a Violet zniknęła bez śladu. Ludzie Damona próbowali jej szukać, ale nie mogli jej znaleźć. Nawet jej mieszkanie było puste. Jej matka i brat również zniknęli.
W jednej chwili byłem potężnym królem. A teraz jestem tylko człowiekiem, który nie ma nic.
Talia westchnęła ponownie, zanim powoli podeszła do drzwi. Była bliską przyjaciółką Violet, a nawet ona nic nie wiedziała. Powiedziała, że Violet zachowywała się nerwowo tego dnia, ale myślała, że to tylko przedślubna trema. Nikt nie mógł tego przewidzieć. Nikt.
Gdy drzwi zamknęły się, Damon wypuścił głęboki oddech i zszedł z łóżka. Chwiejnym krokiem podszedł do okna i zasunął zasłony. Ciemność w pokoju była dla niego kojąca, więc wrócił do łóżka, otaczając się pustką.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Minęło więcej dni, ale Damon pozostał w tym samym miejscu. Dr Lee przychodziła do niego codziennie, by sprawdzić jego parametry życiowe. Mówiła, że czuje się dobrze, ale on nie zgodziłby się z tym. Owszem, nie czuł bólu, ale też nie czuł nic innego. Morfina, narkotyki czy whisky nie miały na niego wpływu. Nie było nic poza paraliżującym odrętwieniem w środku.
Każdego dnia leżał rozbudzony w łóżku, wpatrując się w sufit, myśląc, życząc sobie i zastanawiając się nad nią. Zastanawiał się, czy powinien był zrobić coś inaczej. Życzył sobie, żeby mógł niektóre rzeczy zrobić od nowa. A przede wszystkim wciąż miał nadzieję, że jakoś wróci.
Gdziekolwiek jesteś, moja słodka dziewczyno, proszę, po prostu wróć do domu...
* PUKANIE * PUKANIE *
Odgłos pukania przerwał jego myśli i podniósł głowę, by spojrzeć, na wypadek gdyby to była ona. Ale gdy zobaczył męską sylwetkę w drzwiach, Damon tylko przewrócił oczami i rzucił głową z powrotem na poduszkę.
"Hej," powiedział Adrian, wchodząc do pokoju z teczką w ręku. "Jak się czujesz?"
Cudownie. Nigdy lepiej.
"Daruj sobie uprzejmości, co?" prychnął Damon. Wiedział, że consigliere nie przyszedłby do niego bez żadnych wiadomości "Co masz?"
"Cóż, mam raporty od dr Lee," powiedział Adrian, otwierając teczkę i czytając jej część. "Szczerze mówiąc, miałeś szczęście. Dotarliśmy do ciebie w ostatniej chwili i lekarz zdołał wyjąć kulę. Operacja była czysta i wygląda na to, że dochodzisz do siebie... względnie dobrze."
"Hm. Tak, jasne," Damon stłumił suchy śmiech. "Jestem bardzo szczęściarzem."
Adrian westchnął i zamknął teczkę. Następnie podszedł bliżej łóżka i usiadł na krześle obok.
"Udało nam się też namierzyć broń, której użyła," powiedział, robiąc krótką pauzę przed kontynuacją, "Jest zarejestrowana na Dylana Jamesa Carveya. Jej brata."
Hm.
Damon zmrużył oczy i intensywnie myślał. Kiedy Dylan dał jej broń? Czy to było w tygodniu przed ślubem, gdy przyszedł się z nią zobaczyć?
"Co z Hugo i resztą?" zapytał Damon. Otrzymał mnóstwo kwiatów i wiadomości od Hugo i innych rodzin, ale wszyscy opuścili posiadłość.
"Cóż, po... incydencie, Hugo i wszyscy rozjechali się w swoje strony. Ślub został odwołany i wiedzą, że nie jest tu bezpiecznie," wyjaśnił Adrian. "I nie możemy kontynuować planu, ponieważ... wiesz."
Ponieważ moje życie wisiało na włosku. Racja.
"Nie martw się jednak, nikt niczego nie podejrzewa. O ile wszystkich to dotyczy, jesteś po prostu biednym draniem, do którego strzeliła narzeczona," powiedział Adrian z suchym śmiechem.
Oh, to był cios poniżej pasa.
Damon przewrócił oczami i odwrócił głowę w drugą stronę, odmawiając patrzenia na twarz Adriana.
"Hej," powiedział Adrian po chwili ciszy. "Znajdziemy ją."
Damon nie odpowiedział i po prostu zamknął oczy. Adrian wiedział, że to oznacza, że chce odpocząć. Wstając, consigliere rzucił ostatnie spojrzenie na swojego szefa, zanim skierował się do drzwi. Ale gdy tylko drzwi się zamknęły, oczy Damona znów były otwarte.
Lepiej ją znajdźmy.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
- - - - - MIESIĄC PÓŹNIEJ - - - - -
"Damon, minął już ponad miesiąc. Nie możesz tak robić w nieskończoność. Musisz w końcu wstać. Są ludzie, którzy czekają i liczą na ciebie!"
Talia stała przed łóżkiem, serwując Damonowi swoją codzienną dawkę zachęty. Mimo że był już prawie całkowicie wyleczony, Damon w ogóle nie opuszczał swojego pokoju. Co kilka dni Talia przychodziła i próbowała nakłonić go do wstania, ale każdego dnia znajdował powód, żeby tego nie robić.
"Wyjdź," powiedział jej i odrzucił głowę do tyłu. "Nie mam na to nastroju."
Talia miała zamiar dalej się kłócić, ale drzwi nagle się otworzyły i pojawił się Adrian.
"Hej," powiedział.
"Ty też, wyjdź," warknął Damon.
Adrian spojrzał na Talię, ale ona tylko wzruszyła ramionami. Zamiast posłuchać rozkazu Damona, Adrian wszedł głębiej do środka.
"Cóż, dobra, mogę wyjść, ale mam informację, która może cię zainteresować," powiedział.
Damon zainteresował się. Podniósł głowę i skinął mu.
"Mów dalej."
Adrian uśmiechnął się i pchnął drzwi szerzej, ukazując Liama w progu.
"Szefie," powiedział Liam bez tchu, jakby biegł, żeby tu dotrzeć. "Znaleźliśmy ją!"
Oczy Damona gwałtownie się otworzyły i niemal natychmiast wstał z łóżka. Podszedł do Liama, który trzymał teczkę z dokumentami, i energicznie mu ją wyrwał. Damon szybko otworzył teczkę i przejrzał raport.
Według raportu, Violet poleciała do Teksasu z matką i bratem tego samego dnia. Teraz mieszkała w małym miasteczku w Austin. Mieli jej adres, a nawet było zdjęcie zrobione jej potajemnie.
Damon przez chwilę studiował zdjęcie. To był pierwszy raz, gdy widział jej twarz od miesiąca. Uderzało go to jak ściana z cegieł. Zdjęcie pokazywało, jak idzie ulicą z torbą zakupów w ręce.
Wygląda dobrze, szczęśliwie i zdrowo...
"Co chcesz, żebyśmy zrobili, szefie?" zapytał Liam. "Możemy lecieć tam już teraz. Odrzutowiec czeka na pasie startowym."
Damon ostatni raz spojrzał na zdjęcie Violet. Jego kciuk powoli przesunął się po jej pięknej twarzy. Ale nagle zamknął teczkę i wepchnął ją z powrotem Liamowi.
Kiedyś miałem wszystko. Rodzinę. Przyszłość. Życie warte przeżycia.
Liam spojrzał na Damona ze zmieszaniem, trzymając teczkę. Tymczasem Damon odwrócił się i podszedł do pobliskiego lustra. Jego koszula i charakterystyczny czarny garnitur wisiały obok. Zawsze były tam przygotowane na wypadek, gdyby chciał je dziś założyć.
"Szefie?" zapytał ponownie Liam.
Damon nie odezwał się ani słowem, stojąc przed lustrem. Nie miał na sobie nic oprócz spodni i bandaża na ranie. Powoli oderwał bandaż, odsłaniając bliznę na tatuażu. Było przerażająco ironiczne, jak postrzeliła go dokładnie w tatuaż z jej imieniem. Tatuaż był teraz trochę zniszczony, ale wciąż mógł rozróżnić litery... V R C.
Tak. Wszystko, co mi teraz zostało, to złamane serce i blizna, którą po sobie zostawiłaś.
***
- - - - - Ciąg Dalszy Nastąpi - - - - -
Przesuń w górę, aby kontynuować
- - - - - TRZY LATA PÓŹNIEJ - - - - - - - - - - AUSTIN, TEXAS - - - - -
~ Violet ~
"Dzień dobry, piękna dziewczyno," Barbara przywitała córkę uśmiechem, gdy Violet weszła do kuchni. Jej stopy i brzeg sukienki sunęły po drewnianej podłodze. Barbara spojrzała w górę i zobaczyła uśmiechającą się Violet. Była całkowicie ubrana i gotowa do wyjścia, w swojej ulubionej letniej sukience i dżinsowej kurtce. Jej włosy były krótsze i pokręcone. Wciąż miała te same delikatne rysy, ale wysokie kości policzkowe wskazywały, że straciła nieco dziecięcego tłuszczyku z okresu nastoletniego.
"Dzień dobry, mamo," odpowiedziała Violet, siadając na blacie kuchennym. "Co mamy na śniadanie?"
"Mamy... chleb, płatki i trochę tortu, który został z twoich urodzin w zeszłym tygodniu," powiedziała Barbara, wyjmując z lodówki napoczęty tort red-velvet.
"Mmm, poproszę kawałek," powiedziała Violet.
Barbara ukroiła kawałek tortu i podała jej na talerzu. W zeszłym tygodniu było czwartego lipca i Violet skończyła dwadzieścia dwa lata. Zorganizowały wspaniałe barbecue i świętowanie w ogrodzie. To była prawdopodobnie najlepsza rzecz, jaką lubiła w mieszkaniu na wsi - przestronne ogrody i zieleń.
Mówiąc o ogrodach, minęły trzy lata, odkąd wybiegła z ogrodów posiadłości Van Zandtów. To była decyzja podjęta w ułamku sekundy, ale na zawsze zmieniła bieg jej życia.
* BANG! *
Minęły trzy lata, ale za każdym razem, gdy zamykała oczy, Violet widziała to tak, jakby to było wczoraj. Stała przed Damonem w tym starym opuszczonym kościele. Nie chciał pozwolić jej odejść i wyciągnęła na niego broń. Nigdy nie chciała pociągnąć za spust, ale on nie przestawał jej prowokować. I w chwili desperacji, pociągnęła za spust, a on się przewrócił.
Początkowo Violet nie mogła uwierzyć w to, co zrobiła. Stała przez chwilę, po prostu na niego patrząc, ale potem dotarła do niej rzeczywistość. Właśnie postrzeliła Damona Van Zandta w pierś. Postrzeliła mafijnego króla wschodniego wybrzeża.
Violet słyszała odgłosy ludzi biegnących w kierunku budynku. Spanikowana i przytłoczona, Violet upuściła broń i zaczęła biec tak szybko, jak mogła. Część jej chciała wrócić, żeby upewnić się, że z Damonem wszystko w porządku, ale druga część - ta logiczna część jej mózgu - mówiła jej, żeby uciekała.
Violet biegła w tej sukni ślubnej i wspięła się na ogrodzenie ogrodu, dokładnie w tym samym miejscu, gdzie Dylan uciekł poprzedniej nocy. Upadła, miała kilka siniaków i lekko skręciła kostkę - ale nie przestawała biec. W końcu, gdy oddaliła się wystarczająco daleko, zatrzymała się na chwilę, żeby pomyśleć, dokąd iść. Nie miała nic oprócz torebki, a w niej bilet lotniczy, który dał jej Dylan. Było dla niej jasne, że teraz jest tylko jedna droga.
"Idziesz na kampus?" głos Barbary przerwał rozmyślania Violet.
"Nie, mamo," Violet potrząsnęła głową. "Mówiłam ci, mój semestr skończył się w zeszłym tygodniu. Teraz są wakacje,"
"Och, głupia ja," Barbara zaśmiała się i wyciągnęła długopis i żółtą karteczkę samoprzylepną. "Chyba zapomniałam to zapisać,"
Barbara zaczęła bazgrać na kartce i przykleiła ją do lodówki. Na całej lodówce i szafkach kuchennych były karteczki samoprzylepne we wszystkich kształtach i kolorach. Wciąż zmagała się z chorobą Alzheimera, ale karteczki pomagały jej być produktywną. Życie na wsi również okazało się lepsze dla jej zdrowia. Była bliżej jednego z najlepszych ośrodków leczenia Alzheimera w kraju, a świeże powietrze działało cuda. Violet musiała przyznać, że Dylan miał rację, zabierając ich mamę tam.
"A tak w ogóle, gdzie jest Dylan?" zapytała Violet, gdy zauważyła, że jej brata nie ma w pokoju. Zazwyczaj byłby tutaj, pijąc kawę i czytając poranne gazety.
"Jak myślisz, gdzie?" Barbara uśmiechnęła się tajemniczo i odsłoniła zasłony za zlewem.
Violet zobaczyła przez okno, że Dylan podlewa rośliny w ogrodzie. Miał na sobie kapelusz, dżinsy i koszulę w kratę. Gdyby nie wiedziała lepiej, pomyślałaby, że to sąsiad-kowboj podlewa ich ogród.
Dylan zauważył, że jego siostra i matka go obserwują. Uchylił kapelusza i skinął im głową. Kilka sekund później blondynka z kucykiem przyszła do niego. Niosła butelkę wody i podała ją Dylanowi. Dylan wziął wodę i szybko pocałował dziewczynę w policzek.
"Och, biedna Ivy," zażartowała Violet, powstrzymując śmiech.
Ivy Kinsella była jedną z przyjaciółek Violet ze studiów. Była u nich pewnego dnia, żeby zrobić projekt grupowy, kiedy poznała Dylana. Dwójka młodych ludzi szybko się w sobie zakochała. Zaczęli się spotykać kilka miesięcy temu, a niedawno, czwartego lipca na przyjęciu urodzinowym Violet, on nawet jej się oświadczył.
"Jest z nią bardzo szczęśliwy. Nigdy wcześniej nie widziałam go takiego," Barbara uśmiechnęła się, patrząc na Ivy i Dylana. "Czy oni nie są najsłodszą parą?"
Violet zamilkła na chwilę i mały uśmiech pojawił się na jej ustach.
"Tak, są," wymamrotała.
Odkąd pamięta, Dylan nigdy nie był romantycznym typem. W New Jersey spotykał się z call girls i eskortami, i nigdy nie nazwał żadnej dziewczyny swoją dziewczyną. Ale wszystko się zmieniło, gdy przeprowadzili się do Austin. Podobnie jak Violet, Dylan również dostał nowy start. Wrócił do szkoły i skończył studia. Potem założył nową firmę technologiczną z kilkoma przyjaciółmi ze studiów i całkiem dobrze im się wiodło. Nie miał już więcej ochoty na picie, narkotyki i przypadkowe przygody na jedną noc. Dylan był kompletnie zmienionym człowiekiem. Więc kiedy poznał Ivy i między nimi zaiskrzyło, nie zajęło mu dużo czasu, by zdać sobie sprawę, że chce mieć z nią przyszłość.
"Hej, co się stało z tym facetem, z którym się spotykałaś?" zapytała Barbara, a Violet gwałtownie odwróciła głowę w stronę mamy.
"Jaki facet?"
"Och, nie pamiętam dokładnie jego imienia... ale pamiętam, że spotykałaś się z kimś w New Jersey przed naszym wyjazdem... jak on miał na imię?"
Barbara naprawdę nie pamiętała, ale Violet nigdy nie mogła zapomnieć tego imienia.
"Damon," powiedziała.
"Tak!" Barbara pokiwała głową. "Dlaczego wam się nie ułożyło?"
Cóż, to było trudne pytanie.
Violet posłała Barbarze smutny uśmiech i wzruszyła ramionami. "Po prostu... jesteśmy zbyt różni. Pochodzimy z dwóch różnych światów...
Myślałam, że wiem, kim on jest. Myślałam, że mogę mu ufać... ale w końcu nie mogłam."
"Twój tata i ja też byliśmy całkiem różni, ale czasami przeciwieństwa się przyciągają," argumentowała Barbara.
"Mamo, co próbujesz powiedzieć?" Violet powstrzymała śmiech. "Poza tym, nie lubiłaś Damona,"
"Nie lubiłam go?" zapytała. "Dlaczego?"
"Nieważne dlaczego," westchnęła Violet - Ty i Dylan go nie lubicie i macie rację. Nie jesteśmy sobie przeznaczeni - Barbara wyglądała, jakby chciała powiedzieć coś jeszcze, ale ton Violet był zdecydowany. Nigdy nie lubiła, gdy temat Damona był poruszany. Violet szybko skończyła swoje ciasto i zaniosła talerz do zlewu.
- W każdym razie, muszę iść do pracy - powiedziała, dając mamie szybkiego buziaka w policzek. - Do zobaczenia później.
- Dobrze, pa kochanie - zaćwierkała Barbara w odpowiedzi. - Pozdrów ode mnie Luke'a!
Violet westchnęła wychodząc z domu. Mieszkali w parterowym domu na farmie na obrzeżach Austin. To była urocza okolica, piękny letni dzień na spacer do miasta, ale kroki Violet były ciężkie. Jego imię dźwięczało jej w uszach, a myśli o nim wypełniały jej głowę.
Violet często myślała o Damonie. Każdej nocy przed snem, każdego ranka gdy się budziła i w każdej innej chwili, gdy jej umysł błądził - myślała tylko o nim. Zastanawiała się, czy wszystko u niego w porządku - nigdy więcej o nim nie słyszała. Zastanawiała się, czy jest zły, czy kiedykolwiek ją znajdzie i ukarze za to, co zrobiła.
Myślała o tych rzeczach często, ale przez ostatnie trzy lata ani razu się nie pojawił, ani nawet nie zadzwonił. Tak po prostu zniknął bez śladu. Zostały tylko wspomnienia.
Te słodko-gorzkie wspomnienia...
Violet zatrzymała się na chwilę i spojrzała w piękne błękitne niebo. Wspomnienia o nim przemknęły przez jej głowę, a jej oczy zaszkliły się. Jej ręka instynktownie powędrowała do podbrzusza i Violet potarła swój tatuaż. Był to tatuaż z jego inicjałami. Mogła się go łatwo pozbyć, gdyby chciała, ale nigdy tego nie zrobiła.
Bo bez względu na to, jak bolesna była ta część jej życia, była częścią tej niesamowitej historii miłości i straty. Poprzysięgła sobie, że nigdy o tym nie zapomni. Na zawsze zachowa to przy sobie.
Bo życie po tobie jest...
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
- ...Zaskakująco dobre, prawda? - zapytał Lucas, uważnie obserwując twarz Violet. Właśnie zrobił jej latte z mlekiem owsianym i czekał na jej aprobatę.
- Hmm. Niezłe - Violet skinęła głową po chwili ciszy. - Może nawet awansuję cię na zastępcę kierownika.
- Tak! - Lucas dramatycznie wyrzucił pięść w powietrze i przerzucił fartuch przez głowę. Violet tylko pokręciła głową i dokończyła latte, które jej zrobił.
Violet kochała kawę, niektóre rzeczy nigdy się nie zmienią. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiła po przeprowadzce do Austin, było znalezienie lokalnej kawiarni, do której mogłaby często chodzić. Violet znalazła The Common Grounds podczas spaceru po mieście pewnego dnia i wkrótce stała się jej ulubioną kawiarnią.
Earl, właściciel, był facetem po pięćdziesiątce, który miał syna, Lucasa. Violet zaczęła pracować dla Earla i zaprzyjaźniła się z Lucasem. Lucas nigdy specjalnie nie przepadał za branżą kawową, ale lubił towarzystwo Violet w kawiarni.
Violet również lubiła towarzystwo Lucasa i jego poczucie humoru, a Earl doceniał pomoc Violet. Była najlepszą baristką, jaką kiedykolwiek miał, i nauczyła nawet Lucasa kilku rzeczy o kawie.
Lucas był w tym samym wieku co Violet, chodzili nawet na tę samą uczelnię. Miał jasne niebieskie oczy i brudnoblond włosy z ciężką grzywką. Był zabawny i figlarny, zawsze żartował i robił psikusy swojemu biednemu ojcu.
Dzisiaj było tak samo. Violet zamykała sklep z Lucasem u boku. Zaczęły się wakacje i Earl przedłużył zmianę Lucasa w pracy. Zwykle Lucas narzekałby na to do znudzenia, ale dziś był zaskakująco spokojny. Nie robił zbyt wielu psikusów i nawet eksperymentował z latte.
Hmm. Może mam na niego dobry wpływ, pomyślała Violet.
- Więc, jakie masz plany na lato? - pytanie Lucasa wyrwało Violet z zamyślenia.
- Nie wiem. Chyba po prostu będę tu dalej pracować - wzruszyła ramionami. - Earl będzie zgubiony beze mnie.
- Tak, będzie - zaśmiał się Lucas.
- Och, i wiesz o oświadczynach Dylana dla Ivy. Podobno chcą mieć letni ślub. Jestem też druhną honorową, więc to mnie zajmie - powiedziała zamykając kasę i idąc do pokoju dla personelu.
- Tak, to było bardzo szokujące, prawda? - Lucas zachichotał i poszedł za nią. - Czy oni się nie poznali jakieś... kilka miesięcy temu?
- Dwa i pół miesiąca temu. Tak.
- Cóż, hej, jak wiesz, to wiesz.
- Chyba tak - znowu wzruszyła ramionami. - Ale Dylan wydaje się szczęśliwy, więc ja też jestem szczęśliwa.
Violet otworzyła swoją szafkę i wyjęła torbę. Potem starannie złożyła fartuch i włożyła go do środka.
- Czy zostanę zaproszony na ślub? - zapytał Lucas, opierając się o szafki.
- Oczywiście - powiedziała. - W każdym razie możesz być moją osobą towarzyszącą.
- Ależ będę zaszczycony mogąc być twoją osobą towarzyszącą, panno Carvey - Lucas żartobliwie się ukłonił i przemówił przesadnym południowym akcentem.
- Ależ dziękuję, panie Hayes - podjęła grę.
Lucas skrzywił się na próbę akcentu Violet i zaśmiał się. Violet przewróciła oczami i żartobliwie go popchnęła.
- Jeszcze trzy lata tutaj i może ci się uda - zażartował.
- Cokolwiek - mruknęła, chwytając swoje rzeczy i kierując się do drzwi.
- Hej, um, chcesz obejrzeć film dziś wieczorem? - Lucas powiedział szybko, zatrzymując ją. - Robią klasyczne wieczory filmowe w kinie samochodowym.
Violet pomyślała o tym przez chwilę. Była piękna letnia noc i byłoby szkoda, gdyby po prostu poszła do domu spać.
- Jasne. Co grają? - zapytała.
- Ojca chrzestnego. To najlepszy film o mafii wszech czasów! - oczy Lucasa były pełne ekscytacji, gdy ciągnął Violet za sobą. - Spodoba ci się!
Violet mogła tylko wymusić uśmiech i powiedzieć: - Hmm. Tak...
Zanim się zorientowała, szli na parking, gdzie był zaparkowany mustang Lucasa. On paplał bez przerwy o Al Pacino i Marlonie Brando, podczas gdy Violet słuchała w milczeniu. Udało jej się przejść pół dnia bez myślenia o Damonie, ale teraz znów był w jej myślach. I będzie o tym myśleć podczas filmu przez następne dwie do trzech godzin.
Zakładam, że to kara za to, co zrobiłam.
Violet cicho westchnęła, patrząc w nocne niebo. Lucas prowadził kabriolet z pełną prędkością, a wiatr rozwiewał jej włosy. Powoli zamknęła oczy i odchyliła głowę do tyłu, pozwalając wspomnieniom o nim znów napłynąć do jej umysłu.
Bo życie po tobie... wcale nie przypomina życia.
***- - - - - Ciąg dalszy nastąpi - - - - -
Przesuń w górę, aby kontynuować