~ Damon ~
- - - - - TYDZIEŃ PÓŹNIEJ - - - - -
Damon leżał na łóżku, wpatrując się w sufit. Jego twarz była pozbawiona wyrazu, a oczy puste. Była ósma rano, ale w pokoju panował mrok. Damon nie zadał sobie trudu, by wstać i odsłonić zasłony. Wszystko było czarne i puste, zupełnie jak jego serce. Jedynym dźwiękiem wypełniającym pokój był odgłos jego cichego oddechu. I ledwo słyszalnie, bardzo ledwo, mógł prawie usłyszeć bicie swojego serca. Niemal zadziwiało go, że ta rzecz wciąż działa po tym wszystkim, co przeszła.
Kiedyś miałem wszystko... Cały świat u stóp i moją dziewczynę u boku.
Myśli Damona powędrowały do dni przed ślubem i wszystkich wydarzeń, które doprowadziły do tego feralnego poranka. Wszystko było magiczne. Miał wszystko. Miał pokonać swoich wrogów i poślubić miłość swojego życia. Mieli żyć długo i szczęśliwie... Aż do momentu, gdy przestali.
Damon nie był typem człowieka, który daje się zaskoczyć. Od czasu ataku na jego ślub sześć lat temu, przysiągł sobie, że nigdy więcej nie da się zaskoczyć swoim wrogom. Był ostrożny, wyrachowany i przebiegły. Widział wszystkie możliwości. Wygrywał. Ale nie zdawał sobie sprawy, że jego upadek nie nadszedł z zewnątrz. Przyszedł od kogoś znacznie bliższego.
Dlaczego to zrobiłaś...? Dlaczego wzięłaś moje serce tylko po to, by je roztrzaskać?
Damon nie potrafił dokładnie określić, co poszło nie tak. Owszem, Violet była zestresowana i zadawała pytania, ale myślał, że to normalne. Miała wejść do jednej z największych rodzin przestępczych w kraju, oczywiście miała swoje obawy. Ale przez pewien czas wydawało się, że wszystko jest pod kontrolą. Powiedziała, że mu zaufa. Nie sądził, że kiedykolwiek doprowadzi to do tego.
Powinienem był dostrzec znaki. Nie powinienem był opuszczać gardy...
* PUKANIE * PUKANIE *
Odgłos pukania do drzwi przerwał tok myśli Damona. Nie odpowiedział, ale drzwi i tak skrzypnęły, otwierając się.
"Hej," pojawiła się Talia, niosąc tacę z jedzeniem. Weszła do pokoju, a Damon tylko odwrócił twarz w bok, tym razem w stronę okna.
"Przyniosłam ci śniadanie," powiedziała znowu, ale nadal nie reagował. "Postawię je tutaj, dobrze?"
Talia postawiła tacę na stole i podeszła do okna. Odsłoniła zasłony i światło zalało pokój. Damon zmarszczył brwi na oślepiające światło i odwrócił twarz w drugą stronę.
Talia obserwowała tył głowy Damona w milczeniu przez chwilę, zanim westchnęła. "Damon, posłuchaj, to co się stało tam-"
"Wyjdź," uciął ostro. "Proszę,"
"Ale-"
"Teraz,"
Talia ani nikt inny w posiadłości też nie wiedział dokładnie, co się wydarzyło. Wiedzieli tylko, że przygotowywali się do ślubu, gdy usłyszeli strzał. Znaleźli Damona wykrwawiającego się na śmierć na podłodze opuszczonego kościoła, a Violet zniknęła bez śladu. Ludzie Damona próbowali jej szukać, ale nie mogli jej znaleźć. Nawet jej mieszkanie było puste. Jej matka i brat również zniknęli.
W jednej chwili byłem potężnym królem. A teraz jestem tylko człowiekiem, który nie ma nic.
Talia westchnęła ponownie, zanim powoli podeszła do drzwi. Była bliską przyjaciółką Violet, a nawet ona nic nie wiedziała. Powiedziała, że Violet zachowywała się nerwowo tego dnia, ale myślała, że to tylko przedślubna trema. Nikt nie mógł tego przewidzieć. Nikt.
Gdy drzwi zamknęły się, Damon wypuścił głęboki oddech i zszedł z łóżka. Chwiejnym krokiem podszedł do okna i zasunął zasłony. Ciemność w pokoju była dla niego kojąca, więc wrócił do łóżka, otaczając się pustką.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
Minęło więcej dni, ale Damon pozostał w tym samym miejscu. Dr Lee przychodziła do niego codziennie, by sprawdzić jego parametry życiowe. Mówiła, że czuje się dobrze, ale on nie zgodziłby się z tym. Owszem, nie czuł bólu, ale też nie czuł nic innego. Morfina, narkotyki czy whisky nie miały na niego wpływu. Nie było nic poza paraliżującym odrętwieniem w środku.
Każdego dnia leżał rozbudzony w łóżku, wpatrując się w sufit, myśląc, życząc sobie i zastanawiając się nad nią. Zastanawiał się, czy powinien był zrobić coś inaczej. Życzył sobie, żeby mógł niektóre rzeczy zrobić od nowa. A przede wszystkim wciąż miał nadzieję, że jakoś wróci.
Gdziekolwiek jesteś, moja słodka dziewczyno, proszę, po prostu wróć do domu...
* PUKANIE * PUKANIE *
Odgłos pukania przerwał jego myśli i podniósł głowę, by spojrzeć, na wypadek gdyby to była ona. Ale gdy zobaczył męską sylwetkę w drzwiach, Damon tylko przewrócił oczami i rzucił głową z powrotem na poduszkę.
"Hej," powiedział Adrian, wchodząc do pokoju z teczką w ręku. "Jak się czujesz?"
Cudownie. Nigdy lepiej.
"Daruj sobie uprzejmości, co?" prychnął Damon. Wiedział, że consigliere nie przyszedłby do niego bez żadnych wiadomości "Co masz?"
"Cóż, mam raporty od dr Lee," powiedział Adrian, otwierając teczkę i czytając jej część. "Szczerze mówiąc, miałeś szczęście. Dotarliśmy do ciebie w ostatniej chwili i lekarz zdołał wyjąć kulę. Operacja była czysta i wygląda na to, że dochodzisz do siebie... względnie dobrze."
"Hm. Tak, jasne," Damon stłumił suchy śmiech. "Jestem bardzo szczęściarzem."
Adrian westchnął i zamknął teczkę. Następnie podszedł bliżej łóżka i usiadł na krześle obok.
"Udało nam się też namierzyć broń, której użyła," powiedział, robiąc krótką pauzę przed kontynuacją, "Jest zarejestrowana na Dylana Jamesa Carveya. Jej brata."
Hm.
Damon zmrużył oczy i intensywnie myślał. Kiedy Dylan dał jej broń? Czy to było w tygodniu przed ślubem, gdy przyszedł się z nią zobaczyć?
"Co z Hugo i resztą?" zapytał Damon. Otrzymał mnóstwo kwiatów i wiadomości od Hugo i innych rodzin, ale wszyscy opuścili posiadłość.
"Cóż, po... incydencie, Hugo i wszyscy rozjechali się w swoje strony. Ślub został odwołany i wiedzą, że nie jest tu bezpiecznie," wyjaśnił Adrian. "I nie możemy kontynuować planu, ponieważ... wiesz."
Ponieważ moje życie wisiało na włosku. Racja.
"Nie martw się jednak, nikt niczego nie podejrzewa. O ile wszystkich to dotyczy, jesteś po prostu biednym draniem, do którego strzeliła narzeczona," powiedział Adrian z suchym śmiechem.
Oh, to był cios poniżej pasa.
Damon przewrócił oczami i odwrócił głowę w drugą stronę, odmawiając patrzenia na twarz Adriana.
"Hej," powiedział Adrian po chwili ciszy. "Znajdziemy ją."
Damon nie odpowiedział i po prostu zamknął oczy. Adrian wiedział, że to oznacza, że chce odpocząć. Wstając, consigliere rzucił ostatnie spojrzenie na swojego szefa, zanim skierował się do drzwi. Ale gdy tylko drzwi się zamknęły, oczy Damona znów były otwarte.
Lepiej ją znajdźmy.
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
- - - - - MIESIĄC PÓŹNIEJ - - - - -
"Damon, minął już ponad miesiąc. Nie możesz tak robić w nieskończoność. Musisz w końcu wstać. Są ludzie, którzy czekają i liczą na ciebie!"
Talia stała przed łóżkiem, serwując Damonowi swoją codzienną dawkę zachęty. Mimo że był już prawie całkowicie wyleczony, Damon w ogóle nie opuszczał swojego pokoju. Co kilka dni Talia przychodziła i próbowała nakłonić go do wstania, ale każdego dnia znajdował powód, żeby tego nie robić.
"Wyjdź," powiedział jej i odrzucił głowę do tyłu. "Nie mam na to nastroju."
Talia miała zamiar dalej się kłócić, ale drzwi nagle się otworzyły i pojawił się Adrian.
"Hej," powiedział.
"Ty też, wyjdź," warknął Damon.
Adrian spojrzał na Talię, ale ona tylko wzruszyła ramionami. Zamiast posłuchać rozkazu Damona, Adrian wszedł głębiej do środka.
"Cóż, dobra, mogę wyjść, ale mam informację, która może cię zainteresować," powiedział.
Damon zainteresował się. Podniósł głowę i skinął mu.
"Mów dalej."
Adrian uśmiechnął się i pchnął drzwi szerzej, ukazując Liama w progu.
"Szefie," powiedział Liam bez tchu, jakby biegł, żeby tu dotrzeć. "Znaleźliśmy ją!"
Oczy Damona gwałtownie się otworzyły i niemal natychmiast wstał z łóżka. Podszedł do Liama, który trzymał teczkę z dokumentami, i energicznie mu ją wyrwał. Damon szybko otworzył teczkę i przejrzał raport.
Według raportu, Violet poleciała do Teksasu z matką i bratem tego samego dnia. Teraz mieszkała w małym miasteczku w Austin. Mieli jej adres, a nawet było zdjęcie zrobione jej potajemnie.
Damon przez chwilę studiował zdjęcie. To był pierwszy raz, gdy widział jej twarz od miesiąca. Uderzało go to jak ściana z cegieł. Zdjęcie pokazywało, jak idzie ulicą z torbą zakupów w ręce.
Wygląda dobrze, szczęśliwie i zdrowo...
"Co chcesz, żebyśmy zrobili, szefie?" zapytał Liam. "Możemy lecieć tam już teraz. Odrzutowiec czeka na pasie startowym."
Damon ostatni raz spojrzał na zdjęcie Violet. Jego kciuk powoli przesunął się po jej pięknej twarzy. Ale nagle zamknął teczkę i wepchnął ją z powrotem Liamowi.
Kiedyś miałem wszystko. Rodzinę. Przyszłość. Życie warte przeżycia.
Liam spojrzał na Damona ze zmieszaniem, trzymając teczkę. Tymczasem Damon odwrócił się i podszedł do pobliskiego lustra. Jego koszula i charakterystyczny czarny garnitur wisiały obok. Zawsze były tam przygotowane na wypadek, gdyby chciał je dziś założyć.
"Szefie?" zapytał ponownie Liam.
Damon nie odezwał się ani słowem, stojąc przed lustrem. Nie miał na sobie nic oprócz spodni i bandaża na ranie. Powoli oderwał bandaż, odsłaniając bliznę na tatuażu. Było przerażająco ironiczne, jak postrzeliła go dokładnie w tatuaż z jej imieniem. Tatuaż był teraz trochę zniszczony, ale wciąż mógł rozróżnić litery... V R C.
Tak. Wszystko, co mi teraz zostało, to złamane serce i blizna, którą po sobie zostawiłaś.
***
- - - - - Ciąg Dalszy Nastąpi - - - - -
Przesuń w górę, aby kontynuować
- - - - - TRZY LATA PÓŹNIEJ - - - - - - - - - - AUSTIN, TEXAS - - - - -
~ Violet ~
"Dzień dobry, piękna dziewczyno," Barbara przywitała córkę uśmiechem, gdy Violet weszła do kuchni. Jej stopy i brzeg sukienki sunęły po drewnianej podłodze. Barbara spojrzała w górę i zobaczyła uśmiechającą się Violet. Była całkowicie ubrana i gotowa do wyjścia, w swojej ulubionej letniej sukience i dżinsowej kurtce. Jej włosy były krótsze i pokręcone. Wciąż miała te same delikatne rysy, ale wysokie kości policzkowe wskazywały, że straciła nieco dziecięcego tłuszczyku z okresu nastoletniego.
"Dzień dobry, mamo," odpowiedziała Violet, siadając na blacie kuchennym. "Co mamy na śniadanie?"
"Mamy... chleb, płatki i trochę tortu, który został z twoich urodzin w zeszłym tygodniu," powiedziała Barbara, wyjmując z lodówki napoczęty tort red-velvet.
"Mmm, poproszę kawałek," powiedziała Violet.
Barbara ukroiła kawałek tortu i podała jej na talerzu. W zeszłym tygodniu było czwartego lipca i Violet skończyła dwadzieścia dwa lata. Zorganizowały wspaniałe barbecue i świętowanie w ogrodzie. To była prawdopodobnie najlepsza rzecz, jaką lubiła w mieszkaniu na wsi - przestronne ogrody i zieleń.
Mówiąc o ogrodach, minęły trzy lata, odkąd wybiegła z ogrodów posiadłości Van Zandtów. To była decyzja podjęta w ułamku sekundy, ale na zawsze zmieniła bieg jej życia.
* BANG! *
Minęły trzy lata, ale za każdym razem, gdy zamykała oczy, Violet widziała to tak, jakby to było wczoraj. Stała przed Damonem w tym starym opuszczonym kościele. Nie chciał pozwolić jej odejść i wyciągnęła na niego broń. Nigdy nie chciała pociągnąć za spust, ale on nie przestawał jej prowokować. I w chwili desperacji, pociągnęła za spust, a on się przewrócił.
Początkowo Violet nie mogła uwierzyć w to, co zrobiła. Stała przez chwilę, po prostu na niego patrząc, ale potem dotarła do niej rzeczywistość. Właśnie postrzeliła Damona Van Zandta w pierś. Postrzeliła mafijnego króla wschodniego wybrzeża.
Violet słyszała odgłosy ludzi biegnących w kierunku budynku. Spanikowana i przytłoczona, Violet upuściła broń i zaczęła biec tak szybko, jak mogła. Część jej chciała wrócić, żeby upewnić się, że z Damonem wszystko w porządku, ale druga część - ta logiczna część jej mózgu - mówiła jej, żeby uciekała.
Violet biegła w tej sukni ślubnej i wspięła się na ogrodzenie ogrodu, dokładnie w tym samym miejscu, gdzie Dylan uciekł poprzedniej nocy. Upadła, miała kilka siniaków i lekko skręciła kostkę - ale nie przestawała biec. W końcu, gdy oddaliła się wystarczająco daleko, zatrzymała się na chwilę, żeby pomyśleć, dokąd iść. Nie miała nic oprócz torebki, a w niej bilet lotniczy, który dał jej Dylan. Było dla niej jasne, że teraz jest tylko jedna droga.
"Idziesz na kampus?" głos Barbary przerwał rozmyślania Violet.
"Nie, mamo," Violet potrząsnęła głową. "Mówiłam ci, mój semestr skończył się w zeszłym tygodniu. Teraz są wakacje,"
"Och, głupia ja," Barbara zaśmiała się i wyciągnęła długopis i żółtą karteczkę samoprzylepną. "Chyba zapomniałam to zapisać,"
Barbara zaczęła bazgrać na kartce i przykleiła ją do lodówki. Na całej lodówce i szafkach kuchennych były karteczki samoprzylepne we wszystkich kształtach i kolorach. Wciąż zmagała się z chorobą Alzheimera, ale karteczki pomagały jej być produktywną. Życie na wsi również okazało się lepsze dla jej zdrowia. Była bliżej jednego z najlepszych ośrodków leczenia Alzheimera w kraju, a świeże powietrze działało cuda. Violet musiała przyznać, że Dylan miał rację, zabierając ich mamę tam.
"A tak w ogóle, gdzie jest Dylan?" zapytała Violet, gdy zauważyła, że jej brata nie ma w pokoju. Zazwyczaj byłby tutaj, pijąc kawę i czytając poranne gazety.
"Jak myślisz, gdzie?" Barbara uśmiechnęła się tajemniczo i odsłoniła zasłony za zlewem.
Violet zobaczyła przez okno, że Dylan podlewa rośliny w ogrodzie. Miał na sobie kapelusz, dżinsy i koszulę w kratę. Gdyby nie wiedziała lepiej, pomyślałaby, że to sąsiad-kowboj podlewa ich ogród.
Dylan zauważył, że jego siostra i matka go obserwują. Uchylił kapelusza i skinął im głową. Kilka sekund później blondynka z kucykiem przyszła do niego. Niosła butelkę wody i podała ją Dylanowi. Dylan wziął wodę i szybko pocałował dziewczynę w policzek.
"Och, biedna Ivy," zażartowała Violet, powstrzymując śmiech.
Ivy Kinsella była jedną z przyjaciółek Violet ze studiów. Była u nich pewnego dnia, żeby zrobić projekt grupowy, kiedy poznała Dylana. Dwójka młodych ludzi szybko się w sobie zakochała. Zaczęli się spotykać kilka miesięcy temu, a niedawno, czwartego lipca na przyjęciu urodzinowym Violet, on nawet jej się oświadczył.
"Jest z nią bardzo szczęśliwy. Nigdy wcześniej nie widziałam go takiego," Barbara uśmiechnęła się, patrząc na Ivy i Dylana. "Czy oni nie są najsłodszą parą?"
Violet zamilkła na chwilę i mały uśmiech pojawił się na jej ustach.
"Tak, są," wymamrotała.
Odkąd pamięta, Dylan nigdy nie był romantycznym typem. W New Jersey spotykał się z call girls i eskortami, i nigdy nie nazwał żadnej dziewczyny swoją dziewczyną. Ale wszystko się zmieniło, gdy przeprowadzili się do Austin. Podobnie jak Violet, Dylan również dostał nowy start. Wrócił do szkoły i skończył studia. Potem założył nową firmę technologiczną z kilkoma przyjaciółmi ze studiów i całkiem dobrze im się wiodło. Nie miał już więcej ochoty na picie, narkotyki i przypadkowe przygody na jedną noc. Dylan był kompletnie zmienionym człowiekiem. Więc kiedy poznał Ivy i między nimi zaiskrzyło, nie zajęło mu dużo czasu, by zdać sobie sprawę, że chce mieć z nią przyszłość.
"Hej, co się stało z tym facetem, z którym się spotykałaś?" zapytała Barbara, a Violet gwałtownie odwróciła głowę w stronę mamy.
"Jaki facet?"
"Och, nie pamiętam dokładnie jego imienia... ale pamiętam, że spotykałaś się z kimś w New Jersey przed naszym wyjazdem... jak on miał na imię?"
Barbara naprawdę nie pamiętała, ale Violet nigdy nie mogła zapomnieć tego imienia.
"Damon," powiedziała.
"Tak!" Barbara pokiwała głową. "Dlaczego wam się nie ułożyło?"
Cóż, to było trudne pytanie.
Violet posłała Barbarze smutny uśmiech i wzruszyła ramionami. "Po prostu... jesteśmy zbyt różni. Pochodzimy z dwóch różnych światów...
Myślałam, że wiem, kim on jest. Myślałam, że mogę mu ufać... ale w końcu nie mogłam."
"Twój tata i ja też byliśmy całkiem różni, ale czasami przeciwieństwa się przyciągają," argumentowała Barbara.
"Mamo, co próbujesz powiedzieć?" Violet powstrzymała śmiech. "Poza tym, nie lubiłaś Damona,"
"Nie lubiłam go?" zapytała. "Dlaczego?"
"Nieważne dlaczego," westchnęła Violet - Ty i Dylan go nie lubicie i macie rację. Nie jesteśmy sobie przeznaczeni - Barbara wyglądała, jakby chciała powiedzieć coś jeszcze, ale ton Violet był zdecydowany. Nigdy nie lubiła, gdy temat Damona był poruszany. Violet szybko skończyła swoje ciasto i zaniosła talerz do zlewu.
- W każdym razie, muszę iść do pracy - powiedziała, dając mamie szybkiego buziaka w policzek. - Do zobaczenia później.
- Dobrze, pa kochanie - zaćwierkała Barbara w odpowiedzi. - Pozdrów ode mnie Luke'a!
Violet westchnęła wychodząc z domu. Mieszkali w parterowym domu na farmie na obrzeżach Austin. To była urocza okolica, piękny letni dzień na spacer do miasta, ale kroki Violet były ciężkie. Jego imię dźwięczało jej w uszach, a myśli o nim wypełniały jej głowę.
Violet często myślała o Damonie. Każdej nocy przed snem, każdego ranka gdy się budziła i w każdej innej chwili, gdy jej umysł błądził - myślała tylko o nim. Zastanawiała się, czy wszystko u niego w porządku - nigdy więcej o nim nie słyszała. Zastanawiała się, czy jest zły, czy kiedykolwiek ją znajdzie i ukarze za to, co zrobiła.
Myślała o tych rzeczach często, ale przez ostatnie trzy lata ani razu się nie pojawił, ani nawet nie zadzwonił. Tak po prostu zniknął bez śladu. Zostały tylko wspomnienia.
Te słodko-gorzkie wspomnienia...
Violet zatrzymała się na chwilę i spojrzała w piękne błękitne niebo. Wspomnienia o nim przemknęły przez jej głowę, a jej oczy zaszkliły się. Jej ręka instynktownie powędrowała do podbrzusza i Violet potarła swój tatuaż. Był to tatuaż z jego inicjałami. Mogła się go łatwo pozbyć, gdyby chciała, ale nigdy tego nie zrobiła.
Bo bez względu na to, jak bolesna była ta część jej życia, była częścią tej niesamowitej historii miłości i straty. Poprzysięgła sobie, że nigdy o tym nie zapomni. Na zawsze zachowa to przy sobie.
Bo życie po tobie jest...
* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * *
- ...Zaskakująco dobre, prawda? - zapytał Lucas, uważnie obserwując twarz Violet. Właśnie zrobił jej latte z mlekiem owsianym i czekał na jej aprobatę.
- Hmm. Niezłe - Violet skinęła głową po chwili ciszy. - Może nawet awansuję cię na zastępcę kierownika.
- Tak! - Lucas dramatycznie wyrzucił pięść w powietrze i przerzucił fartuch przez głowę. Violet tylko pokręciła głową i dokończyła latte, które jej zrobił.
Violet kochała kawę, niektóre rzeczy nigdy się nie zmienią. Pierwszą rzeczą, jaką zrobiła po przeprowadzce do Austin, było znalezienie lokalnej kawiarni, do której mogłaby często chodzić. Violet znalazła The Common Grounds podczas spaceru po mieście pewnego dnia i wkrótce stała się jej ulubioną kawiarnią.
Earl, właściciel, był facetem po pięćdziesiątce, który miał syna, Lucasa. Violet zaczęła pracować dla Earla i zaprzyjaźniła się z Lucasem. Lucas nigdy specjalnie nie przepadał za branżą kawową, ale lubił towarzystwo Violet w kawiarni.
Violet również lubiła towarzystwo Lucasa i jego poczucie humoru, a Earl doceniał pomoc Violet. Była najlepszą baristką, jaką kiedykolwiek miał, i nauczyła nawet Lucasa kilku rzeczy o kawie.
Lucas był w tym samym wieku co Violet, chodzili nawet na tę samą uczelnię. Miał jasne niebieskie oczy i brudnoblond włosy z ciężką grzywką. Był zabawny i figlarny, zawsze żartował i robił psikusy swojemu biednemu ojcu.
Dzisiaj było tak samo. Violet zamykała sklep z Lucasem u boku. Zaczęły się wakacje i Earl przedłużył zmianę Lucasa w pracy. Zwykle Lucas narzekałby na to do znudzenia, ale dziś był zaskakująco spokojny. Nie robił zbyt wielu psikusów i nawet eksperymentował z latte.
Hmm. Może mam na niego dobry wpływ, pomyślała Violet.
- Więc, jakie masz plany na lato? - pytanie Lucasa wyrwało Violet z zamyślenia.
- Nie wiem. Chyba po prostu będę tu dalej pracować - wzruszyła ramionami. - Earl będzie zgubiony beze mnie.
- Tak, będzie - zaśmiał się Lucas.
- Och, i wiesz o oświadczynach Dylana dla Ivy. Podobno chcą mieć letni ślub. Jestem też druhną honorową, więc to mnie zajmie - powiedziała zamykając kasę i idąc do pokoju dla personelu.
- Tak, to było bardzo szokujące, prawda? - Lucas zachichotał i poszedł za nią. - Czy oni się nie poznali jakieś... kilka miesięcy temu?
- Dwa i pół miesiąca temu. Tak.
- Cóż, hej, jak wiesz, to wiesz.
- Chyba tak - znowu wzruszyła ramionami. - Ale Dylan wydaje się szczęśliwy, więc ja też jestem szczęśliwa.
Violet otworzyła swoją szafkę i wyjęła torbę. Potem starannie złożyła fartuch i włożyła go do środka.
- Czy zostanę zaproszony na ślub? - zapytał Lucas, opierając się o szafki.
- Oczywiście - powiedziała. - W każdym razie możesz być moją osobą towarzyszącą.
- Ależ będę zaszczycony mogąc być twoją osobą towarzyszącą, panno Carvey - Lucas żartobliwie się ukłonił i przemówił przesadnym południowym akcentem.
- Ależ dziękuję, panie Hayes - podjęła grę.
Lucas skrzywił się na próbę akcentu Violet i zaśmiał się. Violet przewróciła oczami i żartobliwie go popchnęła.
- Jeszcze trzy lata tutaj i może ci się uda - zażartował.
- Cokolwiek - mruknęła, chwytając swoje rzeczy i kierując się do drzwi.
- Hej, um, chcesz obejrzeć film dziś wieczorem? - Lucas powiedział szybko, zatrzymując ją. - Robią klasyczne wieczory filmowe w kinie samochodowym.
Violet pomyślała o tym przez chwilę. Była piękna letnia noc i byłoby szkoda, gdyby po prostu poszła do domu spać.
- Jasne. Co grają? - zapytała.
- Ojca chrzestnego. To najlepszy film o mafii wszech czasów! - oczy Lucasa były pełne ekscytacji, gdy ciągnął Violet za sobą. - Spodoba ci się!
Violet mogła tylko wymusić uśmiech i powiedzieć: - Hmm. Tak...
Zanim się zorientowała, szli na parking, gdzie był zaparkowany mustang Lucasa. On paplał bez przerwy o Al Pacino i Marlonie Brando, podczas gdy Violet słuchała w milczeniu. Udało jej się przejść pół dnia bez myślenia o Damonie, ale teraz znów był w jej myślach. I będzie o tym myśleć podczas filmu przez następne dwie do trzech godzin.
Zakładam, że to kara za to, co zrobiłam.
Violet cicho westchnęła, patrząc w nocne niebo. Lucas prowadził kabriolet z pełną prędkością, a wiatr rozwiewał jej włosy. Powoli zamknęła oczy i odchyliła głowę do tyłu, pozwalając wspomnieniom o nim znów napłynąć do jej umysłu.
Bo życie po tobie... wcale nie przypomina życia.
***- - - - - Ciąg dalszy nastąpi - - - - -
Przesuń w górę, aby kontynuować
