[Perspektywa Sofii]
Stoję na chodniku, ściskając w dłoniach sfałszowane referencje, a moje ręce pocą się tak bardzo, że boję się, iż tusz zacznie się rozmazywać. Czyż to nie byłoby idealne?
Dzień dobry, przyszłam w sprawie pracy jako osobista pokojówka, proszę zignorować fakt, że moje doświadczenie zawodowe dosłownie się rozpływa.
Kamienica De Luców wygląda dokładnie tak, jak każda inna na tej zadrzewionej ulicy w pobliżu Uniwersytetu Columbia — czyli tak, jakby ktoś upłynnił PKB małego państwa i wlał go w cegły oraz zaprawę.
Drzwi otwierają się, zanim zdążę zapukać. Kobieta po sześćdziesiątce ze stalowoszarymi włosami i postawą kogoś, kto widział już wszystko, ale nie zamierza być pod wrażeniem czegokolwiek, mierzy mnie ostrymi, czarnymi oczami.
— Sofia Russo?
— Tak, proszę pani. — Skłaniam głowę, pozwalam ramionom opaść do środka.
Mniejsza. Nieszkodliwa. Po prostu biedna dziewczyna na stypendium, która rozpaczliwie potrzebuje tej pracy.
— Pani Bianchi. Chodź. — Odwraca się, nie czekając nawet, czy za nią pójdę — niegrzeczne, ale też uczciwe.
Gdzie niby miałabym pójść?
Podążam za nią do przedsionka pachnącego drogimi perfumami i tym rodzajem starego pieniądza, który nie musi ogłaszać swojego istnienia. On po prostu jest . Przesiąknięty w perskich dywanach i dziełach sztuki, które pewnie są warte więcej niż cała moja tożsamość w tej chwili.
Trzymam wzrok spuszczony, jak należy, jednocześnie wszystko katalogując.
Wyjście w lewo — może kuchnia? Schody prosto przed siebie. Kamera w rogu, druga przy drzwiach.
Mój wzrok zatrzymuje się na zamkniętych drzwiach na końcu korytarza — ciężkie drewno, takie, które mówi: tutaj dzieją się ważne rzeczy — i zawieszam na nich spojrzenie o ułamek sekundy za długo, zanim zmuszam się, by odwrócić wzrok.
— Rodzina ceni dyskrecję — mówi pani Bianchi, prowadząc mnie przez salon, który mógłby pomieścić moje mieszkanie trzy razy. — Nic nie widzisz. Nic nie słyszysz. Mówisz tylko, gdy zostaniesz zapytana. Jasne?
— Tak, proszę pani.
— Nasza młodsza panna Chiara jest w pokoju dziennym. Najpierw poznasz ją.
No świetnie. Siostra.
Widziałam dokładnie jedno zdjęcie z monitoringu Chiary De Luca i wyglądała na kogoś, kto porysowałby ci samochód za to, że zaparkowałaś za blisko jej. Na żywo jest jeszcze gorzej.
Jest rozłożona na aksamitnej sofie jak obraz z epoki renesansu ożywiony na nowo. Cała na dziewiętnaście lat, tonąca w Chanel, ciemne włosy układają się w idealne fale, cera nieskazitelna.
A gdy podnosi na mnie wzrok, jej wyraz twarzy od razu daje do zrozumienia, że plasuję się gdzieś między gumą na jej bucie a szczególnie obraźliwym meblem.
— To jest ta nowa dziewczyna? — Jej głos mógłby ciąć szkło. — Wygląda... dostatecznie, chyba.
Moja twarz pozostaje kamienna, postawa uległa. Dostateczna . Jasne.
Zawsze wolę „dostateczną” od „cel zneutralizowany”.
— Sofia będzie służyć jako osobista pokojówka pana Alessandro, panno — mówi pani Bianchi.
Perfekcyjnie wykrojone brwi Chiary unoszą się.
— Alessandro? Jakże smakowicie. — Ocenia mnie wzrokiem, od którego cierpnie mi skóra. — Staraj się nas nie zawstydzić, dziewczyno na stypendium. Służące, które sprawiają kłopoty, nie zostają tu długo.
— Rozumiem, panno De Luca.
— Rozumiesz? — Uśmiecha się, ale nie sięga to do jej oczu. — I zrób coś z tymi włosami, wyglądają tragicznie — czesałaś je mopem?
Och, oczywiście . Czy naprawdę sądziłam, że wyjdę stąd bez jakiejś zniewagi?
— Doceniam troskę panny De Luca o mój wygląd. — Spuszczam wzrok, choć najwyraźniej powinnam była raczej spuścić głowę, niż powstrzymywać temperament. — Dopilnuję, by spełnić standardy rodziny.
Słowa są idealnie grzeczne. Ton perfekcyjnie uprzejmy.
Ale to jak je wypowiadam — ta mikroskopijna krawędź, którą można odczytać zarówno jako szczere podziękowanie, jak i najbardziej subtelne „pierdol się” w historii.
Oczy Chiary mrużą się. — Co właśnie…
Jej dłoń podnosi się błyskawicznie, a ja odruchowo się wzdrygam.
— Chiara.
Policzek nie pada. Głos dochodzi zza moich pleców, niski i spokojny, a każdy mięsień mojego ciała zamiera. Odwracam się powoli, ostrożnie, utrzymując tę uległą krzywiznę sylwetki.
I oto on.
Alessandro De Luca nie przypomina siebie ze zdjęć. Na fotkach z monitoringu wyglądał niebezpiecznie, ale odlegle — kolejny przystojny mafijny książę w drogich garniturach. Na żywo jest obecny w sposób, który sprawia, że pokój wydaje się mniejszy.
Jest wysoki, zbudowany jak ktoś, kto zna siłownię i walkę. Czarne włosy wiecznie dwa tygodnie za długie, oczy w jakimś niemożliwym odcieniu między szarością a zielenią.
Te oczy wbijają się we mnie i mój puls przyspiesza.
Strategiczna czujność. Tylko tyle.
Już rejestruję szczegóły: sposób, w jaki się porusza, szerokość ramion, tatuaże ledwie widoczne spod podwiniętych rękawów koszuli. To, jak patrzy na mnie, jakby zastanawiał się, czy mnie kupić.
— Możesz się cieszyć, przybłędo — syczy Chiara za mną.
Nie odwracam się do niej.
— Panie Alessandro, to Sofia Russo. — Pani Bianchi wskazuje na mnie jak na mebel dostarczony do domu. — Pańska nowa osobista pokojówka.
— Rozumiem. — Okrąża mnie powoli, a ja zmuszam się, by stać nieruchomo, by nie śledzić jego ruchu jak zagrożenia, którym jest. — Widziałem cię na kampusie. Podwójny kierunek: biznes i literatura, zgadza się? Imponujące oceny jak na kogoś pracującego na pełen etat.
Zasysa mnie w żołądku. Obserwował mnie. Oczywiście, że tak.
De Lucowie nie zatrudniają nikogo bez wcześniejszego sprawdzenia.
— Tak, proszę pana — mówię cicho. — Staram się jak mogę.
— Mhm. — Zatrzymuje się naprzeciwko mnie, tak blisko, że czuję jego perfumy — ciemne, drzewne nuty. — Powiedz mi, Sofia. Czemu dziewczyna z twoimi ocenami musi szorować toalety na życie?
To jest to. Moment, od którego wszystko zależy.
Pozwalam, by mój głos lekko się zatrząsł, oczy robią się wilgotne od groźby łez.
— Moja rodzina jest winna De Lucom pieniądze, proszę pana. Dług, którego ojciec nie zdążył spłacić przed śmiercią. — Przełykam głośno, nie muszę nawet udawać, jak ściska mi gardło. — Pracuję, żeby go spłacić. By zapewnić bezpieczeństwo młodszemu rodzeństwu.
Trzymam wzrok spuszczony, mój głos brzmi idealnie rozpaczliwie i wdzięcznie. Ale palce zwijają się lekko przy bokach — przez sekundę, coś, co wymknęło się mojej kontroli — zanim zmuszam je do rozluźnienia.
Alessandro długo bada moją twarz. Potem wyciąga rękę i dwoma palcami unosi mój podbródek, zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy.
Jego dotyk jest ciepły. Pewny. I sposób, w jaki na mnie patrzy, sprawia, że aż urywa mi oddech, czego nienawidzę. Moje ciało reaguje — puls przyspiesza, skóra robi się gorąca — nawet jeśli umysł gorączkowo zapisuje każdy szczegół na później.
Małą bliznę przy brwi. Dokładny odcień oczu. Sposób, w jaki szczęka lekko się napina, gdy odwzajemniam spojrzenie.
— Zaczynasz jutro — mówi w końcu. — Zamieszkasz w kwaterach służby. Pani Bianchi cię zaprowadzi.
— Dziękuję, proszę pana.
Nie puszcza mojego podbródka. — Jeszcze jedno.
Czekałam, co wydawało się wiecznością, zanim znów się odezwał.
— Mój dom. Moje zasady. — Jego głos obniża się, a jest w nim coś, co sprawia, że prostuję się bezwiednie. — Zasada numer jeden: nie idziesz nigdzie, o czym nie wiem. Zrozumiano?
— Doskonale, proszę pana.
W końcu puszcza mnie krótkim skinieniem i cofa się. Idę za panią Bianchi korytarzem, w stronę, jak sądzę, kwater służby, i czuję na sobie jego wzrok przez całą drogę.
— Sofia. — Jego głos zatrzymuje mnie na końcu korytarza.
Odwracam się, odwzajemniam spojrzenie z doskonałą, pustą uległością. Moja twarz powinna być arcydziełem podporządkowania — ćwiczyłam to przed lustrem sto razy.
Jestem tylko zdesperowaną dziewczyną, która potrzebuje tej pracy, by przeżyć. Widzisz?
Alessandro się uśmiecha, ale jego oczy pozostają zimne. — Witaj w rodzinie.
Przesuń w górę, aby kontynuować
* Trzy tygodnie temu *
Siedziałam w swoim mieszkaniu, zniszczonym, ale bezsprzecznie moim. Na ścianie był ślad po tym, jak próbowałam sama pomalować kuchenny backsplash, a w ścianie wgłębienie, bo… długa historia. Winę zrzucam na bezwładność.
Dante rozłożył na stole zdjęcia z obserwacji — tym samym stole, który kiedyś próbowałam (bez skutku) przewrócić. Całe miejsce pachniało moimi perfumami, lawendowym olejkiem eterycznym i jego papierosami. Wie, że nie znoszę zapachu dymu, ale i tak pali.
A jeszcze bardziej nie znoszę tego, że nie mogę go na niczym przyłapać przed naszymi rodzicami.
— Jedyny sposób na pokonanie Dona Vittore De Luki to jego syn — powiedział, stukając w jedno ze zdjęć — Alessandro, uchwycony w pół kroku na jakiejś ścieżce kampusu.
Przyjrzałam się zdjęciu. Alessandro wyglądał na niebezpiecznego, ale też nieobecnego. Jakby urodził się z przekonaniem, że nigdy nie będzie musiał patrzeć na metki z cenami ani na szyje, po których stąpa.
— Nasz „książę mafii” mieszka poza kampusem, praktycznie bez ochrony — kontynuował Dante. — Potrzebuje też gosposi do zamieszkania na miejscu. Wygodne, co?
— Podejrzanie wygodne — powiedziałam, patrząc na niego, już czując spisek czający się za słowami.
— To dlatego, że planowałem to od miesięcy.
Uśmiechnął się i był to być może pierwszy prawdziwy uśmiech, jaki widziałam u niego od śmierci naszych rodziców. Czasem tęsknię za moim zabawnym starszym bratem.
— Sofia Russo. Dwadzieścia lat, jasne włosy, ciemne oczy, ten sam wzrost co ty. Jej rodzina naprawdę jest winna De Lukom pieniądze — dużo pieniędzy. Tyle, że historia o długu się potwierdzi, gdy cię sprawdzą.
— Gdy mnie sprawdzą — powtórzyłam. — Nie jeśli.
— De Lukowie nie zatrudniają nikogo bez weryfikacji. Ale tu jest piękno tej sprawy — spłaciłem Sofię Russo. Dałem jej tyle, że mogła zmienić nazwisko, przeprowadzić się do Kalifornii i już nigdy nie oglądać się za siebie. Zniknęła. Teraz ty będziesz nią.
Przesunął po stole teczkę z manili. Otworzyłam ją, a tam ona — Sofia Russo, uśmiechnięta jak na zdjęciu z matury. Ten sam wiek. Ten sam wzrost. Te same ciemno-miodowe włosy, choć jej ułożone były w miękkie fale, a moje związane w kucyk, który widział lepsze dni.
Podobieństwo było wystarczające. Wystarczające, by oszukać tych, którzy jej nie znali. Wystarczające, by za to zginąć.
— Twoja misja jest prosta — powiedział Dante, a ja prawie się roześmiałam, bo nic w tym nie było proste. — Udawaj potulną, niewidzialną służącą. Zdobądź zaufanie Alexa. Przeszukaj jego prywatne miejsca w poszukiwaniu dowodu, że to Vittore osobiście zlecił masakrę Caruso.
Masakrę Caruso.
Naszą rodzinę. Naszych rodziców.
Przejechałam palcem po bliźnie na ramieniu — tej, którą dostałam dziesięć lat temu, gdy miałam dziesięć lat i myślałam, że najgorsze co może się wydarzyć to szlaban.
Okazało się, że najgorsze to patrzeć, jak mordują twoich rodziców w salonie, kiedy ty chowasz się pod stołem jak bezpański szczeniak przed deszczem.
Krwawym deszczem, w sumie.
— Gdy już to znajdziesz — ciągnął brat — pozostałe lojalne rodziny poprą otwartą wojnę. Ale potrzebujemy dowodu. Twardego dowodu. Czegoś, co ich przekona.
— Znajdę to — powiedziałam i mój głos nie zadrżał.
Może powinien. Ale nie zadrżał.
Dante przyglądał mi się przez dłuższą chwilę. — Musisz udawać złamaną, biedną, uległą. Wszystko, czym córka naszej rodziny nigdy nie miała być.
— Potrafię być złamana. Ćwiczyłam to przez dziesięć lat.
Drgnął lekko na te słowa i od razu zrobiło mi się głupio.
Dante dźwigał ciężar tej rodziny od trzynastego roku życia. Poczucie winy, że tamtej nocy nie mógł nic zrobić. Odpowiedzialność za moje życie.
— Hej — powiedziałam łagodniej. — Nie jestem naprawdę złamana. Po prostu świetnie to udaję.
— I to mnie martwi. — Sięgnął przez stół i ścisnął moją dłoń. — Jesteś moją małą siostrą. Powinienem cię chronić, a nie wysyłać do jaskini lwa przebraną za owcę.
— Mam dwadzieścia lat, nie dwanaście. I technicznie rzecz biorąc, jestem przebrana za służącą, nie owcę.
— Sophie…
— Dante. — Ścisnęłam jego dłoń. — Oboje wiemy, że to jedyny sposób. Oni zabili naszych rodziców. Zniszczyli rodzinę i dziedzictwo. Teraz my zniszczymy ich.
Pokiwał głową i odsunął rękę. Z powrotem do spraw.
— Na kampusie i publicznie traktujesz mnie jak obcego. Wszelki kontakt przez Tommy’ego. Nie możemy ryzykować, że ktoś nas powiąże. — Uśmiech Dantego stał się ostry. — Zniszczymy jego rodzinę i pokonam go na planszy. Dwa zwycięstwa za jednym zamachem.
— Wy dwaj szermujecie, jakbyście nie mieli broni za pasem. Właściwie kilku broni.
Dante wzruszył ramionami. — Facet nie może mieć hobby?
Przerzucałam kolejne papiery w teczce — dowód Sofii Russo, jej akta szkolne, próbki charakteru pisma. Wszystko, czego potrzebowałam, by stać się kimś innym.
— A co z Chiarą? — zapytałam, bo widziałam SMS-y na telefonie Dantego, widziałam, jak zmienia mu się wyraz twarzy, gdy pojawia się jej imię. — Ewidentnie jej na tobie zależy. Nie możemy przez nią czegoś załatwić? Zdobyć w ten sposób informacje?
Wyraz twarzy Dantego stężał tak szybko, jakby ktoś zatrzasnął drzwi. — Chiara nie wie nic. Nie chce wiedzieć. Ma być ładna i trwonić rodzinne pieniądze.
— Wciąż jest De Luką.
— Jej status „księżniczki mafii” nic nie znaczy. Nie ma żadnej realnej władzy, żadnego dostępu do interesów. — Pochylił się bliżej, w głosie pojawiła się twardość. — Potrzebujemy Alessandro, bo to przyszły Don. Ten, który ma dostęp do wszystkiego, czego szukamy.
— Dobrze. To kiedy zaczynam?
— Uniwersytet Columbia przyjął cię za dwa tygodnie. Skorzystasz z prawdziwego stypendium — za osiągnięcia naukowe, pełne pokrycie opłat. To akurat jest autentyczne.
— Bo naprawdę jestem bystra, czy jednak kogoś przekupiłeś?
— I jedno, i drugie. Jestem wielozadaniowy. — Wstał, sięgając po kurtkę. — Skup się, Sophie. Alessandro De Luca jest niebezpieczny. To nie kolejny rozpuszczony bachor mafii. Uczy się rządzić imperium i muszę przyznać, że robi to dobrze.
— Ja też — powiedziałam. — Też jestem niebezpieczna. Sam mnie szkoliłeś.
— Szkoliłem. — Ruszył do drzwi, po czym się zatrzymał. — Jeśli coś pójdzie nie tak, jeśli poczujesz się zagrożona, jeśli twoja przykrywka się wyda, znikasz. Natychmiast. Misja mnie nie obchodzi. Obchodzi mnie ty.
Zapadła cisza, bo nie chciałam go okłamywać. Ale czasem nie ma wyjścia…
— Obiecaj mi, Sophie.
Podeszłam do niego, patrząc w górę na starszego brata. — Obiecuję. Ale do tego nie dojdzie.
Przytulił mnie i przez chwilę znów byliśmy dziećmi. Przed masakrą. Przed wszystkim. — Kocham cię, siostrzyczko.
— Ja ciebie też, braciszku.
Po tym, jak Dante mnie przytulił i wyszedł, usiadłam sama przy małym stole, z teczką z manili przed sobą.
Rozłożyłam wszystkie dokumenty jeszcze raz, powoli i metodycznie. Uśmiech Sofii Russo był jasny, szczery. Świadectwa — oceny przyzwoite, choć nie wybitne.
Zdjęcia z matury, rodzinnego grilla, śmiejących się razem przyjaciół.
Patrzyłam na nie, aż piekły mnie oczy, potem wyjęłam popękane lusterko z kompaktu i przyłożyłam zdjęcie Sofii Russo obok swojego odbicia.
Te same ciemno-miodowe włosy, choć moje ciut jaśniejsze. Te same orzechowe oczy, jej były cieplejsze. Prawie ten sam wzrost, ta sama budowa.
Wystarczająco podobne.
Przesuń w górę, aby kontynuować
* Teraźniejszość *
Mój pierwszy poranek w kamienicy De Luców zaczyna się o szóstej rano. Bo właśnie wtedy bogaci ludzie, którzy prowadzą kryminalne imperia, oczekują swojej kawy.
Pani Bianchi wbiła mi wczoraj do głowy dokładną specyfikację: ciemna palona, cztery łyżeczki cukru, dwa razy więcej mleka niż kawy, i nie przypal jej, bo Alessandro się zorientuje.
Przygotowuję ją z takim skupieniem, jakie zwykle rezerwuje się na rozbrajanie bomb. Bo szczerze mówiąc, zepsuć poranną kofeinę Alessandro De Lucy to brzmi mniej więcej tak bezpiecznie jak przeciąć zły przewód.
Pojawia się w kuchennych drzwiach dokładnie o 6:15 i zaczynam podejrzewać, że facet ma zegarek zsynchronizowany z jakimś wewnętrznym zaburzeniem punktualności. Ma na sobie dresy i t-shirt Columbia University, włosy wciąż wilgotne po prysznicu.
Wygląda irytująco dobrze jak na kogoś, kto pewnie morduje ludzi przed śniadaniem.
Wstaję, podając mu filiżankę kawy jak ofiarę pokoju. "Dzień dobry, panie."
Alessandro nie bierze kawy. Zamiast tego wskazuje na krzesło naprzeciwko siebie. "Usiądź."
Waham się dokładnie przez pół sekundy, zanim posłusznie spełniam polecenie, stawiając jego kawę na stole. Strategiczna uległość. Tak to właśnie wygląda.
"Musimy omówić moje zasady," mówi, opierając się wygodnie w fotelu z tą swobodną pewnością siebie człowieka, któremu nikt nigdy nie odmówił.
"Tak jest, panie. Zasada pierwsza — nie wychodzę nigdzie, o czym pan nie wie."
"Dobrze. Słuchałaś." Jego oczy śledzą moją twarz, a ja zachowuję neutralny, podporządkowany wyraz. "Zasada druga: nie okłamujesz mnie. Nigdy."
Moje tętno lekko przyspiesza, ale kiwam głową. "Rozumiem."
"Na pewno?" Przechyla głowę, badając mnie jak zagadkę, którą próbuje rozwiązać. "Bo każdy kłamie, Sofia. To ludzka natura. Ale w moim domu, ze mną, mówisz prawdę. Nawet jeśli to niewygodne. Nawet jeśli myślisz, że mi się to nie spodoba."
"Rozumiem, panie."
"No to zasada trzecia." Jego głos się obniża, a coś w tym tonie sprawia, że prostuję się mimo woli. "Podporządkowujesz mi się całkowicie. Gdy mówię, żebyś coś zrobiła — robisz to. Bez wahania. Bez pytań. Całkowite posłuszeństwo."
Słowo podporządkowanie zawisa ciężko w powietrzu między nami.
Przełykam ślinę, zmuszając głos do spokoju. "A co dostanę w zamian?"
Usta Alessandro wyginają się w coś, co mogłoby być uśmiechem, gdyby sięgało oczu.
"Bezpieczeństwo. Ochronę. Dach nad głową i stopniowe znikanie długów twojej rodziny." Robi pauzę. "A jeśli będziesz bardzo, bardzo grzeczna... Może pozwolę ci zatrzymać kilka sekretów."
Gdyby tylko wiedział.
"To wydaje się sprawiedliwe, panie," mówię, bo właśnie tak powiedziałaby Sofia Russo.
Wdzięczna. Uległa.
"Naprawdę?" Sięga po kawę, bierze łyk, a wzroku nie spuszcza z mojej twarzy. "Powiedz mi, Sofia. Uważasz, że jesteś ładna?"
Pytanie wytrąca mnie z równowagi, mrugam. "Ja... Co?"
"To proste pytanie. Uważasz się za atrakcyjną?"
Gorąco rozlewa mi się po szyi. "Nie... To znaczy, chyba jestem przeciętna—"
"Unikasz odpowiedzi." Odkłada kawę. "Ten uniform dobrze na tobie leży. Lepiej, niż powinien dla czegoś, co pani Bianchi wybrała z katalogu."
Szczęka mi się zaciska, ale oczy wciąż trzymam spuszczone, dłonie złożone na kolanach.
"Twoje włosy..." ciągnie, tonem jakby mówił o pogodzie. "Lepiej by wyglądały rozpuszczone. Ten surowy kok postarza cię. Sprawia, że wyglądasz na twardszą."
Tak, bo musiałam być twarda, ty uprzywilejowany dupku.
Ale nie mówię tego. Milczę.
"Spójrz na mnie."
Podnoszę oczy, spotykając jego spojrzenie, a intensywność sprawia, że z trudem łapię oddech.
"Właśnie tak," mówi cicho Alessandro. "To wyraz, jakbyś chciała wydrapać mi oczy, ale jesteś zbyt dobrze wyszkolona, by spróbować. To fascynujące, naprawdę."
Testuje mnie. Sprawdza, czy się odwinę, czy okażę zęby.
Palce lekko zwijają mi się na kolanach, zanim zmuszam je do rozluźnienia. "Po prostu staram się dobrze wykonywać swoją pracę, panie."
"Naprawdę?" Wstaje, a ja muszę zadrzeć głowę, by utrzymać kontakt wzrokowy. "Udowodnij."
"Panie?"
"Uklęknij."
To słowo uderza jak policzek. Przez okropną chwilę zaciskam pięści pod stołem, paznokcie wbijają się tak mocno, że aż boli. Każdy instynkt krzyczy, żeby powiedzieć mu, gdzie może wsadzić swoje rozkazy.
Ale Sofia Russo by tego nie zrobiła. Sofia Russo potrzebuje tej pracy. Sofia Russo jest zdesperowana, wdzięczna i całkowicie, absolutnie nieszkodliwa.
Powoli wstaję, potem klękam przed nim na kuchennej podłodze.
Płytki są zimne pod moją skórą. Serce bije mi tak mocno, że słyszę je w uszach, ale trzymam twarz bez wyrazu, postawę uległą.
Alessandro mnie nie dotyka. Po prostu patrzy, popijając kawę, jakby to było całkiem normalne. Jakby dziewczyny klękały przed nim każdego ranka.
Może tak jest. Może to jest ta przerażająca część.
"Lojalność coś znaczy w moim świecie," mówi zwyczajnym tonem. "Wiedzieć dokładnie, dla kogo pracujesz, do kogo teraz należysz. To kluczowe, by być wiernym właściwym ludziom. Umieć dochować tajemnicy." Zatrzymuje się. "Umiesz dochować tajemnic, Sofia?"
"Tak, panie." Mój głos jest stabilny. Jestem z tego dumna.
"Zobaczymy."
Mój telefon wibruje w kieszeni—sms. Ręka odruchowo sięga w tamtą stronę, pamięć mięśniowa z życia, w którym mogłam istnieć jako osoba, a nie własność.
"Nie kazałem ci się ruszać."
Głos Alessandro tnie jak brzytwa, więc zamieram. Ręka zawisa w połowie drogi do kieszeni, zanim zmuszam ją, by wróciła na bok. On podchodzi powoli, celowo, nie spiesząc się.
Potem kuca przede mną i nagle jesteśmy na tym samym poziomie. Tak blisko widzę dokładny odcień szaro-zieleni w jego oczach, czuję jego perfumy, mogę policzyć pojedyncze ciemne rzęsy okalające spojrzenie.
Wyciąga palec i przesuwa nim wzdłuż mojej linii szczęki. Jego dotyk jest ciepły, stanowczy, posiadawczy. Delikatnie unosi moją twarz, zmuszając mnie do utrzymania kontaktu wzrokowego.
"Posłuszeństwo," mówi miękko. "Dziewczyny, które to rozumieją, są nagradzane. Te, które nie..." Urwany ton mówi wszystko. "Uczą się szybko w bolesny sposób. Albo wcale."
Moja skóra płonie tam, gdzie mnie dotyka. Nienawidzę tego. Nienawidzę jego. Nienawidzę, że moje ciało reaguje, jakby to było coś więcej niż gra o władzę.
Alessandro wstaje i czuję brak jego dotyku jak coś fizycznego.
"Odepnij górny guzik swojego uniformu."
Zatrzymuje mi się oddech. Umysł galopuje— co on robi, jak daleko się posunie, gdzie jest granica —ale palce już się poruszają, drżąc, gdy niezdarnie zmagam się z małym guzikiem przy kołnierzyku.
Odpina się z cichym trzaskiem materiału.
Alessandro patrzy przez dłuższą chwilę, na jego twarzy przemyka coś mrocznego i zadowolonego. Potem kiwa głową.
"Zostaw tak. Pasuje ci." Kieruje się w stronę drzwi, zatrzymuje się. "A jutro będziesz cały dzień przy mnie na uczelni. Cały czas. Będziesz mnie śledzić, a gdy będę czegoś potrzebował, zrobisz to. Teraz możesz wracać do pracy, Sofia."
Kiedy wychodzi z kuchni, jeszcze przez chwilę zostaję na kolanach. Całe ciało drży — z wściekłości, upokorzenia, z czegoś jeszcze, czego absolutnie nie zamierzam nazwać ani uznać.
W końcu sięgam po telefon trzęsącymi się rękami, spodziewając się ważnych wiadomości od Tommy'ego. To spam. Jakaś bzdurna promocja na karnet na siłownię.
Prawie się śmieję. Prawie. Ale zamiast tego po prostu siedzę tam, na zimnej kuchennej podłodze, z odpiętym guzikiem mundurka, a wspomnienie palca Alessandro na mojej szczęce pali mocniej, niż powinno.
To będzie trudniejsze, niż myślałam.
Przesuń w górę, aby kontynuować