passion

My Passion

Działanie

Chicklit

Fantazja

Nowa dorosła

Paranormal miejski

Romans

Parno

Thriller suspens

YA/Nastolatki

Biblioteka
searchsearch
plpl

PL

The Mafia's Prince Maid autor Tessa Kelwyn

Discover
/
Gorące
/
The Mafia's Prince Maid
The Mafia's Prince Maid

The Mafia's Prince Maid

Passion Exclusives

dot

Parno

dot
eye

507

Opis

Aby pomscic zamordowanie rodzicow, dwudziestoletnia Sophie infiltruje dom Alessandro De Luki - spadkobiercy bezwzglednej nowojorskiej rodziny mafijnej, ktora obwinia o zniszczenie swojej rodziny - podszywajac sie pod jego osobista pokojowke. Mieszkajac pod jego dachem i uczeszczajac do tego samego uniwersytetu, musi odegrac role idealnie uleglej sluzacej, przestrzegajac jego trzech niepodwazalnych zasad i znoszac narastajace miedzy nimi napiecie seksualne, jednoczesnie szukajac dowodow na zbrodnie jego rodziny. Ale Alessandro patrzy na nia oczami, ktore niczego nie przegapiaja, a im bardziej zbliza sie do prawdy, ktora go zniszczy, tym trudniej jest jej pamietac, po ktorej stronie nienawisci i pozadania naprawde powinna sie znalezc.

Romans na kampusie
Szef i Asystent
Wymuszona intymność
Tajemnica
Zemsta
Mafia

Rozdział 1

Dec 23, 2025

[Perspektywa Sofii]

Stoję na chodniku, ściskając w dłoniach sfałszowane referencje, a moje ręce pocą się tak bardzo, że boję się, iż tusz zacznie się rozmazywać. Czyż to nie byłoby idealne?

Dzień dobry, przyszłam w sprawie pracy jako osobista pokojówka, proszę zignorować fakt, że moje doświadczenie zawodowe dosłownie się rozpływa.

Kamienica De Luców wygląda dokładnie tak, jak każda inna na tej zadrzewionej ulicy w pobliżu Uniwersytetu Columbia — czyli tak, jakby ktoś upłynnił PKB małego państwa i wlał go w cegły oraz zaprawę.

Drzwi otwierają się, zanim zdążę zapukać. Kobieta po sześćdziesiątce ze stalowoszarymi włosami i postawą kogoś, kto widział już wszystko, ale nie zamierza być pod wrażeniem czegokolwiek, mierzy mnie ostrymi, czarnymi oczami.

— Sofia Russo?

— Tak, proszę pani. — Skłaniam głowę, pozwalam ramionom opaść do środka.

Mniejsza. Nieszkodliwa. Po prostu biedna dziewczyna na stypendium, która rozpaczliwie potrzebuje tej pracy.

— Pani Bianchi. Chodź. — Odwraca się, nie czekając nawet, czy za nią pójdę — niegrzeczne, ale też uczciwe.

Gdzie niby miałabym pójść?

Podążam za nią do przedsionka pachnącego drogimi perfumami i tym rodzajem starego pieniądza, który nie musi ogłaszać swojego istnienia. On po prostu jest . Przesiąknięty w perskich dywanach i dziełach sztuki, które pewnie są warte więcej niż cała moja tożsamość w tej chwili.

Trzymam wzrok spuszczony, jak należy, jednocześnie wszystko katalogując.

Wyjście w lewo — może kuchnia? Schody prosto przed siebie. Kamera w rogu, druga przy drzwiach.

Mój wzrok zatrzymuje się na zamkniętych drzwiach na końcu korytarza — ciężkie drewno, takie, które mówi: tutaj dzieją się ważne rzeczy — i zawieszam na nich spojrzenie o ułamek sekundy za długo, zanim zmuszam się, by odwrócić wzrok.

— Rodzina ceni dyskrecję — mówi pani Bianchi, prowadząc mnie przez salon, który mógłby pomieścić moje mieszkanie trzy razy. — Nic nie widzisz. Nic nie słyszysz. Mówisz tylko, gdy zostaniesz zapytana. Jasne?

— Tak, proszę pani.

— Nasza młodsza panna Chiara jest w pokoju dziennym. Najpierw poznasz ją.

No świetnie. Siostra.

Widziałam dokładnie jedno zdjęcie z monitoringu Chiary De Luca i wyglądała na kogoś, kto porysowałby ci samochód za to, że zaparkowałaś za blisko jej. Na żywo jest jeszcze gorzej.

Jest rozłożona na aksamitnej sofie jak obraz z epoki renesansu ożywiony na nowo. Cała na dziewiętnaście lat, tonąca w Chanel, ciemne włosy układają się w idealne fale, cera nieskazitelna.

A gdy podnosi na mnie wzrok, jej wyraz twarzy od razu daje do zrozumienia, że plasuję się gdzieś między gumą na jej bucie a szczególnie obraźliwym meblem.

— To jest ta nowa dziewczyna? — Jej głos mógłby ciąć szkło. — Wygląda... dostatecznie, chyba.

Moja twarz pozostaje kamienna, postawa uległa. Dostateczna . Jasne.

Zawsze wolę „dostateczną” od „cel zneutralizowany”.

— Sofia będzie służyć jako osobista pokojówka pana Alessandro, panno — mówi pani Bianchi.

Perfekcyjnie wykrojone brwi Chiary unoszą się.

— Alessandro? Jakże smakowicie. — Ocenia mnie wzrokiem, od którego cierpnie mi skóra. — Staraj się nas nie zawstydzić, dziewczyno na stypendium. Służące, które sprawiają kłopoty, nie zostają tu długo.

— Rozumiem, panno De Luca.

— Rozumiesz? — Uśmiecha się, ale nie sięga to do jej oczu. — I zrób coś z tymi włosami, wyglądają tragicznie — czesałaś je mopem?

Och, oczywiście . Czy naprawdę sądziłam, że wyjdę stąd bez jakiejś zniewagi?

— Doceniam troskę panny De Luca o mój wygląd. — Spuszczam wzrok, choć najwyraźniej powinnam była raczej spuścić głowę, niż powstrzymywać temperament. — Dopilnuję, by spełnić standardy rodziny.

Słowa są idealnie grzeczne. Ton perfekcyjnie uprzejmy.

Ale to jak je wypowiadam — ta mikroskopijna krawędź, którą można odczytać zarówno jako szczere podziękowanie, jak i najbardziej subtelne „pierdol się” w historii.

Oczy Chiary mrużą się. — Co właśnie…

Jej dłoń podnosi się błyskawicznie, a ja odruchowo się wzdrygam.

— Chiara.

Policzek nie pada. Głos dochodzi zza moich pleców, niski i spokojny, a każdy mięsień mojego ciała zamiera. Odwracam się powoli, ostrożnie, utrzymując tę uległą krzywiznę sylwetki.

I oto on.

Alessandro De Luca nie przypomina siebie ze zdjęć. Na fotkach z monitoringu wyglądał niebezpiecznie, ale odlegle — kolejny przystojny mafijny książę w drogich garniturach. Na żywo jest obecny w sposób, który sprawia, że pokój wydaje się mniejszy.

Jest wysoki, zbudowany jak ktoś, kto zna siłownię i walkę. Czarne włosy wiecznie dwa tygodnie za długie, oczy w jakimś niemożliwym odcieniu między szarością a zielenią.

Te oczy wbijają się we mnie i mój puls przyspiesza.

Strategiczna czujność. Tylko tyle.

Już rejestruję szczegóły: sposób, w jaki się porusza, szerokość ramion, tatuaże ledwie widoczne spod podwiniętych rękawów koszuli. To, jak patrzy na mnie, jakby zastanawiał się, czy mnie kupić.

— Możesz się cieszyć, przybłędo — syczy Chiara za mną.

Nie odwracam się do niej.

— Panie Alessandro, to Sofia Russo. — Pani Bianchi wskazuje na mnie jak na mebel dostarczony do domu. — Pańska nowa osobista pokojówka.

— Rozumiem. — Okrąża mnie powoli, a ja zmuszam się, by stać nieruchomo, by nie śledzić jego ruchu jak zagrożenia, którym jest. — Widziałem cię na kampusie. Podwójny kierunek: biznes i literatura, zgadza się? Imponujące oceny jak na kogoś pracującego na pełen etat.

Zasysa mnie w żołądku. Obserwował mnie. Oczywiście, że tak.

De Lucowie nie zatrudniają nikogo bez wcześniejszego sprawdzenia.

— Tak, proszę pana — mówię cicho. — Staram się jak mogę.

— Mhm. — Zatrzymuje się naprzeciwko mnie, tak blisko, że czuję jego perfumy — ciemne, drzewne nuty. — Powiedz mi, Sofia. Czemu dziewczyna z twoimi ocenami musi szorować toalety na życie?

To jest to. Moment, od którego wszystko zależy.

Pozwalam, by mój głos lekko się zatrząsł, oczy robią się wilgotne od groźby łez.

— Moja rodzina jest winna De Lucom pieniądze, proszę pana. Dług, którego ojciec nie zdążył spłacić przed śmiercią. — Przełykam głośno, nie muszę nawet udawać, jak ściska mi gardło. — Pracuję, żeby go spłacić. By zapewnić bezpieczeństwo młodszemu rodzeństwu.

Trzymam wzrok spuszczony, mój głos brzmi idealnie rozpaczliwie i wdzięcznie. Ale palce zwijają się lekko przy bokach — przez sekundę, coś, co wymknęło się mojej kontroli — zanim zmuszam je do rozluźnienia.

Alessandro długo bada moją twarz. Potem wyciąga rękę i dwoma palcami unosi mój podbródek, zmuszając mnie do spojrzenia mu w oczy.

Jego dotyk jest ciepły. Pewny. I sposób, w jaki na mnie patrzy, sprawia, że aż urywa mi oddech, czego nienawidzę. Moje ciało reaguje — puls przyspiesza, skóra robi się gorąca — nawet jeśli umysł gorączkowo zapisuje każdy szczegół na później.

Małą bliznę przy brwi. Dokładny odcień oczu. Sposób, w jaki szczęka lekko się napina, gdy odwzajemniam spojrzenie.

— Zaczynasz jutro — mówi w końcu. — Zamieszkasz w kwaterach służby. Pani Bianchi cię zaprowadzi.

— Dziękuję, proszę pana.

Nie puszcza mojego podbródka. — Jeszcze jedno.

Czekałam, co wydawało się wiecznością, zanim znów się odezwał.

— Mój dom. Moje zasady. — Jego głos obniża się, a jest w nim coś, co sprawia, że prostuję się bezwiednie. — Zasada numer jeden: nie idziesz nigdzie, o czym nie wiem. Zrozumiano?

— Doskonale, proszę pana.

W końcu puszcza mnie krótkim skinieniem i cofa się. Idę za panią Bianchi korytarzem, w stronę, jak sądzę, kwater służby, i czuję na sobie jego wzrok przez całą drogę.

— Sofia. — Jego głos zatrzymuje mnie na końcu korytarza.

Odwracam się, odwzajemniam spojrzenie z doskonałą, pustą uległością. Moja twarz powinna być arcydziełem podporządkowania — ćwiczyłam to przed lustrem sto razy.

Jestem tylko zdesperowaną dziewczyną, która potrzebuje tej pracy, by przeżyć. Widzisz?

Alessandro się uśmiecha, ale jego oczy pozostają zimne. — Witaj w rodzinie.

The Mafia's Prince Maid

The Mafia's Prince Maid

30 Rozdziały

close

book

30

Treść

add to library button

Zapisz

Passion Exclusives

Fight For Me, Alpha

Evelyn Parker jutro konczy dwadziescia jeden lat, a wciaz pozostaje jedyna wilczyca bez wilka w swojej watasze. Trzy lata temu lotry napadly na gale rocznicowa Sterling & Parker w noc jej pierwszej przemiany. Jej rodzice nigdy nie opuscili sali balowej. Jej wilk nigdy sie nie pojawil. Teraz dwa razy w tygodniu rozstrzyga spory watahy w dziale prawnym firmy swojego ojca. Polowa watahy rozmawia z nia tym ostroznym tonem. Jej biala sukienka wciaz wisi w pokrowcu z pralni. Nie moze jej zalozyc, ale nie potrafi tez wyrzucic. Dominic Sterling jest Alfa. Jest miliarderem zasiadajacym na czele zarzadu i najlepszym przyjacielem jej brata. Kochala go po cichu odkad pamieta. On nigdy nie spojrzal na nia dwa razy. Firma funkcjonuje juz trzy lata bez Luny, a inwestorzy chca, by do wiosny pojawila sie ktos idealnie przygotowany. Co wiec sie stanie, jesli jej wilk w koncu nadejdzie, a Bogini i Alfa nie zgodza sie, kto naprawde na niego zasluguje?

Czytaj

Fantazja

Fight For Me, Alpha

passion favicon

My Passion

Gatunki

O Nas

Kontakt

Polityka Prywatności

Warunki Użytkowania

Polityka Cookies

Zainstaluj Aplikację

get app on google play img
get app on app store img

Copyright © 2026 Passion

XOLY LIMITED, 400 S. 4th Street, Suite 500, Las Vegas, NV 89101

support@passionapp.co+1 501 651 0095